အခန်း ၃၉၂

အခန်း (၃၉၂) လူခေါ်ခြင်း

"ဟားဟားဟား… ဒီမှာ ထိုင်နေတဲ့ လူတွေရဲ့ လစာကို ဘယ်သူက ပေးနေတာမို့လဲ…"

"ညီလေးစူး… မင်း အဲဒီလို မေးတာက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်တစ်ခွက် ငှဲ့ထည့်လိုက်လေ၏။

"ဟားဟား… ငါက ဒီအတိုင်း အမှတ်တမဲ့ ပြောလိုက်တာပါ…"

"ကျောင်းမှာ ခင်ဗျား ပိုက်ဆံတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်နေတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်… ဒါက ဆင်းရဲတဲ့ ဒေသတစ်ခုလေ… ခင်ဗျား လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် ဝဋ်လည်မှာကို မကြောက်ဘူးလား…"

စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား… သတ္တိနည်းတဲ့သူက ငတ်ပြီး ရဲတင်းတဲ့သူက စားသောက်ရတာပဲလေ…"

"ညီလေးစူး… ငါတို့က လှေတစ်စီးတည်း စီးနေကြတဲ့သူတွေ ပဲမလား… ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား…"

"ဒါမှမဟုတ် ငါတို့က တကယ်ပဲ လူတစ်အုပ်စုတည်း မဟုတ်တာလား… ဒီနေ့ ငါ့ကို စုံစမ်းဖို့ မင်း ဒီကို ရောက်လာတာလား…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်ပေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ညီလေးစူး… မင်း တစ်ခုခုကို နားလည်ထားဖို့ ငါ မျှော်လင့်တယ်…"

"လူငယ်တွေက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ တွေးတတ်ကြပေမဲ့ ကိစ္စတွေက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး…"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ…"

"ငါက တာဝန်ခံပဲ…"

"အင်အားကြီးတဲ့ နဂါးကတောင် ဒေသခံ မြွေကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘူး… ဒီနေရာမှာ ငါက အဲဒီမြွေပဲ…"

"ညီလေး…"

"အခု မင်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီဆိုတော့ မင်း ထွက်သွားဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး သိမ်မွေ့ပုံပေါက်သော်လည်း သူ၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာမှာ အတော်လေး ခြိမ်းခြောက်နိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့ချေသည်။

"အိုး… ဒါဆို ငါက ခင်ဗျားကို ပညာရေးဌာနဆီ တိုင်လိုက်ရင်တောင် ခင်ဗျားက လွတ်မြောက်သွားဦးမယ်ပေါ့…"

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။

"ဟားဟားဟား…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်မှန်ကို ချွတ်ကာ သုတ်လိုက်ပြီးနောက် အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည့်အလား သူ့အား ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညီလေး… ငါ့အစ်ကိုနဲ့ ဒါရိုက်တာဝမ်က အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေလေ…"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါတို့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ…"

"မင်းတို့ လူငယ်တွေ အိပ်မက်မက်ရဲတာ ကောင်းပေမဲ့ တချို့အချိန်တွေမှာ အရမ်းကြီး မရဲတင်းပါနဲ့…"

"အဲဒီလိုလုပ်ရင် မင်း အရှုံးပေါ်လိမ့်မယ်…"

ချန်ပေါင်က အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလို ပြောလာပြီဆိုမှတော့ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်…"

"ငါ့ကို တိုင်ဖို့ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ပြုံးလိုက်၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မျက်မှန်နှင့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်လျက် တံခါးမှတစ်ဆင့် လျှောက်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

"အိုး… ဘယ်သူက ငါ့ညီကို တိုင်ချင်တာလဲ…"

"အခု တိုင်လို့ ရပြီ…"

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်ဝင်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် ထိုနေ့အတွက် ပင်မခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်အား အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်ချေသည်။

"မင်းပဲ…"

"မင်းက အရမ်း ငယ်ရွယ်သေးတာကို ဒီနေရာကိုမှ ဘာလို့ လာခဲ့ရတာလဲ…"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ… ဒီမှာ ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာကို ငါ ဆုံးဖြတ်တယ်…"

"မင်း သိလား…"

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် စုယွမ်အား စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ဒါရိုက်တာဝမ်လား…"

"ငါ မေးပါရစေ… ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ကျောင်းအုပ်ကြီးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေစဉ်မှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ စုဆောင်းခဲ့တာကို ခင်ဗျား မသိဘူးလား…"

