အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)
Vol. 9 Ch. 163-164
အခန်း(၁၆၃) အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်
ခဏအကြာတွင် ယွဲ့ဟွာသည် ရှောင်ပီလီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ “အစ်ကိုကြီးရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ချန်ဝူ ပြောတာ တကယ်ပဲလား”
“အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် သိုင်းလောကမှာ အဲဒီလို ထိပ်တန်းပညာရှင်မျိုး ပေါ်လာတာ တကယ်ပဲလား”
ရှောင်ပီလီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည် “ကျွန်တော့် နာမည်က ရှောင်”
“သူ ပြောတာ မှန်တယ်။ ‘နတ်ဆိုးဓား’ ရှောင်ပီလီဆိုတာ စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်”
ချန်ဝူက အမြန်ပင် ဝင်ပြောလိုက်သည် “စန်းယွမ်ဓားဂိုဏ်းကိုပဲ မဟုတ်ဘူး။ ကိုးဂိုဏ်းနဲ့ ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဧရာမဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကိုလည်း သူ့လက်နဲ့တင်ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလေ”
“သူက မဟာချန်အင်ပါယာရဲ့ နံပါတ်(၁) လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအဖွဲ့အစည်းဖြစ်တဲ့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်က လာတာတဲ့”
“မဟာချန်အင်ပါယာရဲ့ ဘုရင်ဟောင်း သေဆုံးတာဟာ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင် သခင်ကြောင့်ဖြစ်ပြီး ရှောင်ပီလီကတော့ အဲဒီသခင်ရဲ့ တပည့်ပဲလို့ ကြားတယ်”
ချန်ဝူ၏ စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် သင်္ဘောကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ချန်ဝူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သူသည် နတ်ဆိုးဓား ရှောင်ပီလီကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော်လည်း ပင်လယ်နယ်မြေတွင် သုံးရက်တာ နေထိုင်စဉ်အတွင်း ရှောင်ပီလီ၏ ဒဏ္ဍာရီများကို အကုန်နီးပါး ကြားသိထားခဲ့ရသည့်အတွက်သာ အခုလို ကြွားလုံးထုတ်ခွင့် ရခြင်းဖြစ်သည်။
“တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သား… အဆင့်(၁)”
“တကယ်ကို ဘီလူးတစ်ကောင်ပဲ”
ယွဲ့ဟွာသည် အချိန်အတော်ကြာမှသာ ဤစကားလုံးအနည်းငယ်ကို မနည်းထုတ်ပြောနိုင်ခဲ့သည်။
သူသည် အသက်ဆယ့်ကိုးနှစ်အရွယ် ဖြစ်ပြီး အဆင့်(၇) အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေကာ အဆင့်(၆) နယ်ပယ်သို့ ကူးပြောင်းရန် တစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။ သူသည် ရွှမ်ယွီကျွန်းပတ်ဝန်းကျင် ကျွန်းများရှိ အထူးချွန်ဆုံး လူငယ်လေးဦးထဲမှ တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်သည်။
အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ ‘နတ်ဆိုးဓား’ ရှောင်ပီလီနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် သူသည် အစစ်အမှန် အရူးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေသည်။
ယောက်ျားလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်ကလည်း ဝင်ပြောသည် “အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင် သိုင်းလောကက ကျွန်မတို့ ပင်လယ်ရပ်ခြား သိုင်းလောကကို အမြဲတမ်း ဖိနှိပ်ထားတာ မဆန်းပါဘူး”
“ကျွန်မ အနာဂတ်မှာ အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီး နယ်ပယ်ရောက်ရင်တော့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို သွားကြည့်ရမယ်”
ယွဲ့ဟွာက ရယ်မောလိုက်သည် “နင်လင်လင်၊ နင် အဆင့်(၄) သိုင်းဆရာကြီး ဖြစ်လာတဲ့အချိန်ကျရင်တော့ အသက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်တောင် ရှိနေတော့မှာပေါ့”
“အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို သွားချင်စိတ်တောင် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူ”
“ကျွန်မ… ယွဲ့ဟွာ၊ ကျွန်မ အဆင့်(၅) ရောက်တာနဲ့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို သွားကိုသွားမယ်”
ထိုအချိန်တွင် သင်္ဘောသည် ဆိပ်ကမ်းသို့ ဆိုက်ကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။
“ဆင်းကြ၊ ဆင်းကြ!”
