အခန်း ၁၈၇

🍄 Chapter 187

ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အစိုးရငွေတိုက်စာချုပ်များ ဝယ်ယူမှုကြောင့် ဓားထိုးခံရပြီးဖြစ်ကာ ယခုအခါ သူမ၏ ကျောက်မီးသွေးများလည်း မီးလောင်သွားခဲ့လေပြီ။

သူမ၏ ရုတ်တရက် ကြီးပွားချမ်းသာမည့်လမ်းခရီးမှာ အတော်လေး ခက်ခဲကြမ်းတမ်းနေပုံရသည်။

“သူ့ရဲ့ ဓားဒဏ်ရာကလည်း မကျက်သေးဘူး၊ ပြီးတော့ တောင်ပိုင်းကို ရောက်ကတည်းက အဖျားကြီးနေတယ်လို့ ကြားတယ်၊

ငါ အခု တောင်ပိုင်းကို သွားမှဖြစ်မယ်”

လုကျင်းယွီသည် ခဏတာ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆက်ပြောလာသည်။

“ရွှယ်ချင်းသာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူးဆိုရင် တုန်းဖန်အုပ်စု ပရောဂျက်အတွက် နင်နဲ့ ငါ သေချာပေါက် ယှဉ်ပြိုင်ဖြစ်မှာပဲ၊ ဒါပေမယ့် အခု သူမ ဒုက္ခရောက်နေပြီဆိုတော့ ငါ တောင်ပိုင်းကို သွားမှဖြစ်မယ်၊

အဲဒါကြောင့် နင်နဲ့ မယှဉ်တော့ပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် နင့်ကို ငါ အသိပေးသင့်တာက ဖန်ရှန်က နင့်ကို တကယ်မနှစ်မြို့ပုံရတယ်၊

သူက ငါ့ကို ပြောတယ်၊ နင် ပရောဂျက်ကို လုယူနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ နင့်ကို အလွယ်တကူ လုပ်ခွင့်ပေးမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့”

တကယ်တမ်းတွင် ချန်မေ့လန်သည် ပရောဂျက်ကို လုယူရန် လာရောက်ခဲ့ကြောင်း ဖန်ရှန် ကြားသိရသောအခါ သူက လှောင်ပြောင်ရင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။

“မိန်းမတစ်ယောက်က ဆောက်လုပ်ရေးပရောဂျက်ကို ကိုင်တွယ်ချင်တယ် ဟုတ်လား၊ လူငယ်တွေက အရမ်းစိတ်လိုက်မာပါ လုပ်လွန်းတယ်၊

ချန်မေ့လန်နဲ့ ယန်ကျောက်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ချောမွေ့နေခဲ့တော့ သူတို့ကို ဘယ်သူကမှ သင်ခန်းစာ မပေးရသေးဘူး၊

အခု တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးသင့်တဲ့အချိန်ရောက်ပြီ”

လုကျင်းယွီနှင့် ချန်မေ့လန်တို့သည် ကလေးများ၏ယှဉ်ပြိုင်မှုနှင့် ပရောဂျက်များမှ ငွေရှာခြင်းတို့တွင် ပြိုင်ဘက်များဖြစ်ကြသော်လည်း ဖန်ရှန်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင်မူ သူတို့သည် ရွာတစ်ရွာတည်းသားများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ကြားတွင် မရေတွက်နိုင်သော သံယောဇဉ်ကြိုးများ ရှိနေလေသည်။

ချန်မေ့လန်၏ ကိုယ်ချင်းစာတရားကင်းမဲ့မှုကြောင့် လုကျင်းယွီ အလွန် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ဖန်ရှန်က သူမကိုကိုင်တွယ်မည့်အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမအားပြောပြရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

သေချာပေါက် လုကျင်းယွီသည် လုံးဝယုတ်မာသော သူတစ်ဦးမဟုတ်ချေ။

သူ့ကို လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် အကောင်းအဆိုး နှစ်မျိုးလုံးတွင် သူ့ဘေး၌ ရှိနေခဲ့ပြီး သူ့အတွက် ငွေရှာရန် ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။

