အခန်း ၂၁

အခန်း (၂၁) စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခြင်း

သရဲအိမ်ရှေ့တွင် ကားများနှင့်ပတ်သက်သည့် ဖျော်ဖြေရေးကွင်း နှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ ဘမ်ပါကားကွင်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာလည်း ဘမ်ပါကားကွင်းပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းတွင် နေထိုင်စရာ နေရာနှစ်ခုရှိသည်။ တစ်ခုမှာ သရဲအိမ်၏ နောက်ဘက်အခန်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ အမှတ်တစ် ထိန်းသိမ်းရေးအခန်း ဖြစ်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် ရွှီရှန်းမှာ ထိန်းသိမ်းရေးအခန်းထဲတွင် မရှိနေသော်လည်း ထိုအခန်းကို သန့်ရှင်းရေး ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ လီရှန်းသည် သူ၏ရှေ့တွင်ရှိနေသော ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းနေလျက်ရှိသည်။ လီရှန်းတစ်ယောက်တည်းသာမက ဘေးတွင်ရှိနေသော ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့သည်လည်း လက်အောက်ငယ်သားများ တင်ပြလာသည့် စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အစီရင်ခံစာကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

မှုခင်းအခြေအနေမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေသည်။ ပဏာမ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးသွားရုံသာ ရှိသေးပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် အကြမ်းဖျင်း ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရုံသာ ရှိသေးသည်။ သို့သော် ထိုမျှလောက် စစ်ဆေးမှုလေးကပင် တစ်ခုလုံးသော မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

အထက်အရာရှိ တပ်ခွဲမှူး လီရှန်းမှစ၍ အောက်ခြေ ရဲခွေးများအထိ အားလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် အသိဉာဏ်များ လွတ်ဟာသွားကြသည်။

မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်းသာ မဟုတ်ပေ။ မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးပါ ပါဝင်နေသည်။ ဤအမှုကြီးမှာ သာမန်အမှုကြီးမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ အခြေအနေတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီသွားသည့် အတိုင်းအတာအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာမှာ... နစ်နာသူ ဘယ်နှယောက်ရှိလဲဆိုတာ... မင်းသိရဲ့လား..."

ရုံးခန်းအတွင်း လီရှန်းသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် စီးကရက်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လီရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် ငေးမောနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်မှာလည်း မီးခြစ်ကို ကိုင်ထားရင်း တုန်ခိုက်နေသည်။ ရွှီရှန်းဘက်မှ ခန့်မှန်းဖြေဆိုရန်ပင် မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ လီရှန်းက ချက်ချင်းပင် စကားဆက်ပြောလိုက်သည်။

"တစ်ယောက် နှစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး... ငါးယောက် ဆယ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး... အတိအကျပြောရရင်... နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်တောင်..."

လီရှန်းသည် ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုကိန်းဂဏန်းကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် နစ်နာသူ နှစ်ဆယ့်သုံးဦးတိတိ ပုန်းကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုတွင် စတင်ဖြစ်ပွားချိန်က နစ်နာသူ သုံးဦးသာ ရှိခဲ့သော်လည်း မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးမှ အချိန်အကန့်အသတ်ဖြင့် ဖော်ထုတ်ရန် ကြေညာခဲ့ရသည်။ နစ်နာသူ သုံးဦးတည်းဖြင့်ပင် မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံး တစ်ခုလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂဏန်းနှစ်လုံးအထိ ရှိနေသော လူအရေအတွက် ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ အားလုံး မဟုတ်သေးချေ။ နစ်နာသူ အရေအတွက်မှာ ဤမျှလောက်သာ ရှိမည်ဟု မည်သူကမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။ သေချာပေါက် နောက်ထပ် ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့ဆိုလျှင် လူမည်မျှလောက် သေဆုံးခဲ့ရမည်ကို မည်သူကမျှ အတိအကျ မသိနိုင်ချေ။

လီရှန်းတစ်ယောက် ထုံထိုင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အမှုတစ်ခု၏ သေဆုံးသူ အရေအတွက်အပေါ် သူ၏ပထမဆုံးအကြိမ် ထုံထိုင်းသွားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ လီရှန်းသည် ရွှီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည့် ခံစားချက်ကြီးက သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ စာချုပ်ကို... ပြင်ဆင်ပြီးသွားပြီလား..."

