အခန်း ၃
Vol. 38 Ch. 3
အခန်း (၃) တောင်ပေါ်ဗီလာ
ဒန်းနစ်သည် ကားမောင်းနေစဉ် နောက်ထိုင်ခုံရှိ ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဖုန်းပုကြွယ်မှာ လွန်ခဲ့သော ငါးမိနစ်ခန့်ကမှ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် လုံးဝမရင်းနှီးသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်ရာ သူ့အပေါ် အပြည့်အဝ သတိလျှော့ချလိုက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤသို့ စကားပြောဆိုခြင်းမှာ အကဲခတ်စုံစမ်းခြင်းတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။
အချက်အလက် အကန့်အသတ်ရှိမှုကြောင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် စကားပြောဆိုရာတွင် သူ့ကိုယ်သူ လုံလောက်မှုမရှိကြောင်း သိသာစွာ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ဤဇာတ်လမ်း၏ ခေတ်ကာလ သို့မဟုတ် တည်နေရာကို ဘာတစ်ခုမှ မသိချေ။ ထို့အပြင် သူ့မွေးနေ့၊ နေရပ်လိပ်စာ သို့မဟုတ် ဆွေမျိုးသားချင်း ရှိ၊ မရှိ စသည့် ကိုယ်ရေးအချက်အလက် အခြေခံများကိုပင် မပြောပြနိုင် ဖြစ်နေရသည်။
ကံကောင်းသည်မှာ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ပြေးသူဖြစ်သည်။ စကားစမြည်ပြောပြီး မကြာမီမှာပင် သူပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်တုန်းက ဦးနှောက်နည်းနည်းထိသွားပုံရတယ်၊ မှတ်ဉာဏ်တွေ ထိခိုက်သွားသလိုပဲ"
ဤအချက်ကို အခြေခံအဖြစ် ချန်ထားခြင်းဖြင့် အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို အကျပ်ရိုက်စေမည့်မေးခွန်း မေးလာပါက "စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့လို့ပါ" ဟု ရိုးရှင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး နာကျင်ခံစားရဟန် အမူအရာလုပ်ပြရုံသာ ရှိတော့သည်။
သို့ဖြစ်၍ အတော်လေးတိုတောင်းလှသော ဤခရီးစဉ်အတွင်း ဖုန်းပုကြွယ် ထုတ်ပြောခဲ့သည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်အလက်များမှာ သူ့ နာမည်၊ ကျား/မ နှင့် အလုပ်အကိုင်တို့သာ ဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ဒန်းနစ်စုံတွဲထံမှ အတော်အတန်များပြားသော အချက်အလက်များကို နှိုက်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်...။
ပထမအချက်မှာ ဤဇာတ်လမ်းသည် ၁၉၈၅ ခုနှစ်ကို နောက်ခံထားခြင်းဖြစ်ပြီး တည်နေရာမှာ လုပ်ကြံဖန်တီးထားသည့် နာမည်မျိုးနှင့်တူသော "အက်ဆာလီ" ဟုခေါ်သည့် ဥရောပနိုင်ငံငယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ရုပ်ဖြောင့်ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မစ္စတာ ဒန်းနစ်လဗ်ခရပ်ဖ်သည် စက်မှုလုပ်ငန်းသုံးပိုက်များ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားသည့် စီးပွားရေးသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီး ကာရိုးလ်မှာမူ လက်ရှိတွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျိုးရိုးအမည်ကို ခံယူထားသော်လည်း သူတို့၏ စကားဝိုင်းအရ မစ္စတာ လဗ်ခရပ်ဖ်ထက် များစွာသာလွန်မြင့်မြတ်သော ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီးမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည်။
ဤအချက်တစ်ခုတည်းကပင် ဖုန်းပုကြွယ်ကို အတွေးပေါင်းများစွာ ပေါ်ထွက်စေခဲ့သည်...။ ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး ထည်ဝါသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း လှပခြင်းမရှိသော်လည်း အရှိန်အဝါကြီးမားသော နောက်ခံရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စုံထောက်ဝတ္ထုများတွင် ဤအခင်းအကျင်းမျိုးသည် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားနိုင်ခြေ ရာခိုင်နှုန်းကို များစွာ မြင့်တက်စေလေ့ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထိုအမျိုးသားတွင် နောက်မီးလင်းနေခြင်း သို့မဟုတ် လက်ရှိတွင် မရှိသေးလျှင်ပင် အခြားတစ်ယောက်ကို မရှာဖွေမီ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို သိမ်းပိုက်ရန် စီစဉ်နေခြင်း... စသည်တို့သည် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားရန် အလွန်ခိုင်လုံသော တွန်းအားများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့အပြင် ထိုလင်မယားနှစ်ဦးကို အနီးကပ်စောင့်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ယခုခရီးစဉ်၏ အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရကြောင်း ဖုန်းပုကြွယ် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူတို့ပြောသော "မိသားစုတွေ့ဆုံပွဲ" ဆိုသည်မှာ ရိုးရိုးတန်းတန်း ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ ပြန်လည်ဆုံဆည်းခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော နောက်ကွယ်အကြောင်းရင်းများ ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။
