အခန်း ၇
Vol. 38 Ch. 7
အခန်း (၇) ဘာတွန်ရဲ့ ဇာတ်ကြောင်း
“‘သခင်လေးဒန်းနစ်က သခင်ကြီးကို ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပြောတာက... ‘အဲဒီမိန်းမဟာ ကျွန်တော်တို့မိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်ကိုလုဖို့ အဖေ့ကို လက်ထပ်ခဲ့တာဆိုတာ လူတိုင်းမြင်နေရတာပဲ၊ ဒါကို အဖေ အခုထိ လုံးဝမရိပ်မိသေးဘူး၊ အဖေ အသက်ကြီးပြီး သူပြုစားတာ ခံနေရပြီ၊ ကျွန်တော် ဒါမျိုး အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ တကယ်လို့ အဖေက သေတမ်းစာထဲကနေ သူ့နာမည်ကို မဖျက်ပေးဘူးဆိုရင် ကျွန်တော် တခြားနည်းလမ်း ရှာရလိမ့်မယ်’ တဲ့ဗျာ”
ဘာတွန်က ကာယကံရှင်၏ လေသံကို အတုယူ၍ ပြန်လည်ပြောပြနေခဲ့သည်။
“သခင်လေး အဲဒီလို ပြောပြီးတာနဲ့ သခင်ကြီးက အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းပြီး သေနတ်သံ ထွက်လာတော့တာပဲ၊ ကျွန်တော်လည်း တကယ်လန့်သွားပြီး သစ်ပင်ပေါ် ပြုတ်ကျခါနီး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်၊ ကံကောင်းလို့ သစ်ပင်ပင်စည်နဲ့ နီးနေလို့ အမြန်ဖက်ပြီး လျှောဆင်းလာနိုင်ခဲ့တာ၊ အဲဒီနောက်... အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်လာပြီး ဒုတိယထပ်ကော်ရစ်ဒါမှာ လူတိုင်းနဲ့ ဆုံတာပဲ”
ဤဘာတွန်မှာ ရိုးသားဖြောင့်မတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး သိပ်တော့ လည်လည်ဝယ်ဝယ် မဟုတ်ချေ။ အတင်းအဖျင်း ပြောရသည်ကို အနည်းငယ် ဝါသနာပါရုံသာ ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသော မိသားစုများရှိ အိမ်စေများအနေဖြင့် ၎င်းတို့သခင်များ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို စိတ်ဝင်စားကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။
ဘာတွန်၏ ပြောပြချက်များတွင် ပုံကြီးချဲ့မှုတချို့ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာမူ များစွာ လွဲချော်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု ဖုန်းပုကြွယ် ယုံကြည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် အစ်ကိုကြွယ်က စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို... ခင်ဗျားထင်တာက အဲဒီ ‘တခြားနည်းလမ်း ရှာမယ်’ ဆိုတာက...”
သူက လက်ဖြင့် လည်ပင်းလှီးသည့်အမူအရာ လုပ်ပြလိုက်သည်။
“အင်း...”
ဘာတွန်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြိမ့်ပြရှာသည်။
“ဒါက အလောတကြီးဖြစ်လွန်းရာ ကျမနေဘူးလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။
“စောစောက ဧည့်ခန်းမမှာတုန်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အသက်နဲ့လဲရမယ့်အထိ တင်းမာနေတယ်လို့ ငါမထင်မိပါဘူး”
“မဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားမသိလို့ပါ မစ္စတာဖုန်း”
ဘာတွန်က ကိုယ်ကို ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဒီမှာ ဥယျာဉ်မှူးလုပ်လာတာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီဆိုတော့ အကြောင်းအရာတချို့ကို နည်းနည်းတော့ သိထားပါတယ်...”
