အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) စကိုးဖီးလ်၏ ဇာတ်ကြောင်း

အကွက်ထဲမှ စာသားများမှာ ဖုန်းပုကြွယ်စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်သံများ ဖြစ်သည်။

…

ဂေါသစ်အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ဒီမြို့ကြီးကို ညဉ့်အမှောင်ထုက သားရဲကြီးတစ်ကောင်လို ဝါးမြိုပစ်လိုက်ပြီ။

အေးစက်လှတဲ့ မိုးစက်မိုးပေါက်တွေက ချွန်ထက်တဲ့ မြှားတွေလို မြေပြင်ပေါ်က ရေအိုင်တွေကို ရိုက်ခတ်နေလေရဲ့။ လေထုထဲမှာတော့ မြို့ပြကြီးရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

[ဟေး… ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ မူကြမ်းမှားပို့လိုက်တာလား။ ဒီအစပျိုးချက်က ဘာကြီးလဲ။]

ကျုပ်နာမည်က စကိုးဖီးလ်၊ ဂရက်ခ် စကိုးဖီးလ်ပေါ့၊ လိန်းစီးတီးရဲ့ အဓိကရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းရေးဌာနက အလွန်ထက်မြက်တဲ့ အရာရှိတစ်ယောက်ပေါ့။

[ငါပြောချင်တာက… ဒါက စုံထောက်စကိုးဖီးလ်ကို ဇာတ်လိုက်ထားပြီး ရေးထားတဲ့ စာအုပ်အသစ်လား။ ဒါမှမဟုတ် ပထမလူ ရှုထောင့်ကနေ ပြောပြနေတာလား…]

ညဘက်မှာ ဒီမြို့ကြီးထဲ ကားမောင်းရတာဟာ အပြစ်ဒုစရိုက်မြစ်ထဲမှာ ရွက်လွှင့်နေရသလိုပါပဲ။ ဒါက ပျက်စီးယိုယွင်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခု၊ နံရံပေါ်က အုတ်ခဲတိုင်း၊ မြေပြင်ပေါ်က မြေကြီးတစ်လက်မတိုင်းမှာ အပြစ်မဲ့သူတွေရဲ့ သွေးတွေ စွန်းထင်နေလို့ပါပဲ။

လုယက်မှု၊ ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားမှု၊ လူသတ်မှု… လူရေခြုံထားတဲ့ အဲဒီသားရဲတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေဟာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာလှုပ်ရှားနေကြပြီး ကြင်နာတတ်ပြီး ရိုးသားတဲ့သူတွေကို ထာဝရဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုနဲ့ နာကျင်မှုတွေထဲ နှစ်မြှုပ်ထားကြတယ်။

ဒါက ဘယ်တော့မှမပြီးဆုံးနိုင်တဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုပဲ၊ ကျုပ်ကတော့ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာမှာ ရပ်နေတဲ့ စစ်သားတစ်ယောက်ပေါ့။ ကျုပ်တာဝန်က ဥပဒေရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပြီး နေ့သစ်တစ်ခုစီရဲ့ အရုဏ်ဦးကို စောင့်မျှော်ဖို့ပဲ။

[ဒါတွေက အမှုနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ… စာရေးဆရာက ဘဝကို လက်လျှော့လိုက်ပြီလား။ ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့၊ ခေါင်းထဲရှိတာ လျှောက်ရေးတတ်တဲ့လူတွေက အစကတည်းက အခန်း ၃၃ ခန်းဆိုပြီး ကန့်သတ်ချက် မသတ်မှတ်သင့်ဘူးလို့။ သူတို့ဘာသာ မလိုအပ်ဘဲ အခက်အခဲတွေ ဖန်တီးနေတာပဲ]

ကျုပ်တစ်ယောက်တည်း ကားမောင်းပြီး ကင်းလှည့်ခဲ့တဲ့ အကြိမ်ရေကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။

