အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) ခင်ဗျားသားအတွက် ခေါင်းတလား ပြင်ဆင်ထားလိုက်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ မရှိတော့ပြီ။

မည်မျှပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်အောင် လုပ်နေပါစေ၊ အဆုံးတွင်တော့ အသက်တစ်ချောင်း အတွက် အသက်တစ်ချောင်း ပေးဆပ်ရသည့် အခြေအနေမျိုး အမှန်တကယ် ဖြစ်လာလိမ့် မည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ရှင်းကို အနည်းငယ် နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်သည့် အချက်မှာ ကျူးမင်လန် ပြန်ရောက်လာပြီး သူမရှေ့တွင် အသက်ရှင်လျက် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ကျူးမင်လန်သည် အင်ပါယာမြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်သည့် ပထမဆုံးနေ့မှာပင် လမ်းမပေါ်၌ ဟောက်ရှောင်စုန်းကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းက ကျူးမင်လန်နှင့် ကျူးကောင်း ကင်အရာရှိတို့အတွက် ပိုမိုကြီးမားသော ပြဿနာများကို ဆောင်ကြဉ်းလာနိုင်ဖွယ် ရှိသည်။

ဒီသွေးကြွေးကို ဟောက်သားအဖတို့နှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းလင်းသွားနိုင်သော် လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အလျင်စလို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခြင်းမှာ တုံးအဆုံး လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်သည်။

ဟောက်သားဖတို့သည် ကျူးမင်လန်မှာ အလွယ်တကူ စနောက်၍ ရသူမဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသဖြင့် သူတို့၏ မူလမာနနှင့် လိမ်ညာလှည့်ဖြားမှုများကို သိမ်းဆည်း လိုက်ကြ သည်။

ဟောက်ရှောင်စုန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသအမျက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ အဆုံးတွင် သူ့ဖခင်၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမထဲသို့ အတင်း အကျပ် ဝင်ရောက်ခဲ့ရလေသည်။

“ဒူးထောက်လိုက်၊ ကုန်းပြီး ဦးချလိုက်။”

“အကြိမ်တစ်ရာ ပြည့်တဲ့အထိ ဆက်လုပ်။”

ကျူးမင်လန်က ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမထဲတွင် ရပ်နေရင်း သစ်သားခေါင်းတလားထဲ၌ တိတ်ဆိတ်စွာ အိပ်စက်နေသော ဆယ်ကျော်သက်လူငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်…

“ပိုပြင်းပြင်း ဦးချလိုက်စမ်း၊” ကျူးမင်လန်က လှည့်ထွက်လာပြီး ဟောက်ရှောင်စုန်းကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မကျေနပ်မှုများနှင့်အတူ ဒေါသအမျက်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဟောက်ရှောင်စုန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏နဖူးမှ သွေးများ ယိုစီးလာသည်အထိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်သုံး၍ ခေါင်းနှင့်ဆောင့်ကာ ဦးချလိုက်ရတော့သည်။

“ကျူးတုန်း၊ ဒါက မင်းကို သတ်သွားတဲ့ လူသတ်သမားပဲ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ ပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ငါပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်မယ်။ အဲဒီအခါကျရင် သူကိုယ်တိုင် အောက်ကိုဆင်းလာပြီး မင်းကို ကိုယ်တိုင်တောင်းပန်စေရမယ်” ကျူးမင်လန်သည် ဤစကားများကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမ အတွင်းရှိ လူအားလုံးကြားအောင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ဟောက်ယုံ၊ သခင်မကျောက်နှင့် အခြားဈာပနသို့ တက်ရောက်လာသူများအားလုံးသည် ကျူးမင်လန်ကို ကြည့်ရင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။

ကျူးမင်လန်သည် ဟောက်ရှောင်စုန်းကို သတ်မည်ဟု လူသိရှင်ကြား ကျိန်ဆိုလိုက်ခြင်း ပင်လော။

မည်သူရော ဥပဒေကို ဤမျှအထိ လွန်လွန်ကျူးကျူး လျစ်လျူရှုရဲပါသနည်း။

“ကျူးမင်လန်၊ ငါ့သားက မင်းနဲ့ ဘာမှမတော်စပ်တဲ့ မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲညီကို မတော်တဆ သတ်မိရုံတင်ပါ။ အခုလို လူသိရှင်ကြား စကားမျိုး ပြောဆိုတာက ငါ ဟောက်ယုံနဲ့ ခရမ်း ရောင်ဂိုဏ်းကို လုံးဝ အထင်သေးနေတာလား” ဟောက်ယုံက ဒေါသတကြီးဖြင့် ဟိန်းအော် လိုက်သည်။

“ကျုပ်ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးမှာ သူတို့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီသားတစ်ယောက်ပဲ ရှိခဲ့တာ။ ခင်ဗျားဟောက်ယုံမှာတော့ သားသုံးယောက် ရှိတယ်။ အသက်အတွက် အသက်နဲ့ ပေးဆပ် ရမယ်လို့ ကျုပ်ပြောလိုက်တာ ဘာများ လွန်ကဲနေလို့လဲ” ကျူးမင်လန်က ပြန်လှန် ချေပလိုက်သည်။

“ငါ ပြောနေတယ်လေ၊ ဒါ မတော်တဆပဲလို့”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ကျုပ်တို့တွေ့တဲ့နေ့ကျရင် အဲဒါလည်း မတော်တဆပဲ ဖြစ်သွားမှာပါ” ကျူးမင်လန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

မတော်တဆဆိုသော ထိုမျှလောက် ထင်ရှားနေသည့် လိမ်ညာစကားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားရန်သာ တန်ပေသည်။

ကျူးမင်လန်က ခုနက ကျူးတုန်း၏ ရုပ်ကလပ်ကို ငေးကြည့်နေစဉ်မှာပင် မိတ်ကပ်ဖြင့်ပင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ဒဏ်ရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုဒဏ်ရာများမှာ ဈာပနအတွက် ဝတ်ဆင်ပေးထားသည့် ခမ်းနားလှပသော အဝတ်အစားများအောက်မှပင် ထင်ရှားစွာ မြင်နေရပေသည်။

အကယ်၍သာ ဤအဖြစ်အပျက်မျိုး အရင်က ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုပါက ကျူးမင်လန်သည် ထို “မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်” ဆိုသည့် စကားကို ယုံကြည်မိကောင်း ယုံကြည်မိမည်။ ပြီးနောက် သူ့ကို အကြိမ်တစ်ရာ ဦးချခိုင်းပြီးလျှင် တော်ဝင်မိသားစုထံသို့ စီရင်ချက်ချရန် အပ်နှံလိုက် မည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရုပ်ကလပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင် ကျူးမင်လန်သည် ဟောက်ရှောင် စုန်းကို လုံးဝ အလွတ်မပေးတော့ရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သေဆုံးပြီးနောက်မှာပင် ခန္ဓာကိုယ်အား ရက်စက်စွာ ဖျက်ဆီးထားခြင်းမှာ ကျူးတုန်းအပေါ် နက်ရှိုင်းလှသော အငြိုး အတေးကို ဖော်ပြနေသည်။ လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒ ပြင်းထန်ရုံသာမက သားကောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက်၌ပင် တိုက်ခိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိပေ။

ဤမျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသည့် အပြုအမူမျိုးမှာ ဂိုဏ်းများအကြား ရင်းနှီးသော ပြိုင်ဆိုင်မှုမျိုး မဟုတ်ချေ။ ပို၍ပင် စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ကျူးမင်လန် မရောက်လာမီက သူတို့ပြသခဲ့သော အတုအယောင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ကျူးယွီရှန်း နှင့် ပိုင်ရှင်းတို့ကို နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေသည့်အလား၊ ဟန်ပြ တောင်းပန်ခြင်းဖြင့်သာ ကစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အရာရာကို ဤမျှအထိ လွန်အောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူတို့က သူကျူးမင်လန် အနေဖြင့် သူတို့နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသေးတာလား။