“သင်္ဘောပေါ်မှာ ဆယ်ရက်ကျော် နေခဲ့ရတာ အကောင်းစား ထမင်းတစ်နပ်တောင် မစားရဘူး!”
“သွားကြစို့၊ သွားကြစို့၊ ရှန်းလုံကျွန်းမှာ တည်းခိုဖို့ နေရာအမြန်ရှာကြရအောင်!”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ အရှေ့ပင်လယ်က အင်အားစုတွေ အများကြီး ရောက်နေကြတယ်။ ရှန်းလုံကျွန်းကတော့ အဓိက အင်အားစုတွေကို နေရာချပေးမှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ အမြန်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် တည်းခိုခန်းတောင် ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
“တောက်၊ ကျွန်းပေါ်က တည်းခိုခန်းခတွေက လေးဆတက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဒီလူတွေ တကယ်ကို ရှက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”
“ငါးဆလား ကျွန်တော်တို့ နောက်ကျမှ ရောက်လာရင်တော့ ငါးဆပေးရင်တောင် နေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်”
သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူများသည် ဆိပ်ကမ်းဘက်သို့ စီးဆင်းသွားကြသည်။
ရှောင်ပီလီလည်း ကျွန်းဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်သွားသည်။
ယွဲ့ဟွာသည် ရှောင်ပီလီ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ “အစ်ကိုရှောင်၊ အစ်ကို့ရဲ့ အကြီးအကဲတွေနဲ့ အတူတူ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ မေးလိုက်သည်။
ရှောင်ပီလီက ခေါင်းညိတ်သည် “ကျွန်တော် ပင်လယ်ရပ်ခြားက အတွေ့အကြုံသစ်တွေ ရဖို့နဲ့ ပြည်ပက ပညာရှင်တွေကို မြင်တွေ့ဖို့ တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့တာပါ”
“အတော်ကို ရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ!” ယွဲ့ဟွာက လက်ခုပ်တီးကာ ရယ်မောသည် “အဲဒါကြောင့်လည်း အစ်ကိုရှောင်နဲ့ ကျွန်တော် တွေ့တာနဲ့ ရင်းနှီးသွားတာပေါ့။ ကျွန်တော်ကလည်း အဆင့်(၇) အထွတ်အထိပ် ရောက်တာနဲ့ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို သွားပြီး သူရဲကောင်းတွေကို စိန်ခေါ်ချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ အဖေက တားလိုက်တယ်!”
နင်လင်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် “အဲဒီတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က လျှို့ဝှက်ထွက်ပြေးပြီး ဦးလေးယွဲ့ရဲ့ သင်္ဘောတိုင်မှာ ချည်နှောင်ခံရပြီး နှစ်ရက်အထိ အရိုက်ခံရတာကို ကျွန်မ မှတ်မိနေသေးတယ်”
“နင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကို သွားချင်သေးလားအရင်ဆုံး ဦးလေးယွဲ့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှ သွား၏”
ယွဲ့ဟွာ၏ မျက်နှာသည် ရဲတွတ်သွားသည်။
ထိုအချိန်က သူ့ဖခင်သည် သူ့ကို မျက်နှာသာ လုံးဝ မပေးခဲ့ဘဲ အထူးပြုလုပ်ထားသည့် ဝါးလုံးများပင် အချောင်းချောင်း ကျိုးသွားခဲ့သည်။
“အဲဒီတုန်းကသာ အဖေ မတားခဲ့ရင် အခုဆိုရင် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှာ ကျွန်တော် နာမည်ကြီးနေလောက်ပြီ!”