ကျုပ်ရဲ့ ပါတနာသေဆုံးသွားကတည်းက ကျုပ်ဟာ အဲဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတွေကို မြင်နိုင်၊ ကြားနိုင်၊ ခံစားနိုင်ခဲ့တယ်… အန္တရာယ်ရဲ့ နိမိတ်တွေက ကျုပ်ရဲ့ သွေးထဲမှာ စီးဆင်းနေပြီး ကျောရိုးတစ်လျှောက် ကပ်ငြိနေခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ကျွန်တော် ၇ လမ်းကနေ ကားမောင်းဖြတ်သွားရင်း လမ်းလယ်ခေါင်မှာ ရပ်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ ကားမီးကြီးကို ကြောင်ကြည့်နေတဲ့ ဆယ်ကျော်သက်လေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဒါဟာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဆိုတာ ချက်ချင်း သိလိုက်ရတယ်။

မကြာသေးခင်ကပဲ ကျုပ်ဟာ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အရောင်းအဝယ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့လို့ သူတို့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှု စတင်ခဲ့တာပါ…။

[အာ… ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင်တော့ ရှေးရိုးစွဲ ဂိုဏ်းစတားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းရေရွတ်သံတွေက တစ်ခန်းလုံးစာ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်နော်…]

ဒီရပ်ကွက်ထဲက ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဟာ တကယ့်ကို အမှိုက်ကောင်ပဲ။ သူက အသက် ၂၆ နှစ်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ ဂိုဏ်းစတားဖြစ်နေတာ ၁၇ နှစ်တောင် ရှိပြီ။ သူနဲ့ရွယ်တူတွေ မူလတန်းကျောင်းမှာ လက်ချောင်းပန်းချီတွေ ဆွဲနေကြချိန်မှာ သူကတော့ လမ်းကြားလေးတွေထဲမှာ အူဇီစက်သေနတ်နဲ့ လူသတ်နေခဲ့ပြီ။

ဒါက သူ့အပြစ်ချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ လူ့အဖွဲ့အစည်းကပဲ သူ့လို သားရဲတွေကို ဖန်တီးခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သူ့လို သားရဲတွေကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထပ်မံမွေးထုတ်ပေးနေခဲ့တယ်။

ဘာစမ်းသပ်ပြွန်၊ ဘာအာဟာရဓာတ်၊ ဘာဖော်မြူလာမှ မလိုဘူး။ ဒီဒုစရိုက်မြို့ကြီးကိုယ်တိုင်ကပဲ အရည်ကျိုတဲ့ အိုးကြီးတစ်လုံး ဖြစ်နေခဲ့ပြီလေ။

အဲဒီဂိုဏ်းထဲက ကလေးတွေဟာ အသက် ၁၆ နှစ်မပြည့်ခင်ကတည်းက လူသတ်မှု၊ မူးယစ်ဆေးဝါးရောင်းဝယ်မှု၊ လုယက်မှု စတဲ့ပြစ်မှုတွေ ပခုံးပေါ် တင်ထားကြပြီ။ ကျုပ် သူတို့ကို ဖမ်းလို့ရတယ်… သူတို့ ရဲစခန်းရောက်သွားမယ်၊ ပြီးရင် လူငယ်ထိန်းသိမ်းရေးစခန်းက လာခေါ်သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လာလဲ… နောက်နှစ်ရဲ့ အချိန်တစ်ခုခုကျရင် သူတို့က လမ်းမတွေပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီး ဒီအလုပ်တွေကိုပဲ ထပ်လုပ်ကြပြန်ရော။

[ဒါဆို မင်းက ဘာဖြစ်ချင်တာလဲ… လီဗာကိုတဆုံးနင်း ငါ့ကို ဝင်တိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တာပါလို့ လျှောက်ပြောမလို့လား…]

ကျုပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လီဗာကို အစွမ်းကုန် နင်းချလိုက်တယ်။

[ဟေး၊ တကယ်လို့ မင်း မှားသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ]

အဲဒီကလေးက ချက်ချင်း လမ်းဘေးကို လိမ့်ရှောင်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကျုပ်ကို စတင်ပစ်ခတ်တော့တယ်။

သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေဟာ လမ်းဘေးဝဲယာက လမ်းကြားတွေထဲကနေ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ထွက်လာကြပြီး သူတို့အားလုံးရဲ့ ပစ်ခတ်အားတွေက ကားပေါ်ကို မိုးသီးမိုးပေါက်တွေ ကြွေနေသလိုပဲ။

