အခန်း ၂၂
Vol. 39 Ch. 22
အခန်း (၂၂) နန်စီ၏ ထွက်ဆိုချက်
ထိုအခန်းတွင် စကိုးဖီးလ် စိတ်ထဲက တွေးနေမိသည်မှာ—
[အင်း… ဒီအကွက်ဟောင်းကြီး ပြန်လာပြန်ပြီပေါ့… ဒါပေမဲ့ မိန်းကလေး နန်စီက အခင်းဖြစ်ပြီးမှ ပေါ်လာတာကို၊ သူ ဘယ်လိုများ စွပ်စွဲဦးမှာပါလိမ့်…]
“ဆောင်းဦးရာသီရဲ့ နေ့တစ်နေ့ပေါ့…”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဇာတ်ကြောင်းပြောခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းကလိုပဲ၊ ခင်ဗျားဟာ အဖေဖြစ်သူရဲ့ ဗီလာမှာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနေ့ကို ဖြတ်သန်းဖို့ ဗီယင်နာကနေ အက်ဆာလီကို ပြန်လာခဲ့တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အကြောင်းပြချက်မရှိ ခေါင်းမော့ကာ ရွတ်ဆိုလိုက်လေသည်။
“တောင်ပေါ်ဆောင်းဦးရဲ့ အရောင်အသွေးတွေက ရင့်မှည့်လို့၊ မေပယ်ရွက်တွေက မီးလျှံတွေလိုပဲ၊ ပြီးတော့ လေထုထဲက အအေးဓာတ်အနည်းငယ်က လူကို ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်လောက် ထပ်ဝတ်ချင်စိတ် ပေါ်လာစေတယ်”
“ခင်ဗျားက လူသူဆိတ်ငြိမ်တဲ့ အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်မှာ ကားမောင်းလာရင်း ဒီမြင်ကွင်းရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုအောက်မှာ ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာခဲ့တယ်… ‘ငါ ဘာလို့ ငါ့အစ်ကိုကြီးကို မသတ်ရမှာလဲ’ ဆိုပြီးတော့ပေါ့”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။
“မစ္စတာဖုန်း၊ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုနည်းနဲ့ ရယ်အောင်လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာဆိုရင်တော့…”
နန်စီက ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပါရစေ၊ ဒါက သိပ်ကောင်းတဲ့ အကြံမဟုတ်ဘူးနော်”
ဖုန်းပုကြွယ် သူမကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ လုပ်ကြံဇာတ်လမ်းကို ဆက်ပြော၏။
“မစ္စတာ ကိုးလ်စတန်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်ဇနီးကမွေးတဲ့ သမီးဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီမိသားစုထဲမှာ ခင်ဗျားရဲ့ အဆင့်အတန်းက နည်းနည်း နိမ့်ကျနေတယ်၊ မကြာသေးမီ နှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျားအဖေရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတာကြောင့် သူသေဆုံးပြီးနောက် ခင်ဗျားရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မဖြစ်မနေ စဉ်းစားရတော့တာပေါ့…”
“ငယ်ငယ်ကတည်းက ခင်ဗျားဟာ မိသားစုမျက်စိထဲမှာ လိမ္မာတဲ့ သမီးကောင်းလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ အဖေဖြစ်သူရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်နာပြီး သူခင်းပေးတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ လျှောက်လှမ်းခဲ့တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် စိတ်ကူးများ ယဉ်ချင်တိုင်းယဉ်ကာ ထိုအမျိုးသမီးကို စောင့်ကြည့်ရင်း ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက် သီကုံးနေလေသည်။
“မူလတန်းကတည်းက ခင်ဗျားဟာ စာတော်တယ်၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်တဲ့ စိတ်သဘောထား ရှိတယ်၊ အရည်အချင်းစုံတယ်၊ ပြီးတော့ အပြောအဆို အမူအရာကလည်း အပြစ်ပြောစရာ မရှိဘူး၊ ခင်ဗျားဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်’ ရဲ့ ပြယုဂ်ပဲ။
အသက် ၁၈ နှစ်မှာ ဗီယင်နာရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဂီတအကယ်ဒမီကို တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ကျောင်းပြီးတဲ့အခါမှာတော့ ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်လက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့တယ်။
