အခန်း ၃၉၄

အခန်း (၃၉၄) ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျသွားခြင်း

"သူက ငါ့ရဲ့ ယောက်ဖပဲ..."

"ငါက ဒီဒေသမှာ နာမည်ကြီးတဲ့ ကန်ထရိုက်တာ တစ်ယောက်ကွ..."

"ငါ့ယောက်ဖက ကျောင်းအုပ်ကြီးပဲ..."

"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ..."

"ပြီးတော့ မင်းတို့က ဒါရိုက်တာဝမ်ကိုတောင် ဖမ်းရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်းတို့က သေချင်နေတာလား..."

လာရောက်သူ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေခဲ့လေ၏။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

ဤအရာကို မြင်တွေ့ရချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ယောက်ဖ... ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူက ဝေခွဲမရသည့်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းကို ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ငါပြောနေတယ်... မင်းကို ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ငါပြောနေတယ်လေ... အရူးကောင်ရဲ့..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူမှာ ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့ချေသည်။ ဤလူက ဘာကြောင့် ဤအချိန်မှ ပေါ်လာရသနည်း။

"မဟုတ်ဘူးလေ... ယောက်ဖ... ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ခင်ဗျား အနိုင်ကျင့်ခံနေရလို့ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားဘက်က ရပ်တည်ပေးတာကို ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ပါးစပ်ပိတ်ထားဖို့ ပြောတယ်ပေါ့..."

"အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ဒါရိုက်တာဝမ်... ကျွန်တော့် ယောက်ဖ ဘာဖြစ်နေတာလဲ... သူ မူးနေတဲ့ပုံလည်း မပေါ်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ..."

"သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ..."

"တကယ်ပါပဲ..."

"ခင်ဗျားတို့ဘက်က ရပ်တည်ပေးဖို့ ဒီအထိ လာခဲ့တာကို ရလဒ်က ဘာလဲ..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေတယ်ပေါ့..."

"ဒါရိုက်တာဝမ်... လူခေါ်ဖို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ... သူတို့ကို ခေါ်လာလိုက်ရင် အရာအားလုံး ဖြေရှင်းပြီးသား ဖြစ်သွားမှာပါ..."

ဝမ်ရွှန်းက ဒါရိုက်တာဝမ်အား အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့... မင်းကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့..."

ဒါရိုက်တာဝမ်သည် သူ့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်၏။

"မဟုတ်ဘူး... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

"ကျွန်တော် နေရာမှား ရောက်လာပြန်ပြီလား..."

"ဘုရားရေ..."

"မင်းတို့ကောင်တွေ အခုချက်ချင်း ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ ငါ့ယောက်ဖကို လွှတ်ပေးလိုက်စမ်း..."

"သခင်လေးရွှန်းက ဘာလုပ်လဲဆိုတာကို အပြင်ထွက်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်..."

ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦး၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဝမ်ရွှန်းသည် ထိုအဖွဲ့ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

သို့သော် အမိန့်ပေးခံရပြီးနောက်တွင် ထိုလူများသည် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ကြ၏။

"ဟင်... မင်းတို့က အမိန့်ကို မလိုက်နာဘူးပေါ့..."

"ဒီမှာ ဘယ်သူက တာဝန်ခံလဲ..."

"တကယ်လို့ ဝမ်ရွှန်းဆိုတဲ့ ငါ့နာမည်ကို သိတယ်ဆိုရင် ငါ့ကို မျက်နှာထောက်ထားပြီး ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပါ..."

ဝမ်ရွှန်းသည် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ခေါင်းဆောင်နှင့် အတူဆုံးဖြစ်မည့် လူတစ်ဦးအပေါ် သူ၏ အကြည့်များကို စူးစိုက်လိုက်လေသည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တက်သွားပြီး စီးကရက်တစ်လိပ် မီးညှိကာ မြို့တော်ဝန်ကျိုး၏ ပခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပေ၏။

ဝမ်ရွှန်းသည် သူ၏ စီးကရက်ကို တစ်ဖွာရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးဘက်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့တော်ဝန်ကျိုး၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"အစ်ကို... အခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့..."

"မင်းသိတဲ့အတိုင်း ဝမ်ရွှန်းဖြစ်တဲ့ ငါက ဒီမျိုးဆက်မှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း အချို့ ရှိနေသေးတယ်လေ..."

"ငါ့ကို မျက်နှာထောက်ထားပေးပါ... အခြေအနေက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုတာ အားလုံး မြင်တွေ့ရမှာပါ... မဟုတ်ရင် ဝမ်ရွှန်းဖြစ်တဲ့ ငါက အလွယ်တကူ သဘောထားလို့ရတဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးနော်..."

