အခန်း ၂၆
Vol. 39 Ch. 26
အခန်း (၂၆) မီးခိုးရောင်ဇုန်
“ဒါဆို… ရှင်ကျွန်မကို အဲဒီနားမှာ တွေ့လိုက်တာများလား မစ္စတာဖုန်း”
အိုဒက်တ်က အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အစ်ကိုကြွယ်၏ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုမှာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အခြေအနေနှင့် ထပ်တူ ကိုက်ညီနေကြောင်း သက်သေပြနေလေသည်။
“အင်း… ကျွန်တော်ကတော့ သာမန်အသိတရားအတိုင်းပဲ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ကြည့်တာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ညည်းညူနေမိသည်။
‘ငါ့ကို နောက်နေတာလား… အရင်က ငါ့ဘာသာလျှောက်တွေးပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခဲ့တဲ့အရာတွေ အများကြီးကလည်း တကယ် မှန်နေခဲ့တယ်၊ အခု ငါက နည်းနည်းလေး ပိုအာရုံစိုက်လိုက်တာနဲ့ လုံးဝကို အတိအကျ ဖြစ်သွားပါလား… နောက်ထပ် ရှစ်ခန်းတောင် ကျန်သေးတာကို၊ ဒီအမှုက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းနေရတာလဲ’
‘သခင်မလေးရေ… မင်းက တကယ်ကို ရိုးအလွန်းတယ်၊ ဒီလို ရုပ်ရည်နဲ့ ပင်ကိုယ်စရိုက်ရှိတဲ့ NPC တစ်ယောက်အနေနဲ့ နည်းနည်းလောက် ပါးနပ်လို့ မရဘူးလား၊ အခု ခင်ဗျားက ဒီလိုပြောလိုက်တော့ လူသတ်သမားက ဘာလို့ သော့ခတ်ထားတဲ့ အခန်းအဖြစ် ဖန်တီးခဲ့ရသလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပေါ်သွားပြီပဲ၊ အခု ငါတို့လုပ်ဖို့ ကျန်တာက ဘာတွန်ရဲ့ လုပ်ကြံရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ဖို့ပဲ၊ ဒါဆိုရင် အမှုက ပြီးသွားပြီ…’
‘ဘာတွန်… မင်းက တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ၊ စကိုးဖီးလ်ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူ့ကို လှည့်စားနိုင်ဦးမှာလဲ၊ စကိုးဖီးလ် ဒီအမှုကို ကိုင်တွယ်ခဲ့ရင်တောင် နောက်ဆုံးတော့ သူလည်း အဖြေရှာနိုင်မှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဓိကကတော့… ‘နာမည်ကြီး စုံထောက်’ ဆိုတဲ့ ငါ့ရဲ့ဂုဏ်ပုဒ်က ဘာအတွက်လဲ… ဒီအမှုကို သာမန်စုံထောက်တစ်ယောက် ဒါမှမဟုတ် ဝါရင့်စုံထောက်တစ်ယောက်ဆိုရင်တောင် ဖြေရှင်းနိုင်မှာပဲ’
‘ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် တကယ်အဆင်ပြေပါ့မလား… စာလုံးရေ အရမ်းများလွန်းတာကြောင့် စိတ်မမှန်တဲ့ စာရေးဆရာက ငါ့အကြောင်းကို ထူးဆန်းတဲ့ နည်းလမ်းမျိုးစုံနဲ့ စတင်ဖော်ပြလာပြီ… လွန်ခဲ့တဲ့ စာလုံးရေ တစ်သန်းကျော်ကတည်းက ‘စာဖတ်ခြင်းရူးသွပ်သူ’၊ ‘ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ခြင်းရူးသွပ်သူ’ နဲ့ ‘ကြောက်ရွံ့စိတ်မရှိသူ’ ဆိုတဲ့ သတ်မှတ်ချက်တွေကို လုပ်ကြံဖန်တီးထားပြီးကတည်းက ဒီလူက ဇာတ်လမ်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး အချက်အလက် ရှာဖွေဖို့ အပြင်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ စာရေးတာကို ခဏခဏ အချိန်ဆွဲလေ့ရှိတယ်၊ အခုကျတော့ ရုတ်တရက်ကြီး ငါ့ကို ‘ကြိုးထုံးမထုံးတတ်တာ’ နဲ့ ‘ရွံစရာကောင်းလောက်အောင် ဟင်းချက်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အရည်အချင်းတွေကို အတင်းထည့်ပေးပြီး စာလုံးရေ တစ်ထောင်လောက်ကို ဇွတ်ဆွဲဆန့်လိုက်ပြန်ပြီ၊ ဒါက ဇာတ်ကောင်ရဲ့ စရိုက်ကို ပိုစုံလင်စေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ငါ့အဆင့်အတန်းနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကိုတော့ လျော့ကျစေသလို ခံစားရတယ်…’
