အခန်း ၅၄၀

အခန်း (၅၄၀)

"ဟင့်အင်း" ရှောင်မိုက ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆန်လိုက်လေ၏။

"ဟင်.. ဘာလို့လဲ။ တစ်နေ့ကို တစ်ခါလောက်ပါပဲ.. တစ်ခါလေးပဲနော်"

ထုရှန်းကျင်းစီက ဆက်လက်၍ ချွဲနွဲ့နေပြီး သူမ၏ အသံလေးက ခြံဝင်းအတွင်း လွင့်ပျံနေပေသည်။

ကောင်လေးကမူ သူမကို တမင်တကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေတော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ဆောင်းဦးရာသီ နှစ်ခု ကုန်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကောင်မလေးသည် ဆယ့်သုံးနှစ်အရွယ် ပန်းအငုံအဖူးလေးအရွယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်က သွယ်လျသော မိုးမခကိုင်းလေးသည် ဖြည်းညင်းစွာ အဖူးအငုံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထုရှန်းကျင်းစီသည် ချန်းရွှယ်တောင်ထွတ်မှ ဘွဲ့ရပြီးနောက် ယွင်ရှောင်တောင်ထွတ်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ဆရာမှာမူ ထိုဆရာရှန်း၊ ရှန်းရှီးချွန်း ပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

သို့ရာတွင် ဆရာရှန်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အခြေခံသင်ခန်းစာများကို မသင်ကြားတော့ဘဲ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်ကို စနစ်တကျနှင့် အမှန်တကယ် လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးလာခဲ့ပေသည်။

ထို့အပြင် ဆရာရှန်းက စာပို့ချရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အမြင်များကို မကြာခဏ ညှပ်ထည့်ပြောဆိုလေ့ရှိပြီး ကျောင်းသားများအား မိစ္ဆာနှင့် မိစ္ဆာ၊ မိစ္ဆာနှင့် လူသား၊ မိစ္ဆာကမ္ဘာနှင့် အနန္တဓမ္မလောက အကြောင်းများကို စဉ်းစားတွေးတောလာစေရန် တိတ်တဆိတ် လမ်းညွှန်ပေးနေကြောင်း ရှောင်မို သတိပြုမိလေ၏။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဆရာရှန်းသည် ရိုးရာဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များနှင့် ဇာတ်လမ်းအချို့ကိုလည်း ပြောပြတတ်ပေသည်။

အချို့က သစ္စာတရားနှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်ပြီး အချို့က အချစ်မေတ္တာအကြောင်း ဖြစ်လေသည်။

အချို့က မိစ္ဆာကမ္ဘာမှဖြစ်ပြီး အချို့ကမူ အနန္တဓမ္မလောကမှ ဖြစ်လေ၏။

"ဒီနေ့တော့ မင်းတို့ကို လူသားမျိုးနွယ်နဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်"

ဤနေ့တွင် အတန်းမဆင်းမီလေး၌ ဆရာရှန်းက ကျောင်းသားများကို ပြုံးပြကာ ဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီဇာတ်လမ်းက ငါတို့ရဲ့ ဒီမိစ္ဆာကမ္ဘာထဲမှာပဲ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာ"

"ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက.. တော်တော်လေးကို ရှည်လျားတဲ့ အတိတ်ကာလတုန်းကပေါ့.. အင်း.. သက်တမ်းရှည်ကြတဲ့ မင်းတို့အတွက်တော့ သိပ်ပြီး ကြာလှတာမျိုး မဟုတ်လောက်ပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်လောက်က ဖြစ်ဖို့များတယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်လောက်က မိစ္ဆာကမ္ဘာမှာ မိစ္ဆာလူငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိခဲ့တယ်။ သူ့နာမည်ကို ဘယ်လိုခေါ်ရင် ကောင်းမလဲ။ ရှောင်ဖုန်း လို့ပဲ ခေါ်ကြတာပေါ့"