“ကြည့်စမ်း၊ ငါတို့ ရောက်ပြီ”
ဒန်းနစ်၏ အသံက ဖုန်းပုကြွယ်ကို အတွေးကမ္ဘာမှ လက်တွေ့သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
ကားလေးသည် လမ်းကွေ့တစ်ခုကို ကွေ့ပြီးနောက် တောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဗီလာအိမ်ကြီးတစ်လုံးက ဖုန်းပုကြွယ်မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့တော့သည်။
ရှေ့ရှိ လမ်းခွဲတစ်ခုသည် ဗီလာရှေ့ရှိ ကားမောင်းလမ်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်နေသည်။ ဒန်းနစ်သည် ကားကို မောင်းဝင်လာပြီး ဗီလာ၏ ဂိတ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူသည် ကားပေါ်မှ မဆင်းဘဲ ဟွန်းကို နှစ်ကြိမ်သာ တီးလိုက်သည်။
မကြာမီမှာပင် ရိုးရာအနက်ရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး တံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ အသက် ၆၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး ဆံပင်များ ဖြူစပြုနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဆံပင်ပုံစံမှာ သပ်ရပ်စွာ ဖြီးသင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး မတ်မတ်ရပ်ထားသည့် အနေအထားကလည်း တောင့်တင်းခိုင်မာဆဲ ဖြစ်သည်။
“အိုး သခင်လေး ဒန်းနစ်ပါလား၊ ပြန်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ”
ထိုအမျိုးသားက ပြောရင်း ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။
“လမ်းမှာ နည်းနည်း နောက်ကျသွားလို့ပါ၊ နေကောင်းရဲ့လား ဟန်ဒါဆန်”
ဒန်းနစ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး၊ ကျွန်တော် ကျန်းမာရေး ကောင်းပါသေးတယ်”
ဟန်ဒါဆန်က ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ကားအနားသို့ ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးအတွက် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ သခင်မလေး ကာရိုးလ်”
“ကျေးဇူး ဟန်ဒါဆန်”
ကာရိုးလ် ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဒန်းနစ်သည်လည်း ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဟန်ဒါဆန်က ဖုန်းပုကြွယ်အား သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တိုက်ဆိုင်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
“အိုး... ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ”
ဒန်းနစ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက အိမ်တော်ထိန်းကြီး မစ္စတာ ဟန်ဒါဆန်ပါ... ပြီးတော့ ဒါက... မစ္စတာ ဖုန်းပုကြွယ်ပါ”
“ဟယ်လို”
“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မစ္စတာဖုန်းက တောင်ပေါ်လမ်းမှာ အက်ဆီးဒင့်ဖြစ်ခဲ့လို့ ကားနဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ ဆုံးရှုံးသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းလို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဒဏ်ရာရတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး”
ဒန်းနစ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အိုလီဗာ (အိမ်စေမလေး) ကို သူ့အတွက် ဧည့်သည်ခန်းတစ်ခန်းနဲ့ သန့်ရှင်းပြီး သင့်တော်မယ့် အဝတ်အစားလေးတစ်စုံ ပြင်ဆင်ပေးဖို့ ပြောပေးပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်”
ဟန်ဒါဆန်က သဘောတူရင်း ကားနောက်ခန်းမှ ကြီးမားသော ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးနှစ်လုံးကို မပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားချိန်တွင် အသက်ကို ပြင်းထန်စွာ ရှူထုတ်နေခဲ့သည်။
“တကယ် ဒုက္ခများစေမိပါပြီ မစ္စတာ လဗ်ခရပ်ဖ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အပြင်ပန်းတွင် ယဉ်ကျေးပျူငှာနေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးက ဤမျှလေးလံသော ခရီးဆောင်အိတ်များ မသွားသည်ကို သက်လတ်ပိုင်း လူနှစ်ဦးက မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှမရှိဘဲ သဘာဝကျသကဲ့သို့ ကြည့်နေကြခြင်း... ဤအချက်သည်လည်း နောင်တွင် လူသတ်မှုဖြစ်ပွားရန် အလားအလာရှိသော တွန်းအားတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက ခင်ဗျားက ဧည့်သည်ပဲလေ”