ရွှီရှန်းမှာမူ အနည်းငယ် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။ အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ယခင်ဘဝက ဤသည်ထက် ပို၍ကြီးမားသော မြင်ကွင်းများကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ တည်ငြိမ်စွာပင် စာချုပ်အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးကို... အကြောင်းကြားပြီးသွားပြီ... ရဲမှူးကြီးကိုယ်တိုင်... ခွင့်ပြုထားတာပဲ..."

လီရှန်းသည် အံဆွဲထဲမှ စာချုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ စာချုပ်ပေါ်ရှိ စာသားများအရ ၎င်းသည် ရဲတပ်ဖွဲ့နှင့် သက်ဆိုင်သော စာချုပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

"ကောင်းပြီ..."

ရွှီရှန်းသည် ခေါင်းညိတ်ပြကာ လက်မှတ်စတင် ထိုးလိုက်သည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ ၂၀၀၃ ခုနှစ် ဖြစ်သည်။ ဤကာလအပိုင်းအခြားရှိ တရားဝင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များအားလုံးမှာ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းများ အပြည့်အဝ မဟုတ်ကြသေးပေ။ ၈၀ နှင့် ၉၀ ခုနှစ်များတွင် စာချုပ်စနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အများအပြားကို ဖြစ်သလို ခေါ်ယူခဲ့ကြသဖြင့် အတွင်းပိုင်းတွင် လူကောင်းလူဆိုး ရောနှောနေခဲ့သည်။

၉၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိမှသာ ရဲတပ်ဖွဲ့ကို နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စနစ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းခဲ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကာ ရဲတက္ကသိုလ် ဆင်းများ၊ တပ်မတော်မှ ထွက်လာသူများနှင့် နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသူများဟူ၍ အဓိက အုပ်စုသုံးစုဖြင့် ဖွဲ့စည်းလာခဲ့သည်။

သို့သော် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ အနည်းဆုံး ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် စာချုပ်စနစ်ကို အသုံးပြုနိုင်သေးသည့် ဒေသ အများအပြား ရှိနေသေးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ကျန်ဆန်းမြို့ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်း လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်မှာ အထူးစွမ်းရည်ရှိသူများအတွက် နိုင်ငံတော်မှ သီးသန့်ချမှတ်ထားသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး အထူးစာချုပ် တစ်မျိုးဖြစ်သည်။ တိကျသော အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း အပြည့်အဝ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အတိုင်ပင်ခံ၏ အဆင့်အတန်းကို ပိုမိုမြှင့်တင်ပေးထားခြင်းနှင့် တူညီသည်။

၎င်းသည် အဆင့်မြှင့်တင်ထားသော အရန်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဟု ယူဆနိုင်ပြီး အမြဲတမ်း ဝန်ထမ်းနှင့် အမြဲတမ်းမဟုတ်သော ဝန်ထမ်းကြားတွင် ရှိနေသည်။ ဆိုင်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လက် ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး နေ့စဉ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တာဝန်များလည်း မရှိပေ။ အချို့သော အမှုအခင်းများ ပေါ်ပေါက်လာမှသာ အလုပ်လာလုပ်ရန် လိုအပ်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့် လစာမှာလည်း သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလှပြီး ဆုကြေးငွေ မရှိပါက တစ်လလျှင် ယွမ် ခြောက်ရာခန့်သာ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် စာချုပ်သက်တမ်းမှာလည်း ခြောက်လသာရှိပြီး ထိုခြောက်လအတွင်း အကျိုးကျေးဇူး တစ်စုံတစ်ရာ မပေးစွမ်းနိုင်ပါက စာချုပ်သည် အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

"စာမေးပွဲကို... ဘယ်အချိန် စစ်မှာလဲ..."

