အခန်း ၁၀
Vol. 38 Ch. 10
အခန်း (၁၀) သော့ခတ်ထားသောအခန်းထဲကလူသတ်မှုအား အသေးစိတ်စစ်ဆေးမှု
ရဲတပ်ဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု စတင်ခဲ့သည် သို့မဟုတ်ပါ ၎င်းကို ဖုန်းပုကြွယ်၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။
စကိုးဖီးလ်နှင့် ခေတ္တမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤတောင်ပေါ်ဗီလာရှိ လူသတ်မှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ရဲအရာရှိလေးဦးသာ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်...။ စကိုးဖီးလ်နှင့် သူခေါ်ဆောင်လာသည့် လူနှစ်ဦးအပြင် ရဲအရာရှိတစ်ဦးမှာမူ အပြင်ဘက်တွင် ကားများကို စောင့်ကြည့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ နားလည်ပေးနိုင်စရာ ဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော ဒေသများရှိ ရဲစခန်းများသည် အရင်းအမြစ် အလွန်အမင်း ကန့်သတ်ချက် ရှိလှသည်။ ရဲကားနှစ်စီးနှင့် ရဲအရာရှိလေးဦး စေလွှတ်ခြင်းကပင် သူတို့အနေဖြင့် ဤအမှုကို အလေးအနက်ထားကြောင်း ပြသနေပေသည်။
“မိုးချုပ်တော့မယ် စုံထောက်၊ ခင်ဗျားရဲ့လူတွေကို အလောင်းကို စစ်ဆေးဖို့ မြို့ထဲကို ပြန်သယ်သွားခိုင်းဖို့ စဉ်းစားပြီးပြီလား”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလောင်းဘေးရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် သူ့ခေါင်းကို ဒန်းနစ်၏ လည်ပင်းနှင့် နီးကပ်စွာထားကာ ဒဏ်ရာများကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးရင်း ဤမေးခွန်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် အပြင်ဘက် ကော်ရစ်ဒါလမ်းရှိ လူတိုင်း ထွက်ခွာသွားကြပြီဖြစ်ပြီး ရဲအရာရှိတစ်ဦးက တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေကာ အခြားတစ်ဦးမှာမူ ကနဦးထွက်ဆိုချက်များကို စတင်ရယူနေပြီဖြစ်သည်။
“မြို့ထဲမှာ ဆေးခန်းတစ်ခန်းပဲ ရှိတာ၊ အဲဒီက ဆရာဝန်က ဒီလိုအလုပ်မျိုးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလားလို့ ကျုပ်သံသယရှိတယ်”
စကိုးဖီးလ်က ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“ကျုပ်တို့မြို့မှာ ဒီလိုလူသတ်မှုမျိုး ဖြစ်ခဲပါတယ်၊ တကယ်လို့ ရင်ခွဲစစ်ဆေးတာမျိုး လုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ အလောင်းကို ခရီးတစ်ဝက်စာလောက်ဝေးတဲ့ အိုဂီလ်ဗီကို ပို့ရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီက ရဲစခန်းမှာတော့ မှုခင်းဆရာဝန် ရှိတယ်…”
“ကောင်းပါပြီ”
ဖုန်းပုကြွယ် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် မေးခဲ့တာကို မေ့လိုက်ပါတော့”
သူသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ဆိုဖာနောက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ဒန်းနစ်၏ ဦးခေါင်းကို လက်မအနည်းငယ်ခန့် ညင်သာစွာ ရွှေ့လိုက်သည်။ အလောင်းကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက ဆိုသည်။
“သူက လည်ပင်းညှစ်သတ်ခံထားရတာပဲ၊ ဒဏ်ရာတွေက အရမ်းနုနယ်ပြီး လည်ပင်းနောက်ဘက်မှာ ဆုံးသွားတယ်၊ လူသတ်လက်နက်ကတော့ ဝါယာကြိုး ဒါမှမဟုတ် ငါးမျှားကြိုး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလိုမျိုး တစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အင်း…”
ဖုန်းပုကြွယ်ဘေးတွင် ရှိနေသော စကိုးဖီးလ်သည်လည်း ဒန်းနစ်၏ လည်ပင်းနောက်ဘက် အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“ဝါယာကြိုးကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပြတ်ရှဒဏ်ရာတွေအပြင် လည်ပင်းရှေ့ဘက်မှာလည်း ပုံသဏ္ဍာန်မမှန်တဲ့ ဒဏ်ရာအသေးလေးတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်”