“ပြီးတော့ ‘နတ်ဆိုးဓား’ ရှောင်ပီလီနဲ့အတူ သေရည်သောက်ရင်း သူရဲကောင်းချင်း ဆွေးနွေးနေရမှာ”
ဤအကြောင်းကို ပြောရင်း ယွဲ့ဟွာသည် ရှောင်ပီလီကို ကြည့်ကာ “အစ်ကိုရှောင်၊ အစ်ကို့နာမည်ကလည်း ရှောင်ပဲ။ နတ်ဆိုးဓား ရှောင်ပီလီနဲ့ သေရည်သောက်ရင်း သူရဲကောင်းချင်း ဆွေးနွေးဖို့တော့ မဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အစ်ကို့ကို အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်မှာ ကျွန်တော် ဧည့်ခံရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”
“အဲဒီမှာ ‘နတ်ဆိုးဓား’ ရှောင်ပီလီအကြောင်း ပိုပြီး ပြောပြပေးလို့ ရမလား”
“အစ်ကိုက အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က လာတာဆိုတော့ ရှောင်ပီလီအကြောင်း သိမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား”
အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် နင်လင်လင်၏ မျက်နှာသည် နီမြန်းသွားပြီး “ယွဲ့ဟွာ၊ နင်က အဲဒီလို ဖျော်ဖြေရေးနေရာမျိုးကို တကယ် သွားတာလားဦးလေးယွဲ့ကို ပြောပြလိုက်မှပဲ” ဟု ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
ယွဲ့ဟွာက လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ပြန်ပြောသည် “ငါက အခုလောက်တောင် ကြီးနေပြီ၊ အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင် သွားရင် ဘာဖြစ်လဲ”
“ငါ့အဖေဆိုရင်လည်း သူ့အသက် ၁၅ နှစ်တုန်းက သွားတာပဲ၊ အဖိုးက ရိုက်ပေမဲ့လည်း မကြာခဏ သွားနေတာပဲ မဟုတ်လား”
“အများဆုံး ရိုက်တစ်ချက်ပဲ ခံရမှာပေါ့”
နင်လင်လင်က ချက်ချင်းပင် “မဟုတ်ဘူး၊ ငါလည်း လိုက်မှာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ယွဲ့ဟွာက နင်လင်လင်ကို ကြည့်ကာ “နင် ဘာသွားလုပ်မှာလဲ”
“အဲဒါ ယောက်ျားလေးတွေ သွားတဲ့နေရာ”
ရှောင်ပီလီသည် ထိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးထဲတွင် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်။
ဒီမိန်းကလေးငယ်လေးက ယွဲ့ဟွာအပေါ် သံယောဇဉ်ရှိနေမှန်း သိသာလှပေမဲ့ ယွဲ့ဟွာကတော့ ဘာမှ မသိပုံရသည်။
ရှောင်ပီလီက ပြောလိုက်သည် “ဒီရှန်းလုံကျွန်းမှာ နဂါးဆိုးတစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ နင်တို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလား”
“ကျွန်တော်က မဟာချန်အင်ပါယာက လာတာပါ။ မဟာချန်ပြည်နယ် အတော်များများကို လှည့်လည်ခဲ့ပေမဲ့ နဂါးဆိုးတွေ ရှိတယ်လို့တော့ မကြားဖူးဘူး”
ယွဲ့ဟွာက ခေါင်းခါသည် “အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီသက်သက်ပါ။ ရှန်းလုံကျွန်းမှာ နဂါးဆိုးတစ်ကောင် ရှိခဲ့ဖူးတယ်လို့ ကြားပေမဲ့ ဘယ်သူမှ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး”
နင်လင်လင်က တိုးတိုးလေး ပြောသည် “ဒဏ္ဍာရီသက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ကျွန်မအဖိုးက တစ်ခါ နဂါးဆိုးကို မြင်ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ရှစ်ဆယ်နှစ်လောက်က အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ဆုံးနေရာမှာ ဖြစ်တာ”
“ရှစ်ဆယ်နှစ်ကလား” ယွဲ့ဟွာက အမြန်မေးသည် “အဲဒါက ကျွန်းသခင်ထန်နဲ့ သူရဲကောင်းမင်တို့ အရှေ့ပင်လယ်ရဲ့ အနက်ဆုံးနေရာမှာ ဒွမ်ထိုးတိုက်ခိုက်နေတဲ့ အချိန် မဟုတ်ဘူးလား”
နင်လင်လင်က ခေါင်းညိတ်သည် “အဲဒီအချိန်ပဲ။ ကျွန်မအဖိုးက ငါးဘုရင်ကို ရှာဖို့ ပင်လယ်ထွက်ရင်းနဲ့ မတော်တဆ ထိပ်တန်းပညာရှင် နှစ်ဦးတိုက်ခိုက်နေတဲ့နေရာကို ရောက်သွားတာ။ သူက ဝေးဝေးကနေ ကြည့်နေရတာပေမဲ့ နဂါးဆိုးကို မြင်လိုက်ရတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ဒါပေမဲ့… ဒါက ကျွန်မအဖိုး ကြွားတာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး၊ သူက ကြွားရတာကို ကြိုက်တယ်လေ၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်မရှေ့မှာ”
