အခန်း ၃၉၁

အခန်း (၃၉၁) ပွင့်လင်းစွာ ရင်ဆိုင်ခြင်း

စုယွမ်သည် သက်သေအထောက်အထားအချို့ စုဆောင်းရန် လီဟူအား မျက်စိမှိတ်ပြကာ အချက်ပေးလိုက်၏။

လီဟူကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း သက်တော်စောင့်တစ်ဦးအတွက် သက်သေအထောက်အထား စုဆောင်းရန်မှာ လွန်စွာ လွယ်ကူလှပေသည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ပဲ…"

"ဟားဟားဟား…"

"မစ္စတာစု… ဒီအိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံ ပရောဂျက်အတွက် ရန်ပုံငွေက စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ လျှောက်ထားခဲ့တဲ့ ယွမ် ရှစ်သန်း ရန်ပုံငွေကနေ ရလာတာဆိုတော့ တော်တော်လေး တိုက်ဆိုင်နေတယ်…"

"ဒါက ငါတို့အတွက် ကယ်တင်ရှင်ပါပဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိုး… အဲဒီ ရှစ်သန်းထဲက ဘယ်လောက်ကို ဒီအိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံအတွက် ကျောင်းအုပ်ကြီးချန် သုံးစွဲခဲ့လဲလို့ ငါ သိချင်မိတယ်…"

စုယွမ်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ဟင်… မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ… သေချာပေါက် ငါ့ပိုက်ဆံတွေ အားလုံးကို ဒီအပေါ်မှာ သုံးခဲ့တာပေါ့…"

"အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်ဖို့ ယွမ်ရှစ်သန်းဆိုတာ အနေတော်ပဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက သတိထားမိသည့်ဟန်ဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလိုက်ချေ၏။

"ဟားဟားဟား…"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်… ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ လိုအပ်လို့လား…"

"သာမန် ခရိုင်မြို့လေးတစ်မြို့မှာ အိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံတစ်ခု တည်ဆောက်တာက သဘာဝကျကျ ဈေးကြီးပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ကွာခြားတယ်… ဒါက မြို့နယ်တစ်ခုဆိုတော့ ကုန်ကျစရိတ် အရမ်း နည်းတယ်လေ…"

"ကျောင်းမှာ ကျောင်းသား အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာမို့ အိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံတစ်ခု ဆောက်ဖို့အတွက် ယွမ်ရှစ်သန်း ကုန်ကျမှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ငါ သိချင်တာက ကျောင်းအုပ်ကြီးချန် ဘယ်လောက်တောင် အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သလဲ ဆိုတာပဲ…"

စုယွမ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ဤစကားများကို ကြားရချိန်တွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် အဆိုးမြင်စရာ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"မစ္စတာစု… အင်အားကြီးတဲ့ နဂါးတစ်ကောင်ကတောင် ဒေသခံ မြွေတစ်ကောင်ကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူးဆိုတာ မင်း သိလား… ဒီနေ့ ဒီနေရာမှာ မင်းက ဒီလိုစကားတွေ ပြောရဲတယ်ဆိုတော့ သေချာပေါက် ပြင်ဆင်လာခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်နော်…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက သတိထားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်… ဘာပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ရမှာလဲ…"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးချန် ရာခိုင်နှုန်း ဘယ်လောက်ရလဲဆိုတာ ငါ မေးပါရစေ… ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့လည်း အကျိုးအမြတ်ထဲက ဝေစုတစ်ခု ရသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား…"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

"အာ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူနှင့် ချန်ပေါင်တို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"အိုး ဒုက္ခပါပဲ… ရေကြီးလို့ နဂါးမင်းကြီးရဲ့ ဗိမာန်ကို မျောပါသွားသလိုပဲ… ငါတို့အားလုံးက မိသားစုတွေ ဖြစ်နေပြီကို အချင်းချင်းတောင် မမှတ်မိကြဘူး…"

"ဟားဟားဟား…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဤလူငယ်မှာ သူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေမည်ဟု မည်သည့်အခါကမျှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ… ဒီတစ်ခေါက် ငါက ယွမ်လေးသန်း လျှောက်ထားချင်တယ်… အဲဒီအခါကျရင် ပိုက်ဆံကို ဘယ်လို ခွဲဝေကြမလဲဆိုတာ ကြည့်လို့ ရပြီပေါ့…"

စုယွမ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ကျစ်… ညီလေးစူး… မင်းက တကယ်ကို မိုက်တာပဲ…"

"ချက်ချင်းကို လေးသန်းတဲ့လား… ဟားဟားဟား…"

"ငါတို့ ဒါကို သေချာ ဆွေးနွေးဖို့ လိုတယ်…"

