အခန်း ၃၄

အခန်း ၃၄ အထူးဝန်ထမ်း ဦးလေးပါးနှင့် စားဖိုမှူး ဇာတ်လမ်းအစ

"ရွှီရှန်း... အစ်ကိုတို့နဲ့ အတူတူနေတာ များသွားလို့... အကျင့်ဆိုးတွေ ကူးလာတာလား..."

ဟန်ယွဲ့က ရွှီရှန်းကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်၏။

"ရှောင်ရှန်း... အခု အလုပ်အကိုင်က အရေးအကြီးဆုံး အချိန်ပဲ... အကျင့်မကောင်းတဲ့ လူတွေနဲ့ မပေါင်းနဲ့..."

"ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးက လူတစ်ယောက်ကို အများကြီး လွှမ်းမိုးနိုင်တယ်..."

"အရွယ်ရောက်လာရင်... ပြောတဲ့ စကားတွေကို နားလည်လာပါလိမ့်မယ်..."

ရွှီရှန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ ဥပဒေပြင်ပက လူမိုက်ကြီး ဆုံးမခံနေရခြင်းပင်။

"အသက် နှစ်ဆယ့်လေးနှစ် တောင် ရှိနေပြီလေ..."

ရွှီရှန်း အနည်းငယ် နားမလည်စွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးကြီး... မျက်စိထဲမှာတော့ ကလေးပဲ..."

ဟန်ယွဲ့က လှပသော မျက်နှာလေးကို တည်တင်းကာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ ရွှီရှန်း၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း အတိအကျ မပြောတတ်ချေ။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရွှီရှန်းနှင့် ဟန်ယွဲ့ နှစ်ဦးစလုံး ဆက်လက်၍ မငြင်းခုံကြတော့ပေ။

"ရော့..."

ရွှီရှန်း နောက်ဘက်အခန်းသို့ သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဟန်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရွှီရှန်း၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေပြီ။

"များများ စားထား... ချုပ်နှောင်ရေး အခန်းထဲက အစားအသောက်က သိပ်မကောင်းဘူးလို့ ဟန်ယန် ပြောတယ်... ရဲတွေနဲ့ အတူတူ ညလုံးပေါက် အလုပ်လုပ်နေရတာဆိုတော့... ထမင်းစားချိန်လည်း မှန်မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ဟန်ယွဲ့၏ လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် သနားညှာတာမှုများ အနည်းငယ် ပေါ်လာ၏။ ပြီးခဲ့သည့် ငါးရက်အတွင်း အိပ်ရေးပျက်ထားသဖြင့် ရွှီရှန်း၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေသည်ကို ဟန်ယွဲ့ တွေ့လိုက်ရပေသည်။

"ပိန်သွားတယ်... အရင်ဆုံး ကြက်ဥလေး စားပြီး ဗိုက်ကို နည်းနည်း ဖြည့်ထား..."

"နောက်ဘက်အခန်းမှာ ကြိုပြုတ်ထားတဲ့ ကြက်ပေါင်းရည် ရှိတယ်... ခဏနေရင် သောက်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး..."

"အိမ်မှာ ဒီရက်ပိုင်း ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး... စိတ်မပူနဲ့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်... အရင်ဆုံး သွားပြီး ကောင်းကောင်း အိပ်လိုက်ဦး... ထမင်းစားချိန် ရောက်ရင် လာခေါ်မယ်..."

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း သရဲအိမ် ကိစ္စများကို ဟန်ယွဲ့ တစ်ဦးတည်း ပင်ပန်းခံ လုပ်ဆောင်နေရသည့်အပြင် ဟန်ယန်ထံမှ သတင်းများ စုံစမ်းရန် အချိန်ပေးရသေးသည်။ ထို့အပြင် ရွှီရှန်းအတွက် ကြက်ပေါင်းရည်ကိုပါ ပြုတ်ပေးထားသေး၏။

"ကောင်းပါပြီ... ခဏနေရင် သောက်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရွှီရှန်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ ဟုပင် အော်ပြောမိမတတ် ဖြစ်သွားလေသည်။

"အင်း... လိမ္မာရင် ပြီးတာပဲ..."