ထိုလူ၏ အတင်းပြောချင်စိတ်မှာ အရှိန်တက်လာပုံရပြီး တည်ငြိမ်သောမျက်နှာပေးဖြင့် ဆက်လက် ပုံဖော်ပြောပြသည်။
“သခင်မအိုဒက်တ်က သခင်ကြီးကို လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က လက်ထပ်ခဲ့တာပါ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက အသက် ၂၈ နှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး သခင်ကြီးကိုးလ်စတန်ကတော့ ၅၅ နှစ် ရှိနေပါပြီ၊ အပြင်လူတွေက အဲဒီလို အဘိုးကြီးနဲ့ မိန်းမပျို အိမ်ထောင်ရေးကို ဘယ်လိုမြင်ကြမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားသိမှာပါ...”
“အင်းလေ... သစ်တော်ပွင့်က ပန်းသီးပင်ကို လွှမ်းမိုးတယ်ပေါ့၊ လှပလိုက်တာ...”
ဖုန်းပုကြွယ်က လိုက်ဖက်ညီစွာ ဖြည့်စွက်ပြောရင်း မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။
“အာ... ခင်ဗျား ဘာပြောလိုက်တာလဲ”
ဘာတွန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ စနစ်တပ်ဆင်ထားသော ဘာသာပြန်စနစ်က ဖုန်းပုကြွယ်၏ တင်စားချက် အဓိပ္ပာယ်ကို သေသေချာချာ မဖော်ပြနိုင်ပုံရသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဆက်စပ်မှုမရှိတာတချို့ တွေးမိသွားလို့ပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ အမူအရာက ချက်ချင်းတည်ငြိမ်သွားပြီး စကားဝိုင်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် ထင်တာတော့၊ ဘယ်သူမှ ဗြောင်မပြောရင်တောင် လူအများစုကတော့... မစ္စအိုဒက်တ်ဟာ မစ္စတာလဗ်ခရပ်ဖ်ကို ပိုက်ဆံမက်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလို့ပဲ ယုံကြည်ကြမှာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဘာတွန်က ထောက်ခံရင်း ဆက်လက် ပြောကြား၏။
“ဒါကြောင့် အဲဒီသတင်းကို ကြားရတဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ သားသမီးသုံးယောက်ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ခင်ဗျား ခန့်မှန်းလို့ရမှာပါ”
“သားသမီး သုံးယောက်လား”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။
“ဒန်းနစ်နဲ့ ဂျက်ခ်အပြင် နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရှိသေးတာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်၊ သခင်ကြီးမှာ နောက်ထပ်သမီးတစ်ယောက် ရှိပါသေးတယ်၊ မစ္စနန်စီပါ”
ဘာတွန်က ဖြည့်စွက်ပြောပြသည်။
“သခင်လေး ဒန်းနစ်နဲ့ သခင်လေးဂျက်ခ်က ပထမဇနီးရဲ့ သားသမီးတွေဖြစ်ပြီး မစ္စနန်စီကတော့ သခင်ကြီးနဲ့ ဒုတိယမြောက်ဇနီးတို့ရဲ့ သမီးပါ”
“အခု မစ္စနန်စီက ဒီဗီလာထဲမှာ ရှိနေလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူဒီနေ့ ရောက်လာသင့်ပါတယ်၊ တကယ်တော့ ပုံမှန်ဆိုရင် သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မကြီး နှစ်ယောက်ထဲပဲ ဒီမှာ နေတာပါ၊ သားကြီးနဲ့ သူ့ဇနီးက မြို့ထဲမှာ နေကြပြီး မစ္စနန်စီကတော့ ဗီယင်နာမှာ အလုပ်လုပ်နေတာပါ၊ သားငယ်ကတော့... အတည်တကျ နေရာမရှိသလိုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်တိုင်း ဒီလိုအချိန်မျိုးဆိုရင် သူတို့အားလုံး ပြန်လာကြပြီး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပွဲပြီးတဲ့အထိ နေပြီးမှ ပြန်သွားကြတာလေ”