ရှောင်ပီလီက ပြုံးကာ “ဒီအကြောင်း မပြောတော့ပါဘူး။ အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်ကို သွားပြီး အတွေ့အကြုံ အရင်ယူကြရအောင်”
“ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ဧည့်ခံမယ်။ ကျွန်တော်တို့က အတွေ့အကြုံ အရင်ယူကြည့်တာပဲ၊ တစ်ညလုံးတော့ မနေဘူး”
သူ၏ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး နဂါးဆိုးဆိုသည်ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ကျွန်းပေါ်တွင် အဆင့်(၁) ပညာရှင် နှစ်ဦးတော့ ရှိနေသည်။
ထို့အပြင် ဖုန်းစစ်နန်းနှင့် ကျောမူအာတို့၏ စွမ်းအင်ကိုလည်း အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်တွင် ခံစားမိလိုက်သည်။
ယွီကျင်းရှို့လည်း အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်တွင် သူတို့ ကျန်းရှန်ဆောင်မှ လူများ ရှိနေကြောင်း ပြောဖူးသည်။
ယွဲ့ဟွာသည် ဤစကားကို ကြားလိုက်သောအခါ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်သည် သူတို့ အရှေ့ပင်လယ်၏ ဒုတိယမြောက် အကောင်းဆုံး ဖျော်ဖြေရေးနေရာဖြစ်သည်။ သူ အကြာကြီးကတည်းက သွားကြည့်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သတ္တိမရှိခဲ့ပေ။
ပြီးတော့ ဒီနေ့သာ မသွားရင် သူ့ ယွဲ့မိသားစု အကြီးအကဲတွေက နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်လာတော့မှာ ဖြစ်သည်။
နင်လင်လင်သည် အဲဒီလိုနေရာမျိုးကို မသွားချင်ပေမဲ့ ယွဲ့ဟွာ ထင်ရာစိုင်းမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လိုက်ပါသွားရုံသာ ရှိတော့သည်။
…
သူတို့ ဆိပ်ကမ်းမှ အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်သို့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် ညစာစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
“ဒီနေ့ ခြံဝင်းထဲက ပန်းတွေက လှပစွာ ပွင့်နေကြတယ်၊ ဒီကျွန်မရဲ့ နှလုံးသား ပွင့်လန်းနေသလိုပါပဲ။ တစ်ယောက်တည်း ခံစားရတာကတော့ အထီးကျန်ဆန်တာပေါ့။ သခင်လေး သုံးဦးကလည်း ထူးချွန်ထက်မြက်သူတွေ၊ ပန်းတွေကို တန်ဖိုးထားတတ်ကြမှာ သေချာပါတယ်။ ပန်းတွေပွင့်နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ သေရည်သောက်ရင်း စကားပြောကြဖို့၊ ကျွန်မရဲ့ တူရိယာသံစဉ်တွေကို နားထောင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်ရှင်။ ဒီလို လှပတဲ့ အချိန်နဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို လက်လွတ်မခံကြပါနဲ့”
“သခင်လေး၊ ခဏစောင့်ပေးပါဦး။ ကြည့်ပါဦး၊ လမင်းက ရေပြင်လို ကြည်လင်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တန်ဖိုးထားမယ့် သူငယ်ချင်း မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဆောင်ငယ်လေးထဲမှာ လက်ဖက်ရည်နွေးနွေးလေးတွေနဲ့ ကဗျာစာမူအသစ်တွေ ရှိပါတယ်။ ဒီလို ညဉ့်ရှည်ကြီးမှာ ကဗျာတွေဖတ်ရင်း၊ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း အချိန်ဖြုန်းဖို့ သခင်လေးတို့ ကြွလာပေးပါမယ်လား။ သခင်လေးတို့ အချိန်ပေးနိုင်မလား”
အိပ်မက်ပန်းမျှော်စင်ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရင်သားအနည်းငယ် ပေါ်နေသော လှပတင့်တယ်သည့် မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးက သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာကြသည်။
ယွဲ့ဟွာ ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း အရည်အသွေးမြင့် ဖျော်ဖြေရေးနေရာ ဖြစ်သည်။
သူတို့၏ ဖိတ်ခေါ်စကားများပင် အရိုင်းဆန်မနေပေ။
အစောပိုင်းက လမ်းကြားကို ဖြတ်လာတုန်းက လူတွေက “သခင်လေး၊ မြည်းကြည့်ချင်လား” ဟုသာ ပြောခဲ့ကြခြင်းကို ပြန်တွေးမိသည်။