ပြင်ပလူတွေအတွက်တော့ ခင်ဗျားဘဝက ပြီးပြည့်စုံနေသလိုပေါ့၊ အခွင့်ထူးခံ နောက်ခံအသိုင်းအဝိုင်း ရှိတယ်၊ ထူးခြားတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိတယ်၊ စိတ်ထားကောင်းတယ်၊ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်ရှိတယ်၊ ဝင်ငွေကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ လူမှုရေးအဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားတယ်။
ဒီလိုဘဝမျိုးက မိန်းကလေးတိုင်း အားကျတောင့်တရမယ့် ဘဝမျိုး ဖြစ်မှာသေချာပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့… ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်ကော ဘာထင်လဲ။”
“ခင်ဗျားရဲ့ ပညာရေး၊ ခင်ဗျားရဲ့ အလုပ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဝါသနာတွေတောင်မှ… ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ခင်ဗျားအဖေ ရွေးချယ်ပေးခဲ့တာ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဖြစ်နိုင်တာက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က အဲဒီလို ပြီးပြည့်စုံမှုကို တကယ်မလိုချင်ခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ‘ပြီးပြည့်စုံမှု’ က ခင်ဗျားအတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့ရလို့ပဲ”
သူ ခဏနားလိုက်သည်။
“ဥပမာတစ်ခု ပေးရရင်… ခင်ဗျားဟာ အသက် ၂၈ နှစ် နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပေမဲ့ အခုထိ အိမ်ထောင်မရှိသေးဘူး”
သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားလို အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်မရှိသေးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ကတော့… တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ ယောက်ျားတွေက ခင်ဗျားကို လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘူးလို့ ထင်ပြီး နောက်ဆုတ်သွားကြတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဟန်ဆောင်မှုများပြီး ရုပ်ချောရုံပဲ ရှိတဲ့ ယောက်ျားတွေကိုကျတော့ ခင်ဗျားက မကြိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
“အကျဉ်းချုပ်ရရင်တော့… ခင်ဗျားရဲ့ အတွင်းစိတ်ကမ္ဘာက အခြားလူတွေ မြင်နေရသလိုမျိုး ပျော်ရွှင်ပြီး ပူပန်မှုကင်းမဲ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်လောက်ပဲ ပြီးပြည့်စုံနေပါစေ၊ ခင်ဗျားရဲ့ အစ်ကိုနှစ်ယောက်လောက် ဂရုစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ဘူး”
သူက သရော်တဲ့ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ခွေးတစ်ကောင်လိုပဲ။ သခင်က ထိုင်ဆို ထိုင်တယ်၊ သေချင်ယောင်ဆောင်ဆို ဆောင်တယ်၊ လူးလိမ့်ဆို လူးလိမ့်တယ်… ခင်ဗျားက လျှာလေးထုတ်၊ အမြီးလေးနံ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံအောင် ကြိုးစားနေခဲ့တာ၊ ဒါက ခွေးစာ တစ်လုပ်နှစ်လုပ်စာအတွက် မဟုတ်ဘဲ သခင်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရချင်လို့ပဲ”
“ဒါပေမဲ့ အရှိတရားက ရက်စက်ပါတယ်၊ မိထွေးရဲ့ ကလေးက မိထွေးရဲ့ ကလေးပါပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆက်ပြောသည်။
“ကိုးလ်စတန်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအပေါ် ထားရှိတဲ့ သဘောထားကနေ အမျိုးသမီးတွေအပေါ် သူ့သဘောထားကို ခင်ဗျား မြင်နိုင်ပါတယ်၊ သူက နောက်ဆုံးတော့ သူ့သားနှစ်ယောက်ကိုပဲ ပိုတန်ဖိုးထားတာ၊ အဲဒီ ဘာကောင်မှ မဟုတ်တဲ့ ဒုတိယသားကိုတောင် သူ အံကြိတ်ပြီး ဆယ်နှစ်နီးပါး ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
သူ့မျက်နှာက အုံ့မှိုင်းသွား၏။