စုယွမ်က တိုးညှင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း…"

"သေချာပေါက် ငါ သိတာပေါ့…"

"ငါက ရှယ်ယာတဝက်ပိုင်တယ်လေ…"

"ဟားဟားဟား…"

"အဲဒါကို မမျှော်လင့်ထားဘူး မဟုတ်လား…"

"ငါတို့က စီးပွားရေး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေပဲ… မင်း သိလား…"

"မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုရှိတယ်… တစ်ခုက ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက…"

"ဟားဟား…"

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာအမူအရာများနှင့် လူမိုက်အချို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး ဒါရိုက်တာဝမ်၏ အနောက်တွင် ရပ်လိုက်ကြပေ၏။

"ငါ့ဘေးနားက ဒီလူတွေကို မင်း မြင်လား…"

စုယွမ်သည် မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"လူကြီးမင်းတို့… ခင်ဗျားတို့ အခုလေးတင် ပြောသွားတာတွေကို ငါက အွန်လိုင်းပေါ် တင်လိုက်မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ ဒေသခံ လူမိုက်နှစ်ယောက် ဒါကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်မလား သိချင်မိတယ်…"

ဖုန်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကြပေ၏။

"ဟားဟားဟား…"

"ဒါကြောင့် မင်းကို ငယ်သေးတယ်လို့ ငါတို့ ပြောတာပေါ့…"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် တကယ်လို့ မင်းတို့ အပြင်ထွက်သွားရင် ငါတို့ တကယ် တောင့်ခံထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး…"

"ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရှေ့မှာတင် မင်းက ဒါကို တကယ် ထုတ်ပြလိုက်တာပဲ…"

"မင်းတို့ရဲ့ ဖုန်းတွေကို ယူပြီး ထွက်သွားနိုင်မယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား… မင်းတို့ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကိုတောင် မင်းတို့ကိုယ်တိုင် မသိဘူးပဲ…"

"ဟားဟားဟား…"

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ အနောက်ရှိ လက်အောက်ငယ်သားများကို ညွှန်ကြားလိုက်လေ၏။

"သူ့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်း…"

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဒါရိုက်တာဝမ်သည် အထင်သေးသည့်ဟန်ဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ တစ်ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်၍ အနားယူနေခဲ့ချေသည်။

သုံးစက္ကန့် အကြာတွင် သူသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဖုန်း ရပြီလား… ငါကိုယ်တိုင် ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်မယ်…"

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာသည်အထိ ဖုန်းသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်မလာခဲ့ချေ။

"အင်း…"

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ…"

သူသည် မျက်လုံးများကို ဒေါသတကြီး ဖွင့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်ပေသည်။

"ငါ ပြောတာကို မကြားဘူးလား…"

ရုတ်တရက် မယုံနိုင်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးလှဲခံထားရပြီး ဝမ်းဗိုက်များကို ဖက်ကာ နာကျင်စွာ ရုန်းကန်နေရပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်သော လူမိုက် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်ခန့်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

"ဒါက…"

ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ဆံပင်များပင် ထောင်တက်သွားခဲ့ချေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူနှင့် ချန်ပေါင်တို့မှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့ကြ၏။ ဤလူမိုက် ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်သည် ကျွမ်းကျင်သော တိုက်ခိုက်ရေးသမားများ ဖြစ်ကြသော်လည်း စက္ကန့်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် အားလုံး အလဲထိုးခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တစ္ဆေများကဲ့သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကိုပင် သေချာ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့လိုက်ရချေ။

"ဒါက…"

"မင်းတို့က… တစ္ဆေတွေလား လူတွေလား…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ထိတ်လန့်တကြား မေးမြန်းလိုက်သည်။

"လူသားတွေပါပဲ…"

"လူကြီးမင်းတို့… ငါတို့က မပြင်ဆင်ဘဲ လာခဲ့တယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား…"

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ဖုန်းလေးတချက်ခေါ်ရုံနဲ့တင် ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ငါ ဖြေရှင်းပစ်နိုင်တယ်… ဒါပေမဲ့ ဒီကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်မလာမချင်း ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားလဲဆိုတာကို ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး…"

စုယွမ်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးအား အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မင်းတို့က တကယ်ပဲ ဘယ်သူတွေလဲ…"

ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ထိတ်လန့်စွာ ကျယ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

"ခင်ဗျား သိဖို့ မလိုပါဘူး…"