အခန်း(၁၆၄) ပျော်ရွှင်ခြင်း
ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်သည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထား၏။
အသက်လေးဆယ်ခန့်ရှိပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိဆဲဖြစ်သည့် အိမ်တော်သခင်မ သည် သူတို့သုံးဦးကို လက်ခံတွေ့ဆုံစဉ် မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်သန်းလာသည်။
နင်လင်လင်၏ ယောကျာ်းလေးအသွင် ဆင်မြန်းထားပုံမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ မျက်စိရှင်သူ မည်သူမဆို ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိနိုင်ကြသည်။
ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်၏ ဈေးနှုန်းများမှာ မနိမ့်လှပါ။ ဤနေရာသို့ လာသူများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ပြည့်တန်ဆာမများနှင့် အချိန်ဖြုန်းလိုသူများသာ ဖြစ်ကြပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာလေ့ရှိသည်မှာ ရှားပါးလှသည်။
သို့သော် ရှောင်ပီလီနှင့် ယွဲ့ဟွာတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဝတ်အစားကောင်းများ ဝတ်ဆင်ထားကြသည့်အပြင် ယွဲ့ဟွာ၏ ပြည့်ဖောင်းနေသော ငွေအိတ်ကြောင့် အိမ်တော်သခင်မ မှာ ထိုသုံးဦးကို ဇိမ်ကျသော သီးသန့်အခန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။
သီးသန့်အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ယွဲ့ဟွာက စိတ်လှုပ်ရှားနေဟန်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။
"အိမ်တော်သခင်မ၊ ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်က အလှဆုံးမိန်းကလေးတွေကို ခေါ်ခဲ့ပေးစမ်းပါ"
"ဒီနေ့တော့ ဒီသခင်လေး ငွေတွေ အများကြီး ယူလာတယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် ယွဲ့ဟွာက ခါးပတ်အိတ်ထဲမှ ရွှေတုံးနှစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်တင်လိုက်သည်။
အိမ်တော်သခင်မမှာ ထိုရွှေတုံးနှစ်တုံးကို မယူဘဲ ရှောင်ပီလီဆီသို့သာ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
သုံးဦးအနက် ဤသူမှာသာ အေးဆေးတည်ငြိမ်မှု အရှိဆုံးဖြစ်နေသည်။ ကျန်နှစ်ဦးမှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူများနှယ် ဖြစ်နေပြီး တစ်ဦးမှာ ယောကျာ်းလေးအသွင် ဝတ်ဆင်ထားသူ ဖြစ်နေသဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်မှာ သူ၏ အမိန့်ပေးမှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့သည်။
ထိုအဖြစ်ကို မြင်သောအခါ ယွဲ့ဟွာက ရှောင်ပီလီကို ကြည့်၍ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုရှောင်၊ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်ကနေ ဝေးလံတဲ့ခရီးကို လာခဲ့ရတာပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော့်ကို ပေးဆပ်ခွင့်ပြုပါ"
"အစ်ကို့ဆီမှာ ငွေမလောက်ငှတာ မဟုတ်မှန်း သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် သေချာပြင်ဆင်လာတယ်"
ရှောင်ပီလီက ပြုံး၍ ပြောသည်။
"အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်း စီစဉ်တဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ပါစေ"
"ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်က အလှဆုံးပြည့်တန်ဆာမကို အပေါ်တက်ခေါ်ခဲ့ပေးပါ"
"ဒီညတော့ လှပတင့်တယ်တဲ့အရာတစ်ခုလောက် ခံစားကြည့်ကြတာပေါ့"
နောက်ဆုံးစကားကိုမူ အသံလွှင့်နည်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
အိမ်တော်သခင်မသာ ကြားလိုက်ရသည်။
အိမ်တော်သခင်မက ရှောင်ပီလီကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။