“ခင်ဗျားအရင်က ဘယ်လိုမြို့မျိုးမှာ စုံထောက်လုပ်ခဲ့တာလဲ။ ဂေါ်သမ်မြို့တော်ရဲ့ အဓိကရာဇဝတ်မှုဌာနတောင် ဒါကို ယှဉ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

ကျုပ် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး ကားကို လမ်းလယ်တည့်တည့်မှာပဲ ရှိနေစေဖို့နဲ့ တစ်ခုခုကို ဝင်တိုက်ပြီး ရပ်မသွားစေဖို့ လီဗာကို ဆက်နင်းထားလိုက်တယ်။ ဥဩသံကိုလည်း အမြန်ဖွင့်လိုက်ပေမဲ့ အရမ်းနောက်ကျသွားခဲ့ပြီ… ပတ်ပတ်လည်က သိပ်သည်းလှတဲ့ သေနတ်သံတွေက အနီးနားက တခြားကင်းလှည့်ကားတွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ လုံလောက်နေပြီ။

ကားမှန်တွေ ချက်ချင်း ကွဲအက်သွားပြီး အနည်းဆုံး သေနတ်ကျည်ဆန် ဒါဇင်ဝက်လောက် ကားထဲကို ဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီစက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကျုပ်ဟာ ပီရန်ဟာငါးတွေ ပြည့်နေတဲ့ ငါးကန်ထဲ ခုန်ချလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကျည်ဆန် ဘယ်နှစ်ချက် ထိမှန်သွားလဲဆိုတာတောင် မရေတွက်နိုင်တော့ပါဘူး။

သတိမေ့မသွားခင် နောက်ဆုံး မှတ်မိလိုက်တာကတော့… ကပ္ပတိန် ချာလီက ကျုပ်ကို ကားထဲက ဆွဲထုတ်နေတာပဲ။ အဲဒီအချိန်က သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာကို ကျုပ်ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ် သဘောပေါက်သွားခဲ့တယ်၊ သူက ကောလာဟလတွေအတိုင်း တကယ့်ကို ဂေးအစစ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကျုပ်အပေါ် ခံစားချက်ရှိနေခဲ့တာပဲကိုး။

[ဝိုး အချက်အလက်တွေ အများကြီးပါလား]

ဆေးရုံမှာ နှစ်ပတ်လောက် ဆေးကုသမှု ခံယူပြီးတော့ ဆရာဝန်က ကျုပ်ကို မူလရာထူးဆီ ဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောခဲ့တယ်။

“ဒါနဲ့ပဲ ခင်ဗျားက ဝေးလံခေါင်သီတဲ့ ကျေးလက်မြို့လေးတစ်ခုမှာ စုံထောက်လာလုပ်ဖြစ်သွားတာပေါ့”

ကျုပ် ဒီသတင်းကို အစဆုံး ကြားလိုက်ရတုန်းကတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျမှပဲ ကျုပ်တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်… ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုပဲ၊ ကောင်းမှုနဲ့ မကောင်းမှုကြားက ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာကနေ အနားယူရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီဆိုတာကိုပေါ့။

ကျုပ် အဲဒီလမ်းမပေါ်မှာ သေဆုံးသွားသင့်ပေမဲ့ မသေခဲ့ဘူး။ ဒုတိယအကြိမ် အခွင့်အရေးကို လူနည်းစုပဲ ရတတ်တာ၊ ကျုပ်ကတော့ ရခဲ့တယ်၊ ဒါကြောင့်ပဲ ကျုပ် ဒါကို တန်ဖိုးထားခဲ့တယ်။

ဒါကြောင့် ကျုပ်ဟာ အထက်လူကြီးတွေဆီ လျှောက်ထားပြီး မြို့ကြီးကနေ ဝေးရာကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့တယ်။ ဇနီးနဲ့ သမီးကို ခေါ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ ကျေးလက်မြို့လေးဆီ ရောက်လာကာ စုံထောက်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။

မထွက်ခွာခင်မှာ ကျုပ် ကပ္ပတိန်ချာလီဆီကို စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့တယ်၊ အဲဒီအထဲက စာသားတွေကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ “ကိစ္စများစွာဟာ နောက်ပိုင်းကျမှပဲ ရှင်းလင်းသွားတတ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ် နောက်ပြန်လှည့်ဖို့ လမ်းမရှိတော့ဘူး၊ အရာရာများစွာကို အဲ့ဒီအချိန်က ခါးသက်တယ်လို့ မခံစားခဲ့ရဘူး၊ တကယ်လို့ ခါးသက်ခဲ့ရင်တောင် ကျုပ်ဂရုစိုက်မိလိမ့်မယ် မထင်ဘူး”

