အခန်း ၁၇
Vol. 38 Ch. 17
အခန်း (၁၇) ကိုးလ်စတန်၏ ထွက်ဆိုချက်
မှတ်ချက် - ဤအခန်းတွင် လေးထောင့်ကွင်း [ ] ဖြင့် ဖော်ပြထားသော အစိတ်အပိုင်းများသည် စုံထောက် စကိုးဖီးလ်၏ စိတ်ထဲမှ အတွင်းစိတ်ရေရွတ်ချက်များ ဖြစ်ပါသည်။
...
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တံခါးခေါက်သံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အပြင်ဘက်မှ ဒန်းပ်ဆေး၏ အသံ ထွက်လာခဲ့သည်။
“ဆရာ၊ မစ္စတာ ကိုးလ်စတန် ရောက်ပါပြီ”
“ဝင်ခဲ့ပါ”
စကိုးဖီးလ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
တံခါးပွင့်သွားပြီး အိုဒက်တ်က မစ္စတာ ကိုးလ်စတန်အား တွဲပေးထားရင်း အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဝင်လာပြီးနောက် ကိုးလ်စတန်သည် ခမ်းခမ်းနားနားလုပ်မနေဘဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းသည် သူ့အိမ်ဖြစ်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့တို့က အတိုင်းအထက်အလွန် ပြုမူနေကြခြင်း မဟုတ်ပါလား။
“အားနာပါတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ မစ္စတာ လဗ်ခရက်ဖ်နဲ့ တစ်ဦးတည်း သီးသန့် စကားပြောချင်လို့ပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က အိမ်ရှင်မဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သည်။
“မဒမ် ခဏလောက် အပြင်ထွက်ပေးလို့ ရမလား ခင်ဗျာ”
“ဒါက…”
အိုဒက်တ်က ကိုးလ်စတန်အား မေးခွန်းထုတ်သည့် အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်ရာ ကိုးလ်စတန်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အိုဒက်တ်သည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ အပြင်မထွက်မှီ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရပြီး လှည့်လာကာ ပြောလိုက်သည်။
“အာ… အရာရှိတို့၊ အိမ်တော်ထိန်းဟန်ဒါဆန် နိုးလာပါပြီ၊ ဆရာဝန်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်၊ အချိန်လည်း အတော်လင့်နေပြီဆိုတော့ ဖြစ်နိုင်ရင် အိုလီဗာကို ညစာပြင်ခိုင်းလိုက်ရမလားလို့ပါ”
“ကျုပ်ဘက်ကတော့ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကိုးလ်စတန်အား လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူကလည်း သဘောတူပုံရသဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆိုလည်း ဒုက္ခများစေမိပါပြီ မဒမ်”
အိုဒက်တ် ထွက်သွားပြီးနောက် ဒန်းပ်ဆေးက တံခါးကို အပြင်ဘက်မှ ပြန်ပိတ်ပေးလိုက်သဖြင့် အခန်းထဲတွင် လူသုံးဦးသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
စကိုးဖီးလ်မှာ ဆက်ထိုင်နေပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကမူ မစ္စတာ ကိုးလ်စတန်၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် တဖြည်းဖြည်း ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်နေခဲ့သည်။
“အခုလို အချိန်မျိုးမှာ ထပ်ခါတလဲလဲ အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး ခင်ဗျာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
[ဟွန်း… အစပြုပုံက စောစောကအတိုင်း တစ်ပုံစံတည်းပဲ]
“ရပါတယ်၊ ခင်ဗျားတို့လည်း ခင်ဗျားတို့အလုပ် ခင်ဗျားတို့ လုပ်တာပဲလေ”
ကိုးလ်စတန်မှာ မောက်မာခြင်းလည်းမရှိ၊ နှိမ့်ချခြင်းလည်းမရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
[ဟေး… အဖြေပါ ထပ်တူကျနေတာပဲ၊ ဒါကြီးကတော့ ထူးဆန်းလွန်းတယ်၊ လေသံပဲ ကွဲသွားတာ၊ အကြောင်းအရာကတော့ အတူတူပဲ၊ ဒါပေမဲ့… နောက်တစ်ကြောင်းကတော့ တူလို့မဖြစ်တော့ဘူး၊ ကိုးလ်စတန်က ထိုင်နေပြီးသားဆိုတော့ မစ္စတာဖုန်းအနေနဲ့ “ထိုင်ပါဦး” လို့ ထပ်ပြောလို့ မရတော့ဘူးလေ]
“ကျွန်တော် တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောပါ့မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။
“လူသတ်သမားက ဒီဗီလာထဲမှာ ရှိနေတဲ့လူ၊ ကျုပ်တို့ကြားထဲက တစ်ယောက်ယောက်ပဲ”
[ဟေး… အဲဒီစာကြောင်းကို ကျော်ပစ်ပြီး စောစောက စကားလုံးတွေကိုပဲ တစ်ထေရာတည်း ပြန်သုံးနေပြန်ပြီ]
ကိုးလ်စတန်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို သံသယရှိလို့လဲ”
“ကျွန်တော့်မှာ ထင်မြင်ချက်တချို့ ရှိပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က အနည်းငယ် ခက်ခဲနေဟန်ဆောင်ကာ ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ ရာနှုန်းပြည့် မသေချာခင်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို အရင်သိချင်ပါတယ်”
[ဒီဇာတ်ညွှန်းကို လုံးဝ အလွတ်ရနေတာပဲ၊ ဒီလိုမေးခွန်းမျိုးတော့ ငါလည်း မေးတတ်တာပေါ့]