“အင်း...”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုမိသားစု၏ အခြေအနေကို စိတ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ စနစ်တကျ မှတ်သား၍ ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပြီ... ဆက်ပြောပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဘာတွန် ဆက်ပြောသည်။
“သခင်ကြီးက မိန်းမပျိုလေး အိုဒက်တ်ကို လက်ထပ်တော့မယ်လို့ ကြေညာလိုက်တဲ့အခါ မိသားစုဝင်တွေက သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ဒီမိန်းမဟာ သခင်ကြီးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိုချင်လို့ဆိုပြီး ထင်ကြတာပေါ့၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက သခင်လေး ဂျက်ခ်က ရော့ခ်ဂီတပညာရှင်လုပ်ဖို့ အလုပ်ရှုပ်နေပြီး မစ္စနန်စီကတော့ ကောလိပ်တက်နေတုန်းပဲ၊ သူတို့မှာ စိတ်ကူးလေးတွေ ရှိကြပေမဲ့လည်း လုံးဝ လက်မခံနိုင်စရာ ဖြစ်မနေခဲ့ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ဒန်းနစ်ရဲ့ သဘောထားကတော့ ပိုပြင်းထန်ခဲ့တာပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။
“အမှန်ပဲ”
ဘာတွန်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က သခင်လေးဒန်းနစ်နဲ့ အသက်ချင်း သိပ်မကွာတော့ သူ့ကို တကယ် နားလည်ပေးလို့ရပါတယ်၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်မှာလည်း ချမ်းသာတဲ့ အဖေတစ်ယောက်ရှိပြီး ကျွန်တော့်ထက် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက်ပဲငယ်တဲ့ မိထွေးကို လက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ကန့်ကွက်မိမှာပဲ”
“အတိုချုပ်ပြောရရင် သူတို့ရဲ့ ပဋိပက္ခ မျိုးစေ့က အဲဒီအချိန်ကတည်းက စိုက်ပျိုးမိခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့် နှစ်တွေကြာလာပေမဲ့ သခင်လေး ဒန်းနစ်နဲ့ မစ္စစ်အိုဒက်တ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း တင်းမာနေခဲ့တာပေါ့၊ အပြင်ပန်းမှာတော့ အရမ်းယဉ်ကျေးပျူငှာဟန် ဆောင်နေကြပေမဲ့လည်းပေါ့”
“အိုး...”
ဖုန်းပုကြွယ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အခုထိ ကြားရသလောက်တော့... ပြဿနာရဲ့ အချက်အချာက မစ္စတာကိုးလ်စတန်ရဲ့ သေတမ်းစာ ဖြစ်ပုံရတယ်၊ ခင်ဗျား အဲဒီအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခုသိထားတာရှိလား”
ဘာတွန်က စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ပြန်လည်စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အင်း... အဲဒါက... လွန်ခဲ့တဲ့သုံးနှစ်က ဆောင်းတွင်းတုန်းကပေါ့၊ တစ်ရက် နေ့ခင်းပိုင်းမှာ သခင်ကြီးက သူ့စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ရုတ်တရက် လေဖြတ်သွားခဲ့တယ်၊ နောက်ဆုံး သူ ပြန်သက်သာလာခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လက်ကျန်ဘဝတစ်လျှောက်လုံးမှာ တုတ်ကောက်ကိုပဲ အားကိုးနေရတော့တယ်၊ ဒါက တစ်ချိန်က သန်မာထွားကျိုင်းခဲ့တဲ့ သခင်ကြီးအတွက်တော့ ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တာ သေချာပါတယ်၊ အဲဒီနောက်ပိုင်း သူ့ကျန်းမာရေးက ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်၊ လအနည်းငယ်အကြာမှာ သူက ရှေ့နေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး သေတမ်းစာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်...”
ဖုန်းပုကြွယ်က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မက သူ့ကို အတင်းရေးခိုင်းတာ ဖြစ်နိုင်မလား...”