ဘာလဲ... ကျူးမိသားစုဆိုတာ လမ်းဘေးက ဘယ်သူမဆို လာပြီး ပြဿနာရှာလို့ရတဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်သွားပြီလား။

“ဟောက်ယုံ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့သားက ပြိုင်ပွဲကနေ နုတ်ထွက်သွားရင် ဒါမှ မဟုတ် ခင်ဗျားက သူ့ကို တစ်နေရာရာမှာ ဖွက်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်တဲ့ သားနှစ်ယောက်အတွက် ခေါင်းတလားတွေ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့။ ဒီနေ့ ကျုပ်တို့အတွက် နှဲတီးမှုတ်ပေးကြတဲ့ ဂီတသမားတွေကို ခင်ဗျားအိမ်ရဲ့ ဈာပနမှာလည်း အခမဲ့ ပို့ပေးလိုက်မယ်။ ခင်ဗျားတို့မိသားစုရဲ့ ဈာပနက ကျုပ်တို့ ကျူးမျိုးနွယ်စုက ဒီနေ့ဈာပနထက် ပိုပြီးတော့တောင် ခမ်းနားတမ်းတနေရဦးမယ်” ကျူးမင်လန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားလုံးများကြောင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။ ဂိုဏ်းပေါင်းစုံမှ ဧည့်သည်တော်များနှင့် မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ လူများပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွား ကြသည်။ ကျူးမိသားစုတွင် ဤမျှ ထိန်းချုပ်၍မရဘဲ အလွန်အမင်း မောက်မာသော လူမျိုး နှင့် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

တခဏအတွင်း ဟောက်ယုံနှင့် သခင်မကျောက်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြပြီး၊ နဖူးမှ သွေးများ ပန်းထွက်နေသော ဟောက်ရှောင်စုန်းပင် ဒေါသထွက်နေရာမှ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့သည် ကျူးမင်လန်၏ ယခင်က လုပ်ရပ်အချို့အကြောင်းကို ကြားဖူးခဲ့ကြသည်။

ထိုသူသည် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ဓားကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ သက်ကြီးဝါကြီး အကြီးအကဲများကိုပင် ရိုက်နှက်ခဲ့သူ၊ ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့ အစည်းအသီးသီးမှ ထူးချွန်သည့် ပညာရှင်များကိုပင် အနိုင်ယူခဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းက ကျဆင်းပြီး၊ သူ့ဓားလမ်းက ပျက်စီးသွားပြီဟု ကြားသိထားကြ သော်လည်း၊ အင်ပါယာမြို့တော်မှ ဤ “နတ်ဆိုးလေး” သည် အလွန်အမင်း ရိုင်းစိုင်း ရူးမိုက် သော အပြုအမူမျိုး လုပ်ဆောင်လာမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သူသည် ကျူးကောင်းကင်အရာရှိ၏ သားအရင်းဖြစ်နေ၍ သူ၏ အရေးပါမှုမှာ ကျူးတုန်း ကဲ့သို့သော မွေးစားသားနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလွန်းနေသောကြောင့်ပင်။

“ကျူးမင်လန်၊ မင်း ငါ့သားကို ထိရဲထိကြည့်စမ်း၊ မင်းကို အကြီးအကျယ် နောင်တရစေဖို့ ဘာမဆို အကုန်လုပ်ရလဲ ငါ ဝန်မလေးဘူး” ဟောက်ယုံ၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေ၏။ သူသည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့သည့် အနေအထားအထိပင် တွန်းပို့ခံလိုက်ရပုံရသည်။

“သွားကြရအောင်၊ ထွက်သွားကြရအောင်၊ ဒီအရူးကောင်နဲ့ တွယ်ကပ်မနေနဲ့တော့” သခင်မကျောက်က အလျင်အမြန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျူးမင်လန်က ဟောက်ရှောင်စုန်း၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာပင် ပြောလိုက်သည်။ “မင်း နောက်ထပ် အကြိမ်နှစ်ဆယ် ကျန်သေးတယ်။”