“ဒါကြောင့်… ခင်ဗျားဟာ ခင်ဗျားအဖေကို မုန်းတီးနေတာပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီခံစားချက်က မကြာခင်မှာပဲ ခင်ဗျားရဲ့ ဒေါသတွေကို ဒန်းနစ်နဲ့ ဂျက်ခ်တို့အပေါ် ပုံကျစေတော့တာပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနှစ်ယောက်က ခင်ဗျားနဲ့ အဖေတူအမေကွဲ မောင်နှမတွေပဲလေ…”
“‘တကယ်လို့ အဖေသေသွားရင် စည်းစိမ်အားလုံးကို ဒန်းနစ်ဆီ သေချာပေါက် ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်’ ဆိုတဲ့ အတွေးက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိသလိုပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“စိတ်ပညာဆိုင်ရာ အချက်ကတော့ မနာလိုမှုနဲ့ မုန်းတီးမှုဖြစ်ပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အချက်ကတော့ အမွေပဲ၊ ဒီအချက်နှစ်ခုနဲ့တင် ခင်ဗျားအတွက် လှုပ်ရှားဖို့ လုံလောက်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေပြီ”
“ခင်ဗျား ဒီနေ့ရောက်လာတာက မြင်ရသလိုမျိုး နောက်မကျခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်တမ်းတော့ ခင်ဗျား ဒီကို တော်တော်စောစော ရောက်နေခဲ့တာ၊ ဦးဆုံး ရောက်တဲ့လူပဲ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒီမနက်မှာ ခင်ဗျားဟာ ဗီလာနဲ့ မိုင်အနည်းငယ်ဝေးတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ကားကို ဝှက်ထားခဲ့တယ်၊ အဲ့ဒီနောက် လူသတ်လက်နက်ဖြစ်တဲ့ ဂစ်တာကြိုးကို ယူလာပြီး လက်အိတ်တွေ ဝတ်ပြီး ဗီလာဆီကို တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်”
သူသည် ယင်းကို သူကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အလား ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း ဖော်ပြနေလေသည်။
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသတ်လက်နက်က ဝှက်ရလွယ်တယ်၊ ပြစ်မှုမကျူးလွန်ခင် ဗီလာထဲကလူတစ်ယောက်ယောက်က ခင်ဗျားကို မြင်သွားခဲ့ရင်တောင် ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တောအုပ်ထဲမှာ ကားပျက်သွားလို့ လမ်းလျှောက်ပြန်လာရတာလို့ ပြောလိုက်ရင် ကိစ္စပြတ်ပြီ”
သူက စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားမှာ ဗီလာတံခါးရဲ့ သော့ရှိတယ်ဆိုတော့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာဖို့က မခက်ခဲပါဘူး၊ အရာရာက ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျား ဗီလာထဲကို ခိုးဝင်လာတာကို ဘယ်သူမှ သတိမထားမိကြဘူး၊ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားက ပုန်းအောင်းပြီး စောင့်နေခဲ့တာ၊ နေ့ခင်းပိုင်းမှာ ဒန်းနစ်နဲ့ ဂျက်ခ်တို့ ရောက်လာကြပြီး အဲဒီနောက် သေနတ်ပစ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်၊ အရိပ်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ခင်ဗျားကတော့… အချိန်ကောင်းပဲလို့ ခံစားလိုက်ရတာပေါ့။
ဒီနေ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ဒန်းနစ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်ရုံတင်မကဘဲ ဂျက်ခ်ကိုပါ အပြစ်ပုံချနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်၊ ခင်ဗျားအဖေကို သူ့သားနှစ်ယောက်လုံး ပျက်စီးသွားတာကို စောင့်ကြည့်စေပြီး နောက်ဆုံးမှာ သူ့တစ်ဘဝလုံးရဲ့ စည်းစိမ်တွေကို သူလျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ တကယ့်တရားခံဖြစ်တဲ့ ခင်ဗျားဆီ အမွေပေးခဲ့ရအောင် လုပ်တာ…ဒါကမှ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ လက်စားချေခြင်းပဲ။