“အာ... အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး”
ဘာတွန်က ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ဒန်းနစ်ကတော့ အဲဒီလိုထင်နေပုံရပြီး သေတမ်းစာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သခင်ကြီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းခုံခဲ့ဖူးတယ်၊ တစ်ခါတုန်းကဆို သူတို့တွေ အရမ်းပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းခုံနေကြလို့ အိမ်ထဲက လူတိုင်းက သခင်လေးအခန်းထဲကနေ အော်ဟစ်နေတာကို ကြားခဲ့ရတယ်၊ ‘အဲဒီမိန်းမက စုန်းမပဲ၊ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့ပစ်ရမယ်’ တဲ့”
“အင်း...”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆိုသည်။
“ဆိုတော့... ဘာဖြစ်လို့... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ဒါတွေအားလုံး လာပြောပြရတာလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ ဘယ်သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမှန်း လုံးဝမသိတော့လို့ပါ မစ္စတာဖုန်း”
ဘာတွန်က စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ သခင်ကြီး ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေက ကျွန်တော့်ကို တကယ်လန့်သွားစေတယ်၊ ပြီးတော့ သခင်လေးဒန်းနစ် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကလည်း... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် မကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုခု သေချာပေါက် ဖြစ်လာတော့မယ်လို့ ကျွန်တော် ခံစားနေရတယ်၊ သခင်ကြီးနဲ့ သခင်မက ပုံမှန်ဆို ကျွန်တော့်အပေါ် အရမ်းကောင်းကြတာ၊ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး မကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာဆိုးမျိုး ကြုံရတာ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက် ထိခိုက်စေမယ့်အရာမျိုး လုပ်တာကို ကျွန်တော် မမြင်ချင်ဘူး”
သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“စောစောက ကော်ရစ်ဒါမှာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်၊ ခင်ဗျာက အရေးပေါ်အခြေအနေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာတောင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားမျက်ဝန်းတွေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် ခင်ဗျားက ထူးခြားထက်မြက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဆိုတာ ကျွန်တော်ပြောနိုင်ပါတယ်၊ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဒါတွေအားလုံးကို ခင်ဗျားကို လာပြောပြတာပါ၊ ခင်ဗျားအနေနဲ့ သခင်ကြီး ဒါမှမဟုတ် သခင်လေးနဲ့ စကားပြောပြီး သူတို့ကို မိုက်မဲတဲ့အရာတွေ မလုပ်မိဖို့ ဖျောင်းဖျပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤအကြောင်းအရာများကို နားထောင်နေစဉ်အတွင်း သူ့အမူအရာက ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။ သူသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ စကားဆိုလိုက်သည်။
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ကျွန်တော်က တောင်ပေါ်မှာ ကားအက်ဆီးဒင့်ဖြစ်လို့ ဒီကို ရောက်လာရတဲ့ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပါပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ လဗ်ခရပ်ဖ်မိသားစုရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး”
ဘာတွန်က ခေါင်းငုံ့ချလိုက်ပြီး စိတ်ပျက်သွားသော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ် ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ ခင်ဗျား နည်းနည်း စိုးရိမ်လွန်နေတာပါ မစ္စတာဘာတွန်၊ လူတိုင်းဟာ စိတ်ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့အချိန်မျိုးမှာ နာကျင်စေမယ့် စကားတချို့ ပြောတတ်ကြတာပဲ...”
သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“ဟို စုန်းမတွေ၊ မီးရှို့တာတွေဆိုတာကတော့ သိသာတဲ့ တင်စားချက်တွေပါပဲ၊ အဲဒီ ‘တခြားနည်းလမ်း ရှာမယ်’ ဆိုတာကလည်း... ဥပဒေကြောင်းအရ လှုပ်ရှားတာမျိုးကို ရည်ညွှန်းတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူမတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရှေ့တိုးကာ ဘာတွန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ မစ္စတာဘာတွန်၊ ဘာမှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”
“အား”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။
ထိုနှင့်အတူ စနစ်၏ အကြောင်းကြားသံက ချက်ချင်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“လက်ရှိတာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီ၊ အဓိကတာဝန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါပြီ”
မီနူးအတွင်း၌ ‘ဗီလာထဲတွင် နေထိုင်ပြီး လူသတ်မှု ဖြစ်ပွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန်’ ဟူသော အချက်မှာ အမှန်ခြစ်ပြီးသား ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး တာဝန်အသစ်တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။
“ရာဇဝတ်မှုဖြစ်ပွားရာ နေရာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ၊ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပါ”