အခန်း ၁၁
Vol. 38 Ch. 11
အခန်း (၁၁) သော့အပေါ်ထင်မြင်ချက်
ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဗီလာအပြင်ဘက် မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် သိသာထင်ရှားသော သဲလွန်စမျိုး မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမြက်ခင်းမှာ မြက်တုများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအပင်အမျိုးအစားသည် နွေရာသီနှင့် ဆောင်းဦးရာသီများတွင် အသန်မာဆုံး ကြီးထွားတတ်ပြီး မြစ်ပွားများ ကောင်းမွန်ကာ ပြန်လည်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ယခုကဲ့သို့သော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်တွင် တမင်တကာ နင်းခြေဖျက်ဆီးခြင်းမျိုး မပြုလုပ်ပါက ခြေရာများသည် ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်နှင့် ဗီလာ၏ အပြင်ဘက်နံရံဆီသို့ တစ်ဖန် မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုနေရာများတွင်လည်း မည်သည့်ခြေရာလက်ရာမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော်လည်း သူ လုံးဝစိတ်ပျက်သွားခြင်း မရှိချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် အမှန်တရားကို ရှာဖွေရန် အလျင်စလို ဖြစ်မနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်...။
“မိုးမချုပ်ခင်မှာ ဗီလာပတ်ပတ်လည်ကို စုံစမ်းစစ်ဆေးချင်လို့၊ အတူတူ လိုက်ခဲ့ချင်လား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြတင်းပေါက်အတွင်းရှိ စကိုးဖီးလ်ကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။
“အို ကောင်းပြီလေ”
စကိုးဖီးလ်အနေဖြင့် သဘာဝကျစွာဖြင့် ကျော်ကြားလှသော စုံထောက်ကြီးထံမှ ပညာယူခွင့်ကို လက်လွတ်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူ နောက်လှည့်ကာ တုန့်ပြန်လိုက်သည်။
“ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး”
စကားမဆုံးခင် သူသည် ပြတင်းပေါက်မှ လှည့်ထွက်သွားပြီး တံခါးဝဆီသို့ အပြေးသွားကာ စောင့်ကြပ်နေသော ရဲအရာရှိကို ညွှန်ကြားချက်တချို့ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ပြန်လာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ပုံစံအတိုင်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ကျော်တက်လာခဲ့သည်။ ဤစုံထောက်သည်လည်း အတော်ပင် စေ့စပ်သေချာသူဖြစ်သည်။ သူ လှုပ်ရှားချိန်တွင် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ရှိ သွေးကွက်ကို ထိမိပြီး သက်သေအထောက်အထားများ ပျက်စီးသွားမည်စိုးသဖြင့် အလွန်ဂရုတစိုက် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။
အပြင်ဘက် ရောက်ရှိလာပြီးနောက် စကိုးဖီးလ်သည် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဗီလာပတ်ပတ်လည်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုတော့သည်။
“မစ္စတာဖုန်း… စောစောက ခင်ဗျားပြောခဲ့တဲ့… သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းဆိုလား ဘာဆိုလား၊ အဲ့ဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
စကိုးဖီးလ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အက်ဒ်ဂါ အလန်ပိုးရဲ့ ‘မော့ဂ်လမ်းက လူသတ်မှုများ’ ကို ခင်ဗျား ဖတ်ဖူးလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
“အာ… မဖတ်ဖူးပါဘူး”
စကိုးဖီးလ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကျုပ် စာဖတ်လေ့ မရှိသလောက်ပဲ”