ဤသူမှာ ငယ်ရွယ်နုပျိုပုံပေါက်နေသော်လည်း အသံလွှင့်နည်းကို ကျွမ်းကျင်နေ၏။ ထိုပညာရပ်မှာ အနည်းဆုံး အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူမှသာ တတ်မြောက်နိုင်သည့် ပညာဖြစ်သည်။
အရှေ့ပင်လယ်တွင် ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အဆင့်(၅) ကျွမ်းကျင်သူမျိုးကို သူမ မကြားဖူးပေ။
သူများမှာ အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ ကြီးမားသော အင်အားစုတစ်ခုခုမှ တပည့်များဖြစ်ပြီး အရှေ့ပင်လယ်ကို လာရောက်လည်ပတ်သူများ ဖြစ်နိုင်မည်လော။
သို့သော်လည်း မထူးဆန်းလှပါ။ ကျွန်းသခင်၏ မွေးနေ့နှင့် ကျွန်းသခင်ငယ်၏ မယားငယ်လက်ထပ်ပွဲ အခမ်းအနားများ ရှိနေသဖြင့် အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ ကျွမ်းကျင်သူများ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင်ဖြစ်သည်။
ဤသို့ တွေးမိသည်နှင့်အိမ်တော်သခင်မမှာ စီစဉ်ပေးရန် အမြန်ထွက်သွားလေသည်။
လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ချိန်လောက် ကြာပြီးနောက်တွင် အရသာရှိသော မုန့်များနှင့် ဟင်းလျာများကို လာချပေးသည်။
ထို့နောက်တွင် လူငယ်အစေခံမလေးများ ဝင်ရောက်လာပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော ပြည့်တန်ဆာမတစ်ဦး နောက်က လိုက်ပါလာသည်။
မျက်နှာဖုံးအောက်မှ မျက်နှာကို မမြင်ရသော်လည်း သင်းပျံ့သောရနံ့လေးမှာ ထိုသုံးဦး၏ နှာခေါင်းဝသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
"ဒုန်း"
ခဏအကြာတွင် တောင်ကြားထဲမှ ပန်းတစ်ပွင့်နှယ် သီဆိုနေသည့် ဂူချင်သံမှာ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"အရသာက ပြင်းပြင်းထန်ထန် မဟုတ်ဘဲ ဝါးရနံ့သင်းသင်းလေး ပါနေတာက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ထူးခြားသား"
"သခင်လေး၊ ဒါက ကျွန်မတို့ ရှန်းလုံကျွန်းရဲ့ ဝါးရွက်စိမ်း သေရည်ပါ"
ရှောင်ပီလီက သေရည်တစ်ခွက်ကို အကုန်သောက်လိုက်ရာ ဘေးမှ အစေခံမလေးက ချက်ချင်းပင် ထပ်ဖြည့်ပေးသည်။
ရှောင်ပီလီက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုပြည့်တန်ဆာမ၏ ဂူချင်တီးခတ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် လူတို့ကို စိတ်နှစ်မြောသွားစေနိုင်ပြီး သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း အလွန်လှပသည်။
အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်မှ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မြို့ကြီးများရှိ ထိပ်တန်းပြည့်တန်ဆာမများပင် ဤမျှလောက်သာ ရှိကြပေမည်။
သီချင်းတစ်ပုဒ် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှောင်ပီလီက လက်ထဲမှ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူက ဒီနေ့ ဂီတနားထောင်ဖို့ လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ သူတွင် လုပ်စရာ အရေးကြီးကိစ္စရှိနေသည်။
ရှောင်ပီလီမှာ သီးသန့်အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အခန်းထဲရှိသူများမှာမူ ရှောင်ပီလီ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လုံးဝသတိမပြုမိကြပေ။
ခဏအကြာတွင် ရှောင်ပီလီမှာ ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်၏ နောက်ဖေးတွင် ရောက်ရှိနေသည်။
ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်မှာ ကျယ်ဝန်းသော နေရာကို သိမ်းပိုက်ထား၏။ အရှေ့ဘက်မှာ ရှန်းလုံကျွန်း၏ အစည်ကားဆုံးလမ်းမကြီးဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး နောက်ဖေးဘက်တွင်မူ ကြီးမားသော ဝါးတောရှိသည်။
ရှောင်ပီလီမှာ ဝါးတောထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း မဝေးလှသောနေရာ၌ ဝါးတောထဲရှိ နတ်ကွန်းငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ယခင်က သူတို့ကို လက်ခံတွေ့ဆုံခဲ့သော အိမ်တော်သခင်မမှာ ထိုနတ်ကွန်းငယ်ဆီသို့ လျှောက်သွားနေ၏။