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက် အခု အမှားကို ဝန်မခံတော့ဘူးလား…"

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား…"

"ဒါက ငါတို့အတွက် အဆုံးသတ်ပဲလို့ မင်း တကယ် ထင်မနေဘူး မဟုတ်လား…"

"လူငယ်လေး… မင်းက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတယ်…"

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်…"

"ဒါက ငါ့ရဲ့ နယ်မြေပဲ…"

"ငါက ဌာနမှူးပဲ…"

"မင်း ငါ့ကို ထိရဲလား…"

ဒါရိုက်တာဝမ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အခု ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း… အဲဒါဆို ငါ မင်းတို့ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး… မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့…"

သူ အသာစီးမရတော့ကြောင်း မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ဒါရိုက်တာဝမ်သည် သူ့အား စတင် ခြိမ်းခြောက်လာခဲ့လေသည်။

"ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်း မရှိပါဘူး…"

စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဟားဟား…"

"ငါ့ကို ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်ခွင့်ပေးမလား…"

"ငါ ဖုန်းတစ်ခေါ်ပဲ ခေါ်မယ်… တကယ်လို့ ငါ ဒါကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးဆိုရင် အရှုံးပေးပါ့မယ်…"

ဒါရိုက်တာဝမ်၏ ရင်ထဲတွင် တဒိတ်ဒိတ် ခုန်နေခဲ့ချေသည်။

"ရတယ်…"

"ဒီနေ့ ခင်ဗျား ဆက်ချင်တဲ့ ဖုန်းဆက်လို့ ရတယ်…"

ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော ပုံမှန်လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်၊ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော လုပ်ဆောင်ချက်များပင်။

ဤလူက ဘယ်သူ့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည်လဲဆိုတာကို စုယွမ် သိချင်နေခဲ့ပေ၏။

"ဟားဟား… စောင့်ကြည့်နေလိုက်…"

လူငယ်များမှာ အလွန် မောက်မာလွန်းလှသည်။ ဒါရိုက်တာဝမ်သည် စကားပြောအပြီးတွင် ဖုန်းကို ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုလိုက်လေ၏။

"ဟယ်လို… ခေါင်းဆောင်လီလား… အခုချက်ချင်း အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး လာခဲ့ပေးပါ… ဒီမှာ ဆိုးရွားတဲ့ အကြမ်းဖက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေတယ်…"

"တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်နေတယ်… ပြီးတော့ အသရေဖျက်ပြီး ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်နေတယ်…"

"ဒါက မင်းရဲ့ နယ်မြေနော်… တကယ်လို့ ဒါကို သေချာ မဖြေရှင်းဘူးဆိုရင် ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်း အပြစ်ပေးခံရလိမ့်မယ်…"

"လူတစ်စုကို ဦးဆောင်ပြီး ဒီကို မြန်မြန် လာခဲ့စမ်းပါ…"

ဖုန်းချသွားပြီးနောက် ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ယုံကြည်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"ကောင်လေး…"

"မင်း ကြားလား…"

"ငါတို့ စစ်ကူခေါ်လိုက်ပြီ… မင်းလည်း မင်းရဲ့ စစ်ကူတွေခေါ်ထားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်နော်…"

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်သည် သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ထိုနေရာတွင်သာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မကြာမီမှာပင် လူတစ်စုသည် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေ၏။

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ဤအရာကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့လေသည်။

"အိုး ဒုက္ခပါပဲ… ဒါရိုက်တာကျန်း… ခင်ဗျားကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး…"

"ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီပဲ…"

"ဒီလူမိုက် သုံးယောက်ကို မြန်မြန် ဖမ်းလိုက်ပါ…"

ဒါရိုက်တာဝမ်က စုယွမ်နှင့် အခြားနှစ်ဦးကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်၏။

ဒါရိုက်တာကျန်းဟု ခေါ်သော အမျိုးသားသည် မလှုပ်ရှားရဲခဲ့ချေ။ သူသည် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားအချို့ ပေါ်လာကာ လျှောက်ဝင်လာပြီး စုယွမ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြပေသည်။

ဒါရိုက်တာဝမ်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရလေ၏။

မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် ဤကိစ္စသည် ပိုမို မြင့်မားသော အဆင့်ရှိသူများကိုပင် တပ်လှန့်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက သေချာသွားပြီပဲ… အောင်ပွဲက သေချာသွားပြီ…”