"ဒီမိစ္ဆာလူငယ်လေးရဲ့ ပါရမီက အတော်လေးကောင်းမွန်ပြီး သူ့ရဲ့ သွေးဆက်နွယ်မှုကလည်း အတော်လေး မြင့်မြတ်တယ်။ သူက ထင်ရှားကျော်ကြားတဲ့ မိသားစုတစ်ခုက ဆင်းသက်လာတဲ့သူဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း သယံဇာတတွေလည်း ဘာတစ်ခုမှ မလိုလေဘူး။ သူ မွေးဖွားလာတဲ့အချိန်ကစပြီး အထက်သုံးဆင့်ဆီကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခြင်းခံခဲ့ရသူလို့ ပြောလို့ရတယ်"

"အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ဒီမိစ္ဆာလူငယ်လေးက ဖြည်းညင်းစွာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ အမြဲခံစားရပြီး တခြားသူတွေနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ဖို့ အရပ်တကာကို လှည့်လည်ရှာဖွေနေခဲ့တယ်"

"နောက်ပိုင်းကျတော့ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်ရတာကို ငြီးငွေ့လာလို့ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံတွေရှာဖွေဖို့ မိသားစုကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ သူက ဆုကြေးစား မုဆိုးတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ လူတွေက ငွေပေးရင် သူက သတ်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အင်အားကြီးမားတဲ့ သူတွေကိုပဲ ရွေးသတ်တာ"

"မင်းတို့ ယုံမလားတော့ မသိဘူး.. ရှောင်ဖုန်းက တကယ်ကို တစ်ခါလေးမှ မရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးဘူး"

"တစ်နေ့တော့.. ရှောင်ဖုန်းက လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့တယ်"

ဆရာရှန်းက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်ကို ခေါက်တင်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေ၏။

"အဲဒီနေ့က မိုးရွာနေတဲ့ညတစ်ညပေါ့။ ရှောင်ဖုန်းက တောင်ခြေတစ်ခုမှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း အရက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ ခဏနားပြီး ကိုယ်အနွေးဓာတ်ရအောင် အရက်လေး တစ်ခွက်တလေလောက် သောက်မလို့ ရည်ရွယ်ထားတာ"

"ရှောင်ဖုန်း တစ်ယောက် အားရပါးရ အရက်သောက်နေတုန်း မိန်းမတစ်ယောက် အရက်ဆိုင်ထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်"

"ဒီလူသားအမျိုးသမီးက ပခုံးအထိကျနေတဲ့ ဆံပင်တွေရှိပြီး စကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာလည်း အနက်ရောင် ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဖုန်း သေချာကြည့်လိုက်တော့.. ဒီအမျိုးသမီးက သူသတ်ရမယ့် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေကော"

"ရှောင်ဖုန်း မသိခဲ့တာက သူ့ခေါင်းပေါ်မှာလည်း ဆုကြေးငွေ ထုတ်ခံထားရပြီး ဒီအမျိုးသမီးကလည်း သူ့ကို လာသတ်တာပဲဆိုတာကိုပေါ့"

"ဒီလိုနဲ့ သူတို့နှစ်ယောက် စတင်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြတော့တယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ တစ်ဖက်လူကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အချိန်အတန်ကြာတဲ့အထိ အနိုင်အရှုံးကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲနေခဲ့တယ်"

"နောက်ဆက်တွဲ နေ့ရက်တွေမှာ သူတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ခြေရာခံလိုက်ကြပြီး မကြာခဏ တိုက်ခိုက်ကြတယ်"

"နောက်ပိုင်းကျတော့ ရှောင်ဖုန်းက သူတို့အချင်းချင်း အနိုင်မယူနိုင်မှတော့ တခြားဆုကြေးတွေကို အတူတူသွားယူကြဖို့ အဆိုပြုခဲ့တယ်။ သူတို့က အတူတူ ခရီးသွားကြမယ်။ လမ်းခရီးမှာ ဘယ်အချိန်မဆို တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ခွင့်ရှိတယ်။ ဘယ်သူ သေမလဲ၊ ရှင်မလဲဆိုတာက ကိုယ့်စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်"