"ဟူး"
ရှောင်ပီလီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ယွီကျင်းရှို့က သူ့ကို ပြောပြဖူးသည်။ ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်၏ အိမ်တော်သခင်မမှာ သူတို့ ကျန်းရှန်ဆောင်၏ လူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်ဟု ပြောသော်လည်း သူ မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမဆီမှ နတ်ဆိုးစွမ်းအင်ကို ခံစားမိသည်။ သူမက နတ်ဆိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်သုံးထားခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူက အချက်အလက်များကို အလျင်စလို မမေးမြန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
အိမ်တော်သခင်မက ပန်းပွင့်စိမ်းအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာပြီး နတ်ကွန်းငယ်ဆီသို့ ရောက်မှသာ သူနောက်မှ လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျောမူအာ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း ဤနတ်ကွန်းအတွင်းတွင် ရှိနေသည်။
ရှောင်ပီလီမှာ အထဲရှိသူများကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေဘဲ နတ်ကွန်း၏ အမိုးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါ်လာသည်။
"ဒီအချိန်မှာ မင်း ဒီကို လာဖို့ မလိုသေးဘူး"
နတ်ကွန်းငယ်ထဲမှ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချက်ချင်းပင် အိမ်တော်သခင်မက မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လိုက်သံကို ကြားရသည်။
"အရှင်သခင်"
"ခုနက အလယ်ပိုင်းလွင်ပြင်က လူငယ်တစ်ယောက် အရှေ့ဘက်ကို ရောက်လာတယ်၊ သူက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ အသံလွှင့်နည်းကို သုံးနိုင်တယ်၊ သူက ကိုးဂိုဏ်းနှင့် ခြောက်ဂိုဏ်းစုထဲက ဖြစ်နိုင်ပြီး တခြားကျွမ်းကျင်သူတွေလည်း ပါလာနိုင်တယ်"
"အရှင်သခင် ပြောတာ ကျန်းရှန်ဆောင်က လူတွေ ဒီတစ်ခါ ရောက်လာမလား"
"ကျွန်မ သစ္စာဖောက်မှန်း သူတို့သာ သိသွားရင် အရှင်သခင်ပါ ဖော်ထုတ်ခံရမှာ စိုးရိမ်တယ်"
ရှောင်ပီလီက နတ်ကွန်းအမိုးမှ အုတ်ကြွပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မလိုက်သည်။
နတ်ကွန်းအတွင်းတွင် ကိုးကွယ်ထားသည်မှာ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓမဟုတ်ဘဲ ယောက်ျားယောင်ဆောင်ထားသော မိန်းမတစ်ဦး၏ ထူးဆန်းသောရုပ်တုဖြစ်သည်။ ရုပ်တုမှာ ပုံပန်းလှပပြီး အနည်းငယ် ကခုန်နေသည့်ပုံစံမျိုးဖြစ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို ဖိတ်ခေါ်နေသည့်ဟန်ဖြင့် မြှောက်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်မှာမူ ပုံမှန်အတိုင်း တွဲလောင်းကျနေကာ မမြင်နိုင်သော ကြိုးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ တီးခတ်နေသည့်ဟန် ရှိသည်။
ရုပ်တုမှာ ရောင်စုံအဝတ်အစားနှင့် ပန်းသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး လှပသောမျက်နှာဖြင့် ပျော်ရွှင်နေသည့်ဟန်ရှိသည်။ ရုပ်တုမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်များမှာ လူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ နက်ရှိုင်းသော တပ်မက်မှုများကို လှုံ့ဆော်နေသည်။
ယခုအချိန်တွင် အိမ်တော်သခင်မမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေသည်။
သူမရှေ့တွင် ကိုယ်အပေါ်ပိုင်း ဗလာကျင်းလျက် ရောင်စုံစကတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
နတ်ကွန်း၏ အစွန်းတွင်မူ မောပန်းနွမ်းနယ်ပြီး ဖြူဖျော့နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် ယောက်ျားတစ်ယောက်မှာ သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံထားရသည်။