ဟောက်ရှောင်စုန်း၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံးမှာ သွေးတို့ဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ခုနကပင် ကျူးမင်လန်၏ စကားကြောင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်ခဲ့ရပြီး၊ သူ့နောက် တွင် ရပ်နေသည့် ကျူးမင်လန်သည် ငရဲပြည်မှ ငရဲထိန်းတစ်ဦးနှင့် တူနေသည်။

ဦးချခြင်းကို အဆုံးမသတ်ပါက သူ့ခေါင်း ပြတ်ကျသွားလိမ့်မည်ဟု ဟောက်ရှောင်စုန်း ယုံကြည်နေသည်။ ကျူးမင်လန်မှာ ယခုအခါ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ဦး မဟုတ်တော့သော် လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မကောင်းဆိုးဝါး အငွေ့အသက်မှာ ဟောက်ရှောင်စုန်းအား သူ၏လည်ပင်းနောက်တွင် မိစ္ဆာဓားတစ်ချောင်း ဆွဲထားသလို ခံစားရစေသည်။ ထိုဓားမှာ မရေတွက်နိုင်သော လူအများ၏ သွေးကို သောက်သုံးထားပြီး ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်တောက်ထားခဲ့သည့် ဓားတစ်ချောင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ ဦးချခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ဟောက်ရှောင်စုန်းမှာ အသိစိတ် လွင့်ပါးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး ဖခင်ဖြစ်သူကသာ သူ့ကို တွဲ၍ ထူပေးရသည်။

“မိသားစုကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။” ကျူးမင်လန်က ဧည့်သည်များကို လမ်းခွဲပေး သကဲ့သို့ ထိုစကားကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဟောက်ယုံနှင့် ဟောက်ရှောင်စုန်းတို့သည် ကျူးယွီရှန်းနှင့် ပိုင်ရှင်းတို့ကို နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွတ်ဂါရဝပြုပြီးနောက် စိတ်မအေးချမ်းစွာဖြင့် ကျူးတုန်း၏ ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမ မှ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ထိုသားဖနှစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် ကျူးမျိုးနွယ်စုမှ လူအများစုမှာ ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမဘေးတွင် တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးနေကြသည်။

“ဒီလို အောက်တန်းစားတွေအတွက်ဆို ဒါက သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တာပေါ့။ ငါကတော့ ကျူးတုန်း အတွက် လက်စားချေဖို့ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက စောင့်နေခဲ့တာ။ မင်းတို့ မသိကြပါဘူး၊ ကျူးတုန်းရဲ့ ရုပ်ကလပ်ကို ပြန်ပို့လာတဲ့အချိန်မှာ သူသတ်ခံရတာက ဝက်တစ်ကောင်၊ သိုးတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှမခြားနားဘူး” ပန်းပဲပညာသင် သင်တန်းသား လူငယ်တစ်ဦးက ပြောသည်။

“အစ်ကိုကြီး မင်လန်နဲ့ တူလိုက်တာ၊ သူက ဒီလို အမှိုက်တွေကို တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ချက်ချင်း လက်တွေ့ ကိုင်တွယ်လိုက်တာပဲ၊ နောက်ဆုံးတော့လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားပြီ”

“သူက တကယ်ပဲ ကျူးမင်လန်လား” ကျူးမင်လန်ကို ကောင်းကောင်း မမှတ်မိကြသော တပည့်ငယ်အချို့က သူ့ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ, ကျူးမျိုးနွယ်စုထဲမှာ နေထိုင်သူများအနေဖြင့် ဒီနာမည်ကို တစ်နည်း မဟုတ်တစ်နည်း ကြားဖူးကြပါသည်။

ဈာပနအခမ်းအနားကို ကျင်းပခြင်းမှာ ကွယ်လွန်သူအတွက် နောက်ဆုံးထားရှိသော ရိုသေ လေးစားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အခမ်းအနားမှာ အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

