အခန်း ၄
Vol. 38 Ch. 4
အခန်း (၄) မဖြစ်သေးတဲ့ အမှုလား
ဒန်းနစ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အတွေးများက ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးလွှားသွားတော့သည်။ NPC သုံးဦး၏ စကားပြောဆိုပုံနှင့် မျက်နှာအမူအရာများကို ပေါင်းစပ်ပြီး သူသည် လူသတ်မှုအတွက် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အရေအတွက် ၁၇ခု၊ ၁၈ ခုခန့်ကို ချက်ချင်းပင် ပုံဖော်တွေးတောမိလိုက်သည်။
‘မင်းတို့က ဘယ်မိန်းမကမွေးတဲ့ သားသမီးတွေပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့အသက်အရွယ်အရ ကြည့်ရင် မင်းတို့အဖေက အနည်းဆုံး အသက်၆၀ ဒါမှမဟုတ် ၇၀ လောက် ရှိရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့မိထွေးကတော့ တော်တော်လေး ငယ်သေးတယ်…’
ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“ဟို ‘ဒေါက်တာပါဝဲလ်’ ဆိုတာကတော့ ဒီအိမ်ရဲ့ မိသားစုဆရာဝန် ဖြစ်ရမယ်… မင်းတို့အဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်၊ ငါ ဒီအိမ်ထဲ ရောက်လာတာ ငါးမိနစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပိတ်မိနေတဲ့ အခန်းထဲက လူသတ်မှုနဲ့ အမွေဆက်ခံမှု အငြင်းပွားမှုတွေရဲ့ နိဒါန်းက ငါ့ရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်နေပြီပဲ၊ အိမ်တော်ထိန်း၊ ဥယျာဉ်မှူး၊ အိမ်စေမလေး… သူတို့တွေကလည်း သံသယရှိသူတွေ ဒါမှမဟုတ် မျက်မြင်သက်သေတွေ ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ…’
“သခင်လေး၊ ဧည့်သည်အခန်း အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ”
ဤအချိန်တွင် ဆံပင်အနီရောင်ဖြင့် ထွားကျိုင်းသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဒန်းနစ်ကို စကားပြောရင်း ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကိုလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“မစ္စတာဖုန်း၊ ခင်ဗျား တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေမှာပဲ၊ အိုလီဗာ နောက်ကနေ ဧည့်သည်ခန်းကို အရင်လိုက်သွားလိုက်ပါလား”
ဒန်းနစ်က ပြောသည်။
“ဒီက ဧည့်သည်အခန်းတွေ အားလုံးမှာ ရေချိုးခန်း ပါပြီးသားပါ၊ ရေချိုးပြီး အနားယူလို့ရပါတယ်၊ တကယ်လို့ ခင်ဗျားမိသားစုတွေကို ဆက်သွယ်ဖို့ လိုအပ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် တခြား အကူအညီလိုတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဟန်ဒါဆန်ကို ပြောလို့ရပါတယ်၊ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားပါ၊ အားနာစရာမလိုပါဘူး”
သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“ခွင့်လွှတ်ပါဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ အလုပ်ကိစ္စနည်းနည်း ရှိနေလို့ အတူတူ မလိုက်ပေးနိုင်တော့ပါဘူး…”
“မဟုတ်တာ၊ မဟုတ်တာ၊ ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် အားနာပါတယ်ဗျာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က အမြန်ပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အတွက် အစစအရာရာ စီစဉ်ပေးတဲ့အတွက် တကယ်ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
အပြန်အလှန် ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် အိမ်ရှင်သုံးဦးကို နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်စေမလေးနောက်မှ ပထမထပ်ကော်ရစ်ဒါလမ်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဗီလာအိမ်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းရှိ ဧည့်သည်ခန်းတစ်ခန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
မစ္စအိုလီဗာသည် သူ့အား လမ်းပြပို့ဆောင်ပေးပြီးနောက် အခြားအလုပ်ကိစ္စများ လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်မှာမူ သတိအပြည့်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တံခါးပိတ်ပြီးနောက် သူ ပထမဆုံးလုပ်သည့်အလုပ်မှာ ဧည့်သည်ခန်းတစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ဘေးကင်းကြောင်း သေချာမှသာ သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အိစက်ညက်ညောသော ကုတင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လှန် လှဲချလိုက်တော့သည်။
“ဟူး… အခုပဲ အသက်ဝဝ ရှူနိုင်တော့တယ်”
သူ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်အတွက် ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး အဆင့်အတန်းရှိသော အမူအရာမျိုး လုပ်ဆောင်ရန်မှာ မခက်ခဲသော်လည်း ပင်ပန်းသည်မှာတော့ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်...။
“ကောင်းပြီ… တာဝန်ကို အရင် စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်”
