အခန်း ၃၁

အခန်း (၃၁) အမှုပိတ်သိမ်းခြင်း

အမှုတစ်မှု ပြီးဆုံးရန်အတွက် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်းအပြင် စစ်ကြောရေးလုပ်ဆောင်ခြင်း၊ သက်သေအထောက်အထားများ ရယူခြင်း၊ အစိုးရရှေ့နေရုံးသို့ လွှဲပြောင်းပေးခြင်း၊ တရားခွင်တွင် စစ်ဆေးစီရင်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အကျဉ်းထောင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းတို့ လိုအပ်ပေသည်။

ဤအမှုမှာ မပြီးဆုံးသေးချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပါဝင်ပတ်သက်နေသော လူအရေအတွက် အလွန်များပြားလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နစ်နာသူများ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရသေးပေ။ လူနှစ်ဆယ်ကျော်၏ မိသားစုဝင်များမှာ သူတို့၏ သားသမီးများ သို့မဟုတ် အိမ်ထောင်ဖက်များ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိကြဦးမည် မဟုတ်ဘဲ ပျောက်ဆုံးနေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြဆဲ ဖြစ်တန်ရာသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့ဘက်မှ ထိုမိသားစုဝင်များအား ရှင်းလင်းသော ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ မျှော်လင့်ထားသလို ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။

"မှတ်ပုံတင်ကတ်တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ..."

"ပျောက်သွားပြီ... မင်းတို့က မှတ်ပုံတင်ကတ်တွေကို ပျောက်အောင် လုပ်ပစ်လိုက်တာလား..."

ထိုအချိန်တွင် မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့၏ စစ်ကြောရေးခန်းထဲ၌ ဖြစ်သည်။ လီရှန်း ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်ပြီး လီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တင်းမာနေကာ မျက်လုံးများက မျက်စိရှေ့ရှိ တရားခံကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အရူးတွေ..."

"မင်းတို့က သောက်ရူးတွေပဲ..."

မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ထိုင်နေသော ကျိန့်ချန်ကို ကြည့်ရင်း လီရှန်း အံကြိတ်ထားမိကာ အကြည့်များက တစ်ဖက်လူကို အစိမ်းလိုက် ဝါးစားတော့မတတ် ဖြစ်နေပြီး စကားပြောနေစဉ် လီရှန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ ရွှီရှန်း လည်း စစ်ကြောရေးခန်းထဲတွင် ရှိနေသော်လည်း ရွှီရှန်းမှာ မည်သည့်စကားမှ ဝင်မပြောခဲ့ပေ။ ရွှီရှန်းသည် ဘေးဘက်တွင် ထိုင်ခုံကို မှီ၍သာ ထိုင်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေသည်။

လူသတ်သမား စုစုပေါင်း လေးဦး ရှိသည်။ တိတိကျကျ ဆိုရလျှင် စုစုပေါင်း ရှစ်ဦး ရှိပြီး လေးဦးမှာ ရောဂါဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုလူရှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် ကူညီစောင့်ရှောက်ရေး အသင်းတစ်ခုတွင် အချင်းချင်း သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ကာ သူတို့သည် ငွေရှာဖွေရင်း ဟိုဒီ ပြေးလွှားနေခဲ့ရသော်လည်း ကံဆိုးစွာဖြင့် ငွေပြတ်လပ်သွားသောအခါ တောကြိုတောင်ကြား ဆေးမြီးတို နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သေခါနီး အဘွားအိုတစ်ဦးက ကျိန့်ချန်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ ဘိုးဘေးများလက်ထက်ကတည်းက လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့သော ဆေးမြီးတို နည်းလမ်းတစ်ခုကို ပြောပြခဲ့သည်။

မည်သည့် ဆေးမြီးတို နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း စဉ်းစားစရာပင်။ လူသားစားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သေဒဏ်ပေးခံရပြီးနောက် ကွပ်မျက်ခံလိုက်ရသော သူများကို စားသုံးခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိန့်ချန်တွင် အလွန်ပြင်းထန်သော အဆုတ်ရောဂါ ရှိနေပြီး ထိုအဘွားအိုက လူ့အဆုတ်ကို ဆေးရည်အဖြစ် ပြုတ်သောက်မှသာ ရောဂါပျောက်ကင်းမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ထိုစကားကို ကျိန့်ချန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

ထိုညတွင်ပင် သေခါနီး အဘွားအို၏ အဆုတ်မှာ ဒယ်အိုးထဲတွင် အလွန် အရသာရှိလှသော အသားပြုတ်ရည်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် ပထမဆုံး နစ်နာသူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

"တကယ် အသုံးဝင်တယ်... ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်..."

