အခန်း ၃၀

အခန်း ၃၀ စားသောက်ကုန်များဖြင့် ပုံဖော်ထားသော အလောင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်း

"တစ်ညကို ဆယ်ယွမ်..."

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အကြပ်ရိုက်သွားသော အမူအရာ ပေါ်လွင်လာသည်။

"တစ်ညကို ဆယ်ယွမ် ပေးရမယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... ဆယ်ယွမ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်နေ့စာ သုံးစရိတ်ပါ... ထမင်းလည်း စားရဦးမယ်လေ... အခန်းခအတွက်က ခုနစ်ယွမ် ရှစ်ယွမ်လောက်ပဲ တတ်နိုင်မှာမို့ အင်တာနက်ဆိုင်မှာပဲ သွားအိပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်..."

'ခုနစ်ယွမ် ရှစ်ယွမ်လောက်တဲ့လား...'

ယခုခေတ် တည်းခိုခန်းများ အနေဖြင့် မည်မျှပင် ဈေးမကြီးလှစေကာမူ ထိုငွေကြေးပမာဏလေးမှာ ဝန်ဆောင်မှုစရိတ်ပင် ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... စောစောက ပြောလိုက်တဲ့ ဈေးက လျှော့မပေးရသေးတဲ့ ဈေးပါ..."

"ဆိုင်သစ်ဖွင့်ပွဲမို့လို့ ရာခိုင်နှုန်း လေးဆယ်အထိ လျှော့ပေးနေတယ်လေ... အတိအကျဆို ခြောက်ယွမ်ပဲ ကျသင့်မှာပါ..."

ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက မျက်နှာချိုသွေးကာ ဆိုလိုက်သည်။

'ခြောက်ယွမ်တောင်တဲ့လား...'

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဧည့်သည်ခေါ်နေကြသူများမှာ ငြိမ်မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးကို ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

'ဒါက ထမင်းအိုးကို လာရိုက်ခွဲနေတာပဲ...'

လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများက အနီးအနားတွင် ရှိနေသဖြင့် မည်သူကမျှ ကိုယ်ထိလက်ရောက် မကျူးလွန်ရဲကြဘဲ ခြိမ်းခြောက်သည့် အကြည့်များဖြင့်သာ ဝိုင်းဝန်းကြည့်ရှုနေကြသည်။ ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက ထိုအကြည့်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ရွှီရှန်းကိုသာ ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ဆယ်ရက်လောက် အရင်ငှားမယ်ဗျာ..."

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီးနောက် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

"တည်းခိုခန်းက ဘယ်နားမှာလဲ..."

"အစ်ကိုလေး... နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့ပါ..."

ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ဝမ်းမြောက်သွားသည့် အမူအရာများ ထင်ဟပ်လာသည်။ ထို့နောက် ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ပြီးနောက် ကျောခိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားသည်။

"မဝေးပါဘူး... သွားကြရအောင်..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှီရှန်းနှင့် ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးတို့ အပြင်ဘက်သို့ ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်သွားကြသည်။ ဘူတာရုံ အပေါက်ဝမှာ လမ်းမကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး နေရာအနှံ့တွင် ဆိုင်ခန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အများဆုံး တွေ့ရသည်မှာ တည်းခိုခန်းများနှင့် စားသောက်ဆိုင်များ ဖြစ်ကြပြီး ရေချိုးခန်း အနှိပ်ခန်း အချို့လည်း ရှိနေသည်။ ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက ရွှီရှန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လမ်းလျှောက်လိုက် ရပ်လိုက်ဖြင့် သွားနေရင်း အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခပ်နွမ်းနွမ်း အဆောက်အအုံတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒါက တည်းခိုခန်းလား..."

ရွှီရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မျက်စိရှေ့ရှိ နေရာမှာ တည်းခိုခန်းဟု ခေါ်ဆိုရန်ထက် စားသောက်ဆိုင်ဟု ခေါ်ဆိုရန်က ပို၍ သင့်တော်နေသည်။ မြေညီထပ်တွင် စားသောက်ရန် နေရာရှိပြီး ဒုတိယထပ်သို့ တက်ရန် လှေကားတစ်ခုပါ ရှိနေသော ရိုးရိုးခေါက်ဆွဲဆိုင်လေး တစ်ဆိုင်နှင့် အလွန်တူညီနေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ဒီနေရာပါပဲ..."

ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက မျက်နှာချိုသွေးကာ မြှောက်ပင့်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒုတိယထပ်က တည်းခိုခန်းပါ... တစ်ခုခု စားချင်တယ်ဆိုရင် မြေညီထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့လို့ ရပါတယ်... ဆိုင်ရှင်က ဈေးလျှော့ပေးပါလိမ့်မယ်..."

'ဆိုင်ရှင်...'

ရွှီရှန်းက မြေညီထပ်ရှိ မီးဖိုချောင် အတွင်းပိုင်းသို့ မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် အကဲခတ်လိုက်သည်။ အထဲမှ လှမ်းကြည့်နေသော အကြည့်တစ်ချက်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာ ဆုံမိသွားသည်။ ထိုအမျိုးသားက ချက်ချင်းပင် အကြည့်လွှဲသွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ထဲမှ ဂျုံနယ်ခြင်းကိုသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင် အတွင်းရှိ အမျိုးသားမှာ ခန္ဓာကိုယ် ပိန်ချုံးနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူရော် ဖျော့တော့နေကာ မျက်လုံးများက အလွန်အမင်း နောက်ကျိနေသည်။

ရွှီရှန်းက အကြည့်ရွှေ့လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ ဧည့်သည် သိပ်မရှိချေ။ ရွှီရှန်းမှလွဲ၍ အခြားဧည့်သည် နှစ်ဦးသာ ရှိပြီး ဘေးဘက်တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ ခေါက်ဆွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသောက်နေကြသည်။ ရွှီရှန်း၏ မှတ်ဉာဏ်သာ မမှားယွင်းခဲ့ပါက ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာစဉ်က ထိုလူနှစ်ဦးသည် တံခါးကြားမှနေ၍ ရွှီရှန်းကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် အကဲခတ်နေခဲ့ကြသည်။

ရွှီရှန်းက ကျောဘက်ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အနောက်ဘက်တွင် ပင်မတံခါးကြီး ရှိနေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဖြူရော်ရော် လရောင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

"ဦးနှောက်ကိုက... အခုမှ ရုတ်တရက် သတိရတယ်... အိမ်ကလူတွေ ဟိုတယ် ကြိုငှားပေးထားတာကို မေ့နေခဲ့တာ... တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ... သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ငွေဆယ်ယွမ်ကျော်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်သည်။

"ဒီငွေကို လျော်ကြေးပေးခဲ့တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ... သွားလိုက်ပါဦးမယ်..."

ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီရှန်းက လှည့်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှီရှန်း၏ လက်ကို ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးက ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလေး... ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲလောက် စားပြီးမှ သွားပါလား..."

ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်ကအတိုင်း အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေပြီး လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ရွှီရှန်းအား တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်... ခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲလောက် စားသွားပါဦး... ဆိုင်ရှင် လုပ်တဲ့ ခေါက်ဆွဲက အရမ်း စားလို့ကောင်းတာ..."

ဧည့်သည် နှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးက ခေါင်းမော့လာပြီး ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

'ခေါက်ဆွဲ စားရမယ်...'

"မစားတော့ပါဘူး... ဟိုတယ်ဘက်မှာ အခမဲ့ ဘူဖေး စီစဉ်ပေးထားလို့ပါ..."

"ဘူဖေးက ဘာတွေများ စားလို့ကောင်းမှာမို့လို့လဲ..."

"ဒီက အမဲသားခေါက်ဆွဲကို မြည်းကြည့်ပါဦး... ဒါကမှ တကယ့်ကို အရသာရှိတာ..."

မျက်လုံးများတွင် သွေးကြောများ နီရဲနေသော အခြားဧည့်သည်က ခေါင်းမော့လာပြီး ချောင်းအနည်းငယ် ဆိုးလိုက်ကာ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

"အမဲသားခေါက်ဆွဲလား... ကျွန်တော်လည်း ကြိုက်တော့ ကြိုက်ပါတယ်..."