"အဲဒီအမျိုးသမီးကလည်း သဘောတူခဲ့တယ်"

"အဲဒီနေ့ကစပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အတူတကွ ခရီးသွားကြရင်း မိစ္ဆာတွေရော လူသားတွေကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသလို အချင်းချင်းလည်း လုပ်ကြံဖို့ ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူတို့ကြားမှာ သံယောဇဉ်တွေ စတင် ပေါက်ဖွားလာခဲ့တယ်"

"အနှစ်သုံးဆယ်ကြာပြီးနောက် ရှောင်ဖုန်းရဲ့ မိသားစုဆီကနေ စာတစ်စောင် ရောက်လာတယ်။ သူ့ကို ပြန်လာပြီး သူ မနှစ်သက်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ကာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နေရာကို ဆက်ခံဖို့ ခေါ်ယူလိုက်တာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ရှောင်ဖုန်းက ဘယ်လိုလုပ် ဆန္ဒရှိနိုင်မှာလဲ။ ဒါကြောင့် သူက မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး သူ့ချစ်သူနဲ့အတူ အဝေးကြီးကို ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်"

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ သူ့ဖခင်က သူ့သားဟာ လူသားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ချစ်ကျွမ်းဝင်နေတယ်ဆိုတာကို ကြားတော့ အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားပြီး သူတို့ကို လိုက်လံဖမ်းဆီးဖို့ လူတွေလွှတ်လိုက်တယ်"

"သူတို့က တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုတွေကို ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မိသားစုရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကွန်ရက်ကြီးထဲကနေ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"အမျိုးသမီးက ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတယ်။ ရှောင်ဖုန်းရဲ့ ဖခင်က သူသာ မိသားစုဆီပြန်လာပြီး လက်ထပ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီအမျိုးသမီးကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ရှန်းရှီးချွန်း၏ စကားများက အနည်းငယ် တန့်ရပ်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်သတိရနေသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။

"ဆရာ.. ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲဟင်။ ရှောင်ဖုန်း သဘောတူလိုက်လား"

"ရှောင်ဖုန်းက သူ မနှစ်သက်တဲ့သူကို တကယ် လက်ထပ်လိုက်တာလား"

"သူ သေချာပေါက် လက်ထပ်လိုက်မှာပေါ့။ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လူသားတစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အတူတူ နေနိုင်မှာလဲ"

"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်။ ငါတို့ မိစ္ဆာတွေမှာ ကိုယ်ပိုင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရမယ်လေ"

စာသင်ဆောင်ထဲရှိ ကောင်မလေးများက ဆူဆူညံညံ အော်ဟစ်ပြောဆိုနေကြကာ ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးသတ်ကို ကြားချင်နေကြပေသည်။

ယောကျ်ားလေးအများစုကလည်း ရှောင်ဖုန်း အမည်ရှိသော မိစ္ဆာသည် အစကတည်းက လူသားအမျိုးသမီးနှင့် မလက်ထပ်သင့်ဘူးဟု ခံစားနေကြလေ၏။

သို့သော် ထိုအချိန်လေးမှာပင် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာကာ တောင်တန်းများတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

ရှန်းရှီးချွန်းက သူ၏ စာလိပ်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ဆိုလေသည်။ "ဇာတ်လမ်းက ဒီမှာတင် ပြီးပြီ။ ငါက အချိန်ပိုယူပြီး လုံးဝ မသင်ဘူး။ အတန်းဆင်းပြီ"

"ဟင်"

"ဆရာ ဇာတ်လမ်းကို အဆုံးထိ ပြောပြသွားဦးလေ"

"ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ"