ဟန်ယွဲ့ အလွန် ကျေနပ်သွားချေပြီ။

"နောင်ကျရင် ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်မယ်ဆိုတာကို မမျှော်လင့်ပါဘူး... ကျန်းမာတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး ရှိပြီး အေးအေးချမ်းချမ်းလေး ဘဝကို ဖြတ်သန်းသွားရရင် ရပါပြီ... အရာရာတိုင်းကို အရမ်းကြီး အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့... တကယ်တော့..."

စကားလုံးများက ထူးဆန်းနေသည်။ သို့သော် ရွှီရှန်း ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်၏။ ရွှီရှန်း၏ နားများက ငါ ဟူသော စကားလုံးကို အမေ ဟု အလိုအလျောက် ပြောင်းလဲ နားလည်သွားလေပြီ။

"အင်းအင်း... ကောင်းပါပြီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ယွဲ့လျန်..."

ရွှီရှန်း နားထောင်ရင်း ခေါင်းညိတ်နေပေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ဟန်ယွဲ့၏ ပြောဆိုမှုများ ပြီးဆုံးသွားမှသာ ရွှီရှန်း အခွင့်အရေး ယူ၍ အကြံအစည်ကို ပြောပြလိုက်၏။

"ချုပ်နှောင်ရေး အခန်းက တော်တော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်... အခု အိပ်မငိုက်သေးပါဘူး..."

"ခဏနေရင် အပြင်ထွက်ပြီး သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့မလို့..."

'သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်နဲ့ သွားတွေ့မယ်...'

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က လီရှူ တို့ မောင်နှမနှင့် မီမီ ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဟန်ယွဲ့ အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။

"စောစော ပြန်လာခဲ့နော်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ရွှီရှန်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ဟန်ယွဲ့ လက်မှတ်ရုံဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာချေပြီ။

'နေပါဦး... ဒါက ငါ့အိမ်လေ...'

'အပြင်ထွက်တာကို ဘာဖြစ်လို့ ယွဲ့လျန် ဆီမှာ ခွင့်တောင်းနေရတာလဲ...'

ရွှီရှန်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပေသည်။

'ထားလိုက်ပါတော့... တစ်နေ့ကျရင်... ယွဲ့လျန် ရဲ့ ဒီအကျင့်ဆိုးကို ပြင်ခိုင်းရမယ်...'

ထိုသို့ တွေးပြီးနောက် ရွှီရှန်းသည် နောက်ဘက်အခန်းသို့ သွားလိုက်၏။ အနွေးဓာတ် ကျန်ရှိနေသေးသော ကြက်ပေါင်းရည်ကို သောက်ပြီးနောက် ရွှီရှန်း အနည်းငယ် အနားယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် နာရီကို ထုတ်၍ အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

'ထွက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ...'

ရွှီရှန်း ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

"အော်... ကျန်းပါ... သတိရလို့ ပြောရဦးမယ်..."

ည ကိုးနာရီခွဲ အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။ ချွန်းဟွာလမ်း ရှိ ခေါက်ဆွဲဆိုင် တစ်ဆိုင်၌ ကျန်းပါ ဟု အမည်ရသော အမျိုးသားသည် ယခုလေးတင် လစာကို လက်ခံရယူခဲ့ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်က ကျန်းပါကို တားဆီးလိုက်၏။ ကျန်းပါ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းပါ ၏ ရုပ်ရည်မှာ ထူးခြားမှု မရှိချေ။ အရပ် တစ်မီတာ ခုနစ်ဆယ့်ငါး စင်တီမီတာခန့် ရှိပြီး အသက် သုံးဆယ့်ငါးနှစ် အရွယ် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ပင်။ ဝမ်းစာအတွက်သာ လုံလောက်သော လစာကို ရရှိထား၏။ ကျန်းပါ သည် စကားနည်းသော်လည်း ဟာသဉာဏ် အနည်းငယ် ရှိသည်။ အလုပ်ကို တိကျသေချာစွာ လုပ်ဆောင်ပြီး အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် ကြိုးစားလေ့ရှိပေသည်။ ဤစားသောက်ဆိုင်တွင် ဆိုင်ရှင်က သက်တမ်းလွန် အစားအစာများနှင့် အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းသော ဆီများကိုသာ ပေးသော်လည်း ကျန်းပါ က တတ်နိုင်သမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများ ဖြစ်အောင် ချက်ပြုတ်ပေးလေ့ရှိ၏။

