အခန်း ၃၁
Vol. 39 Ch. 31
အခန်း (၃၁) ဖျော်ဖြေရေးသံသရာကြီးက တကယ့်ကို ဖရိုဖရဲပဲ
“ရှင်... ရှင်ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...”
မစ္စကာရိုးလ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အခြေအနေကို နားလည်သွားပုံရပြီး ဘာတွန်အား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ရှင်လုပ်ခဲ့တာလား၊ မစ္စတာ ဘာတွန်... ရှင် ဒန်းနစ်ကို သတ်ခဲ့တာလား၊ ဘာလို့လဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
သူမသည် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူမနှင့် အနီးဆုံးတွင်ရှိသော ဒေါက်တာ ပါဝဲလ်က သူမကို အမြန်ဆွဲတားလိုက်သည်။
“မသွားနဲ့ ကာရိုးလ်... သူက လူသတ်သမားပဲ”
“ဟမ့်... ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား...”
ဘာတွန်သည် ကာရိုးလ်အား ကရုဏာသက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သနားစရာကောင်းတဲ့ မိန်းမ... ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် မင်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ချင်းစာမှုနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်၊ တကယ်တမ်း အမှန်တရားကို သိသွားတဲ့အခါ မင်းငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ချင်ရင်တောင် တင်နေဦးမှာ...”
“မစ္စတာဖုန်း... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား”
ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်နေသော နန်စီက လှမ်းမေးလိုက်သည်။
“ဇာတ်လမ်းကတော့ တော်တော်လေး ရှည်လိမ့်မယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် စတင်ပြောပြတော့မည့်အလား ဆိုလေသည်။
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို တစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ၊ ခင်ဗျားတို့ရှေ့က ဒီလူကြီး... မစ္စတာ ဘာတွန်ဟာ...”
သူသည် ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို ချကာ ပါးစပ်သုတ်ရင်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“မစ္စတာ ကိုးလ်စတန် လဗ်ခရက်ဖ်ရဲ့ သားကြီး ဖြစ်ပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်နှင့် စုံထောက် စကိုးဖီးလ်မှလွဲ၍ အခန်းထဲရှိ လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် စောစောက “ဂျွန် လဗ်ခရက်ဖ်” ဟူသော နာမည်ကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း တရားဝင် ဖွင့်ချလိုက်သောအခါ လူတိုင်းကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားစေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“တော်တော့၊ ဆက်မပြောနဲ့တော့”
ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကိုးလ်စတန်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ငါဝန်ခံတယ်၊ ဒန်းနစ်ကို ငါသတ်တာပဲ၊ ငါ့ကို ဖမ်းလိုက်စမ်းပါ၊ အရာရှိ၊ ငါ အပြစ်ဝန်ခံချင်ပါတယ်”
“ဒါက အလယ်ခေတ်က ဘာသာရေးတရားရုံး မဟုတ်ဘူး မစ္စတာ လဗ်ခရက်ဖ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက စနစ်ကျတဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေးနိုင်ငံပဲဗျ၊ ပြစ်မှုထင်ရှားဖို့ သက်သေလိုတယ်”
သူ ပခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။
“မာဖီးယားဂိုဏ်းတွေတောင်မှ အပြစ်ဖို့မယ့်သူ ရှာတာ ဒါမှမဟုတ် သက်သေအတု လုပ်ခိုင်းတာတွေ မလုပ်ခင် ရှေ့နေနဲ့ အရင်တိုင်ပင်ကြသေးတာပဲ”
စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ နုံးခွေနေသော ထိုအဘိုးအိုကို သူငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟမ့်... ခင်ဗျားရဲ့ အခုလုပ်ရပ်က မြင့်မြတ်ပြီး ကြီးမြတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ကျွန်တော့်အမြင်မှာတော့ ခင်ဗျား အခုလို အပြစ်ဝင်ခံတာက တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် ခံပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘူး၊ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်ကို ခင်ဗျား ပြန်ခံနေရတာပဲ”
“သိပ်မလွန်လာနဲ့”
ဂျက်ခ်မှာ ဆက်သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဖုန်းပုကြွယ် ပြောချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား ပြောချင်တာက ဘာတွန်ဟာ ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ တရားမဝင်သားကြီးလို့ ပြောချင်တာ မဟုတ်လား၊ အဲ့ဒါ ဘာဖြစ်လဲ၊ ကျွန်တော့်အဖေက လူသတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက သားတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီးပြီ၊ အခုလည်း နောက်ထပ် သားတစ်ယောက်ကို ဆုံးရှုံးရတော့မယ်၊ သူ ဒီလို တုံ့ပြန်မိတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ ခင်ဗျားမှာ နည်းနည်းလေးတောင် ကိုယ်ချင်းစာစိတ် မရှိဘူးလား”
“ဟား”
ဖုန်းပုကြွယ် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒန်းနစ်က ခင်ဗျားရဲ့ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ သေချာလို့လား”
သူ ခဏရပ်ပြီးမှ ဘေးရှိ အိမ်တော်ထိန်းကြီး ဟန်ဒါဆန်ထံသို့ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါမှမဟုတ်... ဒန်းနစ်က လဗ်ခရက်ဖ် မိသားစုရဲ့ သွေးသားဖြစ်တယ်ဆိုတာကော သေချာရဲ့လား”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းသည် ဟန်ဒါဆန်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ အိမ်တော်ထိန်းကြီး၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရင်လာတော့သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့်တိုင် လဲကျတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။
အပြင်လူဖြစ်သော စကိုးဖီးလ်ပင်လျှင် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
'ဒီမိသားစုရဲ့ ပတ်သက်မှုတွေက တကယ့်ကို ရှုပ်ပွနေတာပဲ...'
