အခန်း ၂၆

အခန်း (၂၆) လိုအင်ဆန္ဒ၏ အဖြေ၊ ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ခန့်မှန်းချက်

အသစ်ထပ်မံတွေ့ရှိရသော အလောင်းအနည်းငယ်ကို ရင်ခွဲစစ်ဆေးစဉ်က ရွှီရှန်း သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခု မျက်စိရှေ့ရှိ အလောင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းနေကြောင်း ရွှီရှန်း ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

ဒဏ်ရာအရေအတွက်များမှာ လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိတော့ချေ။

ရွှီရှန်းက ဟန်ယန်ကို အကူအညီတောင်းကာ အလောင်းတစ်လောင်းကို အတူတကွ မထုတ်လာခဲ့ပြီး လက်ရှိတွေ့ထားသော နောက်ဆုံးသေဆုံးခဲ့သည့် အလောင်းဘေးတွင် ယှဉ်ချထားလိုက်သည်။ ထိုသို့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အစောဆုံး သေဆုံးခဲ့သော အလောင်းများနှင့် နောက်ဆုံးသေဆုံးခဲ့သော အလောင်းများကြား၌ ဒဏ်ရာအရေအတွက် အတော်များများ ကွာဟလျော့နည်းနေကြောင်း သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ဤဒဏ်ရာတစ်ခုစီတိုင်းသည် လူသတ်သမား တစ်ဦးစီကို ကိုယ်စားပြုနေသည်။ တစ်နည်းဆိုရသော် ပြစ်မှုကျူးလွန်နေစဉ် ကာလအတွင်း ထိုပျောက်ဆုံးသွားသော လူသတ်သမားများ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်းဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်း ဘာတွေများ စဉ်းစားမိသွားတာလဲ..."

လီရှန်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်လောသွားပြီး ရွှီရှန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမှုမှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှရာ တစ်ရက် အချိန်ဆွဲမိသည်နှင့် အထက်မှ ဖိအားများက ပိုမိုကြီးမားလာမည် ဖြစ်သည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤကဲ့သို့သော အမှုမျိုးကို မြို့တော်မှ တိုက်ရိုက် လူလွှတ်ကာ စစ်ဆေးမည်ဆိုလျှင်ပင် လွန်ကျူးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် မြို့နယ်ရဲတပ်ဖွဲ့မှူးရုံးက အမှုဖော်ထုတ်ရန် ဆယ်ရက်တိတိ အချိန်ပေးထားရာ တပ်ခွဲမှူးကြီး အနေဖြင့် မည်မျှလောက် ကြီးမားသော ဖိအားများကို ထမ်းပိုးထားရကြောင်း ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး လီ... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူသတ်သမားတွေက... ဒီလိုများ ဖြစ်နေနိုင်မလား... သူတို့များ ဖြစ်နေမလား..."

စကားပြောနေရင်း ရွှီရှန်းက ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လီရှန်းကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ကာ ဘေးဘက်တွင် သီးသန့် ခွဲထုတ်ထားသော အလောင်းသုံးလောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

'ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူသတ်သမားတွေက... နစ်နာသူတွေထဲမှာ ပါနေတယ်ဆိုပါလား...'

လီရှန်းမှာ အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပြီး သေချာ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ရွှီရှန်းဘက်မှ ရှင်းပြမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။ ရွှီရှန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း ညွှန်ကြားချက် ပေးလိုက်သည်။

"အမျိုးအစား ခွဲတတ်ကြတယ် မဟုတ်လား... အခု အလောင်းတွေကို အမျိုးအစား စခွဲပြီး စီကြရအောင်... ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ တူညီတဲ့ နစ်နာသူတွေကို တစ်စုတည်းထားမယ်... ဥပမာ သုံးခုပျောက်တာ နှစ်ခုပျောက်တာ တစ်ခုပျောက်တာ... အဲဒါဆို သုံးစု ရသွားပြီ... အခု ဒီအလောင်းသုံးလောင်းကလွဲရင်... ကျန်တာတွေကို စပြီး ခွဲထုတ်ကြမယ်..."

ရွှီရှန်း စကားဆုံးသည်နှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။

"မင်း တကယ် ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ..."

လီရှန်းမှာ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

"ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ပါ..."

