အခန်း ၂၀
Vol. 39 Ch. 20
အခန်း (၂၀) ဂျက်၏ ထွက်ဆိုချက်
“ရည်ရွယ်ချက်ဟုတ်လား… ဟမ့်…”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ ရှည်လျားလှသော လေကန်မှုကြီး စတင်လေတော့သည်။
“ဒါက ရှင်းနေတာပဲ… ခင်ဗျားတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးက သိပ်မကောင်းဘူး၊ ‘အေးစက်စက်နိုင်တယ်’ လို့ ပြောရင်တောင် လွန်မယ်မထင်ဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား”
သူ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားအစ်ကိုက တည်ငြိမ်ပြီး အောင်မြင်နေတဲ့လူ၊ ခင်ဗျားကျတော့ အသက်သုံးဆယ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘာတစ်ခုမှ မယ်မယ်ရရ မအောင်မြင်သေးတဲ့အပြင် တည်ငြိမ်တဲ့ ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်လည်း မရှိဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်၏ စိတ်ကူးပုံဖော်နိုင်စွမ်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထူးခြားပြောင်မြောက်လှသည်။ သူ ဆက်ပြော၏။
“စိတ်နေသဘောထားက ကံကြမ္မာကို ဖန်တီးတာပဲ ဂျက်ခ်၊ ခင်ဗျားတို့လို ‘အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည်ဖော်နေပါတယ်’ လို့ ပါးစပ်ကပြောပြီး တကယ်တမ်းကျတော့ ‘အိပ်မက်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားဖို့နဲ့ ပျော်ပါးဖို့ ဆင်ခြေတစ်ခုအနေနဲ့ သုံးနေတဲ့ လူငယ်တွေကို ကျွန်တော် အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်”
သူသည် သူ့လက်ထဲရှိ စာအုပ်ငယ်ကို ကောက်ကိုင်ကာ စာရွက်လှန်၍ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်သည်။
“အသက် ၁၉ နှစ်မှာ မိသားစုဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ပြီး တက္ကသိုလ်ကနေ ကျောင်းထွက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ တတိယတန်းစား… အိုး ဆောရီး… နာမည်မရှိတဲ့ ရော့ခ်ဂီတအဖွဲ့တစ်ခုမှာ ပင်တိုင်အဆိုတော်အဖြစ် ဝင်ခဲ့တယ်၊ နောက်ထပ် ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လုံး ခင်ဗျားနဲ့ ခင်ဗျားအဖွဲ့ဟာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်ဖျော်ဖြေခဲ့ကြပေမဲ့ ဝင်ငွေကတော့ လုံးဝမရှိသလောက်ပဲ၊ ဖျော်ဖြေပွဲတွေအပေါ် ဝေဖန်မှုတွေကလည်း အကောင်းအဆိုးရောပြွမ်းနေခဲ့တယ်၊ ဆိုတော့ အခြေခံအားဖြင့်… ခင်ဗျားတို့ဟာ အဲဒီလို ‘အိပ်မက်’ လို့ ခေါ်တဲ့အရာအတွက် မိသားစုပိုက်ဆံကိုပဲ ဖြုန်းတီးနေခဲ့ကြတာပဲ”
“ဟမ့်… မင်းက ဘာသိလို့လဲ၊ မင်းလိုလူက ငါတို့ဂီတနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို ဘယ်လိုလုပ် နားလည်မှာလဲ၊ မင်းက စစ်လိုလားသူတွေ၊ ဘာသာရေးသမားတွေနဲ့ အရာရှိတွေရဲ့ ဦးနှောက်ဆေးခံထားရတဲ့ အရင်းရှင်အောက်တန်းစားတစ်ယောက်ပဲ”
ဂျက်ခ်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆိုသည်။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ မင်းက ငါ့ထက် သိသိသာသာ ငယ်တာပဲ၊ ဘာလို့ အထက်စီးလေသံနဲ့ လာပြောနေတာလဲ…”
“ခင်ဗျားက ပိုးဟပ်တစ်ကောင်လိုပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဖြတ်ပြောကာ အေးစက်စွာ ရွတ်ပြလိုက်သည်။
“ဟစ်ပီ တစ်ယောက်၊ အစားထိုးယဉ်ကျေးမှုရဲ့ ရှေ့ဆောင်တစ်ယောက်ပေါ့၊ ခင်ဗျားတို့လို လူမျိုးတွေကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး သိတာပေါ့… အတ္တကြီးတယ်၊ ကိုယ်ကိုယ်ကို ဗဟိုပြုတယ်၊ အပျော်အပါးမက်ပြီး ပျင်းရိကြတယ်၊ ခင်ဗျားတို့က ရှေ့မျိုးဆက်တွေ သွတ်သွင်းပေးခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကို တော်လှန်ကြပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်တိုင်မှာ တကယ်တမ်း ခိုင်မာတဲ့ အမြင်မရှိကြဘူး၊ ချမ်းသာသူတွေရဲ့ လောဘကို မုန်းတီးတယ်၊ ရိုးရာကျင့်ဝတ်တွေရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းမှုကို ညည်းတွားတယ်၊ စစ်ပွဲတွေရဲ့ လူမဆန်မှုကို ဆန့်ကျင်ကြတယ်၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့က ရော့ခ်ဂီတကို သုံးပြီး မကျေနပ်ချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ကြတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမြင်စောင်းမှုတွေကို ပြသကြတယ်၊ ‘မေတ္တာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေး’ လို့ အော်ဟစ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ‘သန့်စင်တယ်၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ကောင်းတယ်၊ ကြီးမြတ်တယ်’ လို့ ထင်နေကြပေမဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဒီလိုအရာတွေနဲ့ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူးဗျ။
နောက်ဆုံးတော့… ဒါတွေအားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့ တစ်နေ့မှာ ခင်ဗျားမိဘတွေ အိုမင်းလာလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားက လူကြီးတွေ ထမ်းဆောင်ရမယ့် လူမှုရေးတာဝန်တွေကို ရှောင်လွှဲဖို့ အဆင့်မြင့်ဆင်ခြေအမျိုးမျိုးကို သုံးနေခဲ့လို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ ခင်ဗျားရဲ့ လူငယ်ဘဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်မှုတွေနဲ့ပဲ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ရတာပဲ၊ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရင် ခင်ဗျားနောက်ကွယ်မှာ ရှက်စရာကောင်းတဲ့ ဆံပင်ပုံစံနဲ့၊ ဆေးခြောက်သောက်ရင်း ဆောင်ပုဒ်အလွတ်တွေကို အော်ဟစ်နေခဲ့တဲ့ မိုက်မဲတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။
ခင်ဗျားရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ဝါဒက နားထောင်လို့ ကောင်းနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားမှာ အဲဒါကို အကောင်အထည်ဖော်နိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိဘူး၊ အတွေးအခေါ်ဆိုတာ အတွေးအခေါ်ပဲ၊ အတွေးအခေါ်တွေက မမှားပါဘူး၊ မာ့ခ်စ်ဝါဒလိုမျိုးပေါ့၊ ခင်ဗျား အဲဒါကို မှားတယ်လို့ ပြောနိုင်မလား၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝနဲ့ ကင်းကွာပြီး၊ မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို ကိုင်စွဲထားရင်း သူတပါးအပေါ် မှီခိုရပ်တည်နေတဲ့ လူတစ်စုကတော့ ရွံစရာကောင်းရုံပါပဲ”
ဂျက်ခ်မှာ ပြောစရာမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ ဂျက်ခ်တစ်ယောက်တည်း တင်မကဘဲ စကိုးဖီးလ်ပါ ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးလုံး မည်သို့ ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရမှန်း မသိတော့ချေ။
“ကျွန်တော်လည်း တစ်ချိန်က အရာရာကို အမြင်စောင်းခဲ့ဖူးတဲ့လူပဲ ဂျက်ခ်”
ဖုန်းပုကြွယ် ကုလားထိုင်တွင် အသာအယာ မှီချလိုက်ရင်း အေးအေးလူလူ ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားလိုမျိုး အမှိုက်ဂီတတွေ ဖန်တီးပြီး၊ ဆေးခြောက်သောက်၊ မိန်းကလေးတွေနောက်လိုက်၊ ကိုယ့်ပိုက်ဆံနဲ့ကိုယ် ခရီးတွေလျှောက်သွားနေတဲ့လူက ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနေတာလို့ ထင်နေရင် ကျွန်တော်နဲ့ မာတင်လူသာကင်း ဂျူနီယာတို့ ရက်ပ် (Rap) အဖွဲ့ ဖွဲ့ပြီး အယ်လ်ဘမ် ထုတ်လိုက်တာကမှ ပိုဖြစ်နိုင်ဦးမယ်”
သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်ပစ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေထဲမှာ လူမှုရေးနဲ့ နိုင်ငံရေး သံချပ်စကားနည်းနည်းလောက်ကို အလွယ်လေး ထည့်ဆိုလိုက်ရုံနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ် ထင်နေတာလား၊ ကျွန်တော် အဲဒါကို စမ်းသပ်ဖူးပြီးပြီ၊ ပြီးတော့ ကျရှုံးခဲ့တယ်”