ရွှီရှန်းကလည်း အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကြိုက်တယ်ဆိုရင်လည်း နေပြီး စားသွားလိုက်လေ... ပိုက်ဆံ မယူပါဘူး..."

လူအချို့က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

"နေပါစေတော့ဗျာ... ကျွန်တော် ဒီခေါက်ဆွဲကို မစားရဲလို့ပါ..."

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးက ပိုမို တောက်ပလာပြီး ရှေ့မှောက်ရှိ ရောဂါသည် လေးဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကြောက်နေတာက... ဒီအမဲသားဆိုတာ တကယ် အမဲသား ဟုတ်ပါ့မလားလို့လေ..."

"စိတ်ချပါ... ဆိုင်က အမဲသားတွေ အကုန်လုံး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် သတ်ထားတာချည်းပါပဲ... ဓာတုဗေဒ အသားတုတွေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် ကြောက်နေတာက..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးဘက်ရှိ ပိန်ချုံးနေသော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရင်တွင်းမှ လှိုက်လှဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ခေါက်ဆွဲ စားပြီးသွားရင်... ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် အမဲသား ဖြစ်သွားမှာကို ကြောက်နေတာ..."

"ခင်ဗျားလည်း အဲဒီလို ထင်တယ် မဟုတ်လား..."

"ကျိန့်ချန်..."

စကားသံ အဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ရုတ်တရက် အေးခဲသွားသည်။ ဆိုင်အတွင်းရှိ လူငါးဦးစလုံးမှာ အချိန်ရပ်တန့်သွားသည့်အလား နေရာတွင်ပင် ကျောက်ရုပ်များကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ရွှီရှန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ခါလိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

"ဆိုင်ရှင်ကြီး... အမဲသားခေါက်ဆွဲ တစ်ပွဲလောက်..."

'ခေါက်ဆွဲစားမယ် ဟုတ်လား...'

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရှေ့မှောက်ရှိ လူလေးဦးစလုံး မည်သည့် တွေဝေမှုမျှ မရှိတော့ချေ။ ကျိန့်ချန်သည် ဖရိုဖရဲဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားသည်။ အနည်းငယ်မျှ နှောင့်နှေးခြင်း မရှိခဲ့သလို ဘေးရှိ အပေါင်းအပါများကို ဂရုစိုက်မည့် အရိပ်အယောင်လည်း လုံးဝ မပြသခဲ့ပေ။ လူလေးဦးစလုံးမှာ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ပင်မတံခါးကြီး အမြန်ဆွဲဖွင့်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လူရိပ်များမှာ အချိန်တိုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ကျွတ်... ဓားစာခံလုပ်ဖို့ဆိုတဲ့ ရွေးချယ်စရာကို နည်းနည်းလေးတောင် တွေးမသွားကြဘူးပဲ..."

ရွှီရှန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှီရှန်းသည် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်အတွင်း ပစ္စည်းသိပ်မများလှဘဲ စံကိုက် ခေါက်ဆွဲဆိုင် မီးဖိုချောင်တစ်ခု၏ ပုံစံမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းက ဟင်းရည်အိုးကြီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲမှ ပွက်ပွက်ဆူနေသော ဟင်းရည်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှီရှန်းက ယောက်ချိုဇွန်းကြီးဖြင့် အဆက်မပြတ် မွှေနှောက်လိုက်ပြီးနောက် အရိုးတစ်ချောင်းကို ဆယ်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရိုးမှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး သုံးဆယ် စင်တီမီတာခန့် ရှိကာ အလွန်လည်း တုတ်ခိုင်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော အရိုးမျိုး ရှိသည့် တိရစ္ဆာန်မှာ လက်ချိုးရေ၍ ရနိုင်လောက်အောင် နည်းပါးလှသည်။

'ဒါက... ခြေသလုံးရိုးပဲ...'

ရွှီရှန်းက အရိုးကို ဘေးသို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် နီရဲနေသော လူ့ခန္ဓာကိုယ် အသားတုံးများကို အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါက အမှုဖွင့်ပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့တဲ့ အလောင်းတွေများလား..."

ရွှီရှန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပစ်လိုက်ရင် ရဲတွေ ရှာတွေ့သွားမှာ ကြောက်လို့... တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပြီး အစားအစာအဖြစ် ပြောင်းလဲရောင်းချဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တာပဲ..."