"ဒီအကြောင်းကို သေချာ ဆွေးနွေးနိုင်ဖို့ ဒီနေ့ည တွေ့ဆုံပွဲတစ်ခု ငါ စီစဉ်နေတယ်… ဘယ်လိုထင်လဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်… ခင်ဗျား စီစဉ်လိုက်လို့ ရပါတယ်…"

စုယွမ်သည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေ၏။

"ဟားဟားဟား… အရမ်းကောင်းတယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… မင်းက စစ်ဆေးရေးအတွက် ဒီကို ရောက်နေတာလို့ ငါ ထင်လိုက်မိသေးတယ်… မင်းက ငါ့ကို လန့်သွားအောင် လုပ်လိုက်တာပဲ…"

"ငါတို့ အားလုံးက စိတ်တူကိုယ်တူတွေ ဖြစ်နေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် စုယွမ်၏ ပခုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လေးစားအားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ချေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ညီလေးစူး… ငါက ရုပ်ဖျက်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းတော်တယ်ဆိုတာကို မင်း ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူမှာ လွန်စွာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့၏။

"ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား…"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက ဒီလုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ လုပ်နေတာဆိုတော့ အကျိုးအကြောင်းတွေကို သဘာဝကျကျ သိတာပေါ့… ဒီအဆောက်အအုံ ဒီဇိုင်းရဲ့ အရည်အသွေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ ငါ သိနိုင်တယ်… ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေကလည်း လုံးဝ အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းနေတာပဲ…"

"ဘာမှမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဒီပရောဂျက် လုပ်ခိုင်းထားတာ သေချာတယ်…"

"မျက်စိရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို ဒါကို ချက်ချင်း မြင်နိုင်ပြီး သိပ်ကို သိသာလွန်းပါတယ်…"

စုယွမ်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ကျစ်… အဲဒီ အရူးကောင်…"

"ပစ္စည်းတွေ ခိုးရင်တောင် ဒီလောက်ကြီး သိသာနေလို့မရဘူးလေ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ညီလေးစူး… ဒီပရောဂျက်အတွက် ထုတ်လုပ်မှု စာရင်းတစ်ခုကို ခဏနေရင် မင်းဆီ ငါ ပို့ပေးမယ်… ဘယ်အပိုင်းတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်လဲဆိုတာ ကြည့်ပေးလို့ ရမလား…"

"ဒီလိုကိစ္စမျိုး တစ်ခါလောက် မိသွားရင်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးပဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ပြောလိုက်ပေသည်။

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်… ဒါပေမဲ့ အဲဒါက တခြားဈေးနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…"

စုယွမ်သည် ပါးနပ်သော စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။

ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မင်း တောင်းဆိုမှုတွေ လုပ်လာမှာကို ငါ မကြောက်ပါဘူး… ဘာမှ မတောင်းဆိုကိုပဲ ငါ ကြောက်တာ…"

"မင်းမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိနေသရွေ့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ လွယ်ကူပါတယ်…"

"ပြဿနာမရှိပါဘူး… ပြဿနာမရှိဘူး…"

"ဒီနေ့ ညစာစားရင်း ငါ့ယောက်ဖကို မင်းနဲ့ သေချာ စကားပြောခိုင်းလိုက်မယ်…"

"မင်းက ဒီလောက် အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတော့ အဲဒီအခါကျရင် ငါ့ကို အကြံဉာဏ်အချို့ ပေးရလိမ့်မယ်…"

ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ပြဿနာမရှိပါဘူး…"

စုယွမ်သည် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"အခု ပတ်ပတ်လည်ကို သွားကြည့်ကြရအောင်…"

"ရန်ပုံငွေ လျှောက်ထားဖို့ လိုအပ်တာကြောင့် ကျောင်းအကြောင်း လေ့လာဖို့ သဘာဝကျကျ လိုအပ်တယ်လေ…"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပြီ… ငါကိုယ်တိုင် လမ်းပြပေးပါ့မယ်…"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် အဖွဲ့သည် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှနေ၍ ကျောင်းတစ်ခုလုံးသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ကြလေသည်။

...

သုံးနာရီ ကြာပြီးနောက် စုယွမ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေး တစ်ဆိုင်တွင် ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။

ကျောက်ထျန်းနှင့် လီဟူတို့သည် ထည့်တွက်၍ရလောက်သော သက်သေအထောက်အထား ပမာဏများကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကြပေသည်။

"အဲဒီ ကျောင်းအုပ်ကြီးက လုံးဝ ယုတ်မာလွန်းတယ်…"

"အနာဂတ်မှာ ငါတို့ရဲ့ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်း စနစ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ လိုအပ်မယ့်ပုံပဲ…"

"အဲဒီလို လူမျိုးအပေါ် ပိုက်ဆံသုံးရတာ မတန်ဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်…"

စုယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် ပြောလိုက်ချေသည်။

"ဟုတ်တယ်… ဒီလူရဲ့ အပြုအမူက ဆိုးရွားလွန်းတယ်… ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ဆန့်ကျင်တိုင်ကြားမှုတွေ အများကြီး ရှိခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ သူငယ်ချင်း ဌာနမှူးကြောင့် အားလုံး ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရတယ်…"

"တကယ်လို့ ဒီလိုလူမျိုးကို ဒီတစ်ခေါက် အထိအခိုက်မရှိ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် ဒါက ငါတို့ဘက်က တာဝန်ပျက်ကွက်မှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်…"

ကျောက်ထျန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဥက္ကဋ္ဌစု… ဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ဖုန်းအရင် ခေါ်လိုက်ရမလား… ဒေသခံတွေရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ ဒီလူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့က အတော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်…"

ကျောက်ထျန်းက ပြောလိုက်ပေသည်။

"တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အနည်းငယ် လုပ်ရုံမျှသာပါပဲ…"

"သူ ဘယ်တော့မှ နာလန်မထူနိုင်တော့ဖို့ သေချာအောင် ဖုန်းအနည်းငယ် ခေါ်လိုက်လို့ ရပါတယ်…"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြေရှင်းကြတာပေါ့… တကယ်လို့ သူ့ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းချင်ရုံ သက်သက်ဆိုရင် ကျင်းတူးမှာကတည်းကလုပ်လို့ရတယ်… ဒီတစ်ခေါက် အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ငါတို့ရဲ့ ဩဇာအာဏာကို တည်ဆောက်ပြီး မသမာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ လူအချို့ကို သူတို့ သိအောင်ပြသပြီး ခြိမ်းခြောက်ဖို့ပဲ…"

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"အရေးပေါ် အခြေအနေအတွက် ဖုန်းအရင် ဆက်လိုက်ပါ…"

စုယွမ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ကျောက်ထျန်းသည် ဖုန်းအကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

ည ၇ နာရီ အချိန်။

ဟိုတယ်တစ်ခုတွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၊ ချန်ပေါင်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ ကျန်းလုံတို့ ထိုင်နေကြပေ၏။

နဂါးများ ကျားများနှင့် ကျားသစ်များ စုဝေးရောက်ရှိနေကြခြင်းပင်။

"ဒီကောင်လေးက တကယ် ယုံကြည်ရလို့လား…"

ကျန်းလုံက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ…"

"ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အရာအားလုံးက သတ္တိနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်… မင်း သိလား…"

"ဒါ့အပြင် အင်အားကြီးတဲ့ နဂါးတောင်မှ ဒေသခံ မြွေကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူးလေ…"

"ငါ့ရဲ့ တိုက်ရိုက် အထက်လူကြီးက ငါ့ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်း ဖြစ်နေတော့ ဘယ်သူပဲ သွားတိုင်တိုင် ပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…"

"သူက ပြင်ပလူတစ်ယောက် သက်သက်ပဲ… မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ…"

"သူ လိုချင်သည်ဖြစ်စေ မလိုချင်သည်ဖြစ်စေ ဒီနေ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမှာပဲ…"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူဖြစ်တဲ့ ငါက ကျောင်းအုပ်ကြီး ဘယ်လိုဖြစ်လာတယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဗိုလ်ကျသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"အင်း… တကယ်လို့ အဲဒီလူတွေက လုပ်ရဲတယ်ဆိုရင် သူတို့ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားနိုင်ဖို့ ငါတို့ သေချာ လုပ်ပစ်မယ်…"

ထိုအဖွဲ့ ဆွေးနွေးနေကြစဉ်မှာပင် သီးသန့်ခန်း တံခါးတွင် ခေါက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

"ညီလေးစူး ရောက်လာပြီလား…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အား နှုတ်ဆက်ရန် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။

"အင်း… ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်…"

စုယွမ်နှင့် ကျောက်ထျန်း၊ လီဟူတို့ လျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြသည်။

"အစားသောက်တွေ ချပေးတော့…"

စုယွမ် ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အစားအစာများ ချပေးရန် ချက်ချင်း တောင်းဆိုလိုက်လေ၏။

ရုတ်တရက် ကုန်းပေါ်နှင့် ပင်လယ်ထဲမှ ရှားပါး အရသာရှိသော ဟင်းလျာများ စားပွဲတစ်ခွင်လုံး ပြည့်သွားသည်အထိ ယူဆောင်လာခဲ့ကြပေသည်။

ဤစားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများသည် ယွမ် သောင်းနှင့်ချီ၍ ကုန်ကျမည်မှာ သေချာလှ၏။

စားပွဲပေါ်ရှိ မျက်စိကျိန်းလောက်သော ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရှုရင်း စုယွမ်က ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်… ဒီအစားအစာအတွက် ခင်ဗျား လစာ ဘယ်နှစ်လစာ စုရမလဲ…"