ထို့နောက် ဝမ်ရွှန်းသည် သူ၏ လင်းယုန်မျက်လုံးများဖြင့် မြို့တော်ဝန်ကျိုးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟင်..." မြို့တော်ဝန်ကျိုးသည် သူ၏ ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်၏။

"မင်းက ကျောင်းရဲ့ အိပ်ဆောင် အဆောက်အအုံ ပရောဂျက်ကို ကန်ထရိုက်ယူထားတာ မဟုတ်လား..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်းကလည်း ဝေစုတစ်ခု လိုချင်တယ်လို့ ပြောချင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

"ဟားဟားဟား... လုံးလုံး ပြဿနာမရှိပါဘူး... ပြောရခက်တဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ... အဆုံးမှာတော့ ဒီကိစ္စလေးတစ်ခု သက်သက်ပဲ ဖြစ်နေတာကိုး..."

"ငါက ပြဿနာကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခုလို့ ထင်နေခဲ့တာ..."

"ဒီလိုလုပ်ကြမလား... ငါတို့ ပရောဂျက်ရဲ့ တစ်ဝက်စီ ယူလိုက်ကြမယ်လေ..."

"ဘယ်လိုထင်လဲ..."

ဝမ်ရွှန်းက ရယ်မောလိုက်ချေသည်။

"သူတို့ကို အားလုံး ခေါ်သွားကြ..."

မြို့တော်ဝန်ကျိုးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ဝမ်ရွှန်းကို စတင် ဖမ်းဆီးကြလေတော့သည်။

"မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ... သေပါစေဆိုပြီး တကယ် တိုက်ခိုက်ကြတော့မလို့လား..."

ဝမ်ရွှန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

"သူက မြို့တော်ဝန်ကျိုးပဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် သူ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး..."

"ဘယ်က မြို့တော်ဝန်ကျိုးလဲ..."

ဝမ်ရွှန်းသည် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ဤနေရာတွင် မြို့တော်ဝန်ကျိုးဟူ၍ တစ်ယောက်သာ ရှိပေသည်။

အဲဒါက...

"ဟူး..." ဝမ်ရွှန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး လုံးဝ အားလျော့သွားခဲ့ချေ၏။

သူ အခုလေးတင် ဘာတွေလုပ်နေခဲ့မိတာလဲ... ဒီလို ဘုရားကြီးတစ်ဆူရှေ့မှာ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲခဲ့တာလဲ...

"ကျွန်တော် အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ် မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ခင်ဗျား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး..."

"ဒါတွေ အားလုံးက ဒါရိုက်တာဝမ်နဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွေပါ... အခုလေးတင် သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး လာကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ... အဲဒီမတိုင်ခင်က ဒါတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် ဘာမှ မသိခဲ့ပါဘူး..."

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်က တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းလွန်းပါတယ်..."

"ကျွန်တော့်ကို အရင် ထွက်သွားခွင့် ပြုပါ..."

သူသည် ဩဇာကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို စော်ကားမိသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် ဝမ်ရွှန်းသည် သူ၏ ယောက်ဖကောင်းကို ချက်ချင်းပင် စွန့်ပစ်လိုက်လေ၏။

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ဒါတွေအားလုံးက ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူရဲ့ ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေပါ... ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး... ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အရမ်းကို ယုတ်မာလွန်းတယ်... ကျွန်တော်နဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ပါဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူ၏ မျက်လုံးများထဲမှ နာကြည်းနေသော အကြည့်ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ဝမ်ရွှန်းသည် မလှုပ်မယှက်သာ နေခဲ့ပေသည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့်အရာမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မည်သည့် အမှားအယွင်းမှ ကင်းရှင်းစေရန် လုပ်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

"အိုး... ဟုတ်တယ်... ပြီးတော့ ဒီလူလည်း ပါသေးတယ်... ဒါရိုက်တာဝမ်... သူနဲ့ ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတွေလေ... ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက နောက်ကွယ်မှာ ဆိုးရွားတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပြီး ဒီလူက ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာ..."

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ကျွန်တော့်ကို ယုံကြည်ပေးပါ... ဒါတွေအားလုံးက ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူနဲ့ ဒီဒါရိုက်တာဝမ်တို့ လုပ်ခဲ့တာတွေပါ... ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး..."

ဝမ်ရွှန်းသည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

"ဝမ်ရွှန်း..."

"မင်းပြောတာ လုံလောက်ပြီလား..."