“ကောင်းပြီ… သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းထဲက လူသတ်မှုဆိုတာ ‘မဖြစ်နိုင်တဲ့ ရာဇဝတ်မှု’ အမျိုးအစားထဲက တစ်ခုပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာပေရေးရာကိစ္စရပ်များတွင် အချိန်မဖြုန်းလိုသဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အိမ်ထဲကို ဝင်လာတုန်းက တံခါးမှာ သော့ရှိနေတာကို သတိထားမိလား”
“ဟုတ်ကဲ့၊ သတိထားမိပါတယ်”
စကိုးဖီးလ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီလိုတံခါးမျိုးကို လော့ခ်ချဖို့ နည်းလမ်းနှစ်ခု ရှိတယ်၊ ပထမနည်းလမ်းက… အထဲကလူက တံခါးပိတ်ပြီး သော့နောက်ဘက်က ကြေးဝါဦးထုပ်ပုံစံဂျက်ကို လက်ဝဲရစ် လှည့်လိုက်တာဖြစ်ပြီး ဒုတိယနည်းလမ်းကတော့… အပြင်ဘက်ကလူက တံခါးပိတ်ပြီး သော့ကို နောက်ပြန်နှစ်ချက် လှည့်လိုက်တာပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အလောင်းကို ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့တဲ့ မစ္စကာရိုးလ်ဟာ တံခါးက လော့ခ်ကျနေပြီး တံခါးခေါက်တာကိုလည်း ဘယ်သူမှ ပြန်မထူးတဲ့အတွက် တံခါးဖွင့်ဖို့ သော့သုံးခဲ့ရတာ”
စကိုးဖီးလ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး ဆက်ပြောသည်။
“ဒါဆို ပြောချင်တာက… အလောင်းကို ရှာတွေ့ချိန်မှာ အဲဒီအခန်းရဲ့ တံခါးတွေနဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေ အားလုံးကို အထဲကနေ သော့ခတ်ပိတ်ထားတယ်ပေါ့”
“အလုံပိတ်ထားတဲ့ နေရာလွတ်ထဲမှာ သေဆုံးသူတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်၊ ဒုတိယလူ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သေဆုံးသူရဲ့ သေဆုံးပုံကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံတာ မဟုတ်တာကို ပြနေတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒီလိုအမှုမျိုးမှာ လူသတ်သမား အသုံးပြုခဲ့တဲ့နည်းလမ်းက သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းတွင်း လူသတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတာပဲ”
စကိုးဖီးလ်က “အိုး…” ဟု တုန့်ပြန်ပြီးနောက် သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“နေပါဦး၊ ဒီအမှုမှာ… တကယ်လို့ လူသတ်သမားမှာလည်း သော့ရှိနေရင်ကော”
“ခင်ဗျားတို့ မရောက်ခင်ကတည်းက ကျွန်တော် ကော်ရစ်ဒါမှာ လူတိုင်းကို မေးခွန်းတချို့ မေးခဲ့ပြီးသားပါ၊ ဒါနဲ့ပတ်သက်လို့လည်း သေချာပေါက် မေးခဲ့တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီအိမ်ထဲမှာ အခန်းတိုင်းအတွက် သော့နှစ်ချောင်းစီ ရှိတယ်၊ တစ်ချောင်းက ပုံမှန်သုံးတဲ့သော့ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့တစ်ချောင်းကတော့ အရန်သော့ပဲ။
အရန်သော့တွေကိုတော့ အားလုံးကို သော့ကွင်းတစ်ခုတည်းနဲ့ တွဲထားပြီး အိမ်တော်ထိန်းအိုကြီး မစ္စတာဟန်ဒါဆန်က သိမ်းထားတာ၊ အဲဒီသော့တွဲကို ကျွန်တော် မြင်ဖူးတယ်၊ သံကွင်းတွေကို အသေပိတ်ထားတာမို့လို့ ဘယ်သော့ကိုမှ တစ်ချောင်းချင်း ဖြုတ်ပစ်လို့မရဘူး၊ အလယ်ခေတ်က မြေအောက်ခန်းသော့တွဲကြီးအတိုင်းပဲ…
ဟန်ဒါဆန် ရုတ်တရက် နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သတိလစ်သွားကတည်းက အဲဒီအရန်သော့တွဲကို မစ္စတာကိုးလ်စတန်က သိမ်းထားခဲ့တာ”
“ပြီးတော့ ပုံမှန်သုံးတဲ့သော့တွေကတော့ သီးခြားစီပဲ ရှိကြတယ်”
သူသည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သော့တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ကျွန်တော် တည်းခိုနေတဲ့ ဧည့်သည်အခန်းရဲ့ ပုံမှန်သော့ပဲ၊ အခန်းထဲက စားပွဲအံဆွဲထဲမှာ ရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့”
သူ ခဏရပ်ပြီး ဆက်ပြော၏။