ယခု သူမ တောင်ပိုင်းတွင် ဖျားနာနေချိန်၌ သူ သွားရောက်ကယ်တင်ရမည်ဖြစ်ရာ ချန်မေ့လန်နှင့် ပရောဂျက်အတွက် မယှဉ်ပြိုင်တော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကလစ်ဟူသော အသံနှင့်အတူ လုကျင်းယွီ ဖုန်းချသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယန်ကျောက်သည် စကောတစ်ချပ်နှင့် တံမြက်စည်းတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ယွမ်ယွမ်၊ ရှောင်ဝမ်တို့နှင့်အတူ ဝင်လာလေသည်။

ယန်ကျောက်က မေးလိုက်၏။

“ဖုန်းဆက်တာ ဘယ်သူလဲ”

ချန်မေ့လန် ခဏတာစဉ်းစားပြီးနောက် ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ ကျောက်မီးသွေးမီးလောင်မှုသတင်းကို သူမဘာသာသူသာ သိမ်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

နှစ်သစ်ကူး အခမ်းအနားများတွင် ရှောင်ဝမ်ကို မပျော်မရွှင် မဖြစ်စေချင်သည့် အကြောင်းပြချက်မှလွဲ၍ အခြားအကြောင်းပြချက် မရှိချေ။

အခြားသူများသည် လပြည့်နေ့တွင် နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ကို ကျင်းပကြသော်လည်း ယန်ကျောက်၏ မိသားစုမှာမူ ၂၉ ရက်နေ့တွင် စောစောစီးစီး ကျင်းပရမည်ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်နေ့မှစ၍ သူသည် ညဆိုင်း ခြောက်ဆိုင်း ဆက်တိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် သူသည် နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများ ကပ်ခြင်း၊ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ခြင်းနှင့် ဘိုးဘေးများကို ကြိုတင်ကြိုဆိုခြင်းများ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယန်ကျောက်သည် မြို့တော်တွင် ရှိနေသော သူ့ဖခင် ယန်ဖေးဟန်ထံသို့ ရှောင်ဝမ်၊ ယွမ်ယွမ်နှင့် ရှောင်လန်တို့ကို ဦးဆောင်ကာ ဖုန်းဆက်ရမည်ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံရမည့် ချွေးမတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤသည်မှာ ချန်မေ့လန်အတွက် သူမ၏ယောက္ခနှင့် ဖုန်းဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် စကားပြောဆိုရခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဝမ်သည် ယွမ်ယွမ်နှင့် တိတ်တဆိတ် စကားပြောနေသည်။

“ငါ အဘိုးဆီ ဖုန်းမဆက်ချင်ဘူး”

“ဘာလို့လဲ” ယွမ်ယွမ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

ရှောင်ဝမ် မည်သို့ရှင်းပြရမည်ကို မသိတော့ပေ။

သူ့ဖခင် စစ်တပ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ်နှစ်များအတွင်း ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ မိသားစုသည် သိုးမွေးစက်ရုံ၌ ငွေအများအပြား ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး အကြွေးရှင်များက သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်လံတောင်းခံနေခဲ့ကြသည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်း လှည့်စရာ နေရာမရှိတော့သောအခါ ယန်ဖေးဟန်ထံမှ ငွေချေးရန် မြို့တော်သို့ ဖုန်းဆက်လေ့ရှိသည်။

သူမ ငွေချေးလိုသည့် အချိန်တိုင်း ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီး ရှောင်ဝမ်အား “အဘိုး” ဟု ခေါ်ခိုင်းလေ့ရှိသည်။

ယန်ဖေးဟန်သည် မည်သည့်စကားမျှမဆိုဘဲ ငွေကို ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။

အခြားပြဿနာအချို့လည်း ပါဝင်နိုင်သော်ငြား ၎င်းတို့မှာ ကလေးများ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေလေသည်။