ရွှီရှန်းက ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် ရပ်ကာ အလုပ်ရှုပ်နေကြသော လူများကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှန်းလည်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ ရွှီရှန်း၏ ဘေးတွင်ရပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် သူတို့ရှေ့ရှိ အလောင်းနှစ်ဆယ်လုံးမှာ သုံးစုတိတိ သပ်ရပ်စွာ ခွဲခြားပြီးစီးသွားခဲ့သည်။

"ဒါက ပထမဆုံး သေဆုံးခဲ့တဲ့ အလောင်းတွေ ဖြစ်ရမယ်... သူတို့ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နှလုံး အသည်း သရက်ရွက် အစာအိမ်နဲ့ ကျောက်ကပ် အစရှိတာတွေ အကုန်လုံး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်... နောက်တစ်ခုကတော့ ဒုတိယအသုတ်ပေါ့... ပထမအသုတ်နဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင်... ဒီနစ်နာသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေဟာ ခွဲစိတ်ခံထားရပေမဲ့... အစာအိမ်ကတော့ ပျောက်မသွားဘူး..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တူညီသော ကံကြမ္မာကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အလောင်းငါးလောင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကြည့်ကို ဘေးဘက်သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။

ဒုတိယအသုတ်တွင်လည်း အလောင်းငါးလောင်း ရှိသည်။ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အစာအိမ်ကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။

"အဲဒီနောက် တတိယအသုတ်မှာကျတော့... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နှလုံးပါ ပိုလာခဲ့တယ်... ဆိုလိုတာက နှလုံးနဲ့ အစာအိမ်ကလွဲရင်... ကျန်တဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေ အကုန်ပျောက်နေတယ်... အဲဒီနောက်မှာ စတုတ္ထအသုတ်..."

စကားပြောနေရင်း ရွှီရှန်းက သီးသန့် ခွဲထုတ်ထားသော အလောင်းသုံးလောင်းကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက် နေရာချထားလိုက်သည်။ ထိုအလောင်းသုံးလောင်းကို အသုတ်တစ်သုတ်နှင့် တစ်သုတ်ကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် တစ်လောင်းစီ နေရာချထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး လီ... အခု ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေ့သွားပြီလဲ..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်း ပဟေဠိဖြစ်နေတဲ့ နစ်နာသူ တစ်ယောက် ပိုလာတိုင်း... ကျန်တဲ့ နစ်နာသူတွေဆီမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါ တစ်ခုစီ ပိုလာတယ်ပေါ့..."

လီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ လက်ပိုက်လိုက်သည်။

"မှန်ပါတယ်... တစ်နည်းပြောရရင်... သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်း ပဟေဠိဖြစ်နေတဲ့ နစ်နာသူ တစ်ယောက် များလာတိုင်း... လူသတ်သမား အဖွဲ့ထဲကနေ လူတစ်ယောက် လျော့သွားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီရှန်းမှာ မှင်သက်သွားပြီး အခြားသော သာမန်နစ်နာသူများနှင့် မည်သို့မျှ ကွာခြားမှုမရှိသည့် ထိုအလောင်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဆိုလိုချင်တာက... သိသာထင်ရှားတဲ့ သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာ မရှိတဲ့ ဒီနစ်နာသူတွေကလည်း... လူသတ်သမားတွေထဲက တစ်ယောက်စီ ဖြစ်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား... သူတို့အချင်းချင်း ပြဿနာ တက်သွားကြတာလား... ဘာဖြစ်လို့ သေသွားရတာလဲ..."

ယုတ္တိဗေဒအရ စဉ်းစားကြည့်မည်ဆိုလျှင် ငွေကြေးကြောင့် လူသတ်ခဲ့ကြပြီးနောက် ခွဲဝေမှု မညီမျှသောအခါ အချင်းချင်း ပြဿနာတက်ကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤခေတ်ကာလမျိုးတွင် နယ်ဝေးခရီးသည်များထံ၌ ငွေကြေး မည်မျှလောက် ပါလာနိုင်မည်နည်း။

ထို့အပြင် တရားခံများ၏ ပစ်မှတ်မှာ နစ်နာသူများ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။ ထိုအရာများကို ဓားဒဏ်ရာများအရ ခွဲဝေမှု ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရရာ မည်ကဲ့သို့ ခွဲဝေမှု မညီမျှ၍ ပြဿနာ တက်နိုင်မည်နည်း။