ကျူးတုန်းနှင့် ရင်းနှီးသူများ၊ သို့မဟုတ် ကျူးယွီရှန်းနှင့် ပိုင်ရှင်းကဲ့သို့သော အရင်းနှီးဆုံး မိသားစုဝင်များဖြစ်စေ၊ တနေ့နေ့တချိန်ချိန်မှာ လူတိုင်း၏ အမြင်အာရုံထဲမှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်။

လူတွေကို မြင့်မြတ်သည်၊ နိမ့်ကျသည်၊ ချမ်းသာသည်၊ ဆင်းရဲသည်ဟု ခွဲခြား သတ်မှတ်ထားကြပြီး၊ လူမှုအလွှာ ကွဲပြားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူ့အသက်တို့မှာ တရားမျှတသော စီရင်ချက်ကို မရရှိကြတော့ပေ။

မည်သို့ဆိုစေ, ကျူးတုန်းမှာ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်မဟုတ်ဘဲ မွေးစားသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့ သည်။

ကျူးမင်လန်သည် သူကိုယ်တိုင်မှလွဲ၍ ကျူးတုန်းအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမည့် လူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်ကို ကောင်းကောင်းသိသည်။

သူသည် ဂိုဏ်းပေါင်းစုံများနှင့် မျိုးနွယ်စု ပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ရန် ရှိ၊ မရှိကို စဉ်းစားနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုတွင်မူ ဤဟောက်ရှောင်စုန်းကြောင့် ကျူးမင်လန်မှာ မသွားမဖြစ် သွားရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်လာသည်။

ဂိတ်တံခါးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူသည် နှင်းစက်ရေကန်ရှိ တောင်တစ်ဝက်ကျွန်း ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် အဖြူရောင် မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲထားခြင်း မရှိတော့ပေ။ အရင်အတိုင်းပင် ကျူးမျိုးနွယ်စုသည် ထုံးစံအတိုင်း တည်ငြိမ်၍ ရိုးရှင်းနေသည်။ ဂိတ်တံခါးရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ဈာပနမှာ ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ ကျူးမျိုးနွယ်စုနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သလို ဖြစ်နေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျူးတုန်းမှာ မွေးစားသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ဦးလေးနှင့် ဒေါ်လေး မှာလည်း ကျူးမျိုးနွယ်စုတွင် နေရာအခွင့်အရေး များစွာ မရှိကြပေ။ သူတို့သည် အင်ပါယာ မြို့တော်ရှိ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ဆိုင်အချို့ကိုသာ စီမံခန့်ခွဲသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သစ်ပင်တို့မှာ လေတိုက်ခတ်ရာအတိုင်း အသာအယာယိမ်းနွဲ့နေပြီး သူ၏ရှေ့တွင်မူ ကျူး မျိုးနွယ်စု အတွင်းခန်းမသို့ ဦးတည်သွားသည့် ကျောက်တုံးမုခ်တံတား ရှိနေသည်။

ကျူးမျိုးနွယ်စုကို အတွင်းခန်းမနှင့် ပြင်ပခန်းမဟူ၍ ပိုင်းခြားထားသည်။

အတွင်းခန်းမမှာ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ အဓိကဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး ပန်းပဲထုလုပ်ရေး ပညာရပ် ဆိုင်ရာ အမွေဆက်ခံခြင်းနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ခြင်းအတွက် တာဝန်ယူရသည်။ ပြင်ပခန်းမ မှာမူ ပန်းပဲသွန်းလုပ်ရေးဆိုင်များ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများကို အဓိကထား စီမံခန့်ခွဲသည်။

ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ အတွင်းခန်းမသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပြင်ပခန်းမအပေါ် ဂရုမစိုက်သည့်အပြင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ၎င်းတို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်း ဈာပနကို ကျင်းပခဲ့ကြသော်လည်း ကျူးမျိုးနွယ်စုရှိ ရေကန်နှင့် တောင်ကုန်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသော အတွင်းခန်းမမှာမူ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများမှာ ၎င်းတို့နှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