"ကိုယ့်ဗိုက်ထဲ ထည့်ပြီး ဖွက်ထားဖို့ စဉ်းစားတာပေါ့..."

ရွှီရှန်းက သံချိတ်ဖြင့် ချိတ်ထားသော နံရိုးအသား ကို ထုတ်ယူကာ စဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေသလုံးရိုးကို ယူလာပြီး နံရိုးအောက်တွင် ထားရှိလိုက်သည်။ ဆက်လက်၍ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ကြက်ကြော်တစ်ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

'မဟုတ်သေးဘူး... ကြက်ကြော်လို့ ခေါ်ဆိုဖို့ မသင့်တော်ဘူး...'

'ကြက်ကြော်မှာ လက်ချောင်းငါးချောင်း မပါဝင်နိုင်ဘူး...'

ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် သွေးသံရဲရဲဖြင့် ခေါင်းပြတ်တစ်ခုကိုပါ ဖွက်ထားသေးသည်။ အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှီရှန်းက ထိုအစိတ်အပိုင်းများ အားလုံးကို တစ်ခုချင်းစီ ဆက်စပ်လိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့လူတွေရော..."

လီရှန်းမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက မီးဖိုချောင် တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရဘဲ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။ အကယ်၍ စောစောက ပိန်လှီလှီ အမျိုးသမီးသာ မြင်တွေ့သွားပါက ဘူတာရုံတွင် နယ်ဝေးမှလာသူ ဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းခဲ့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် မှတ်မိနေမည် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းက အခြား စဉ်းတီတုံး တစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုစဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် နုပ်နုပ်စဉ်းထားသော အသားကြိတ်များ စုပုံနေပြီး ဓားမကြီးတစ်လက်က စဉ်းတီတုံးပေါ်တွင် စိုက်ဝင်နေသည်။

"ကြည့်ရတာ... ဒီဆိုင်က အမဲသားခေါက်ဆွဲကို အသား တော်တော်များများ ထည့်ပေးလေ့ရှိတယ် ထင်တယ်..."

ရွှီရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ဘူတာရုံတွင် အချိန်မည်မျှ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသနည်း။ သုံးရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရသည်။ ဘူတာရုံ ထွက်ပေါက်တွင် ရွှီရှန်း၊ ကျန်းမိုနှင့် ဟန်ယန်တို့ သုံးဦးသည် တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံခြုံစွာ ဖုံးကွယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဝတ်အစား မျိုးစုံလဲလှယ်ကာ အကြိမ်ရာနှင့်ချီ၍ အဝင်အထွက် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

ထိုလူသတ်သမားများ လုံးဝ စိတ်ရှည်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ရွှီရှန်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားသည်။ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာတွင် လူသတ်သမားများ၏ ပစ်မှတ်မှာ နယ်ဝေးမှလာသူများ ဖြစ်ကြောင်းကို ရဲများက သိရှိသွားသည့် အရိပ်အယောင် မပြသသရွေ့ လူသတ်သမားများ သေချာပေါက် ထပ်မံ လှုပ်ရှားကြမည်သာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ လူသတ်သမားများ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရောဂါဆိုးကြီးက ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခြင်းကို နားလည်ပေးပြီး သူ့အလိုလို သက်သာသွားမည် မဟုတ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှီရှန်းက စားသောက်ကုန်များဖြင့် ပုံဖော်ထားသော လူ့ခန္ဓာကိုယ် ပုံစံကို ကြည့်ရင်း လီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တင်းမာသွားသည်။ လီရှန်းက လေကို ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး အပြင်ဘက်ရှိ အရပ်ဝတ် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"တပ်ဆုတ်မယ်..."

ရွှီရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ လီရှန်း၏ နောက်မှ လိုက်သွားရင်း ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရုတ်တရက် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။

"ကြည့်ရတာ... ချစ်လှစွာသော ဧည့်သည်တော်တွေအတွက် ကစားစရာ ဒုတိယမြောက် ပြကွင်းတစ်ခု ရသွားပြီ ထင်တယ်…”