ကျောမူအာ။
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်း။
ရှောင်ပီလီ မျက်ခုံးအနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားသည်။
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှာလည်း နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အတားအဆီးရှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယင်းစွမ်းအင်နှင့် ယန်စွမ်းအင် နှစ်မျိုးကို တွဲဖက်ကျင့်သုံးသည့်ပညာဖြင့် နာမည်ကြီးသည်။
သို့သော် ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းက လူများမှာ ဖိုစူပြည်နယ်တွင် ရှိနေရမည် မဟုတ်လော။
အရှေ့ပင်လယ်တွင် ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသား ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဘယ်လိုလုပ် ရောက်နေရတာလဲ။
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်-လူသားက အိမ်တော်သခင်မကို ကြည့်၍ အေးစက်စက် ပြောသည်။
"ရောက်လာရင်လည်း ဘာဖြစ်လဲ"
"ဖေးထောင်က ကျောမူအာကို ကျွန်တော့်ဆီ ပို့ပေးတာက သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို သူ့ဆီကနေ အတင်းအဓမ္မ ထုတ်ယူခိုင်းဖို့ပဲ"
"သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်အများစုကို ကျန်းရှန်ဆောင်ဆီကနေ ရရှိထားမှန်း ဘယ်သူက သိမှာလဲ"
"ကျန်းရှန်ဆောင်နဲ့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်တို့က ဆက်နွယ်နေတာကြောင့် ဒီအခြေအနေကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအတွက် အခွင့်အရေးတွေ ဖန်တီးလို့ရတာပေါ့"
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်-လူသား၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။ သူက စိတ်စွမ်းအင်ကျင့်စဉ်တွင် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး ကျောမူအာ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ခိုင်မာသော်လည်း တစ်လကျော်ကြာ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် အရေးကြီးသည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ပေးလိုက်ရသည်။
ကျန်းရှန်ဆောင်၏ သတင်းအချက်အလက် ကွန်ရက်များမှာ နတ်ဆိုးလမ်းစဉ် အတားအဆီးရှစ်ခုအတွက်ပင် လိုချင်စရာကောင်းလှသည်။
သို့သော် ကျန်းရှန်ဆောင်မှာ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်နှင့် ဆက်နွယ်နေသဖြင့် သူတို့လက်ထဲတွင် အမြဲရှိနေလိမ့်မည်။
ကျန်းရှန်ဆောင် ဘယ်လောက်ပဲ သတင်းအချက်အလက် ပေါကြွယ်ပါစေ၊ တော်ဝင်နန်းတော်ကသာ သူတို့နဲ့ သွေးဝတ်ရုံခန်းမဆောင်တို့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို သိသွားရင် အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခံရမည့် ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"အရှင်သခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဂရုဏာထားပေးပါ၊ အရှင်သခင်"
အိမ်တော်သခင်မက ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်-လူသားကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ မှေးမှိန်နေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း တရွရွ လှုပ်ရှားနေသည်။
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ ကောင်းကင်-လူသားက အိမ်တော်သခင်မကို ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် အရှည်ကြီးဖြစ်သော အရိပ်တစ်ခုက နတ်ကွန်းအဝင်ဝရှိ အလင်းရောင်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။
ဟွမ်းရှီးဂိုဏ်းမှ အဆင့်(၂) ကောင်းကင်-လူသား လင်းရှို့က ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လာသူ၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
"ရှောင်ပီလီ"