မူလက တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ကျိန့်ချန် ရုတ်တရက် ရုန်းကန်လာပြီး စူးရှသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်ကာ လီရှန်းကို မျက်လုံးပြူးမျက်ဆံပြူးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ စားပြီးသွားတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရောဂါက သိသိသာသာကို သက်သာသွားခဲ့တာ..."

"ဒါ ဆေးမြီးတို မဟုတ်ဘူး... တကယ်ကို အသုံးဝင်တာ..."

"စောက်ရူးစကားတွေ လာမပြောနဲ့..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ကျိန့်ချန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အခြေအမြစ်မရှိသော ဆေးမြီးတို တစ်ခုအတွက်နှင့် ဤမျှများပြားသော လူများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ရဲအရာရှိများ၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် အသုံးဝင်သည်ဟု ရဲဝံ့စွာ ပြောဆိုနေသေးသည်။ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့က ခွေး တိရစ္ဆာန်ထက်တောင် အောက်တန်းကျတဲ့ ကောင်တွေပဲ..."

ပြောဆိုနေရင်း လီရှန်း ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဘေးတွင်ရှိနေသော ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့က အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်ကြသည်။ စစ်ကြောရေး လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို အသံဖမ်းထားသဖြင့် စကားဖြင့် ဆဲဆိုခြင်းက ပြဿနာ သိပ်မရှိလှချေ။ သို့သော် ရိုက်နှက်ပြီးမှ အစိုးရရှေ့နေရုံးသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်မည် ဆိုပါက ကြီးမားသော ပြဿနာများ ဖြစ်လာပေမည်။

"ငါ အသက်ရှင်ချင်တာလေးကို အပြစ်လုပ်မိသလို ဖြစ်နေတာလား..."

ကျိန့်ချန်၏ စိတ်ခံစားမှုများလည်း ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး ဤအခြေအနေအထိ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျိန့်ချန်၏ ဘဝသက်တမ်းမှာ အဆုံးသတ်ရန် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ငါက ပြစ်မှုကျူးလွန်ချင်လို့ လုပ်ခဲ့တာ မှတ်နေလို့လား..."

"ငါက လူသားစားချင်လို့ စားခဲ့တာ မှတ်နေလို့လား..."

"ငါလည်း မလုပ်ချင်ပါဘူး... ငါလည်း ဒီလို မဖြစ်ချင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ... ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံ မရှိလို့ လုပ်ခဲ့ရတာ..."

ကျိန့်ချန်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းကွဲမတတ် အသံများဖြင့် ဟစ်အော်နေသည်။ ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသော ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် ဒေါသကြောင့် သွေးကြောများ ထောင်ထလာသည်။

'မလုပ်ချင်ဘူး... အဲဒီတော့ မင်းစားခဲ့တာက မင်းအမေကိုများ စားခဲ့တာလား... အိုးထဲမှာ ပြုတ်ထားတာ မင်းအဖွားရဲ့ အချင်းများ မှတ်နေလား...'

ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့က လီရှန်းကို တားဆီးထားသူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ဟန်ယန်နှင့် ကျန်းမိုတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ လီရှန်းထက်ပင် မျက်စိရှေ့ရှိ တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ လူကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးကြိတ်ချင်စိတ် ပေါက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒါ ငါ့အမှားလား..."

"ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို လိမ်ညာပြီး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အလုပ်ထွက်စာမှာ လက်မှတ်ထိုးခိုင်းတာ ငါ့အမှားလား..."

