အခန်း ၃၉၃

အခန်း (၃၉၃) ကျွန်တော့်ယောက်ဖကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း

ရောက်ရှိလာသူကို မြင်တွေ့ချိန်တွင် ဒါရိုက်တာဝမ်သည် ချက်ချင်း မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် သေသပ်အောင် ပြင်ဆင်လိုက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့လေ၏။

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ခင်ဗျားတောင် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒီဖြစ်ရပ်က အရမ်းကို ဆိုးရွားလွန်းတယ်... ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်ပါလာပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် ပြီးပြည့်စုံအောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပါ..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ရန် သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပေသည်။

"တော်တော်လေး ကျေနပ်စရာ ကောင်းတာပဲ..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေပုံရ၏။ သူသည် ဒါရိုက်တာဝမ် ရှိနေခြင်းကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး စုယွမ်၏ ဘေးသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

"မစ္စတာစု... မင်္ဂလာပါ... ခင်ဗျားကို အလန့်တကြားဖြစ်အောင် လုပ်မိတဲ့အတွက် အရမ်းတောင်းပန်ပါတယ်..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက သူ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ချေသည်။

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... သူက ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်လေ... ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်ဟု တစ်ခဏမျှ တွေးထင်သွားခဲ့ပေ၏။

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက ဘာကြောင့် ဒီစုဆိုတဲ့ ကောင်လေးနဲ့ အလွယ်တကူ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်နေရသနည်း... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ...

"လူမိုက်ဟုတ်လား... မင်းတို့ကသာ ဒီက လူမိုက်တွေပဲ... ငါ ဒီရာထူးကို ရောက်လာတာ လခွဲပဲ ရှိသေးတယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့လို အပြုအမူမျိုးတွေကို နှိမ်နင်းမယ်လို့ ငါ အခုလေးတင် ကြေညာထားတာ... မင်းတို့က လေဆန်ကို အန်တုပြီး ရာဇဝတ်မှုတွေ ကျူးလွန်ရဲလိမ့်မယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး... သူတို့က တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အာ... မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ခင်ဗျား ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော်တို့က... ကျွန်တော်တို့က ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ရဲမှာလဲ... ခင်ဗျားက လုံးဝ အမြင်ကောင်းသူ တစ်ယောက်ပါ..."

"ကျွန်တော် သိပြီ... ဒီကောင်လေးက သတင်းပေးလိုက်တာ သေချာတယ်... ဒါက သေချာပေါက် မှန်တယ်... သူတို့ပြောတာ တစ်ခွန်းမှ မယုံပါနဲ့... ကျွန်တော်တို့က အပြစ်ကင်းပါတယ်..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၊ ချန်ပေါင်နှင့် အခြားလူမှာလည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ကြလေ၏။

"ဟားဟား... အခုချိန်ထိ မင်းက ငြင်းဆိုဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ... ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ... ကျောင်းတစ်ကျောင်းရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်အနေနဲ့ စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ လျှောက်ထားတဲ့ ပရဟိတ ရန်ပုံငွေတွေကို မင်းကိုယ်မင်း ချမ်းသာလာအောင် တကယ်ကြီး အလွဲသုံးစားလုပ်ခဲ့တယ်... မင်းရဲ့ ရာဇဝတ်မှုက ဘာလဲ..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးသည် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူကို တိုက်ရိုက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ချေသည်။

"ကျွန်တော် အပြစ်ကင်းပါတယ်... ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က ထိပ်တန်း ကျောင်းအုပ်ကြီး ဆယ်ယောက်ထဲမှာ ကျွန်တော် ပါဝင်ခဲ့တယ်လေ... မြို့တော်ဝန်ကျိုး သိတဲ့အတိုင်းပဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေခဲ့ပေ၏။

"ဒီကောင်လေးကို လုံးဝ မယုံကြည်ပါနဲ့..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် စုယွမ်အား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ရှင်းလင်းစွာ ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရန်ပုံငွေ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေ အားလုံးက လူသိရှင်ကြား ကြေညာထားပြီးသားပါ... ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်တာ လုံးဝ မရှိပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒါတွေက စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ လျှောက်ထားတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေလေ... ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလွဲသုံးစား လုပ်ရဲမှာလဲ... ဥက္ကဋ္ဌစုကို မေးကြည့်ရင်တောင် သူက ဒီလိုပြောမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဥက္ကဋ္ဌစုအား ရည်ညွှန်း၍ ပြောဆိုလိုက်၏။

"အိုး... ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်... ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က အခုလေးတင် ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တာလေ... ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် အခုလေးတင် ဝန်ခံခဲ့တာပဲ... အခုကျတော့ သူတို့က ပြန်ငြင်းနေပြန်ပြီ..."