ကျောင်းသားများ၏ ညည်းညူသံများကို ကြားသောအခါ ဆရာရှန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောင်းသားများကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ စာအုပ်များကိုပိုက်လျက် စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ခြံဝင်းဆီသို့ အပြန်လမ်းတွင်။

ထုရှန်းကျင်းစီသည် ခေါင်းငုံ့ထားလျက် ယနေ့ ဆရာပြောပြခဲ့သော ဇာတ်လမ်းအကြောင်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေပေသည်။

"ရှောင်မို.. ဒီနေ့ ဆရာပြောပြသွားတဲ့ ဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်က ဘယ်လိုဖြစ်မယ်လို့ နင် ထင်လဲ။ ရှောင်ဖုန်းနဲ့ အဲဒီအမျိုးသမီးက အတူတူ ပေါင်းဖက်ခွင့်ရသွားမှာလား။ သူတို့အတွက် ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ်လေး ဖြစ်လာနိုင်မလား" ထုရှန်းကျင်းစီက ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်လေ၏။

"အင်း... သူတို့ ပေါင်းရဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်လောက်..." ရှောင်မိုက အဖြေပေးရန် ပြင်လိုက်သော်ငြား ထုရှန်းကျင်းစီ၏ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရလေသည်။

"ရှောင်ဖုန်းနဲ့ တခြားသူတွေ အဆင်ပြေလောက်မှာပါ။ သူက အိမ်ကစီစဉ်ပေးတဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို သဘောမတူခဲ့ဘူးလို့ ထင်တယ်။ နောက်ပိုင်း ရှောင်ဖုန်းက သူ့ချစ်သူကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်ပြေးသွားလောက်မှာပါ" ရှောင်မိုက ပျော်ရွှင်စရာ အဆုံးသတ်လေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်မလား.. ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာ"

ရှောင်မို၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ထုရှန်းကျင်းစီ၏ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်နေသော အမူအရာလေးက ချက်ချင်းပင် တောက်ပသွားခဲ့ချေပြီ။

"လောကမှာရှိတဲ့ ချစ်သူတွေ အားလုံးက နောက်ဆုံးမှာ အတူတကွ ပေါင်းဖက်နိုင်သင့်တာပေါ့။ အနာဂတ်မှာ ငါ သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိလာရင် ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါဆို သခင်မလေးက အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုလူမျိုးကို သဘောကျမှာလဲ" ရှောင်မိုက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"ငါ ဘယ်လိုလူမျိုးကို သဘောကျမှာလဲ ဆိုတော့..." ထုရှန်းကျင်းစီက လေးနက်စွာ စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "ငါ ဘယ်လိုလူမျိုးကို သဘောကျမှာလဲဆိုတာတော့ မသိဘူး"

"ဒါပေမဲ့"

ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသော ကောင်မလေးက ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လာပြီး သူမ၏ လက်များကို နောက်ကျောဘက်တွင် ပိုက်ထားလိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်လေးမှာပင် တောင်လေပြေက တိုက်ခတ်လာရာ သူမ၏ စကတ်လေးက ဖွဖွလေး လွင့်ဝဲနေပြီး ဆံနွယ်များက ပါးပြင်ကို ပွတ်တိုက်သွားကာ နေဝင်ဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့လေးဖြင့် ဆေးခြယ်ခံထားရပေသည်။

"အနာဂတ်မှာ ငါ သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိလာရင်.. နင့်ကို ငါ သေချာပေါက် ပထမဆုံး ပြောပြမယ်"

လေပြေက သူမ၏ ဆံပင်ဖျားလေးများကို လွင့်ဝဲသွားစေချိန်တွင် သူမက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ လှမ်းကြည့်လာလေတော့သည်။

"ဒါပေမဲ့ နင်ကလည်း ငါ့ကို ကတိပေးရမယ်။ နင် သဘောကျတဲ့သူ တစ်ယောက် ရှိလာတဲ့အခါ.. နင်လည်း ငါ့ကို ပထမဆုံး ပြောပြရမယ်နော်"

"ဟုတ်ပြီလား"