ဘောပင်အဖုံးကို ပိတ်လိုက်ရင်း ရွှီရှန်းသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဤအမှုကြီးမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပြီး ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်သော အခြေအနေမျိုးဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ နောက်ပိုင်းတွင် ဤကဲ့သို့သော အမှုမျိုး ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာပါက မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး အတိုင်ပင်ခံ တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် စကားပြောခွင့်ရရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်းသည် လီရှန်းထံမှ ဤစာချုပ်ကို တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းက... စာမေးပွဲ ဖြေဖို့... လိုသေးလို့လား..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသက်သက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသော ဤလူငယ်မှာ နှစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးသည့် အချိန်အတွင်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းသက်သက်ဖြင့် ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုကို အလင်းအမြန်နှုန်းဖြင့် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူသည် ကျွမ်းကျင်မှုခင်းရဲအရာရှိ တစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့လျှင် ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးကပင် သူ့ကို လုယူချင်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့်စကားမှ မဆိုတော့ဘဲ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဒီအမှုကို... အထက်ကနေ... ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ..."

အကယ်၍ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုက ပူလောင်နေသော ကန်စွန်းဥတစ်လုံးဟု ဆိုနိုင်လျှင် ယခု မိလ္လာမြောင်း အမှုမှာမူ ချော်ရည်ပူကြီးတစ်ခုဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ တပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် ကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်း ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်နိုင်သည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးသို့ တင်ပြတောင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးနှင့် ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးတို့ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကာ အမှုကို မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးကနေ... အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းပြီး... ဆယ်ရက်အတွင်း ဖော်ထုတ်ဖို့ ညွှန်ကြားထားတယ်... အဲဒီအချိန်အတွင်း ဖော်ထုတ်လို့မရရင်... ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးက တာဝန်ယူလိမ့်မယ်..."

လီရှန်းသည် သက်ပြင်းချကာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်ကျရင်... ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးက ပြည်နယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့... မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေကို ရှာဖွေပြီး... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တခြားပြည်နယ်တွေက မှုခင်းရဲတွေကိုပါ ဖိတ်ခေါ်ပြီးတော့... ပြည်နယ်အဆင့် အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းကာ... ပူးပေါင်းစုံစမ်းစစ်ဆေးကြလိမ့်မယ်..."

'ပြည်နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးက... တိုက်ရိုက် ဝင်မပါဘူးလား...'

ရွှီရှန်းသည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ၎င်း၏နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းရင်းကို သူ နားလည်သွားသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်းနှင့် အခြားသူများ ဖော်ထုတ်ပေးခြင်းမှာ မြို့နယ်တစ်ခု၏ ရဲတပ်ဖွဲ့စနစ် အရည်အချင်းအတွက် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အကဲဖြတ်မှု နှစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရုန်းကန်ကာ အထက်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေသော မြို့နယ်တစ်ခုအတွက်မူ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားကြည့်ရမည်ဖြစ်ပြီး နံရံနှင့် ဝင်တိုက်မိမှသာ အခြားသူများထံမှ အကူအညီကို တောင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

"မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးရဲ့... အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ အခြေအနေက... ဘယ်လိုရှိလဲ..."

"မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးက... ကျန်ဆန်းမြို့မှာရှိတဲ့... တပ်ဖွဲ့လေးခုက ရဲအင်အားတွေကို ပေါင်းစပ်ပြီး... ယာယီတပ်ဖွဲ့တစ်ခုအဖြစ် ဖွဲ့စည်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... တပ်ဖွဲ့အသီးသီးက... ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူတွေကို ရွေးချယ်ပြီး... အဲဒီအဖွဲ့ထဲကို ထည့်သွင်းမှာပဲ..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် လီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် ခါးသက်သက် အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။

"ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုကြောင့်... အထက်က ငါ့ကို... အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်အဖြစ်... ခန့်အပ်လိုက်တယ်..."

ဖိအားများမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ကြီးမားလှသည်။ ရွှီရှန်းသာ စာချုပ်လာမယူပါက လီရှန်းသည် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီလုံးလုံး မိလ္လာမြောင်းထဲတွင်သာ စားသောက်နေထိုင်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။ ဤအမှု၏ ဖိအားများကြောင့် သူသည် ရုံးခန်းထဲတွင် ရှိနေလျှင်ပင် အက်ဒရီနယ်လင်း ဟော်မုန်းများ ထွက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်နေရသည်။

ယခင်က လီရှန်း ဦးဆောင်ခဲ့ဖူးသမျှ အမှုများထဲတွင် အကြီးမားဆုံး အမှုမှာပင် နစ်နာသူ ငါးဦးထက် မပိုခဲ့ဘဲ တစ်ကြိမ်တည်း သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းမျိုးသာ ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ ပထမဆုံးအကြိမ် မျက်စိဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရုံဖြင့် တွက်ဆရရှိလာသော နစ်နာသူများ၏ သေဆုံးချိန်များအရ ၎င်းသည် ကွင်းဆက်လူသတ်မှု ဖြစ်ကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် သေချာနေပြီ ဖြစ်သည်။ နစ်နာသူ နှစ်ဆယ့်သုံးဦးဟူသော ကိန်းဂဏန်းကိုမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။

သို့သော်...

"မင်းက... အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့ထဲ... တကယ် ဝင်ချင်တာ သေချာလို့လား..."

လီရှန်းသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ ရွှီရှန်းကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ဤအမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပြီး အကယ်၍ မဖော်ထုတ်နိုင်ပါက ဦးဆောင်သူသည် သေချာပေါက် ပြစ်တင်ဝေဖန်ခံရမည် ဖြစ်သည်။ ရွှီရှန်းသည် အတိုင်ပင်ခံတစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် အထူးစုံစမ်းစစ်ဆေးရေးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်မည်ဆိုပါက သူ၏ စကားပြောဆိုနိုင်ခွင့် အာဏာမှာ ကြီးမားလာမည် ဖြစ်သလို အလားတူပင် ကျရောက်လာမည့် ပြစ်တင်ဝေဖန်မှုများကလည်း ကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့... ဝင်လို့မရရမှာလဲ..."

ရွှီရှန်းက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ ဖိအားများမှာလည်း ကြီးမားနေသည်။ သို့သော် နစ်နာသူ အရေအတွက်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အမှု၏ သဘောသဘာဝကြောင့် ဖြစ်သည်။

ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှု၏ သဘောသဘာဝမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှပြီး အဓိက ဦးဆောင်သူမဟုတ်သော လီရှန်းကိုပင် အထက်လူကြီးများက ဒုတိယအဆင့် ဂုဏ်ပြုဆု ချီးမြှင့်ရန် ပြင်ဆင်နေသည့်အထိ ကြီးမားသည်။ သို့သော် ယခုအမှုမှာမူ ရွှီရှန်း၏ အမြင်တွင် ဆိုးရွားယုတ်မာမှု အတိုင်းအတာအရ အတုမရှိ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ဆိုးရွားသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဤအချက်ကို မည်သည့်နေရာမှ သူ မြင်တွေ့ခဲ့သနည်းဟူမူကား...

[တာဝန် - စားဖိုမှူး]

စနစ်ထံမှ ကြေညာခဲ့သော အမှု၏အမည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိချိန်တွင် ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် အလိုအလျောက် လေးလံသွားရသည်။

'စားဖိုမှူးတဲ့လား... အကယ်၍ အမှုထဲမှာသာ ပါဝင်နေမယ်ဆိုရင်... ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့ ပေါ်လာမလဲ... အဲဒါကတော့ ခန့်မှန်းရခက်ပြီ...'

ထိုအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ရွှီရှန်းသည် ဆွံ့အလျက်ရှိနေသော လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် စကားဆိုလိုက်သည်။

"မှုခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေရာကို... သွားကြည့်ရအောင်…”