သူသည် ဂိမ်းမီနူးကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။
“အဓိကတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ - ဗီလာထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဧည့်သည်ခန်းတွင် ခေတ္တအနားယူပါ”
ဤတာဝန်မှာ ပြီးမြောက်ကြောင်း အမှန်ခြစ်ပြီးသားဖြစ်နေပြီး နောက်ထပ် တာဝန်တစ်ခုမှာ
‘ဗီလာထဲတွင် နေထိုင်ပြီး လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန်’
“အင်း… တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ မစ်ရှင်ပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါက ငါ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း လက်ရှိသိရှိထားသော အချက်အလက်များကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စဉ်းစားကာ နာရီဝက်ခန့် အနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုင်လိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ကြည့်ကာ ဆို၏။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ်… ငါ အဝတ်အစားတွေကို ဘယ်လိုလဲရမှာလဲ…”
ဤသည်မှာ အမှန်တကယ် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းက သူ့အား အဝတ်ဗလာဖြစ်ခွင့် မပြုထားချေ။
“‘ငါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေလို့ ကုတင်ပေါ်လှဲလိုက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတယ်၊ ဒါကြောင့် ရေမချိုးဖြစ်ဘူး’ ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေမျိုးနဲ့ပဲ ဖုံးကွယ်ရမလား…”
ဖုန်းပုကြွယ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဤဆင်ခြေမှာ “ဦးနှောက် အနည်းငယ်ထိခိုက်သွားခြင်း” ဆိုသည့် ဆင်ခြေကဲ့သို့ပင် အလှမ်းဝေးလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။
သူ ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် “အင်း… အပေါ်ဝတ်စုံအင်္ကျီကို ချွတ်လို့ရပေမဲ့ ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ ရှပ်အင်္ကျီကိုတော့ ချွတ်လို့မရဘူး… ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါအင်္ကျီကိုချွတ် ဘောင်းဘီကို လိပ်တင်ပြီး ရေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ဆေးကြောပြီးမှ ဒီသန့်ရှင်းတဲ့ဝတ်စုံကို လဲဝတ်လိုက်မယ်”
ဤနည်းလမ်းက ယခင်နည်းလမ်းထက် ပိုမိုယုံကြည်ရပုံရသည်။
ထိုသို့တွေးတောရင်း သူသည် သန့်ရှင်းသောဝတ်စုံဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်စဉ် မျှော်လင့်မထားစွာဖြင့် စနစ်၏ အကြောင်းကြားစာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။
“သင် အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုပါသလား”
အသံမက်ဆေ့ခ်ျနှင့်အတူ သူ့မျက်စိရှေ့တွင် ဝင်းဒိုးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုစာသားများကို ပြသနေ၏။
“ဝိုး ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ တစ်ချက်နှိပ်အဝတ်လဲတဲ့ စနစ်လား”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ [Yes] ကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ သန့်ရှင်းသော ဝတ်စုံနှင့် ဘောင်းဘီရှည်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရုံသာမက သူအရေပြားပေါ်ရှိ အညစ်အကြေးများနှင့် ချွေးနံ့များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ မူလက ညစ်ပေနေသော သူ့အဝတ်အစားများမှာ ယခုအခါ စားပွဲပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ ခေါက်လျက်သား ရှိနေတော့သည်။
“ဒါက တကယ်ကို အဆင်ပြေတာပဲ…”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြောလိုက်သည်။
“ဆိုတော့… အခု ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ… တတိယမြောက်မေမေလေး ရေချိုးနေတာကို သွားချောင်းရမလား…”
တီ တီ တီ။
ကျယ်လောင်သော ကားဟွန်းသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ လိုက်ကာကို အနည်းငယ်ဖယ်၍ အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူရှိနေသည့် ဧည့်သည်အခန်း၏ မြင်ကွင်းသည် ဗီလာအိမ်ကြီး၏ ပင်မဝင်ပေါက်ကို ခပ်စောင်းစောင်း လှမ်းမြင်နေရခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဂျစ်ကားတစ်စီးသည် ဗီလာအိမ်ရှေ့၌ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနက်ရောင် သားရေဂျာကင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူသည် အရပ် ၁.၈ မီတာခန့် ရှိပြီး အသက် ၃၀ အစောပိုင်းခန့် ရှိသည်။ ဆံပင်ရွှေရောင်ဖြင့် ဆေးလိပ်ခဲထားပြီး ပန့်ကေပုံစံ၊ နေကာမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားသဖြင့် ဆိုင်ကယ်ဂိုဏ်းစတိုင်လ်မျိုး ပေါက်နေသော်လည်း ဆိုင်ကယ်စီးလာခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
