အခန်း ၄၀၀

အခန်း (၄၀၀) ဒါက နိုဘယ်ဆုပဲ

"မစ္စတာစု... ငါတို့က ဒီပလတ်စတစ် ခွေးခြေခုံတွေပေါ်မှာ ထိုင်နေရချိန်မှာ မင်းက ပင်မခုံမှာ ထိုင်နေတယ်ပေါ့... မင်းက ငါတို့ကို အထက်လူကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

အိုဝင်သည် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ချက်ချင်း ဖော်ပြလိုက်ပေ၏။

ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးက လူတွေကို ဒီအမှိုက် ပလတ်စတစ် ခုံတွေပေါ်မှာ ထိုင်ခိုင်းတာက မျက်နှာပျက်ရုံတင်မကဘူး ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သွေးသားကိုပါ စော်ကားပြီး အထင်သေးလိုက်တာပဲ။

မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးက လူတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလို နိမ့်ကျတဲ့ နေရာမှာ ထိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိနိုင်မှာလဲ။

"မစ္စတာစု... ငါ့ကိုယ်ငါ မိတ်ဆက်ပါရစေ... ငါ့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက ကြီးမားတဲ့ မြေရာ ဆယ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ မြို့စားတွေလေ... ငါ့သွေးကြောတွေထဲမှာ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေတယ်..."

"ဒီလိုလုပ်တာက ငါ့ရဲ့ မျိုးရိုးကို မင်းက အထင်သေးတာလား..."

အိုဝင်က ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"မစ္စတာအိုဝင်... ခင်ဗျား တွေးတာ လွန်နေပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်..."

"ခင်ဗျားရဲ့ မျိုးရိုးကို ကျွန်တော် အထင်သေးဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး..."

"ခင်ဗျားတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ မျိုးရိုးဆိုတာကိုပဲ ကျွန်တော်က အထင်သေးတာပါ..."

"ကျွန်တော်တို့ တာ့ရှားမှာ ရှည်လျားပြီး ကြွယ်ဝတဲ့ သမိုင်းကြောင်း ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေထဲက ဘယ်သူတွေကများ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေ ဒါမှမဟုတ် မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်တွေ မဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ထင်လဲ..."

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ မျိုးရိုးဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အဓိပ္ပာယ် မရှိပါဘူး..."

"ကျွန်တော့်ဘေးက မစ္စတာလီနဲ့ မစ္စတာကျောက်ကိုပဲ ဥပမာအနေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါ... သူတို့ရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်တွေက ရှေးဟောင်း တော်ဝင် မျိုးရိုးနာမည်တွေလေ..."

"မြို့စား တစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်အနေနဲ့ တော်ဝင် မျိုးဆက်တစ်ယောက်ကို မြင်ရင် ခင်ဗျားက ဒူးထောက်ပြီး အရိုအသေ ပေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်က သူမ၏ နေရာမှနေ၍ အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"မင်း..."

အာဗင်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။ အမြဲတမ်း လေးစားအားကျခံခဲ့ရသော သူ၏ မျိုးရိုးသည် ဤလူငယ်၏ ရဲတင်းစွာ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

"တော်လောက်ပြီ..."

"ဒီလိုဖြစ်နေပြီဆိုမှတော့... မစ္စတာစုက အဲဒီလို ပြောလာပြီဆိုမှတော့..."

"ငါတို့ ဘာလို့ မထိုင်ကြရမှာလဲ..."

ဂျွန်ဆင်သည် မကျေနပ်သော်လည်း သူ ယနေ့ ဘာကြောင့် လာခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားပေ၏။

"ဟွန့်..."

ထိုအဖွဲ့သည် နှာမှုတ်လိုက်ကြပြီး မီတာဝက်ပင် မရှည်သော ပလတ်စတစ် ခွေးခြေခုံများပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြလေသည်။

အရပ်ရှည်ပြီး ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသား အချို့သည် ထိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖိနှိပ်ခံထားရသည့်အလား အလွန်အမင်း အနေရခက်သွားကြပေ၏။

"မစ္စတာစု..."

"ဒီနေ့ ငါတို့ ဒီကို ဘာလို့ ရောက်လာလဲဆိုတာကို မင်း သိသင့်တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

"ဒါက မင်းအတွက်ရော မင်းရဲ့ တာ့ရှားအတွက်ပါ အရမ်း အရေးကြီးပြီး အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပဲ..."

"အဲဒါက နိုဘယ်ဆုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ..."

"မင်းတို့ တာ့ရှားမှာ နိုဘယ်ဆုရတာ အရမ်း နည်းတယ်... သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးတာ..."

"ဒါက မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ သက်သေပြဖို့ ဒီလို ထိပ်တန်းဆုကြီး တစ်ခုကို တကယ် လိုအပ်နေတယ်ဆိုတာကို ပြသနေတာပဲ..."