ကိုးလ်စတန် မော့ကြည့်လာပြီး ဖုန်းပုကြွယ်နှင့်အကြည့်ချင်းဆုံကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျုပ်မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ယောက်ကို စွပ်စွဲခိုင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား”
“အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေမှ မဟုတ်တာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဟန်ဒါဆန်၊ အိုလီဗာ၊ ဘာတွန်၊ ပါဝဲလ်၊ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ လဗ်ခရက်ဖ်ဆိုတဲ့ မျိုးရိုးနာမည် မရှိကြဘူး”
“ကျုပ်မျက်စိထဲမှာတော့ သူတို့အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲ”
ကိုးလ်စတန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က လူသတ်သမား ဖြစ်နေမယ်ဆိုတာကို ကျုပ်လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ဘူး”
[အိုး… ဒီအဘိုးကြီးက လူသားဆန်မှုတော့ ရှိသေးသားပဲ]
“ဒန်းနစ်ကို သတ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ယောက်ပေါ့၊ တစ်ယောက်ကလေးမှတောင် စဉ်းစားလို့ မရဘူးလား”
ဖုန်းပုကြွယ် ဖိအားပေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့”
ကိုးလ်စတန်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အဲဒါ ခင်ဗျားပဲ”
[သူက တကယ်ကြီး လက်ဦးမှု ယူလိုက်တာပဲ]
“ကျွန်တော်လား”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“အိုး ဟဲ…”
သူသည် လူများကို ဒေါသထွက်စေမည့် အမူအရာဖြင့် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားမှာ ဘာအထောက်အထား ရှိလို့လဲ”
“ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး”
ကိုးလ်စတန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ကြောင်းက မရေမရာ ဖြစ်နေတာပဲ၊ ကာရိုးလ်ပြောတာတော့ ခင်ဗျားက တောင်တက်လမ်းပေါ်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ကားတားခဲ့တယ်ဆိုပဲ၊ အဲဒါက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းတယ်မလား၊ ခင်ဗျားက စုံထောက်အတုလည်း ဖြစ်နေနိုင်တာပဲ၊ တကယ်တော့ ခင်ဗျားက လူသတ်သမား တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ကျုပ်သားကို သတ်ခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ စုံထောက်အထောက်အထားကို အကာအကွယ်ယူပြီး တခြားလူတွေကို လက်ညှိုးထိုးနေတာပေါ့၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားက သံသယကင်းကင်းနဲ့ လွတ်မြောက်သွားနိုင်တာပေါ့”
တစ်ဖက်လူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဖုန်းပုကြွယ်သည် စားပွဲခုံဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ လက်ကမ်းစာအုပ်ငယ်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ လှန်လှောကြည့်ရှုနေလိုက်သည်။ ကိုးလ်စတန် စကားပြောပြီးသွားသည့်တိုင် ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။ သူသည် တစ်ဖက်လူကို ကျောပေးထားလျက် စာမျက်နှာများကိုသာ ဆက်လှန်နေလေသည်။
“ခင်ဗျား နားထောင်နေရဲ့လား”
ဆယ်စက္ကန့်နီးပါး တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကိုးလ်စတန်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟင်၊ ဘာလဲ၊ ခင်ဗျား ပြောလို့ ပြီးပြီလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မျက်လုံးအဝိုင်းသားဖြင့် လှည့်လာလေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် စိတ်ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
[ဟေး… မင်း သေချာပေါက် ကြားသားပဲ မဟုတ်လား၊ မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေတယ်ပေါ့… ဟွန်း… ဒါပေမဲ့ ဒါက တစ်ဖက်လူကို ဆွပေးတဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်မယ်]
“ဆောရီး ခင်ဗျားက ‘ထူးထူးခြားခြား အထောက်အထားမရှိဘူး’ လို့ ပြောလိုက်ကတည်းက ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဂရုမစိုက်တော့တာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒီအချက်ကို အခြေခံပြီး ကျန်တာတွေ ပြောနေတာကတော့ အလကား အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပဲ”
“ဟမ့်… လူငယ်လေး”
ကိုးလ်စတန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ကျုပ်ကို ‘မကြားချင်ယောင်ဆောင်’ တဲ့ ကလေးလှည့်ကွက်တွေနဲ့ ရန်စဖို့ ကြိုးစားနေတာကတော့ ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်နော်”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ငြင်းခုံမှုတွေ အများကြီး လုပ်ပြီးနောက်တော့ နားထောင်မယ့် ပရိသတ်မရှိလို့ ခင်ဗျားက တကယ်ကြီး မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတယ်ပေါ့…”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အလားတူစွာ နှာခေါင်းရှုံ့၍ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“ကြည့်ရတာ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို စောစောက အထင်ကြီးမိသွားပုံရတယ်…”