"ငါက မင်းရဲ့ ယောက်ဖလေ... တကယ်လို့ ငါသာ ဒီလိုလုပ်ခဲ့ရင် မင်းကရော ပိုကောင်းနေမှာမို့လို့လား..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ဒီနှစ်တွေ တစ်လျှောက်လုံး ငါ့အကူအညီသာ မပါခဲ့ရင် မင်းက အခုထိ အသုံးမကျတဲ့ လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့မှာပဲ.."

"အခုကျတော့ မင်းက ကျေးဇူးကို ရန်နဲ့တုံ့ပြန်ပြီး ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ ယောက်ဖကို တမင်သက်သက် ဖွင့်ချနေတယ်ပေါ့..."

"မင်းမှာ ယဉ်ကျေးမှုဆိုတာ မရှိဘူးလား... မင်းမှာ လိပ်ပြာလုံတာရော ရှိရဲ့လား..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ချေသည်။

"ဟက်... လိပ်ပြာလုံတာ... ငါ့ကို လိပ်ပြာလုံတာအကြောင်း ဘာတွေလာပြောနေတာလဲ... လိပ်ပြာလုံတာဆိုတာ တန်ဖိုးအမဲ့ဆုံးအရာပဲလို့ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ပြောခဲ့တာလေ..."

"အခုကျမှ ငါ့ရဲ့ လိပ်ပြာလုံတာကို မင်းက လာစော်ကားနေတာ ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်မထင်ဘူးလား..."

ဝမ်ရွှန်းက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။ ဒီနေ့ သူ မလာခဲ့သင့်ဘူး။

"ဟက်... ဝမ်ရွှန်း... မင်းက ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်နေတာလား..."

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်..."

"မင်းလုပ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးကို ငါ သိတယ်..."

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုင်တန်မှုအတွက် ချီးကျူးခံရဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်... ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် တိုင်ချင်တယ်..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပေ၏။

မိသားစုနှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုဆိုသော အရာများသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ကောင်းပြီ..."

"မြို့တော်ဝန်ကျိုး... ဒီလူတွေကို ကျွန်တော်တို့ ခေါ်သွားသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်..."

"အချိန်ကျလာရင် သူတို့ကို သေချာ စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်ပါ..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလို့ ထင်နေတာလဲ...မင်းက ဘာဖြစ်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလဲ... ကလေးစုတ်... မြို့တော်ဝန်ကျိုးက ဘာမှမပြောရသေးဘူး... မင်းက ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေတာလဲ..."

ဝမ်ရွှန်းမှာ အတော်လေး စိတ်တိုနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် လူငယ်တစ်ဦးက သူ့အား လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက သူ့ကို ပို၍သာ ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့ချေသည်။

တခြားသူတွေက သူတို့ကို မစော်ကားနိုင်ရင်တောင် ဒီလူငယ်လေးကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစော်ကားနိုင်လောက်ပါဘူး မဟုတ်လား...ဒီနေ့ ကျရှုံးသွားရင်တောင် လက်စားချေရမှာပဲ...

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

"သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား... မင်း မှားနေတယ်ဆိုတာကိုတောင် မင်း မသိသေးဘူး... ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ မင်းက အော်ဟစ်ရဲသေးတယ်ပေါ့..."

ဒါရိုက်တာဝမ်က ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဟားဟား... သူက ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါက ဒီလိုပဲလေ..."

"ကလေးစုတ် တစ်ယောက်ကများ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုစကားတွေ ပြောရဲတာလဲ... သူ့ကို ငါ ပညာပေးရမယ်..."

ဝမ်ရွှန်းသည် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေဆဲပင်။

စုယွမ်သည် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီးနောက် မြို့တော်ဝန်ကျိုးနှင့် အခြားသူများနှင့်အတူ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားခဲ့ပေ၏။

"ဟက်..."

ဝမ်ရွှန်းက အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ဝမ်ရွှန်း... မင်းတော့ လုံးဝ ပြီးသွားပြီပဲ..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူက ရုတ်တရက် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ချေ၏။

"ဟက်... ငါက ပြီးသွားပြီလား... ငါက အလွန်ဆုံးမှ ကြံရာပါတစ်ယောက်ပဲ... မင်းတို့လောက် အပြစ်မကြီးဘူးကွ..."

ဝမ်ရွှန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟားဟား... အဲဒီလူငယ်လေးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"သူက စုယွမ်ပဲ... စုယွမ် ပရဟိတ ဖောင်ဒေးရှင်းက စုယွမ်လေ..."

"မင်း သူ့ကို စော်ကားလိုက်မိပြီ... ဟားဟား... ဝမ်ရွှန်း... မင်းတော့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဟူသည် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရစဉ်မှာပင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

ဤစကားကို ကြားပြီးချိန်တွင် ဝမ်ရွှန်းသည် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။