ထင်ရှားသည်မှာ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ယခင်ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအခန်းများတွင် ကျွန်ုပ်ကို ဝေဖန်ခဲ့သော ဇာတ်လိုက် ‘ဝမ်’ မှာ ဇာတ်လမ်းပြီးဆုံးသည်အထိ လူပျိုကြီးဘဝဖြင့်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်ကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် စိတ်ထဲတွင် အရှက်သိက္ခာမရှိ တွေးတောနေခြင်းသာ ဖြစ်သဖြင့် စာဖတ်သူတို့အနေဖြင့် စိတ်ထဲမထားကြပါရန်။
မူလဇာတ်လမ်းဆီသို့ ပြန်သွားကြပါစို့။
ထိုစဉ် မီးဖိုချောင်တံခါးကို အပြင်ဘက်မှ တွန်းဖွင့်လာပြီး စုံထောက်စကိုးဖီးလ်က ခေါင်းပြူ၍ ချောင်းကြည့်လာလေသည်။ အစ်ကိုကြွယ်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြောလိုက်သည်။
“အိုး… မစ္စတာဖုန်း၊ ခင်ဗျားက တကယ်ကြီး ဒီမှာရှိနေတာကိုး”
သူခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
“ဝိုး… ခင်ဗျား ဟင်းချက်နေတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က လှည့်ကြည့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ခင်ဗျား မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တစ်ခါမှ ဟင်းမချက်ဖူးဘူးလား”
“အာ… ဟဲဟဲ…”
စကိုးဖီးလ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်မိန်းမက အရမ်းဟင်းချက်တော်တယ်ဗျ၊ ဒါကြောင့် သူက ကျွန်တော့်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ လုံးဝ ပေးမဝင်ဘူးလေ”
“အော်…”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဝတ်ကျေတန်းကျေ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ [ဟေး… ငါက သာမန်ပဲ မေးလိုက်တာလေ၊ ‘မချက်ဖူးဘူး’ လို့ပဲ ဖြေလိုက်ရင် ပြီးနေတဲ့ဟာကို၊ ဘာလို့ အဲဒီလို ဘဝင်မြင့်ပြီး ပျော်ရွှင်နေတဲ့ အပြုံးကြီးနဲ့ ပြုံးနေရတာလဲ… ပြီးတော့ မလိုအပ်တဲ့ စကားတွေလည်း ထည့်ပြောသွားသေးတယ်…]
‘ငါ့ရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ရွှဲနေတဲ့ဗိုက်ပူကြီးနဲ့ ဘယ်ဘက်လက်သူကြွယ်က လက်စွပ်ကို ကြည့်ရုံနဲ့ မင်းမိန်းမက ဟင်းချက်တော်တယ်ဆိုတာ ငါကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်ပြီးသားပါ၊ အခု မင်းရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ငါ့ကို သရော်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ သိသိသာသာ ပါနေတယ်… ငါ အရင်က လွန်လွန်ကဲကဲ အမူအရာလုပ်ခဲ့လို့ ဒီကောင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာလား… ငါ့ကို မကြိုက်ရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ပါလား… ‘ကျုပ်ရဲ့ တရားမျှတတဲ့ လက်သီးကို ခံယူစမ်းပါ မစ္စတာဖုန်း’ လို့ ပြောဖို့က အဲလောက် မခက်ပါဘူး။]
“အိုး… ဟုတ်သား၊ မစ္စကာရိုးလ်၊ မစ္စတာကိုးလ်စတန်၊ အိမ်တော်ထိန်းဟန်ဒါဆန်၊ ဒေါက်တာ ပါဝဲလ်၊ မစ္စတာဘာတွန်၊ မစ္စနန်စီနဲ့ ဂျက်ခ်တို့အားလုံး ထမင်းစားခန်းထဲမှာ စုဝေးနေကြပြီဆိုတာကို လာပြောတာပါ”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