[ဒါက သီချင်းစာသားနဲ့ တူနေပြီ… ပြီးတော့ မင်းက ငါအိမ်ထောင်မကျခင်မှာ မင်းနဲ့ မဆုံတွေ့ခဲ့ရလို့ နောင်တရနေတဲ့အကြောင်း ဖော်ပြနေတာလား]

ဒီမြို့လေးမှာ ကျုပ် ပျော်ရွှင်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်ချိန်မှန်ပြီး မိသားစုနဲ့ အတူရှိချိန် ပိုများလာတယ်။

ဒီက ရဲစခန်းမှာ ကိုင်တွယ်စရာ ကြီးကြီးမားမား အမှုတွေ မရှိပါဘူး၊ အမှုအများစုက သာမန်မိသားစု ရန်ပွဲလေးတွေပဲ။ မြို့ကြီးပြကြီးနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒီနေရာဟာ သုခဘုံတစ်ခုလိုပါပဲ။

ကျုပ်ဟာ ဒီက စုံထောက်အသစ်လေးတွေကို မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်။ “အရင်တုန်းကတော့ ငါဟာ ရုပ်ရှင်ထဲက စုံထောက်ကြမ်းကြီးတွေထက်တောင် ပိုတော်ခဲ့တာပေါ့ကွာ၊ ငါ့ဒူးခေါင်းကို သေနတ်မှန်မသွားခင်အထိပေါ့”

[ဟုတ်တာပေါ့… ဒါက လူသားတွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက်ပဲလေ…]

ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ကျုပ် ကပ္ပတိန်ချာလီအကြောင်းကို မကြာခဏ တွေးမိပေမဲ့ သူ့ဆီ ဘယ်တုန်းကမှ ဆက်သွယ်ခဲ့တာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး၊ သူကလည်း ကျုပ်စာကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မဖြေခဲ့ဘူး။

[ဟေး… နေပါဦး… သူက စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုကို အကြောင်းပြပြီး အဲ့ဒီချာလီဆိုတဲ့လူဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်…]

ဒီနေ့တော့ ကျုပ်အတွက် နောက်ဆုံးမှာ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရလာခဲ့ပြီ။ လဗ်ခရက်ဖ် လူသတ်မှုကို စုံစမ်းစစ်ဆေးနေစဉ်အတွင်းမှာပဲ သံသယရှိသူရဲ့ မှတ်တမ်းဖိုင်တွေကို တရားမဝင် လမ်းကြောင်းကနေ ရယူနိုင်ဖို့အတွက် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်းတစ်ယောက်ကို ကျုပ်ဘက်က ဆက်သွယ်ပေးဖို့ လိုအပ်နေတဲ့ နာမည်ကြီး စုံထောက်တစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတယ်။

[အကိုကြီးရယ်… တောင်းပန်ပါတယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီဖုန်းကို မဆက်ပါနဲ့တော့]

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ကျုပ်ရင်ထဲမှာ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေသလို တစ်ဖက်ကလည်း အနည်းငယ် မျှော်လင့်မိသလို ခံစားနေရတယ်။

[ဒါက လူတွေကို တားမြစ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ် မတက်လှမ်းခင် ခံစားရတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်လိမ့်မယ်…]

…

[ဟေး အပေါ်က အစက်သုံးစက်က ဘာကြီးလဲ။ ဒီစကားဝိုင်းက လူတိုင်းမကြည့်ရ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်သွားပြီလား။ ဒီစာရေးဆရာကတော့ ရူးသွားပြီပဲ… ဒါက စာမူငြင်းပယ်ခံရရုံတင်မကတော့ဘူး… မင်းက အမျိုးအစားအသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ တခြားသူတွေရဲ့ စာသားအပိုတွေ ထည့်ပြီး နှမ်းဖြူးတဲ့နည်းပညာတွေကို နှိမ့်နှိမ့်ချချနဲ့ သင်ယူလို့ မရဘူးလား။ ကိုယ့်သဘောချည်းပဲ လျှောက်လုပ်မနေနဲ့]