“ပုံမှန်အားဖြင့် လူမနေဘဲ အလွတ်ထားတဲ့ အခန်းတွေကို အိမ်စေမလေးက ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လေ့ရှိတော့ လော့ခ်မချထားဘဲ သော့တွေကို အခန်းထဲမှာပဲ ထားခဲ့တတ်ကြတာ”
ဖုန်းပုကြွယ် စကားပြောရင်း ဗီလာနောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကွေ့တစ်ခုကို လှည့်ပြီးနောက် သူက ဆက်လက်ပြောကြားသည်။
“မှုခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ ဧည့်သည်အခန်းရဲ့ ပုံမှန်သော့က မစ္စကာရိုးလ်လက်ထဲမှာ ရှိနေတာမို့ လူသတ်သမားဆီမှာ သော့ရှိနိုင်ခြေအတွက် ရွေးချယ်စရာသုံးခု ရှိလာတယ်… ပထမ၊ လူသတ်သမားက အိမ်တော်ထိန်းဟန်ဒါဆန် ဖြစ်ရမယ်၊ ဒုတိယ၊ လူသတ်သမားက အိမ်တော်ထိန်းဆီကနေ အရန်သော့ကို ခိုးပြီး လူသတ်၊ တံခါးကို လော့ခ်ချပြီး ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်၊ တတိယ၊ လူသတ်သမားက ပုံမှန်သော့ကို ပုံတူကူးနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
“အင်း… ခင်ဗျားက ဒီအခန်းကို သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းလို့ သတ်မှတ်ထားတယ်ဆိုတော့ ဒီဖြစ်နိုင်ခြေ သုံးခုစလုံးက မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပထမအခြေအနေဖြစ်တဲ့ အိမ်တော်ထိန်းဟန်ဒါဆန်က လူသတ်သမားဆိုတာပေါ့”
သူက တစ်ချက်ချင်းစီကို စတင်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီဖြစ်နိုင်ခြေကတော့ သုညနီးပါးပဲ… ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဘိုးကြီးက အလောင်းကို မြင်မြင်ချင်း အရမ်းထိတ်လန့်သွားပြီး နှလုံးရပ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့လို့ပဲ၊ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော်က သူ့ဘေးနားတင် ရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ အနားမှာ ဆရာဝန်လည်း ရှိတယ်၊ တကယ်လို့ ဒါက ဟန်ဆောင်မှုသာဆိုရင် မစ္စတာဟန်ဒါဆန်က အော်စကာဆု ရသင့်ပြီး ဒေါက်တာပါဝဲလ်ကလည်း သူ့ရဲ့ ကြံရာပါ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒါပေမဲ့ ပိုပြင်းထန်တဲ့ ထင်မြင်ချက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်၊ အဲဒါကတော့ စိတ်ကွဲရောဂါ အခြေအနေပေါ့၊ ဥပမာအားဖြင့်… လူသတ်သမားက အိမ်တော်ထိန်းဟန်ဒါဆန်ရဲ့ နောက်ထပ်စရိုက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး မူလစိတ်က ဒါကို လုံးဝမသိတာမျိုးပေါ့”
“အင်း… နားလည်ပါပြီ”
စကိုးဖီးလ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒုတိယအခြေအနေလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဒီနည်းလမ်းရဲ့ စွန့်စားမှု၊ ခက်ခဲမှုက အရမ်းမြင့်လွန်းနေလို့ပဲ၊ သော့ခိုးတာကို အမိခံရမှာ ထားဦး၊ သော့ပြန်ထားတဲ့အချိန်မှာ အမိခံရရင်လည်း လူသတ်မှုကို ချက်ချင်း ဖော်ထုတ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ ဒါ့အပြင် လူသတ်သမားက သော့ခိုးပြီး လျှို့လျှို့ဝှက်ဝှက်ပြန်မထားခင် ကြားကာလအတွင်း ဟန်ဒါဆန်အနေနဲ့ အရန်သော့တွဲ ပျောက်နေတာကို အချိန်မရွေး သတိပြုမိသွားနိုင်တယ်၊ ဒီအချိန်က လူသတ်သမား ပြစ်မှုကျူးလွန်နေတဲ့ အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတယ်၊ တကယ်လို့ ဖြစ်စဉ်ပြီးသွားပြီးနောက်မှာ ဟန်ဒါဆန်က ရဲတွေကို ဒါကို ပြောပြလိုက်ရင် သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းကို ဖန်တီးခဲ့တာက အလကား ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
စကိုးဖီးလ် ပြန်မပြောနိုင်ခင် ဖုန်းပုကြွယ်က နောက်တစ်ချက်ကို ချက်ချင်းကူးပြောင်းလိုက်သည်။