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုက်ဆံကို ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်ဘဲ နေမှာလဲ..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်း..."

ရုတ်တရက် သူတို့သုံးဦးမှာ တုန်ရီသွားခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် စုယွမ်အား မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

"မင်းက စုယွမ်လား... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုယွမ် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

စုယွမ်ကဲ့သို့သော ဩဇာကြီးမားသူ တစ်ဦးသည် ဤကဲ့သို့သော ခေါင်ဖျားသည့် နေရာမျိုးတွင် လာရောက်နေထိုင်ရဲမည် မဟုတ်ချေ။ ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပေ၏။

"သူက မစ္စတာစုယွမ်ပဲ... ယွမ်ဟိုင်လုပ်ငန်းစုရဲ့ လက်ရှိ ဥက္ကဋ္ဌလေ... ငါတို့ တာ့ရှားရဲ့ လစ်သိုဂရပ်ဖီစက် နည်းပညာအတွက် အရေးပါတဲ့ ပံ့ပိုးကူညီသူ တစ်ယောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူက ငါတို့ တာ့ရှားရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ပြဿနာကို အောင်နိုင်ခဲ့တဲ့နေရာမှာ ကြီးကျယ်တဲ့ ပံ့ပိုးကူညီသူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်... မင်းတို့က မစ္စတာစုရဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို မမြင်နိုင်ဘဲ သူ့ရဲ့ ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းကနေ လျှောက်ထားတဲ့ ရန်ပုံငွေတွေကို အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့အကြောင်း သူ့ရှေ့မှာတင် ရဲရဲတင်းတင်း ပြောရဲကြတယ်... မင်းတို့ရဲ့ ရာဇဝတ်မှုတွေကို ဝန်မခံသေးဘူးလား..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက တင်းမာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

မြို့တော်ဝန်ကျိုး၏ စကားများကို ကြားပြီးချိန်တွင် ထိုအဖွဲ့မှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြလေ၏။

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စုယွမ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာလို့ ငါတို့ နေရာကို လာရတာလဲ..."

ဒါရိုက်တာဝမ်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

စုယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် အလွန် လူသိများပြီး ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကာ သူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းမှာ အလွန်အမင်း ထူးခြားပြောင်မြောက်လှကြောင်း ကောလာဟလများက ဆိုထားကြ၏။

မိမိသည် သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် စော်ကားမိခဲ့လေပြီ။

သူသည် ဤဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကို စော်ကားမိမည့်အစား မြို့တော်ဝန်ကျိုးကိုသာ စော်ကားမိရန် ဆန္ဒရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော်တို့က ဒီအတိုင်း နောက်ပြောင်နေခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရန်ပုံဘဏ္ဍာငွေတွေကို အလွဲသုံးစား လုပ်ရဲမှာလဲ..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်ထဲမထားပါနဲ့..."

"သူက အရက်မူးပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေခဲ့တာပါ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အလျင်အမြန် စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ သူ၏ ယခင် ရဲတင်းမှုများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေမှုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေ၏။

ဒီတစ်ခေါက်တော့... လွတ်မြောက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိပါဦးမလား...

"အိုး ဟုတ်လား... ကျောက်ထျန်း... သက်သေအထောက်အထားတွေ ပေးလိုက်စမ်းပါ..."

စုယွမ်က သူ၏လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ပုံနှိပ်ထားသော သက်သေအထောက်အထား စာရွက်တစ်ထပ်သည် စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ပစ်တင်ခံလိုက်ရပေ၏။

"ဒါက ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ကျွန်တော် စုဆောင်းခဲ့တဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေပဲ..."

"သက်သေတွေအတွက် ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... သက်သေခံပေးမယ့် လူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ..."

ကျောက်ထျန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းတို့ မြင်ကြလား..."

"မစ္စတာကျောက်ရဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို မြင်ပြီးပြီလား..."