“ပြီးတော့… ခင်ဗျား သဘောတူမယ်ဆိုရင်တော့၊ ကားလ်နဲ့ မတ်ခ်တို့ကို အလောင်းကို မြို့ထဲအရင် သယ်သွားခွင့်ပြုချင်တယ်၊ သိတဲ့အတိုင်းပဲ… အခုက ဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ဖြစ်နေပေမဲ့ အလောင်းတွေကို အလောင်းထည့်တဲ့အိတ်ထဲ ထည့်ထားရင်တောင် အနံ့က…”
‘ဝိုး… မင်းက တကယ့်ကို သစ္စာရှိတာပဲ၊ နာမည် ခုနစ်ခုလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ ရွတ်ပြပြီး စာလုံးရေ အပိုတွေ တိုးအောင်လုပ်သွားပြီးမှ ချက်ချင်းမသက်ဆိုင်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ဆွဲသွင်းပြီး ဖုံးကွယ်လိုက်တယ်ပေါ့…’
ဖုန်းပုကြွယ် စိတ်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ခင်ဗျားနည်းလမ်းအတိုင်းပဲ လုပ်လိုက်ပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် အပေါ်ယံတွင် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ စကားမစပ်၊ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကိုလည်း စောင့်ကြည့်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စုံစမ်းစရာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလေ”
“နားလည်ပါပြီ”
စကိုးဖီးလ်က ပြန်ဖြေပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဖုန်းပုကြွယ်သည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည့်အလား လှည့်၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“စုံထောက်ကြီးရေ”
“ဘာကိစ္စလဲခင်ဗျာ”
စကိုးဖီးလ်က ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွား၏။
“ခင်ဗျား… မြို့ကြီးပြကြီးတွေမှာ စုံထောက်အဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
ဖုန်းပုကြွယ်က မေးလိုက်သည်။
စကိုးဖီးလ်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။
“ဟုတ်ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဒါဆိုရင်… မြို့ကြီးတွေရဲ့ အထူးစုံစမ်းရေးဌာနတွေမှာ ခင်ဗျားမှာ… ယုံကြည်ရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဘာတွေ ရှိလား”
ဖုန်းပုကြွယ်က တမင်တကာပင် မရေမရာဝေါဟာရများကို သုံးနှုန်းလိုက်သည်။
စကိုးဖီးလ်သည် အစ်ကိုကြွယ်၏ စကားအဓိပ္ပာယ်မှာ “ခင်ဗျားက မြို့ကြီးမှာ အကြာကြီး နေခဲ့တာဆိုတော့ ဆက်သွယ်ရေး ကွန်ရက်တွေ၊ လူအဆက်အသွယ်တွေ ရှိမှာပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။
“ဟဲ… ကျွန်တော်နဲ့ တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်းတချို့တော့ ရှိပါတယ်”
စကိုးဖီးလ်သည် ဗီလာသို့ စတင်ရောက်ရှိလာစဉ်ကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး ပြတ်သားကာ ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အမူအရာမျိုး ပြန်လည်ပြသလိုက်သည်။
“ခွင့်ပြုပါဦး”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးအား ပြောလိုက်ပြီး အဝတ်စုတ်တစ်ထည်ကို ကောက်ယူကာ လက်သုတ်ရင်း မီးဖိုချောင်တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