သို့ဆိုလျှင် သူတို့က အဘယ်ကြောင့် ကိုယ့်လူကို ပြန်သတ်ရသနည်း။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးမသွားဘဲ အားလုံး အတူတကွ စုရုံးနေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အသတ်ခံရသူကလည်း မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ချေ။

ဤအချက်များက လူကို အလွန်အမင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါတိုင်း၏ ဗီဇတွင် အနက်ရှိုင်းဆုံး ကိန်းအောင်းနေသည်မှာ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ် ဆိုသည့် အသိစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။ မိမိအား လာရောက် သတ်ဖြတ်မည့်သူကို မည်သူက ခုခံမှု မလုပ်ဘဲ နေမည်နည်း။ ကြိုးဆွဲချခြင်း ရေနစ်ခြင်း စသဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသူများပင်လျှင် သေခါနီးအချိန်၌ မသိစိတ်မှ အလိုအလျောက် ရုန်းကန်တတ်ကြစမြဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ရှေ့ရှိ အလောင်းသုံးလောင်းတွင်မူ ဒဏ်ရာဟူ၍ တစ်စက်ကလေးမျှ ပေါ်မနေခဲ့ပေ။

"တစ်ခါတလေကျရင်... ဒီလူသုံးယောက် အပါအဝင် ရင်ခွဲရုံက အလောင်းပါ ပေါင်းလိုက်ရင်... သူတို့က အသတ်ခံရလို့ သေသွားတာ မဟုတ်ဘဲ နေမလား..."

ရုတ်တရက် ရွှီရှန်းက နားလည်ရခက်သော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။ အသတ်ခံရ၍ သေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ဘူးဆိုပါလားဟု တွေးစရာဖြစ်သွားသည်။ လီရှန်း အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးမှာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း မသိအောင် ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။

"မသတ်ဘူးဆိုရင်... အသက်ရှင်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား... အသက်ရှင်နေတယ်ဆိုတာ... မသေဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီရှန်းမှာ လုံးဝ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ ခေါင်းထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်းကြီး ဖြစ်သွားသည်။

လူသတ်သမားက မသတ်ဘဲနှင့် ထိုသူက သေဆုံးနေသည်။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ပြင်ပလူ လုံးဝ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ထားခြင်း မရှိပေ။ သို့ဆိုလျှင် မည်သို့ သေဆုံးသွားရသနည်း။ မည်သည့် သက်ရှိသတ္တဝါမှ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသည်။

"ရင်ခွဲရုံကို ပြန်ကြမယ်... ကျွန်တော် သွားပြီး အတည်ပြုစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်..."

ရွှီရှန်းက တွေဝေနေခြင်း မရှိဘဲ ပြတ်သားစွာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ရှေ့မှောက်ရှိ အလောင်းများ၏ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်မှု အတိုင်းအတာမှာ သာမန်ထက်များစွာ ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအလောင်းများကို စစ်ဆေးရန်မှာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ရင်ခွဲရုံတွင် ပြီးခဲ့သော တစ်လအတွင်း သေဆုံးခဲ့သည့် အလောင်းတစ်လောင်း ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ထိုအလောင်းကိုမူ ခေါင်းထဲရှိ ခန့်မှန်းချက်များကို သက်သေပြရန် အပြည့်အဝ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်၍ ရနိုင်သည်။

"မင်း ဘာကို စစ်ဆေးချင်တာလဲ..."

လီရှန်းက အလျင်အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားရင်း မေးလိုက်သည်။ ရွှီရှန်းက ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ တပ်ခွဲမှူးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို စစ်ဆေးမှာပါ..."