“တတိယအခြေအနေကတော့ ပိုဖြစ်နိုင်ခြေရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့…”
သူသည် သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အပေါ်သို့ မော့ကြည့်ကာ တခဏမျှ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“…ဒါပေမဲ့ ဒန်းနစ်တို့ မိသားစုက ဒီဗီလာကို တစ်နှစ်လုံးမှာ အကြိမ်ရေအကန့်အသတ်နဲ့ပဲ လာလည်ကြတာ၊ ပြီးတော့ သူတို့ တည်းခိုတဲ့ ဧည့်သည်အခန်းကလည်း အကြိမ်တိုင်း ပုံသေမရှိဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မစ္စကာရိုးလ်က အတော်လေး ဇီဇာကြောင်တတ်လို့ ရာသီဥတုအပေါ် မူတည်ပြီး အခန်းတည်နေရာ အလှည့်အပြောင်းတွေကို ရွေးချယ်တတ်လို့ပဲ။
လူသတ်သမားအနေနဲ့ သူတို့ ဒီတစ်ခေါက် ဘယ်အခန်းမှာ တည်းမလဲဆိုတာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့်… တကယ်လို့ ဒါက တတိယအခြေအနေသာ ဆိုရင်တော့… အမြဲတမ်း လူနေတဲ့ အခန်းတွေကလွဲလို့ လူသတ်သမားက တခြားအခန်းအားလုံးရဲ့ သော့တွေကို ခိုးပြီး ပုံတူကူးထားခဲ့တယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။
ပြီးတော့ သူ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က တစ်နေ့နေ့မှာ ဒန်းနစ်ကို သတ်ပြီးနောက် အဲဒီအခန်းကို သော့ခတ်ထားတဲ့အခန်းအဖြစ် ဖန်တီးပြီး ဖုံးကွယ်ဖို့ပဲ”
“ဒါက တကယ်ပဲ အတော်လေး မယုံနိုင်စရာ ကောင်းတာပဲ”
စကိုးဖီးလ်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
“နည်းစနစ်ကျကျ ပြောရရင်တော့ ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပြီး စွန့်စားမှုလည်း သိပ်မကြီးပါဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြေကတော့ အရမ်းနိမ့်တယ်… သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ လက်ရှိမှာ ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေတုန်းပဲ”
သူသည် သူ့ရှေ့ရှိ သစ်ပင်ကြီးကို အကြိမ်အနည်းငယ် လျှောက်ပတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဗီလာ၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“နိဂုံးချုပ်ရရင်… လူသတ်သမားမှာ သော့ရှိနေနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေကို လောလောဆယ် ဖယ်ထားလိုက်ရအောင်၊ ပြီးရင် ဒီသော့ခတ်ချထားတဲ့အခန်းကို ဖန်တီးဖို့ တခြားဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ သုံးနိုင်မလဲဆိုတာကို စဉ်းစားကြည့်ကြတာပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ လေသံမှာ ဆရာတစ်ဦးက ကျောင်းသားတစ်ဦးကို မေးခွန်းထုတ်နေသည့်အလား ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရှေ့ရှိ အသက်ငါးဆယ်အရွယ် စုံထောက်ကြီးမှာမူ မည်သို့မျှ သဘောမထားဘဲ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါက ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က သွေးကွက်တွေနဲ့ သေချာပေါက် သက်ဆိုင်နေတာ မဟုတ်လား”
“တကယ်တော့၊ နည်းလမ်းက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်၊ အတော်အသင့် ခိုင်ခံ့တဲ့ ချည်ကြိုးတစ်မျှင် ရှိရုံနဲ့တင် လုပ်လို့ရတယ်၊ တစ်ခါနှစ်ခါလောက် စမ်းကြည့်ပြီးရင် ဒီအိမ်မှာရှိတဲ့ ပြတင်းပေါက်ပါတဲ့ အခန်းအားလုံးကို ဒီနည်းလမ်းအတိုင်း အသုံးပြုနိုင်သွားလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က လက်မြှောက်ကာ ဗီလာဆီသို့ အချက်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ပြီးသွားပြီ၊ အထဲ ပြန်ဝင်ရအောင်၊ ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် သရုပ်ပြပေးမယ်”