"မင်းတို့လို လူမျိုးတွေက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ ရှိနေရတာလဲ..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

စုယွမ် အပါအဝင် ဤလူသုံးဦးလုံးမှာ သူ စော်ကားရန် မတတ်နိုင်သော လူများ ဖြစ်ကြပေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အကြောင်းကြားစာ မရရှိမီက သူသည် ကျင်းတူးရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးထံသို့ သီးသန့် ဖုန်းခေါ်ဆို၍ စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ရာ စုယွမ်တွင် လွန်စွာ အင်အားကြီးမားသော နောက်ခံရှိကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရလေ၏။

သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော သက်တော်စောင့် ကျောက်ထျန်းပင်လျှင် သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ ဒါက...

အဓိက အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဤဖြစ်ရပ်သည် သူ ရာထူးတက်ပြီးနောက် လဝက်အကြာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤလူနှစ်ဦး၏ လက်ပူးလက်ကြပ် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ဤကိစ္စကို သေချာ မကိုင်တွယ်နိုင်ပါက သူသည် ပြဿနာကြီးကြီးမားမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

"ကျွန်တော်တို့..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု..."

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး..."

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး..."

"အဓိကက ခင်ဗျားတို့ မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဒီကလူတွေက ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ကျင့်သားရနေကြတယ်လေ..."

"စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် မဟုတ်လား..."

"နာကျင်မှုမရှိရင် အကျိုးအမြတ် မရှိဘူးတဲ့..."

"ကျွန်တော်တို့ ဒီလိုလုပ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ကျောင်းသားတွေကို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ တွေ့ကြုံခံစားစေပြီး သူတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ သက်သက်ပါပဲ..."

"ဒီပိုက်ဆံထဲက တစ်ပြားတစ်ချပ်ကိုမှ ကျွန်တော်တို့ မသုံးရဲခဲ့ပါဘူး..."

ဒါရိုက်တာဝမ်နှင့် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

"ပြီးတော့ ဥက္ကဋ္ဌစု..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဒေသခံ ဓလေ့ထုံးစံတွေကို မသိပါဘူး..."

"ဆင်းရဲပြီး ဝေးခေါင်တဲ့ ဒေသတွေကနေ လူဆိုးတွေ ထွက်လာတတ်တယ်လေ... တကယ်လို့ ကိုယ်က ရက်စက်မှု မရှိရင် သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ကြောက်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့က ပိုကြီးမားတဲ့ ရုပ်လုံးပေါ်လာဖို့အတွက် ဒီလို လုပ်နေတာပါ..."

"တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်... တကယ်လို့ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေးလိုက်လို့ ရမလား..."

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေသဖြင့် သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့ချေ၏။

ဤစကားများက စုယွမ်နှင့် အခြားသူများကို အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

ဘယ်လို ဦးနှောက်မျိုးကများ ဒီလို စကားလုံးတွေကို စီစဉ်ဖွဲ့နွဲ့နိုင်ရသနည်း။

"ဒီနေရာမှာ လာဟောင်မနေနဲ့..."

"သူတို့ ရောက်လာပြီလား... အားလုံးကို ဖမ်းခေါ်သွားစမ်း..."

ဤလူမှာ ပိုပိုပြီး မဆင်မခြင် ဖြစ်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် မြို့တော်ဝန်ကျိုးက တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် လူအချို့ တက်လာပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ကြပေသည်။

"စုယွမ်..."

"မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ..."

"မင်းမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဒီလောက်လေးများတဲ့ ပမာဏလေးကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရတာလဲ..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

ထိုအဖွဲ့မှာ စကားပင် မပြောနိုင်အောင် ဆွံ့အသွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့ အပြင်သို့ ထွက်ခါနီးအချိန်မှာပင် နေကာမျက်မှန် တပ်ထားပြီး ရွှေဆွဲကြိုးအထူကြီး ဆွဲထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး လျှောက်လာခဲ့ပေ၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"မင်းတို့ကို ဘယ်သူက အခွင့်အာဏာ ပေးထားလို့လဲ..."

"ယောက်ဖ... ဒါရိုက်တာဝမ်... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"မလှုပ်နဲ့... မင်းတို့ တော်တော် ရဲတင်းနေတာပဲ... သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြရဲ့လား..."

အသစ်ရောက်လာသူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။