လူတစ်ဦး သေဆုံးသွားပါက အများအားဖြင့် မည်သည့် အမျိုးအစားများ ခွဲခြားနိုင်မည်နည်း။ လူအများစုက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်း၊ မတော်တဆ သေဆုံးခြင်း၊ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်၍ သေဆုံးခြင်း စသဖြင့် ခွဲခြားတတ်ကြသည်။ သို့သော် အခြေခံအားဖြင့် အမျိုးအစား နှစ်ခုသာ ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ သဘာဝအလျောက် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ သဘာဝမဟုတ်ဘဲ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် အလောင်းများမှာ သဘာဝအလျောက် သေဆုံးခြင်း ဖြစ်နိုင်သလား။ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ မိလ္လာမြောင်းထဲတွင် ပေါ်လာခြင်းနှင့် အသက်အရွယ် အရမ်းမကြီးသေးခြင်းတို့ကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ထိုခန့်မှန်းချက်ကို ဖယ်ထုတ်ပစ်နိုင်သည်။ သို့ဆိုလျှင် သဘာဝမဟုတ်ဘဲ သေဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်။ ထိုအထဲတွင် အကြောင်းရင်း များစွာ ပါဝင်နိုင်သော်လည်း ပြင်ပဒဏ်ရာများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်မည် ဆိုပါက တစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကိုယ်တွင်းပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါဘယပင် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နေ့လယ်ခင်း အချိန်တွင် ရွှီရှန်းက ဆေးရုံအခန်း တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှီရှန်းက နှာခေါင်းစည်းကို ချွတ်လိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်း တစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် မှိုင်းညို့နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဘာတွေ ရှာတွေ့ခဲ့လဲ..."

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသော လီရှန်းက အလျင်အမြန် ဆီးကြိုလိုက်ပြီး ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ ရွှီရှန်းက လက်ထဲရှိ ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။

"လူသားစားတာ..."

ရွှီရှန်းက လီရှန်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှီရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော အေးစက်မှိုင်းညို့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဒေါသများကို ဖိနှိပ်ထားကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်သည်။

"လူသတ်သမားက လူသားစားနေတာ..."

'လူသားစားတယ်...'

လီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းကို အလျင်အမြန် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သို့သော် အချိန်အတန်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်တွင်လည်း အပေါ်ရှိ စာသားများကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။

"ဘယ်နေရာက ကြည့်ပြီး သိသွားတာလဲ..."

လီရှန်းက ခေါင်းမော့ကာ ရွှီရှန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ကို မြင်သောအခါ ရွှီရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ရွှီရှန်းက ဘေးရှိ လူထိုင်ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက်မဖြေဘဲ စကားစလိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး လီ... ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဖူးတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကို ကြားဖူးလား..."

လီရှန်းမှာ မှင်သက်သွားသည်။

"ဘယ်လို စကားမျိုးလဲ..."

"စားဖိုမှူးတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စကားလေ... ဘာစားရင် အဲဒါအတွက် အကျိုးရှိတယ်ဆိုတာမျိုး..."

ပြောဆိုနေရင်း ရွှီရှန်းက အလွန်အမင်း အံ့ဩထိတ်လန့်နေသော လီရှန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တစ်ဖက်လူ ကိုင်ထားသော ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာကို လက်လှမ်းကာ ထိုးပြလိုက်သည်။

"ကျန်ဆန်းမြို့ အမှတ် ၃ ပြည်သူ့ဆေးရုံက ထွက်လာတဲ့ ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာအရဆိုရင်... စစ်ဆေးလို့ရတဲ့ အလောင်းနှစ်လောင်းမှာ... ပြင်းထန်တဲ့ နှလုံးအဆို့ရှင် ရောဂါနဲ့ ကျောက်ကပ် ပျက်စီးတဲ့ရောဂါတွေ အသီးသီး ရှိနေကြတယ်..."

နှလုံးအဆို့ရှင် ရောဂါရှိသော အလောင်း ပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ကျန်ရှိနေသော နစ်နာသူများထံမှ နှလုံးများ လုံးဝ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့အတူ ကျောက်ကပ် ပျက်စီးနေသော လူနာ ပေါ်လာပြီးနောက်ပိုင်း နောက်ဆုံး သေဆုံးခဲ့သည့် နစ်နာသူထံတွင် ကျောက်ကပ်က ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းက လီရှန်းကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

"တပ်ခွဲမှူး လီ... အရင်တုန်းက လူသတ်သမားဟာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ဘာဖြစ်လို့ ခွဲထုတ်ယူဆောင်သွားလဲ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ခန့်မှန်းချက် တစ်ခု ထုတ်ခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား... လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့... လူသတ်သမား လူသတ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... ရောဂါကုဖို့ပဲ..."

လီရှန်းမှာ ရပ်နေသည့် နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး လမ်းကြောင်းမျိုးကို သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။ ရွှီရှန်း၏ စကားများက ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

လူသတ်ခြင်းမှာ လူသားစားရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် လူသားစားခြင်းမှာ ရောဂါကုရန် ဖြစ်နေသည်ဆိုပါလား ဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်လာသည်။