"ဒီနေ့ မင်းအတွက် ဒီဆုကို ငါ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီ..."

"နိုဘယ်ဆုလေ..."

"တကယ်လို့ မင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီဆုကို မင်းဆီ ငါတို့ ပေးအပ်နိုင်တယ်..."

အာဗင်က အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"အိုး... လူကြီးမင်းတို့က အရမ်း သဘောကောင်းတာပဲ..."

"ခင်ဗျားတို့မှာ ဘာလိုအပ်ချက်မှ မရှိဘူးလား..."

စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

ထိုအဖွဲ့သည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်ကြပေ၏။

နိုဘယ်ဆုဆိုသော ဤကြီးမားလှသည့် ဂုဏ်သိက္ခာသည် သိပ္ပံပညာ အသိုင်းအဝိုင်းက ရှောင်လွှဲ၍မရသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤဆုကို မလိုချင်သူဟူ၍ မရှိချေ။

စုယွမ်၏ လက်ရှိ မျက်နှာအမူအရာက နိုဘယ်ဆု ဘွဲ့တံဆိပ်ကို တကယ် လိုချင်နေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေ၏။

ဒါဆို ကိစ္စတွေက ပိုလွယ်သွားပြီပေါ့။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောကြတာပေါ့..."

"အခုလောလောဆယ် တာ့ရှားက ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှာ အရမ်းကို ရေပန်းစားနေတဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေတယ်လေ... အထူးသဖြင့် ဆေးပညာနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ မင်းရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာ ပံ့ပိုးမှုပေါ့..."

"ဒီအောင်မြင်မှုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ မင်းကို ဒီထိပ်တန်း ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆုကို ပေးအပ်ဖို့ ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ..."

"တကယ်လို့ မင်းရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ သုတေသန နည်းစနစ်တွေကို စိစစ်ဖို့အတွက် ငါတို့ဆီ တင်ပြလာမယ်ဆိုရင် ဒီဆုကို မင်းဆီ ငါတို့ ပေးအပ်နိုင်တယ်..."

"အဲဒီနည်းနဲ့ မင်း ဘယ်သွားသွား လူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရတဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်..."

"ဘယ်လိုလဲ..."

အာဗင်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

ဤစကားကို ကြားပြီးချိန်တွင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းမှာ ကျိန်ဆဲသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

[တကယ့်ကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် အိပ်မက်မက်နေတာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို ဘွဲ့တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပေါ့... သူတို့က ဘာမှ မပေးဘဲ အလကား လိုချင်နေတာပဲ...]

[သူတို့က နိုဘယ်ဆုအတွက် အကဲဖြတ်ဖို့ဆိုပြီး ငါတို့ တက္ကသိုလ်ကို ရုတ်တရက် ရောက်လာတာက ငါတို့ရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို မျက်စိကျနေလို့ဆိုတာ အခုမှပဲ ရှင်းသွားတော့တယ်...]

[ဘုရားရေ... ဒီလူတွေမှာ ဦးနှောက် လုံးဝ မရှိကြဘူးလား...]

[မှန်တယ်... ဥက္ကဋ္ဌစုက ဘယ်သူလဲ... သူက ဒါကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ပါ့မလား...]

[နိုဘယ်ဆုက ဂုဏ်သိက္ခာကြီးတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ဘွဲ့တစ်ခု သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... ဥက္ကဋ္ဌစုရဲ့ အရည်အချင်းတွေနဲ့ဆို သူ့ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ဖို့ ဒါကို သူ တကယ် လိုအပ်လို့လား...]

အာဗင်၊ စမစ်နှင့် အခြားသူများသည် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု အခန်းထဲတွင် ဘာတွေ ပြောနေကြသည်ကို သဘာဝကျကျပင် မသိရှိခဲ့ကြချေ။

သူတို့သည် ဤကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို အပြင်းအထန် လိုချင်နေခဲ့ကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့ဘက်က ရိုးသားတဲ့ စေတနာ အပြည့်ပါပဲလို့ ပြောထားပြီးပြီလေ..."

"မင်းရဲ့ အလုပ်ကို ငါတို့ စိစစ်ပြီးသွားတာနဲ့ မင်းကို ဆုတစ်ခု ပေးအပ်နိုင်တယ်..."

"မင်းက သိပ္ပံပညာ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ထွန်းတောက်လာမယ့် ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်လာမှာပါ..."

"ဟားဟား... မစ္စတာစု... မင်းရဲ့ ကင်ဆာရောဂါ နည်းပညာကို ထုတ်ပြလိုက်ပါ..."

အိုဝင်က ရယ်မောလျက် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"မစ္စတာအိုဝင်..."