ကျိန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ ရုပ်ဆိုးကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေပြီး စိတ်ခံစားမှုများ အလွန်အမင်း ထကြွနေသည်။

"ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် အလုပ်ထွက်ရင် နစ်နာကြေး မရဘူးဆိုတာ သိရဲ့လား..."

လီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာနေသော်လည်း မည်သည့်စကားမှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်ပင် ကျိန့်ချန်၏ ရောဂါမှာ ရောဂါအသေးအမွှားလေးကို ကြာရှည်ထားရာမှ ရောဂါကြီး ဖြစ်လာသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် လိမ်လည်ခံလိုက်ရသဖြင့် ဆေးကုသရန် ငွေကြေးမရှိတော့ဘဲ ရောဂါအသေးလေးမှ ယခုအခြေအနေအထိ ဆိုးရွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကိုယ့်သဘောနှင့်ကိုယ် အလုပ်ထွက်ရသည့် ကိစ္စသာ မရှိခဲ့ပါက ဤအမှုကြီးမှာ သေချာပေါက် ပေါ်ပေါက်လာမည် မဟုတ်ချေ။

နေရာတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ရွှီရှန်း ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ရွှီရှန်းက ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ခါချလိုက်ပြီး ကျိန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ ထို့နောက် ရွှီရှန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ..."

လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိသည်။

"ဒီမှာနေပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ..."

ရွှီရှန်းက မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်ပြီး စားပွဲတစ်ဖက်ရှိ ကျိန့်ချန်ကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလူရွှင်တော် မိလ္လာမြောင်းထဲက ကြွက်စုတ်က ဒီမှာ အမှိုက်တွေ လာသွန်ချနေတာကို ထိုင်ကြည့်နေရမှာလား..."

လူရွှင်တော်ဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှိုက်ဟုလည်း တင်စားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီရှန်းမှာ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း လီရှန်း စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ကျိန့်ချန်ထံမှ တုံ့ပြန်မှု ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျိန့်ချန်၏ ရင်တွင်း အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ထိရှသွားသည့်အလား ရွှီရှန်းကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ကို စိုက်ကြည့်နေတာလား..."

ရွှီရှန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောနေရင်းမှ မျက်နှာထားကို ပြန်လည် တည်တင်းလိုက်ကာ အကြည့်များတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ အပြည့်အနှက် ပါဝင်နေသည်။

"မင်းက ကုမ္ပဏီရဲ့ လိမ်လည်မှုကြောင့် ဆေးကုဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်မလား..."

"အဲဒါဆို မင်း ကုမ္ပဏီကို သွားရှာလေ..."

"မင်းမှာ လူသတ်ရဲတဲ့ သတ္တိရှိနေမှတော့ ကုမ္ပဏီကိုသွားပြီး လူသွားသတ်တာ ပြဿနာ သွားရှာတာမျိုးကျ ဘာလို့ မလုပ်ရဲတာလဲ..."

"စကားတွေကို လှလှပပ ပြောနေတာက မင်းရဲ့ ပြစ်မှုကျူးလွန်တာကို အကြောင်းပြချက် ပေးနေတာ သက်သက်ပဲ... အရှက်လုံအောင် အဝတ်စတစ်ခု ရှာနေတာနဲ့ အတူတူပဲ... ကြွက်တစ်ကောင်က ခိုးမစားရင် အသက်မရှင်နိုင်ဘူးလို့ တွေးပြီး ခိုးစားရတာကိုပဲ သိပ်ပြီး ဂုဏ်ယူနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကြွက်ဆိုတာ ဘယ်လိုပဲပြောပြော ကြွက်ပါပဲ... ခိုးတယ်ဆိုတဲ့ ကိစ္စက အကြောင်းပြချက် တစ်ထောင်ပေးပေး တစ်သောင်းပေးပေး ခိုးတာ ခိုးတာပါပဲ..."

ပြောဆိုနေရင်း ရွှီရှန်းက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ စကားတစ်ခွန်း ကြားဖူးတယ်..."

"သန်မာတဲ့သူက ပိုသန်မာတဲ့သူကို ဓားနဲ့ရွယ်တယ်... အားနည်းတဲ့သူက ပိုအားနည်းတဲ့သူကို ဓားနဲ့ရွယ်တယ် တဲ့..."