စကိုးဖီးလ်အနားသို့ ရောက်သောအခါ အစ်ကိုကြွယ်က သူ့ပခုံးကို ဖက်လျက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားလေတော့သည်။
“ကျွန်တော် သိသားပဲ… စုံထောက်ကြီးက သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“မြှောက်ပင့်လွန်းနေပါပြီ…”
စကိုးဖီးလ်၏ မျက်နှာတွင် ဘဝင်မြင့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေလေသည်။ ဤသည်မှာ နာမည်ကြီး စုံထောက်တစ်ဦး၏ ချီးမွမ်းခြင်း မဟုတ်ပါလား။ စုံထောက်တစ်ဦးအတွက် ထိုအချိန်က ခံစားလိုက်ရသည့် သာလွန်မှုမှာ ထိန်းချုပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။ အခြားနည်းဖြင့် ပြောရလျှင် မင်းသားကြီး တိုနီလျောင်းက သာမန်သရုပ်ဆောင်တစ်ဦးအနား လျှောက်သွားပြီး “မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်က အရမ်းကောင်းလွန်းတယ်” ဟု ချီးကျူးလိုက်သည့်အလားပင်…။
“ကျွန်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောမယ် စုံထောက်ကြီး၊ ကျွန်တော် လူသတ်သမားက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပြီးပြီ”
ဖုန်းပုကြွယ် အသံနှိမ့်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်ရှိ ကော်ရစ်ဒါတစ်လျှောက် ဘယ်ညာ ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ ဘယ်သူမှမရှိကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် တီးတိုးကပ်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ အချက်အလက်တချို့ လိုအပ်နေသေးလို့ အမှုမပိတ်နိုင်သေးဘူး၊ ဒါကြောင့်… ဒီအမှုကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ သူလုပ်ကြံရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေဖို့ လိုအပ်တယ်”
“ခင်ဗျား ဆိုလိုတာက…”
စကိုးဖီးလ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားကို ဖုန်းတစ်ချက်လောက် ဆက်စေချင်တယ်၊ မြို့က ရဲဌာနမှာရှိတဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ဆက်သွယ်ပြီး လူသတ်သမားရဲ့ အတိတ်က မှတ်တမ်းဟောင်းတွေကို ကူညီစစ်ဆေးပေးနိုင်မယ့်လူ ရှိ၊ မရှိ စုံစမ်းခိုင်းချင်တာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက… တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်နေသလိုပဲ…”
စကိုးဖီးလ်က ဆိုသည်။
ဖုန်းပုကြွယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့်မို့လို့ပဲ ခင်ဗျားမှာ သူငယ်ချင်းတွေ လိုအပ်တာပေါ့”
စကိုးဖီးလ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်လေသည်။
“နာမည်ကျော်စုံထောက်ဆိုတာ တကယ့်ကို နာမည်ကျော်စုံထောက်ပါပဲ… ခင်ဗျားက စုံထောက်လောကရဲ့ မီးခိုးရောင်ဇုန်တွေအကြောင်းကို တော်တော်လေး နားလည်တာပဲ”
“ရပါတယ်၊ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး…”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။
“လမ်းဘေးက လူမိုက်တွေဆီကနေ မူးယစ်ဆေးဝါးတွေ သိမ်းဆည်းတာ၊ ပြီးရင် တရားစွဲဖို့ သက်သေမလုံလောက်တဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ အိမ်ဆီ သယ်သွားပြီး အပူပေးစက်နောက်မှာ သွားကြဲထားတာမျိုး … အဲ့လို လူသုံးများတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုလည်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့”