“ကျူးမင်လန်၊ နင်တို့မိသားစုက အရမ်းရှုပ်ထွေးပုံပဲနော်” ဖန်နန်နန်က တိုးတိုးလေး မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သူမလည်း ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ပြင်ပခန်းမနှင့် အတွင်းခန်းမတို့မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခုနှယ် ကွဲပြား နေသည်ကို သတိထားမိခဲ့သည်။

ရေကန်နှင့် တောင်တန်းများကြားရှိ အတွင်းခန်းမသည် ပြင်ပခန်းမ၏ ဈာပနနှင့် မသက် ဆိုင်ဘဲ သီးသန့်ကွဲထွက်နေသည့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်သော နေရာတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။ သူတို့သည် မည်သည့်ဆက်စပ်မှုမှ မရှိသည့် မိသားစုနှစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ငါတို့ ကျူးမျိုးနွယ်စုဟာ တစ်ချိန်က ကျရှုံးနိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ ပန်းပဲပညာရှင် မိသားစုတစ်ခုကို လက်ခံခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့အများစုဟာ ကျွန်တွေ ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။ ငါ့အဘိုးက ကျွန်စနစ် ကို သဘောမတူတဲ့အတွက် သီးခြားခန်းမတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အဲဒီကျရှုံးနိုင်ငံရဲ့ ပန်းပဲပညာရှင်မိသားစုကို စီမံခန့်ခွဲခိုင်းခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့ အခု ငါ့ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ တာဝန်ယူထားတဲ့ ပြင်ပခန်းမပဲ” ကျူးမင်လန်က စိတ်မကောင်းစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှန်းကုန်း အင်ပါယာမြို့တော်တွင် မင်းဆက်အတွင်းရှိ မိသားစု အတော်များများတွင် ကိုယ်ပိုင် ကျွန်အုပ်စုများ ရှိကြသည်။

မည်သည့်အာဏာရှင်မျိုးအတွက်မဆို ဤကျွန်အုပ်စုများတွင် အဆင့်အတန်းဟူ၍ မရှိပေ။ ကျူးယွီရှန်းကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ သူတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်လက်ကို တစ်စတစ်စ ပြောင်းလဲ ကာ ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ စစ်မှန်သော ဗဟိုအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာနေကြသော်လည်း တစ်နိုင်ငံ လုံးကတော့ သူတို့ကို အလေးအနက် မထားကြသေးပေ။

“ဒါဆို... နင့် ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးက သွေးသားတော်စပ်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့” ဖန်နန်နန်က မေးလိုက်သည်။

“ဦးလေး ကျူးယွီရှန်းရဲ့ မူလနာမည်က ယွီရှန်း၊ သူက ငါ့အဖေရဲ့ စာသင်ဖော်ပဲ။ ငါ့အဖေက ငါ့အဘိုးနဲ့ အမြင်ချင်းတူပြီး ကျရှုံးနိုင်ငံက ကျွန်တွေဆိုတဲ့ ကိစ္စကို မနှစ်သက်ဘူး။ သူက သူ့ကို အမြဲတမ်း ညီအစ်ကိုလို့ ခေါ်ခဲ့ပြီး မျိုးနွယ်စုကိုတောင် သူ့ရဲ့ မူလရှုံးနိမ့်ခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရဲ့ နာမည်ကို ပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် အခု သူတို့မှာ ကျူးယွီရှန်းဆိုတဲ့ နာမည် ရှိလာတာပါ။ ငါ့အဖေက သူ့ကို ညီအစ်ကိုလို ဆက်ဆံခဲ့ပြီး သူတို့ကလည်း ငါ့ကို သူတို့ရဲ့ သားအရင်းလိုပဲ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံခဲ့ကြတယ်” ကျူးမင်လန်က ရှင်းပြသည်။

တကယ်တမ်းမှာတော့ ကျွန်အုပ်စုတွင် သားသမီးများ ပေါက်ဖွားလာလျှင်ပင် သူတို့မှာ ကျွန်အဆင့်သာ ဖြစ်မည်မှာ အသေအချာပင်။