သူက သေဆုံးသူ၏ လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ သွားကြားထိုးတံတစ်ချောင်းကို အသုံးပြု၍ သေဆုံးသူ၏ လက်သည်းအောက်မှ အရေပြားစလေးတစ်ခုကို ဖယ်ထုတ်ကာ ဆိုသည်။
“သိသာတာကတော့ သူကိုယ်တိုင် သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ ကုတ်ခြစ်မိတာပဲ”
စကိုးဖီးလ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြော၏။
“အင်း… ဒါက တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို နောက်ကနေ ညှစ်သတ်နေတုန်း အဲဒီကြိုးကို ဖယ်ရှားဖို့ ကြိုးစားရင်း ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေပေါ့ ဟုတ်လား”
“အလဟဿ ရုန်းကန်မှုပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က အေးစက်စွာ ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ လူသတ်သမားက အရမ်းတင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆွဲညှစ်ထားမယ်ဆိုရင် လက်နက်က ကြိုးအထူကြီး ဖြစ်နေရင်တောင် သေဆုံးသူအနေနဲ့ ကြိုးနဲ့ အရေပြားကြားက အဟကြားထဲကို သူ့လက်ချောင်းတွေ ထိုးသွင်းဖို့ ခက်လိမ့်မယ်၊ ဒီလောက်ပါးလွှာတဲ့ ကြိုးမျှင်ဆိုရင်တော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး… တကယ်လို့ လူသတ်သမားရဲ့ လက်မောင်းအားက သန်မာမယ်ဆိုရင် ခေါင်းတစ်ခုလုံးတောင် ပြတ်ထွက်သွားနိုင်တယ်”
အစ်ကိုကြွယ်၏ တည်ငြိမ်သော ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ရင်းနှင့် သူ၏ လျစ်လျူရှုတတ်ပြီး အာရုံစိုက်နေသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း… အမှုကြီးများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် စုံထောက်စကိုးဖီးလ်ပင်လျှင် မသိစိတ်မှ ကြက်သီးတဖြန်းဖြန်း ထသွားမိသည်။
“ဆိုဖာရှေ့က ကော်ဇောပေါ်မှာ သေဆုံးသူက သူ့ခြေချောင်းတွေနဲ့ နင်းခြေထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေ ရှိတယ်၊ သိသာတာကတော့ အရှေ့ဘက်ကို အကြိမ်ကြိမ် တွန်းကန်ထားလို့ တွန့်လိပ်နေတာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အကြည့်ကို အောက်ဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
“ကော်ဇောပေါ်က ပွတ်တိုက်မိတဲ့ အမှတ်အသားတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး… ကျွန်တော့်ရဲ့ ကနဦး သုံးသပ်ချက်ကတော့ သူက ဒီကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်းနဲ့ ညှစ်သတ်ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ပြီး လူသတ်သမားက သူသေဆုံးပြီးနောက်မှာ သူ့ကို ရွှေ့ပြောင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဘူး”
ထိုသို့ပြောရင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ ငုံ့လိုက်ပြီး သေဆုံးသူ၏ ခြေထောက်များကို အနည်းငယ် ဖယ်ရှားကာ ဆိုဖာမွေ့ရာပေါ်မှ ဆေးလိပ်တိုတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
နောက်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဘေးရှိ စားပွဲငယ်ပေါ်မှ ဆေးလိပ်တိုအချို့ ရှိနေသော ဆေးလိပ်ပြာခွက်ဆီသို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အစ်ကိုကြွယ်သည် ထိုနှစ်ခုကို သူ့မျက်လုံးရှေ့တွင် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပြီး အနီးကပ် နမ်းရှူကြည့်ကာ တူညီသော တံဆိပ်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
“သူ အသတ်ခံရတုန်းက ဆေးလိပ်သောက်နေတာလား…”
“ဒါဆို… လူသတ်သမားက ဒီအခန်းထဲက တစ်နေရာရာမှာ ကြိုတင်ပုန်းအောင်းနေပြီး ပစ်မှတ်ရဲ့ နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ပြီး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပေါ့ ဟုတ်လား”