မကြာခင်မှာပဲ ခင်ဗျားဟာ ဒန်းနစ်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေမယ့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူ့တံခါးကို ခေါက်ပြီး အခန်းထဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်၊ ခင်ဗျားအသံကို ကြားရတော့ သူကလည်း ခင်ဗျား အခုမှ ဗီလာကို ရောက်လာပြီး စကားလာပြောတယ်လို့ ထင်မှတ်နေတော့ သတိထားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက သူ့ကို သတ်လိုက်တယ်၊ အခန်းကို သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းအဖြစ် ဖန်တီးပြီး ပြတင်းပေါက်ကနေ ထွက်ပြေးခဲ့တယ်။
လူသတ်မှု ကျူးလွန်ပြီးနောက်၊ ခင်ဗျား ကားဆီ ပြန်သွားခဲ့တယ်၊ လူသတ်လက်နက်နဲ့ လက်အိတ်တွေကို စွန့်ပစ်လိုက်တယ်၊ စိတ်ကို ပြန်တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီး ရဲတွေနဲ့ တွေ့ရင် ပြန်ပြောရမယ့် အမူအရာတွေကို လေ့ကျင့်တယ်… အချိန်အတော်လေး ကုန်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ခင်ဗျားက နောက်ကျမှ ရောက်လာတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ လုပ်ပြခဲ့တာပဲ”
စကိုးဖီးလ်ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစကားအောက်သို့ မျောပါသွားခဲ့ရသည်။
“ဟူး…”
နန်စီသည် ယင်းကို ကြားပြီးနောက် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချ ချလိုက်ပြီး ဖုန်းပုကြွယ်ကို ပြောလာ၏။
“ရှင်စုံထောက်လုပ်နေတာ ပါရမီတွေ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်နေတယ်၊ ကျွန်မအမြင်အရတော့ ရှင်က ဝတ္ထုတွေပဲ ရေးသင့်တယ်”
“ဟီးဟီးဟီး…”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ့ခေါင်းနောက်ကို ကုတ်ရင်း ဘဝင်မြင့်ပြီး အူကြောင်ကြောင်နိုင်လှသော ပြုံးဖြဲဖြဲ အမူအရာကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူ့ပုံစံက… “ကျွန်တော်က အဲဒီလောက်လည်း မတော်ပါဘူး” ဟု ပြောနေသည့်အလားပင်…။
သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားများမှာ ကွဲပြားလှသော်လည်း အရည်အချင်းပိုင်းအရ… နန်စီသည် ကလေးသုံးယောက်ထဲတွင် အဖေဖြစ်သူနှင့် အတူဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်ထက်မြက်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွယ်တကူ ခြောက်လှန့်၍ မရချေ။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စွပ်စွဲချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူမသည် ကာရိုးလ်လို ထိတ်လန့်မသွားခဲ့သလို ဂျက်ခ်လိုလည်း ဒေါသတကြီး ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။ သူမအဖေကဲ့သို့ပင် နန်စီသည် အချက်အလက်များနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုများကို သုံး၍ ပြန်လည်ချေပခဲ့သည်။
“ကျွန်မရဲ့ လေယာဉ်ခရီးစဉ်က နောက်ကျခဲ့တာ၊ ရှင်လေကြောင်းလိုင်းဆီမှာ ကျွန်မစီးလာတဲ့လေယာဉ် လေဆိပ်ကို ဘယ်အချိန် ရောက်ခဲ့လဲဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်လို့ ရပါတယ်”
နန်စီက ဆိုသည်။
“ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ကျွန်မ ဒီကို မောင်းလာတဲ့ကားက ငှားလာတာ၊ ကားငှားတဲ့နေရာမှာ ကျွန်မရုပ်ကို မှတ်မိတဲ့အပြင် ကျွန်မ ဘယ်အချိန်မှာ ပေါ်လာပြီး ဘယ်အချိန်မှာ ထွက်ခွာသွားလဲဆိုတာကို မှတ်မိတဲ့ သက်သေတွေ အများကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်”
သူမ ခဏနားလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ရှင်ရဲ့ သင်္ချာစွမ်းရည်က သိပ်မဆိုးဘူးဆိုရင်တော့… ကားငှားတဲ့နေရာကနေ ဒီကိုရောက်ဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်အချိန်ယူခဲ့ရမလဲဆိုတာကို တွက်ချက်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အသတ်ခံရတော့မည့် ဗီလိန်တစ်ဦးကဲ့သို့ အကျပ်ရိုက်သွားသော မျက်နှာထားကို ထပ်မံ ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“ဘာ… ဘာလဲ…”