"မင်းကတော့ အားနည်းတဲ့သူစာရင်းထဲတောင် မပါဘူး... အလွန်ဆုံးပြောရရင် သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင် သက်သက်ပဲ..."

သူရဲဘောကြောင်သူဟု ခေါ်ဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီရှန်းမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဤကဲ့သို့ ဆဲဆိုနိုင်မည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။ အလွန် ထိရောက်လှပေသည်။ လီရှန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာသည်။

"စောက်ရူးစကားတွေ လာမပြောနဲ့..."

ကျိန့်ချန်မှာ ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရွှီရှန်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကျိန့်ချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ထားကာ ချုပ်နှောင်ထားမှုမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရသဖြင့် နေရာတွင်သာ ငြိမ်သက်နေရသည်။

"ဒေါသထွက်သွားပြီလား..."

ရွှီရှန်းက သွားများပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... မင်းနဲ့ ငါက အားပြိုင်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီရှန်းသည် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျန်းမာရေးကောင်းပြီး နောက်ထပ် အနှစ်ငါးဆယ်လောက် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမယ့် ငါက... မကြာခင် သေတော့မယ့် မင်းလိုကောင်မျိုးနဲ့ အချိန်ကုန်ခံပြီး အားပြိုင်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"အင်း... အသက်ကို နှမြောပြီး သေရမှာကြောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်က..."

"မဟုတ်သေးဘူး... အသက်ကို နှမြောပြီး သေရမှာကြောက်တယ် ဆိုတာက အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတွေကို ပြောတာ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှီရှန်း အပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အနောက်ဘက်ရှိ ကျိန့်ချန်၏ စိတ်ခံစားမှုများ အလွန်အမင်း ထကြွနေပြီး ရွှီရှန်း၏ စကားများက ကျိန့်ချန်၏ ရင်ထဲရှိ ဟန်ဆောင်ဖုံးကွယ်ထားမှုများကို အကုန်လုံး ဆွဲခွာပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သည့် ကျိန့်ချန်၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် အထင်းသား ဖွင့်ချခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြန်လာခဲ့စမ်း... ခွေးကောင်... မင်း ပြန်လာခဲ့စမ်း..."

ရွှီရှန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျိန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး မတတ်သာသည့်အဆုံး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ရွှီရှန်း တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိန့်ချန်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း၏ ချောမောသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာသည်။

"မင်း သေရတော့မယ်..."

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှီရှန်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကျိန့်ချန်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ထိုစကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အလိုအလျောက် ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ဒေါသထွက်၍ မရတော့ဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး နှင်းပိုက်ခံရသော ခရမ်းသီးကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ရင်တွင်း၌ အေးစက်သွားခဲ့သည်။

'ငါ သေရတော့မယ်...'

ရုတ်တရက် ကျိန့်ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စစ်ကြောရေးခန်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စစ်ကြောရေးခန်းကြီးမှာ ပိုမို၍ လက်တွေ့ကျလာခဲ့သည်။ သူ သေရတော့မည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"မဟုတ်သေးဘူး... ငါ မသေနိုင်ဘူး... ဒါ ငါ့ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူး..."

"ကုမ္ပဏီကြောင့်... ကုမ္ပဏီက ငါ့ပိုက်ဆံတွေကို ဖြတ်စားလို့ ငါက လူသတ်ခဲ့ရတာ... မင်းတို့ ကုမ္ပဏီကို သွားရှာကြလေ..."

"ဒါ ငါ့အမှား မဟုတ်ဘူး... တောင်းပန်ပါတယ်... မင်းတို့ တခြားလူကို သွားရှာကြပါ..."

မျက်နှာ တင်းမာနေသော လီရှန်းကို ကြည့်ရင်း ကျိန့်ချန်မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ လီရှန်း၏ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရာ တပ်ဆင်ထားကြောင်းကို ကျိန့်ချန် သေချာစွာ မြင်တွေ့ခွင့် မရခဲ့ချေ။

၎င်းမှာ နိုင်ငံတော် တံဆိပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။