စကိုးဖီးလ်က ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
ဖုန်းပုကြွယ်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဒီအခန်းထဲမှာ ပုန်းအောင်းနိုင်တဲ့ နေရာဆိုလို့ ကုတင်အောက်၊ ဘီရိုထဲနဲ့ ဘေးက ရေချိုးခန်းပဲ ရှိတယ်”
သူက ရေချိုးခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ရေချိုးခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ သစ်သားတံခါး၏ ပတ္တာများထံမှ ချက်ချင်းပင် တကျိကျိထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သစ်သားတံခါးတွေနဲ့ ပရိဘောဂ အများစုက ဒီလိုအသံမျိုး မြည်တတ်ကြတယ်၊ တကယ်လို့ လူသတ်သမားက ရေချိုးခန်းထဲမှာ ဒါမှမဟုတ် ဘီရိုထဲမှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုရင် သူထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ သေချာပေါက် အသံမြည်လိမ့်မယ်”
ထို့နောက် သူက ကုတင်ဘေးသို့ သွားလိုက်သည်။
“ကုတင်အောက်ပိုင်းဆိုရင်တော့ လူကြီးတစ်ယောက် ပုန်းဖို့ ခက်တဲ့အပြင် သေဆုံးသူရဲ့ မျက်နှာက ကုတင်ဘက်ကို မျက်နှာမူထားတာဖြစ်လို့ သူထွက်လာရင် မြင်သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါက သေဆုံးသူဟာ သူအသတ်မခံရခင် လူသတ်သမားက သူနဲ့ တစ်ခန်းတည်းမှာ ရှိနေမှန်း သိထားတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ”
စကိုးဖီးလ်က စက္ကန့်အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောသည်။
“ဒါပေမဲ့ သူကတော့ သတိမထားမိခဲ့ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပခုံးတွန့်ပြရင်း ဆိုသည်။
“အင်း၊ လူသတ်သမားက ဒန်းနစ် သိတဲ့လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါကြောင့် လူသတ်သမားက ဒန်းနစ်ရဲ့ မျက်ကွယ်ထဲရောက်သွားပြီး လူသတ်လက်နက်ကို ထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာတောင် ဒန်းနစ်က အေးအေးဆေးဆေး ဆေးလိပ်သောက်နေတုန်းပဲ”
“ဒါဆို… လူသတ်သမားက ဒီဗီလာထဲမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့…”
စကိုးဖီးလ်က တွေးတောလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားမှာ သံသယရှိသူ ရှိနေပြီဆိုတဲ့ လေသံပါလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
“အာ… မရင့်ကျက်သေးတဲ့ အတွေးတချို့ပါပဲ”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
“ပြောသာပြောပါ စုံထောက်ကြီး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
စကိုးဖီးလ်က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး (ဟောင်းလောင်းပွင့်နေဆဲဖြစ်သော) တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ ထို့နောက် အသံကို အနည်းငယ်နှိမ့်၍ ပြောလာလေသည်။
“ကျုပ် သံသယရှိတာကတော့… မစ္စတာ ကိုးလ်စတန်ပါပဲ”
“အို… ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ထင်ရတာလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတွေးမိလား… အဲဒီအဘိုးကြီးက အရမ်းတည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်လို့”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
“သူ့ရဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက သားဖြစ်သူ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ဖခင်အိုကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ လုံးဝမတူဘူး”
“မဟုတ်ပါဘူး၊ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ပုံမှန်ပါပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ မရောက်ခင်တုန်းက သူက သားဖြစ်သူ အသတ်ခံရကြောင်း ပထမဆုံး သိလိုက်ရချိန်မှာ အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ လူအများစုထက် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တည်ငြိမ်သွားတာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက သာမန်အဘိုးကြီးတစ်ယောက် မဟုတ်လို့ပဲ”