ဒန်းနစ်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“ဒါဟာ သင့်တော်တဲ့ ဧည့်ဝတ်ပါပဲ”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ရှပ်အင်္ကျီအဖြူနှင့် လုပ်ငန်းခွင်သုံး ဘောင်းဘီပွကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အရပ်ပုပု အမျိုးသားတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ အသက် ၄၀ အစောပိုင်းခန့် ရှိပြီး နှုတ်ခမ်းမွေး မုတ်ဆိတ်မွေးအပြည့်နှင့် မျက်နှာက နီမြန်းကာ အလွန်အမင်း တက်ကြွဖြတ်လတ်နေပုံရသည်။
“သခင်လေး ဒန်းနစ်၊ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဟန်ဒါဆန်က သခင်လေးရဲ့ကားကို ဂိုဒေါင်ထဲမှာ သွားရပ်ပေးဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခိုင်းလိုက်လို့ပါ”
“အိုကေ”
ဒန်းနစ်က ကားသော့ကို ထိုလူ့ထံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အိုး... ဒါက ဥယျာဉ်မှူး ဘာတွန်ပါ”
သူ ခဏရပ်ပြီးနောက် ဆက်ပြော၏။
“ကျွန်တော်နဲ့အတူ အိမ်ထဲကို ကြွပါဦး မစ္စတာဖုန်း”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်လည်တုန့်ပြန်လိုက်ပြီး ဒန်းနစ်စုံတွဲနောက်မှ ဗီလာအိမ်ကြီးထဲသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။
“လက်ရှိတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ”
ဤအချိန်တွင် စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် မီနူးကို အပြေးအလွှား မစစ်ဆေးခဲ့ပေ။
အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူသည် ဦးစွာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမထပ် ဧည့်ခန်းမကြီးမှာ ကျယ်ဝန်းပြီး ပရိဘောဂများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားကာ နံရံကပ်စက္ကူများနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများမှာလည်း အေးစက်သော အရောင်များ အများဆုံးဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်ပိုင်ရှင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို အရိပ်အမြွက် ပြသနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ့အပေါ်တွင် မြင့်မားသော ဝက်သစ်ချသား မျက်နှာကျက်ရှိပြီး ခြေဖဝါးအောက်တွင်မူ ရွှေနန်းကြိုးများဖြင့် ပုံစံမကျယက်လုပ်ထားသော ကော်ဇောခင်းထားသည့် သစ်သားကြမ်းပြင် ရှိသည်။ ပြတင်းပေါက်များကို ဗင်းနစ်စတိုင်လ် ရောင်ခြယ်မှန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ဘောင်များကို ပြာလဲ့လဲ့မီးခိုးရောင် ဆေးသုတ်ထား၏။ ရှေ့တည့်တည့်သို့ ကြည့်လိုက်လျှင် ဒုတိယထပ်သို့ တက်နိုင်သော လှေကားထစ်များမှာ ခုနစ်မီတာ သို့မဟုတ် ရှစ်မီတာခန့် အကွာတွင် ရှိနေပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူမသည် အလွန်ဆုံးရှိ အသက် ၃၀ ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး ရင်ဟိုက်အစိမ်းရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူမသည် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အသားအရေ၊ ဖွံ့ထွားသော ရင်သားနှင့် သွယ်လျသော ခါးတို့ဖြင့် အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသည်။
"ဒန်းနစ်၊ ကာရိုးလ်"
ထိုအမျိုးသမီးက ဒန်းနစ်စုံတွဲကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အို နေကောင်းကြရဲ့လား"
သူမသည် အနားသို့ တိုးလာပြီး သူတို့တစ်ဦးစီကို ယဉ်ကျေးစွာ ဖက်လှဲတကင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"အို... အိုဒက်တ်၊ နင့်ကို တွေ့ရတာ တကယ်ဝမ်းသာလိုက်တာ"
ကာရိုးလ်က ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
သူမက ထိုသို့ပြောဆိုလိုက်ပြီး လေသံမှာလည်း အတော်အတန် ယုံကြည်လောက်ဖွယ် ရှိသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူမမျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်အနည်းငယ်ပင် မတွေ့ရချေ။
ဒန်းနစ်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
"အဖေ့ကျန်းမာရေးက ဘယ်လိုလဲ"
အိုဒက်တ်၏ အမူအရာမှာ ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။
"အာ... ဟို... နောက်မှ ဒေါက်တာ ပါဝဲလ်ကိုပဲ အကျိုးအကြောင်း မေးကြည့်လိုက်ပါတော့"
သူမသည် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုပုံရသဖြင့် သူမအကြည့်များက ဖုန်းပုကြွယ်ထံသို့ သဘာဝကျစွာ ကျရောက်သွားပြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ပြီးတော့ ဒါက..."
ထို့နောက် ဒန်းနစ်သည် အိုဒက်တ်အား ဖုန်းပုကြွယ်အကြောင်းကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်ပြီး အထူးသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရာတွင် သူမအား "ငါ့အဖေရဲ့ တတိယမြောက်ဇနီး" ဟူသော စကားစုကို အသုံးပြု၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။