[သူ တကယ်ကြီး ဆဲဆိုနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ မဖွယ်မရာ စကားလုံးတွေ သုံးနေတာ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးမိနစ်တင်ကပဲ အဲဒီခပ်မိုက်မိုက်အရာတွေကို လျှောက်ပြောပြီး အခုကျတော့ ငါ့ကို ‘တည်ငြိမ်မှု ထိန်းသိမ်းထားဖို့’ အလေးအနက် ပြောနေတယ်၊ ဒီလို အဆင့်အတန်းရှိရှိ ပြောခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာ ‘သိက္ခာမကျစေနဲ့’ လို့ အခိုင်အမာ ပြောခဲ့တာ ဘယ်သူလဲ]
“စစ်မှန်တဲ့ မှန်းဆတွေးခေါ်မှုက ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပြပေးမယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်ဝန်းများသည် စူးရှသွားပြီး ကိုးလ်စတန်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်အဘိုးရဲ့ နာမည်ကို တိုင်တည်ပြီး ကျိန်ဆိုရဲတယ်၊ ပဟေဠိကတော့ ပြေလည်သွားပြီ”
[ငါ ဆိုလိုတာက… ထူးဆန်းတဲ့ စာကြောင်းတချို့ ထွက်လာသလိုပဲ… ဒါနဲ့ မင်းအဘိုးက ဘယ်သူလဲ… ပြီးတော့… မင်းက ကိုးလ်စတန်ကို ‘ခြေထောက်မကောင်းဘူး’ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ပတ်သက်မှုမရှိဘူးလို့ ဖယ်ထုတ်ထားပြီးပြီ မဟုတ်လား… အခုကျတော့ သူ့ကို အပုပ်ချဖို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို သိသိသာသာလုပ်ကြံဖန်တီးနေပြန်ပြီ… မင်းအဘိုးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးအရွယ်မှာ ဂုဏ်သိက္ခာဖျက်ဆီးခံရတာက တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား]
“ခင်ဗျားက အတိအကျ ဘာပြောချင်နေတာလဲ”
ကိုးလ်စတန်သည် ဖုန်းပုကြွယ်အား စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“လူသတ်သမားက ခင်ဗျားပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကိုးလ်စတန်အား လက်ညှိုးထိုးပြီး အရှိန်အဝါအပြည့်ဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် စွပ်စွဲလိုက်လေသည်။
“ခင်ဗျား ရူးနေတာလား၊ ခင်ဗျား ဘာပြောနေလဲဆိုတာကော သိရဲ့လား”
ကိုးလ်စတန်သည် ကာရိုးလ်ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ဘေးရှိ စကိုးဖီးလ်ကိုပင် လှမ်းကြည့်လိုက်သေးသည်။
“စုံထောက်ကြီး၊ ဒီကောင်က တကယ်ကော စုံထောက် ဟုတ်ရဲ့လား၊ ရဲတပ်ဖွဲ့ရဲ့ သဘောထားကကော ဘယ်လိုလဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့ကို လျစ်လျူရှု၍ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းရဲ့ ပဟေဠိကို ဖြေရှင်းပြီးပြီ… တံခါး လော့ခ်ကျနေတဲ့ အခြေအနေမှာ လူသတ်သမားက ကြေးနန်းကြိုး သို့မဟုတ် အလားတူအရာတစ်ခုခုကို သုံးပြီး ဒန်းနစ်ကို သတ်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ပြန်ထွက်ပြီး အဲဒီလက်နက်နဲ့ပဲ ပြတင်းပေါက်ကို အပြင်ကနေ သော့ပြန်ခတ်ခဲ့တာ”
သူက သူ့လက်ထဲက စာအုပ်ငယ်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက အရာရှိမာ့ခ်ကို ထွက်ဆိုတုန်းက အခင်းမဖြစ်ပွားခင် တစ်နာရီအလိုမှာ ဒေါက်တာပါဝဲလ်က ခင်ဗျားကို သွေးပေါင်ချိန်တိုင်းပေးခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ အခန်းထဲမှာ ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း အနားယူနေခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ ဆိုလိုတာက ခင်ဗျားမှာ ပထမထပ်က ဧည့်သည်အခန်းဆီ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသွားဖို့၊ သူ့ကို သတ်ဖို့၊ ထွက်သွားဖို့၊ လူသတ်လက်နက်ကို ဖျောက်ဖျက်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်အခန်းဆီ ပြန်လာဖို့ အချိန်အလုံအလောက် ရှိခဲ့တာပေါ့”
ကိုးလ်စတန်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါ ခင်ဗျားရဲ့ သုံးသပ်ချက်လား”
သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း သူ၏ လက်ကိုင်တုတ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒေါက်ခနဲ ဆောင့်ချလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ပြောစမ်းပါဦး၊ လက်ကိုင်တုတ်မပါဘဲ လမ်းတောင် ကောင်းကောင်းမလျှောက်နိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက်က နန်းကြိုးတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုသတ်နိုင်မှာလဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အပြင်ကို တွားထွက်နိုင်မှာလဲ”