သူ ခဏရပ်တန့်လိုက်သည်။
“ကိုးလ်စတန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ စစ်တပ်နောက်ခံရှိကြောင်း ပြနေတဲ့ သိသာထင်ရှားတဲ့ လက္ခဏာတွေက အနည်းဆုံး လေးခုရှိတယ်၊ ဒါကို ဒန်းနစ်ကလည်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြဖူးတယ်၊ ကိုးလ်စတန် မြင်ဖူးတဲ့ အလောင်းအရေအတွက်က ခင်ဗျားနဲ့ကျွန်တော် မြင်ဖူးတဲ့ လူရှင်အရေအတွက်ထက်တောင် ပိုများလိမ့်မယ်၊ သူ့မှာ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိပြီး အလွယ်တကူ ပြိုလဲမသွားနိုင်လောက်အောင်လည်း ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ဉာဏ် ရှိတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြောရင်း ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဒါ့အပြင်… ခင်ဗျား မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ၊ မစ္စတာ ကိုးလ်စတန်က လမ်းလျှောက်ဖို့ တုတ်ကောက် လိုတယ်၊ ဒီအမှုက လူသတ်သမားကတော့ သေဆုံးသူဆီ ချဉ်းကပ်လာချိန်မှာ လူသတ်လက်နက်ကို လက်နှစ်ဖက်လုံးနဲ့ ကိုင်ထားရမှာ သေချာတယ်”
သူပြောနေစဉ် ပြတင်းပေါက်ဘောင်အစွန်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ သူ့မျက်ဝန်းများက တောက်ပသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရှင်းပြချက်မှာ ရပ်တန့်မသွားချေ။
“ဒါ့အပြင်… တကယ်လို့ ဒန်းနစ်က သူ့အဖေနဲ့ တစ်ခန်းတည်းမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး ဆေးလိပ်သောက်ရင်း စကားပြောနေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါက အရမ်းမရိုသေရာ ရောက်လွန်းတယ်”
“တစ်ခုခု ရှာတွေ့လို့လား”
စကိုးဖီးလ်သည်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်၏ လှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားပြီး စစ်ဆေးရန် အမြန် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“အာ… လူသတ်သမားက သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲကနေ ဘယ်လို ထွက်ပြေးသွားလဲဆိုတာကို သိသွားတာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ပြဿနာကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
သူက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီမှာ ကြည့်လိုက်…”
စကိုးဖီးလ်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သပ်ရပ်သော အနားသတ်ရှိသည့် မှိန်ဖျော့ဖျော့ သွေးကွက်တစ်ခုကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“ဒါက လူသတ်သမားက လူသတ်လက်နက်ကို အသုံးပြုပြီး သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းကို တိုက်ရိုက် ဖန်တီးခဲ့တာလို့ ဆိုလိုတာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြောရင်း ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဗီလာရဲ့ ဖောင်ဒေးရှင်းက အတော်လေး ထူတယ်၊ ပြတင်းပေါက်ဘောင်က အပြင်ဘက် မြက်ခင်းကနေ ၁.၇ မီတာလောက် မြင့်တယ်”
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပထမထပ်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူတွေးရင်း အပြင်သို့ ကျော်တက်လိုက်သည်… ။
“အင်း… ကိုးလ်စတန်နဲ့ အိုလီဗာကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတိုင်းက သံသယရှိသူတွေချည်းပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က တီးတိုးရေရွတ်ရင်း အပြင်ဘက် မြက်ခင်းပေါ်သို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး ခြေရာများကို စတင် စစ်ဆေးတော့သည်။