“ဟားဟား၊ ဟန်ဒါဆန်၊ လူအိုကြီး၊ နေကောင်းရဲ့လား”
အိမ်တော်ထိန်းအဘိုးအိုကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူက ဝက်ဝံကြီးကဲ့သို့ တင်းကြပ်စွာ ဖက်လိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ… သခင်လေး ဂျက်ခ်၊ ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်”
ဟန်ဒါဆန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ဂျက်ခ်သည် အတော်လေး ပွင့်လင်းပြတ်သားသူဖြစ်သည်။ သူသည် ကားသော့ကိုပင် ပြန်မဖြုတ်တော့ဘဲ ဂျစ်ကားနောက်ထိုင်ခုံမှ ခရီးဆောင်အိတ်ကို ပခုံးတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးထမ်းကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
“ဒီကောင်က ဒန်းနစ်ရဲ့ ညီဖြစ်ရမယ်…”
ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
“သူ့အသက်အရွယ်အရ ကြည့်ရင် သူလည်း အိုဒက်တ်ရဲ့ သားဖြစ်ဖို့တော့ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး… သူနဲ့ ဒန်းနစ်က အမေတူအဖေတူ ညီအစ်ကိုတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖေအေတူမအေကွဲ ညီအစ်ကိုတွေလားဆိုတာ စဉ်းစားစရာပဲ”
သူ ပြတင်းပေါက်မှ ခွာကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ပြီး ဆက်လက် စဉ်းစားနေမိသည်။
“စကားမစပ်… လက်ရှိတတိယမြောက်ဇနီးက ကြည့်ရတာ အသက် ၃၅ နှစ်ထက် မပိုနိုင်ဘူး၊ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် သူက ဒီအိမ်ရဲ့ သခင်ကြီးထက် အသက် ၃၀ လောက် ငယ်ရမယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်လောက်ကတည်းက လဗ်ခရပ်ဖ် မိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်လာတာ မဟုတ်ရင်တော့ အခြေခံအားဖြင့် သူ့မှာ သားသမီးရှိဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး…”
ဒိုင်း။
ရုတ်တရက် မည်သည့်သတိပေးချက်မှ အတော်လေး ရှင်းလင်းကျယ်လောင်သော သေနတ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ၎င်းမှာ ဒုတိယထပ်၏ တစ်နေရာရာမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
“အင်း… ဒါဆို သူတို့တွေ စတင်လှုပ်ရှားကြပြီပေါ့၊ သိပ်ကောင်းတယ်”
သေနတ်သံအပေါ် ဖုန်းပုကြွယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာလည်း သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားနေလေသည်...။
သူသည် ဦးစွာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီးမှ မတ်တတ်ရပ်ကာ အညောင်းဆန့်လိုက်ပြီးနောက် အသံထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လျှောက်လှမ်း ထွက်ခွာသွားလိုက်သည်။
သူကျောင်းသားဘဝတုန်းက “ဖုန်းပုကြွယ်၊ ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်း (ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းသားရေးရာရုံးခန်း) ကို အခုချက်ချင်း လာခဲ့ပါ” ဟူသည် ကြေညာချက်ကို ကြားရတိုင်း ဖုန်းပုကြွယ်၏တုံ့ပြန်မှုက ထိုစတိုင်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ… ဆိုးရွားသော အရာတစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည် သို့မဟုတ် ဖြစ်ပျက်သွားပြီကို သိနေသော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နှင့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းတတ်သည် သဘောမျိုး ဖြစ်သည်။
သူ ကော်ရစ်ဒါကို ဖြတ်သန်းပြီး လှေကားထစ်များဆီသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပင်မဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်လာသော အိမ်တော်ထိန်း ဟန်ဒါဆန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ လူအိုကြီးသည် အပြင်ဘက်ကနေ သေနတ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အိမ်ထဲသို့ အလောတကြီး ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“အသံက ဒုတိယထပ်ကနေ ထွက်လာတာ ထင်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဟန်ဒါဆန်အား အပေါ်ဘက်သို့ တည်ငြိမ်စွာ လက်ညှိုးညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ဒီဘက်ကနေ ထွက်လာတာ”
“အိုး ဘုရားသခင်”
ဟန်ဒါဆန် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဒါ သခင်ကြီးရဲ့ အခန်းပဲ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လှေကားထစ်များအတိုင်း ပြေးတက်သွားတော့သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်ဖက်လူ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် မည်သည့်ပုံမှန်မဟုတ်မှုကိုမှ မတွေ့ရချေ။ ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း ဟန်ဒါဆန်နောက်မှ တိတ်တဆိတ်လိုက်ပါရင်း ဒုတိယထပ်သို့ အတူတူ ပြေးတက်သွားတော့သည်။