“ခင်ဗျားတို့ မျိုးရိုးဗီဇ ပညာရပ်အကြောင်း ဘယ်လောက်အထိ နားလည်လဲတော့ ကျွန်တော်မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒေါက်တာ ပါဝဲလ်ကတော့ အနည်းအကျဉ်း သိလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က စာရွက်အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံနှစ်ပုံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။
“ဒီဓာတ်ပုံ နှစ်ပုံပေါ့၊ ဒါတွေကိုလည်း ကိုးလ်စတန် အခန်းထဲက မီးခံသေတ္တာထဲမှာပဲ ကျွန်တော် တွေ့ခဲ့တာ”
“အာ... နေပါဦး...”
အရာရှိ ဒန်းပ်ဆေးက ကြားဖြတ် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက... မစ္စတာဖုန်း၊ အခန်းတံခါး သော့မခတ်ထားတာကိုတော့ ကျွန်တော် နားလည်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ မီးခံသေတ္တာကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တာလဲ”
“အိုး... အဲ့ဒါက စက်မှုသော့မျိုးလေ၊ နားကြပ်တစ်ခု ရှိရုံနဲ့တင် ကျွန်တော် အေးဆေး ဖြေရှင်းနိုင်ပါတယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟေး... နေပါဦး၊ နားကြပ် ဟုတ်လား...”
ပါဝဲလ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာတော့သည်။
“မင်း...မဟုတ်မှလွဲရော”
“အမှန်ပဲ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားအခန်းထဲက ယူလာခဲ့တာပါ”
ဖုန်းပုကြွယ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒေါက်တာ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်စွမ်းကလည်း မဆိုးလှပါဘူး”
“မင်းလို စွမ်းရည်မျိုးနဲ့ စူပါသူခိုးမလုပ်တာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ...”
ပါဝဲလ်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ဓာတ်ပုံတွေဆီ ပြန်သွားရအောင်”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံများကို မြှောက်၍ လူတိုင်းအား ပြသလိုက်လေသည်။
“ဒီဓာတ်ပုံနှစ်ပုံကတော့ ကိုးလ်စတန်နဲ့ သူ့ဇနီးဟောင်း နှစ်ယောက်တို့ရဲ့ ပုံတွေ ဖြစ်ပါတယ်”
သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ မြင်ရတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က ဆံပင်နီပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဆံပင်နက် ဖြစ်ပါတယ်”
ဓာတ်ပုံများကို ရှေ့တွင် မှောက်လျက်သား ချထားလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ပြောရမှာကတော့... ခင်ဗျားဘဝမှာ လှပတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ အမြဲခြံရံနေခဲ့တာပဲ မစ္စတာ လဗ်ခရက်ဖ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက ခင်ဗျားနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးတွေအားလုံး အသက်တိုခဲ့ကြတာပဲ”
သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး မစ္စအိုဒက်တ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့ မဒမ်... ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်းပြောလိုက်တာပါ”
ထို့နောက် ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့အကြည့်ကို ဂျက်ခ်ထံ ရွေ့လိုက်သည်။
“သခင်လေး ဂျက်ခ်နဲ့ မစ္စနန်စီတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဆံပင်ရွှေရောင်တွေ ဖြစ်ပြီး သူတို့အဖေ ငယ်ငယ်က ပုံစံအတိုင်းပဲ”
သူသည် ပထမဓာတ်ပုံထဲမှ အမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြရင်း “ပုန်းအောင်းနေတဲ့မျိုးရိုးဗီဇ သဘောတရားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမယ်ဆိုရင် ကိုးလ်စတန်နဲ့ သူ့ရဲ့ ပထမဇနီးတို့ကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ကလေးက ဆံပင်အညိုရောင် ဖြစ်လာဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ဘယ်လောက် ရှိနိုင်မလဲ”