“အာ…”
ဂျက်ခ်သည် လုံးဝဆွံ့အနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများသည် သူ့အား ဤအမြင်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြောပြလိမ့်မည် မဟုတ်သလို ပြောပြခဲ့လျှင်ပင် ဤမျှအထိ ထိုးနှက်ချက်ပြင်းပြင်းဖြင့် လာပြောကြမည် မဟုတ်ပေ။
“ကျွန်တော်တို့ ပြောလက်စ အကြောင်းအရာဆီ ပြန်သွားရအောင်…”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာအုပ်ငယ်ထဲမှ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ် ကြာပြီးနောက်မှာ ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ဟာ ဒုတိယတန်းစား ဓာတ်ပြားကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ပြီး အယ်လ်ဘမ်တစ်ခု ထုတ်ခဲ့သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရောင်းအားကတော့ သိသိသာသာ ဆိုးရွားခဲ့တာပေါ့၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီကုမ္ပဏီက အဲဒီနောက် မကြာခင်မှာပဲ ဒေဝါလီခံသွားလို့လေ”
သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“အဲဒီနောက် မကြာခင် ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့ လူစုကွဲသွားခဲ့တယ်၊ နောက်ပိုင်းကျတော့ ခင်ဗျား မြောက်အမေရိကကိုသွားပြီး အသက်မွေးဖို့အတွက် တီဗီကြော်ငြာတွေမှာ နောက်ခံတေးဂီတတွေ ရေးပေးတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေခဲ့တယ်၊ ဟဲ…”
သူ့စကားထဲမှ သရော်စာသံစဉ်က အတိုင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။
“အဲဒီ ဝဖြိုးဖောင်းကားနေတဲ့ သူဌေးကြီးတွေအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရတာ ဘယ်လိုနေလဲ”
ဂျက်ခ်သည် မချေပနိုင်တော့သဖြင့် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန်သာ ကြိုးစားတော့သည်။
“ဒါတွေက ကျွန်တော့်အစ်ကို သေဆုံးတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ”
“မလောပါနဲ့၊ ကျွန်တော်တို့ ရောက်တော့မှာပါ မိတ်ဆွေ”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေက လှပပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေအကြောင်း ပြောဖို့ဆိုရင် ခင်ဗျားဟာ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုတွေကို အရင်ဆုံး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ရမယ်”
သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကံကောင်းပါတယ် ဂျက်ခ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျားက ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာခဲ့လို့လေ၊ ခင်ဗျားအတွက်တော့… အခွင့်ထူးခံဘဝ၊ ပညာသင်ကြားခွင့်၊ ကျောင်းထွက်ပြီးနောက် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှု…ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျား အလွယ်လေး ရနိုင်တဲ့အရာတွေပဲ”
သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကံလည်းဆိုးပါတယ်၊ ဒါကလည်း ခင်ဗျား ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှာ မွေးဖွားလာလို့ပါပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ‘လက်တွေ့ဘဝ’ ရဲ့ ထိုးနှက်ချက်က ခင်ဗျားဆီကို နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့လို့ပဲ…
ခင်ဗျားအဖေက လူအများစု အိပ်မက်တောင် မမက်ရဲတဲ့ ဘဝမျိုးကို ပေးခဲ့ပေမဲ့ ခင်ဗျားကတော့ အဲဒါကို ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တယ်။
ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ခင်ဗျားအဖေက နောက်ဆုံးမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခင်ဗျားအတွက် ငွေကြေးအထောက်အပံ့အားလုံးကို ဖြတ်ချလိုက်တဲ့အချိန်မှာ… ခင်ဗျား အသက် ၃၀ နီးပါး ရှိနေခဲ့ပြီ၊ ခင်ဗျားဘဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ‘လက်တွေ့ဘဝ’ ဆိုတဲ့ သားရဲကြီးကို ခင်ဗျားတစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတာပေါ့၊ အဲဒီအခါကျမှ ‘အသက်ရှင်သန်ရတာ’ ဟာ အဲဒီလောက် မလွယ်ကူပါလားဆိုတာ ခင်ဗျား သိသွားခဲ့တယ်။
လူကြီးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ ဘာတစ်ခုမှ မလွယ်ကူသလို ဘာတစ်ခုမှလည်း အလကားရတာ မဟုတ်ဘူး၊ စားဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရမယ်၊ သာလွန်တဲ့ဘဝမှာ နေထိုင်ချင်ရင် နှစ်ဆပိုကြိုးစားရမယ်၊ အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာချင်ရင် ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ အရည်အချင်းတွေ ရှိရမယ်။
ကမ္ဘာကြီးကို ပြောင်းလဲဖို့ ဆိုတာကတော့… ဟွန်း… အဲဒါကိုတော့ ခင်ဗျားနဲ့ ဆွေးနွေးမနေတော့ပါဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကုလားထိုင်မှ ထရပ်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာလိုက်သည်။
“အခုဆို ပိုက်ဆံမရှိဘဲ နေထိုင်ရတာ ဘယ်လို ခံစားချက်မျိုးလဲဆိုတာ ခင်ဗျားထက် ပိုသိတဲ့သူ မရှိလောက်တော့ဘူး၊ ရေပူတောင်မရတဲ့ ဈေးပေါတဲ့ ဟိုတယ်တွေမှာ တည်းခိုရတယ်၊ ညစ်ပတ်နေတဲ့ အိပ်ရာတွေပေါ်မှာ အိပ်စက်ရတယ်၊ တစ်ရက်ကို နှစ်နပ်ပဲ စားရပြီး တစ်နပ်စီမှာ ပေါင်မုန့်နဲ့ ရေပိုက်ခေါင်းက ရေပဲ စားသောက်ရတယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရေးထားတဲ့ သီချင်းတွေကို ပို့ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကံတရားအပေါ်ပဲ ပုံအပ်ထားရတယ်၊ ‘ငြင်းပယ်ခံရမှာကို အသေအလဲ ကြောက်နေမိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက ငတ်မွတ်ရမယ့် အဓိပ္ပာယ်မို့လို့ပဲ…’”
သူသည် ဂျက်ခ်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူအား အထက်စီးမှနေ၍ အတွင်းစိတ်ကို အကုန်အစင် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့် အကြည့်မျိုးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလို သခင်လေးတစ်ယောက်က ဒီလို ဘဝအနိမ့်အမြင့်တွေကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်မှာ ပိုပြီး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်လာမှာ အသေအချာပဲ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ဆင်းရဲမွဲတေမှုအပေါ် ကြောက်ရွံ့စိတ်က တစ်ခါမှ မချမ်းသာဖူးတဲ့ လူတွေထက် ပိုကြီးမားနေလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ် နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း ဆက်ပြောသည်။
“မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျားအဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတာဟာ သံသယဖြစ်စရာမလိုဘဲ အရမ်းဆိုးရွားတဲ့ နိမိတ်တစ်ခုပဲ… တကယ်လို့ သူသေဆုံးသွားခဲ့ရင် ပုန်ကန်တတ်တဲ့ ဒုတိယသားဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားအတွက် သူဘာတွေ ချန်ထားခဲ့မှာလဲ၊ ဒီမိသားစုရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ခင်ဗျားက ပိုက်ဆံတောင်းပြီး လျှောက်လည်ဖို့ပဲသိတဲ့ တာဝန်မဲ့ပြီး ဘာကောင်မှ မဟုတ်တဲ့ ဖြုန်းတီးတတ်တဲ့ သားမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်လား၊ သူဘယ်လောက်ပဲ စည်းစိမ်တွေ ချန်ထားခဲ့ချန်ထားခဲ့ ခင်ဗျားကတော့ အကုန်ဖြုန်းတီးပစ်မှာပဲ…”
ဂျက်ခ်၏ မျက်ဝန်းများက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ပြောဆိုချင်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပြသနေသော်လည်း… ဖုန်းပုကြွယ်သည် ချက်ချင်း လေသံမြှင့်လိုက်ပြီး စကားကို ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြောဆိုကာ ကြားဖြတ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ချေ။