ကျူးယွီရှန်းနှင့် ပိုင်ရှင်းတို့သည် မိသားစုမျိုးရိုးနာမည်ကို ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး အပြင်ပန်းတွင် ကျရှုံးနိုင်ငံမှ ကျွန်ဟောင်းများ၏ အဆင့်အတန်းမှ လွတ်မြောက်သွားပုံပေါက်သော်လည်း၊ သူတို့သာ ကလေးရရှိခဲ့ပါက ရှန်ကုန်း အင်ပါယာမင်းဆက်က သူတို့ကို ကျွန်များအဖြစ်သာ ဆက်လက် သတ်မှတ်ထားဦးမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ ကလေးမယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ သားသမီးများမှာလည်း ကျွန်ဟူသော တံဆိပ်ကို ဖျောက်ဖျက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ဒါဆိုရင် ကျူးတုန်းက နင်တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ အသတ်ခံလိုက်ရတာကို ဘယ်သူကမှ စေ့စေ့စပ်စပ် မစုံစမ်းကြတာပေါ့” ဖန်နန်နန်က နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။

ယောင်ရှန်းဓားဂိုဏ်းမှ ပြန်လာသော ဖန်နန်နန်၏ အမြင်အရ ကျူးမျိုးနွယ်စုသည် အလွန် အင်အားကြီးမားသည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူတို့သည် တမင်သက်သက် ရန်စနေခြင်း မဟုတ်ပါက၊ မိသားစုဝင်တစ်ဦး၏ ဈာပနကို အထင်အမြင်သေးပြီး လှောင်ပြောင်ခြင်း၊ ကျန်ရစ်သူမိသားစုကို လုံးဝ လေးစားမှုမရှိခြင်းမျိုးကို မည်သို့ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ကျူးမျိုးနွယ်စု၏ ပြင်ပခန်းမမှာ ကျရှုံးနိုင်ငံတစ်ခုမှ ကျွန်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျူးမျိုးနွယ်စုက သူတို့ကို လက်ခံ၍ လုံလောက်သော လေးစားမှုနှင့် အဆင့်အတန်းကို ပေးထားသော်လည်း ပြင်ပလူများကတော့ သူတို့ကို နိမ့်ကျသည့် ကျွန်အုပ်စုအဖြစ်သာ မြင်နေကြဆဲဖြစ်သည်။

ဘိုးဘေးနဂါးမြို့တော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရနိုင်သည်ဟု တွေးမိ လိုက်သောအခါ ဖန်နန်နန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်တွင် ကြက်သီးများ ထသွားသည်။

မျှတပြီး အင်အားကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို အားကိုးနေရပါသော်လည်း လူ့အသက် မှာ မြေမှုန်ကဲ့သို့ပင် တန်ဖိုးမဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“တခြားလူတွေ ဘယ်လိုမြင်မြင် အရေးမကြီးပါဘူး။ ငါ့ဦးလေးက ငါ့ဦးလေးပဲ၊ ငါ့ဒေါ်လေး က ငါ့ဒေါ်လေးပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ညီအစ်ကိုကလဲ ငါ့ညီအစ်ကိုပဲ” ကျူးမင်လန်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့၊ ခုနက ဝမ်းနည်းခြင်း ဝတ်ပြုခန်းမမှာ နင်ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက တစ်ခွန်း တည်းနဲ့တင် ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်။ အဲဒီသားဖနှစ်ယောက်၊ အထူးသဖြင့် သခင်မ ကျောက်ရဲ့ မျက်နှာထားတွေက ရွံစရာကောင်းလွန်းပြီး သူတို့ တော်တော်လေး လွန်လွန်း တယ်” ဖန်နန်နန်က မှတ်ချက်ပေးသည်။

ကျူးမင်လန်က ဖန်နန်နန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက နောက်ဆုံး၌ “မင်းနဲ့ သိကျွမ်းလာတဲ့အချိန် တစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်း ငါ့ကို ချီးကျူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲနော်...” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။