သူ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ဆံပင်အရောင်က ရှင်းပြဖို့ မလုံလောက်သေးဘူးဆိုရင်... မျက်တောင်နှစ်ထပ်၊ မေးစေ့လိုင်း စတဲ့ ထင်ရှားတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇအချက်အလက်တွေကို ကြည့်လိုက်ပါ... ဒန်းနစ်က ဘယ်သူနဲ့ တူနေသလဲ”
သူက အိမ်တော်ထိန်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“မစ္စတာ ဟန်ဒါဆန်... ခင်ဗျားဆံပင်တွေ ဖြူနေပြီဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်၊ မျက်လုံးအရောင်၊ ပါးရိုး စတဲ့ ထူးခြားချက်တွေအရ ခင်ဗျားဆီမှာ လက်တင် ဒါမှမဟုတ် ဂျာမန်သွေးနှောတဲ့ ပုံစံမျိုး ရှိနေတာကို ကျွန်တော် သတိပြုမိတယ်...”
“ဟုတ်ပါတယ်... ဒန်းနစ်က... ကျွန်တော့်ရဲ့ သားပါ၊ ကျွန်တော်နဲ့ ပထမသခင်မကြီးတို့ရဲ့...”
ဟန်ဒါဆန်သည် ဂျက်ခ်၏ စကားကို ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း စကားကို ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် အံ့ကြိတ်ကာ စကားလမ်းကြောင်းအလယ်တွင် ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်တော့သည်။
“ဟန်ဒါဆန်၊ ခင်ဗျား...”
ဂျက်ခ်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤအိမ်တော်ထိန်းနှင့် ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုလူသည် မိမိ၏ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ဖောက်ပြန်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
“ဒါက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ ဇာတ်ကွက်အလှည့်အပြောင်း မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟဲ...”
အခန်းထဲတွင် ဖုန်းပုကြွယ်တစ်ယောက်သာ ရယ်မောနိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရုပ်ဖြောင့်ပြီး ချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ အိမ်ထောင်ရှိလျက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ခဲ့ပြီး သူ့ချစ်သူနဲ့ အရင်ဆုံး သားသမီး ရခဲ့တယ်”
သူ ထိုဓာတ်ပုံကို စာရွက်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ တရားဝင်ဇနီးကလည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ဒီလိုနည်းလမ်းမျိုးကိုပဲ ပြန်သုံးခဲ့တာပေါ့”
သူသည် စကားပြောရင်း ကျယ်ဝန်းလှသော ထိုထမင်းစားခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေပုံမှာ ထမင်းစားပြီးနောက် အပန်းဖြေ လမ်းလျှောက်ခြင်းဟု သဘောထားနေပုံရသည်။
“ပြီးတော့ ဒီအရှုပ်အထွေးတွေရဲ့ မျိုးစေ့ကို လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း လေးဆယ်ကတည်းက စိုက်ပျိုးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်”
သူက ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ မစ္စတာ လဗ်ခရက်ဖ်ကို ကုလားထိုင်ပေါ် တင်ပေးသင့်တယ်၊ ကျွန်တော် စကားပြောပြီးတဲ့အထိ သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
အိုဒက်တ်၊ ဂျက်ခ်နှင့် နန်စီတို့သည် ကြောင်အနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုထိတ်လန့်မှုမှ မရုန်းထွက်နိုင်ကြသေးသဖြင့် ဖုန်းပုကြွယ်၏ အကြံပြုချက်ကို စက်ရုပ်များကဲ့သို့ပင် စက်ရုပ်ဆန်ဆန် လိုက်နာခဲ့ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ကိုးလ်စတန် ပြန်ထိုင်မိသွားသည့်အခါ ဖုန်းပုကြွယ်သည် စာရွက်အိတ်ထဲမှ ဖက်စ်စာရွက်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလေတော့သည်။
“အခု လူတွေကြားက ပတ်သက်မှုတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသွားပြီဆိုတော့ ရှင်းပြရတာ ပိုလွယ်ကူသွားပါပြီ၊ မစ္စတာ ဘာတွန်ကနေပဲ စလိုက်ကြရအောင်...”