“ပြီးခဲ့တဲ့ ခုနစ်နှစ်က အိမ်ပေါ်တက်လာတဲ့ ခင်ဗျားမိထွေးနဲ့ ခင်ဗျားညီမတို့ ဘယ်လောက်ရမလဲဆိုတာကို ခဏဖယ်ထားဦး… တကယ်လို့ ပုံမှန်အမွေဆက်ခံမှု အစီအစဉ်အတိုင်းဆိုရင် ဒန်းနစ်က ခင်ဗျားအမွေရဖို့အတွက် သေချာပေါက် အကြီးမားဆုံး အဟန့်အတားတစ်ခုပဲ”
စွပ်စွဲချက်တစ်ခု ဖြစ်နေသော်လည်း သူပြောလိုက်သည့် စကားများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေးက အစကတည်းက မကောင်းခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ မိသားစု စီးပွားရေးလုပ်ငန်းအတွက်… ခင်ဗျား သူ့ကို သတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာတာက သဘာဝကျပါတယ်…”
စကိုးဖီးလ်ကလည်း ဘေးမှ ဝင်ထောက်ပေးလိုက်သည်။
“အင်း… ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသားပဲ၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ အငြင်းပွားမှုက မီးပွားစတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပေါ့၊ ခင်ဗျားက ကော်ရစ်ဒါမှာတင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တယ်၊ အခန်းထဲ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အကွက်ချပြီးတော့ အဲဒီနောက် လူသတ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တာပဲ”
စုံထောက်ကြီးသည် ဖုန်းပုကြွယ် အဓိပ္ပာယ်မရှိ လျှောက်ပြောတတ်သည့် လမ်းရိုးကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သင့်တော်သလို ဝင်ရောက်ကာ အလိုက်သင့် ထောက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“မင်းလူယုတ်မာ…”
ဂျက်ခ်သည် သူနှင့် သူ့မိသားစုဝင်များ အရာရှိမာ့ခ်ကို ပြောပြခဲ့သည့် အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ ဤစုံထောက်က သူ၏ ဘဝဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ဤမျှပေါ်လွင်အောင် ဖော်ပြနိုင်လိမ့်မည်ဟု တကယ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ…။
တကယ်တမ်းတွင် ဖုန်းပုကြွယ်ကိုယ်တိုင်လည်း မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ…။ သူသည် အခြားလူများ၏ ဂျက်ခ်အပေါ် ဖော်ပြချက်များကို ပေါင်းစပ်ကာ ထိုသခင်လေး၏ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံများကို အကြမ်းဖျင်း စီစဉ်ပြီးနောက် စာရေးဆရာတစ်ဦး၏ ပါရမီကို သုံးကာ ဘဝအဆင့်ဆင့်ရှိ တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းစိတ် ပြောင်းလဲမှုများကို စိတ်ကူးပုံဖော်မှုများဖြင့် တာဝန်မဲ့စွာ သီကုံးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူပြောသမျှ အားလုံး ကွက်တိဖြစ်သွားခဲ့လေသည်…။ ဂျက်ခ်သည် ဒန်းနစ်အပေါ် လူသတ်လိုစိတ် ရှိနေခဲ့သည်ဟူသော အချက်လည်း အပါအဝင်ဖြစ်သည်။
ဂျက်ခ်သည် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ဒေါသများက သရော်လှောင်ပြောင်သည့် ရယ်မောသံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“ကောင်းပြီ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီအထိ ပြောလာမှတော့…”
သူ ထရပ်ကာ သူ့လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောတော့မယ်…”
သူ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ လူမသတ်ခဲ့ဘူး၊ ငါ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ… ကာရိုးလ် အလောင်းကို မတွေ့ခင်အထိ ငါ့အခန်းထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးနေခဲ့တာပဲ၊ အပြင်ကို တစ်လှမ်းမှ မထွက်ခဲ့ဘူး၊ ငါ လူမသတ်ခဲ့ဘူး ဒါပဲ၊ ငါဝန်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့မှာ အထောက်အထား ရှိရင်လည်း ငါ့ကို ဖမ်းလိုက်လေ”
သူသည် ထိုသို့ပြောဆိုရင်း စကိုးဖီးလ်ရှေ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးကာ လူမိုက်ဆန်ဆန် အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။