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဆီမှာရှိတဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို အသုံးမကျတဲ့ ဘွဲ့တစ်ခုနဲ့ လဲလှယ်ချင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား..."

စုယွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"ဟင်..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသုံးမကျတဲ့ ဘွဲ့တစ်ခု ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"မစ္စတာစု... မင်း ဒါကို ဘာဆိုလိုချင်တာလဲ..."

"နိုဘယ်ဆုဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အမြင့်မြတ်ဆုံးဆုကြီးပဲလေ..."

"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ လူတွေက ဒါကို လိုချင်ကြတယ်... ဒါက သိပ္ပံဆိုင်ရာ အောင်မြင်မှုရဲ့ အထွတ်အထိပ်ပဲ..."

"ဒီအရာကို လုံးဝ အသုံးမကျဘူးလို့ မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်ရတာလဲ..."

"ဒီဆုကို အရင်က ရဖူးတဲ့ သိပ္ပံပညာရှင်တွေထဲမှာ ဘယ်သူကများ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင် မဟုတ်ခဲ့လို့လဲ..."

"ဒီဆုနဲ့ဆိုရင် မင်းက ကမ္ဘာ့ထိပ်တန်း တက္ကသိုလ်တိုင်းမှာ ပရော်ဖက်ဆာ တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ..."

"ကမ္ဘာတစ်ဝန်းက ကုမ္ပဏီတွေက မင်းကို သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်ထူးဆောင် ဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ကြားကြလိမ့်မယ်..."

"ဒါက မလုံလောက်သေးဘူးလား..."

"ဒီဆုနဲ့ဆိုရင် မင်းမှာ ဂုဏ်သတင်းရော စည်းစိမ်ရော ရှိလာမယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်လေ..."

အာဗင်က မယုံနိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေ၏။

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော့် လုပ်ငန်းတွေက ရှာဖွေနေတဲ့ ငွေကြေးက ကျွန်တော် အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့ လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေပါပြီ..."

"ကျွန်တော့်အတွက် အကျိုးအမြတ်ဆိုတာတွေ ယူဆောင်လာပေးဖို့ ဒီဘွဲ့ကို မလိုအပ်ပါဘူး..."

"ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ ခင်ဗျားပြောတဲ့ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ ဂုဏ်သတင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် ကျွန်တော့်မှာ လုံလောက်အောင် ရှိနေပါပြီ... ဒီဆုက ပိုပြီး ကောင်းမွန်သွားအောင် လုပ်ပေးတာ သက်သက်ပါပဲ..."

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံးက ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိကြတယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားရတယ်... ခင်ဗျားတို့ကို ဆေးပညာနယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိစေမယ့် ဒီအောင်မြင်မှုအတွက် ကျွန်တော့်အတွက် လုံးဝ အသုံးမကျတဲ့ အရာတစ်ခုနဲ့ ခင်ဗျားတို့က လဲလှယ်ခဲ့ကြတာပဲ..."

"ဒါက ဘာမှမပေးဘဲ အလကား လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဟင်..."

အာဗင်နှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများမှာ မယုံနိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ကြပေ၏။

ဒါက နိုဘယ်ဆုလေ။

ဒါပေမဲ့ စုယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါက အရမ်းကို အရေးမပါတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်နေတာပေါ့။

သူ့မှာ အနည်းဆုံးတော့ အချည်းနှီး မာနလေးတောင် မရှိဘူးလား။

ဒီလိုဆုမျိုးကို သူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့။

"မစ္စတာစု... နိုဘယ်ဆုကို မင်း လုံးဝ စိတ်မဝင်စားဘူးဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

စမစ်သည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ချေသည်။

"မဝင်စားပါဘူး..."

"နည်းနည်းလေးတောင် စိတ်မဝင်စားဘူး..."

"ကျွန်တော့်အမြင်အရ ပြောရရင် ဒီအရာက လက်တွေ့အားဖြင့် တန်ဖိုးမရှိပါဘူး..."

စုယွမ်က ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါဆို မင်းက နိုဘယ်ဆုရှင် မဖြစ်ချင်ဘူးပေါ့..."

ထိုအဖွဲ့သည် ရှင်းလင်းစွာပင် တွက်ချက်မှု မှားယွင်းသွားခဲ့လေပြီ။

"ကျွန်တော် မဖြစ်ချင်ပါဘူး... လုံးဝ မဖြစ်ချင်ဘူး..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ဆက်ပြောလိုက်ပေသည်။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ရဲရတာလဲ..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

သူမသည် စုယွမ်အား အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာပြောနေလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား..."

"ဒါက နိုဘယ်ဆုလေ..."

"ရှင်က ဘာလို့ သဘောမတူရတာလဲ…”