ယန်ဖေးဟန်သည် ဆုဝမ်အပေါ် အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားရကြောင်း၊ သို့သော် ယန်ကျောက်ကို မသိစေရဲသဖြင့် သူမ ငွေတောင်းသောအခါ သေချာပေါက် ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးရွှယ်ချင်း ပြောဆိုသည်ကို ရှောင်ဝမ် မပီဝိုးတဝါး ကြားခဲ့ဖူးသည်။

သေချာပေါက် ရှောင်ဝမ်သည် ဤကိစ္စများကို သူ့ဖခင်အား ဘယ်သောအခါမျှ ပြောပြမည်မဟုတ်သလို အခြား မည်သူ့ကိုမျှလည်း ပြောပြမည်မဟုတ်ပေ။

တင်းမာသောအဘိုးဖြစ်သူက သူ့အား သဘောကျရန် မျှော်လင့်ပြီး သူ့ဖခင်ကို အဘိုးနှင့် ရန်မဖြစ်စေလိုချေ။

ရှောင်ဝမ်သည် တတ်နိုင်သမျှ မိသားစုတစ်စုလုံး အဆင်ပြေပြေနေထိုင်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်မိသည်။

“ရပါတယ်၊ ဖုန်းဝင်သွားရင် ညီမလေးပဲ အဘိုးနဲ့ စကားပြောလိုက်ပါ့မယ်”

ယွမ်ယွမ်က ရှောင်ဝမ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

ရှောင်ဝမ်၏ဦးလေး ယန်ကျွင်းမှာ နိုင်ငံခြားတွင်ရှိပြီး သားသုံးယောက် ရှိသော်လည်း သူတို့မှာ နိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်သဖြင့် ယန်ဖေးဟန် မြင်တွေ့နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ဒုတိယဦးလေး ယန်ဝေနှင့် သူ့ဇနီးတို့တွင် တစ်ချိန်က သားတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး ယန်ဝေ၏ ဇနီးမှာလည်း သားကြောဖြတ်ထားသဖြင့် ထိုဇနီးမောင်နှံတွင် ကလေးမရှိတော့ချေ။

ရှောင်လန် မွေးဖွားလာချိန်က ကျိုးရွှယ်ချင်းနှင့် သူမ၏မိခင်တို့က ယန်ဖေးဟန်သည် မိန်းကလေးများကို အထူးနှစ်သက်သဖြင့် ရှောင်လန် အဘယ်ကြောင့် မိန်းကလေးမဖြစ်ရသနည်းဟု ညည်းတွားခဲ့ကြသည်ကို ရှောင်ဝမ် မှတ်မိနေသေးသည်။

အကယ်၍သာ ရှောင်လသာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါက ယန်ဖေးဟန်သည် သူတို့ကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား ပေးအပ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ အကြွေးများကို အလျင်အမြန် ဆပ်နိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အဘိုးဖြစ်သူသည် ယွမ်ယွမ်ကို

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွမ်ယွမ်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။

ကလေးသုံးယောက်မှာ လက်ချင်းချိတ်ထားကြသည်။

ယွမ်ယွမ်က သူမ၏အဘိုးနှင့် ပတ်သက်၍ သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး ရှောင်လန်မှာ အပူအပင်ကင်းနေပုံရကာ ရှောင်ဝမ်မှာမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သို့သော် ယန်ကျောက် မြို့တော်သို့ ဖုန်းခေါ်ရန်ပြင်လိုက်စဉ် အိမ်ဖုန်း ထပ်မံမြည်လာပြန်သည်။

ချန်မေ့လန်သည် လုကျင်းယွီ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဖုန်းကိုင်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်မှ ပြောဆိုလာသည်။

“ဟလို မရီးလား၊ ကျွန်တော် မာပေါ် ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဗိုလ်ကြီးယန်ကို ဖုန်းပေးလို့ရမလား”

ယန်ကျောက် ဖုန်းပြောပြီးနောက် ပေဂျာကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။