"ဒီရက်ပိုင်း စီးပွားရေး သိပ်မကောင်းလို့ ဆိုင်ကို ပိတ်တော့မလို့ စဉ်းစားနေတယ်... ဆိုင်ကို ငှားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်... အဲဒီတော့ မင်းဘက်ကလည်း..."

ဆိုင်ရှင်မှာ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဆိုင်ရှင်က တုပထားသော အပြုံးဖြင့် ကျန်းပါကို ကြည့်ကာ စေတနာထားသကဲ့သို့ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း အခြားဘယ်နေရာမှာ စားဖိုမှူး လိုအပ်လဲ ဆိုတာ စုံစမ်းပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းပါ က ဆိုင်ရှင် ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း နားလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အင်း... သိပါပြီ..."

ကျန်းပါ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ဆိုင်ရှင် မည်သူ့ကို မေးမြန်းပေးမည် ဆိုသည်ကို ကျန်းပါ မမေးခဲ့ချေ။ ယနေ့ နံနက် အလုပ်လာစဉ် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဆိုင်ရှင်က သားဖြစ်သူကို ဆိုင်အမွေပေးမည့်အကြောင်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဖုန်းပြောနေသည်ကို ကျန်းပါ ကြားခဲ့ရပေသည်။ သားဖြစ်သူက ဆိုင်ကို အမွေဆက်ခံပြီးနောက် ဆိုင်ကို ကော်ဖီဆိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုကြောင်း သိရ၏။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပါ လို စားဖိုမှူး တစ်ယောက်ကို လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ စီးပွားရေး မကောင်းဘူး ဆိုသည်မှာ အလိမ်အညာသာ ပင်။ ဖုန်းပြောသံကို ကျန်းပါ ကြားစေရန် တမင်တကာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းပါ သည် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သူ တစ်ဦးဖြစ်ချေသည်။

ကျန်းပါ သည် ချွန်းဟွာလမ်း ပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများ၊ ရယ်မောသံများ၊ အော်ဟစ်သံများ၊ စကားပြောသံများ၊ ကားဟွန်းသံများ၊ အသားကင်ဆိုင်မှ ဆူညံသံများကို ကြားနေရသည်။ ရုတ်တရက် ကျန်းပါ လမ်းပျောက်သွားလေပြီ။ ကမ္ဘာကြီးက ကျန်းပါကို ဖယ်ထုတ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများနှင့် လုံးဝ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။ ကျန်းပါ သည် လမ်းမပေါ်သို့ လျှောက်သွားပြီး လူအများ အသွားအလာ များပြားသော လမ်းဆုံလမ်းခွရှိ ခုံတန်းလျား တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်၏။ ကျန်းပါ ၏ မျက်လုံးများတွင် လမ်းပျောက်နေမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

တကယ်တော့ လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ် ကတည်းက ကျန်းပါ သည် အနာဂတ်ကို ကြိုတင် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ မည်သည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းရမည်ကို ကျန်းပါ သိရှိထားသည်။ မည်သို့သော အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း သိထားပေသည်။ ယခုအခါတွင် ကျန်းပါ သည် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားခဲ့သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေရခြင်း ပင်။ အရာရာတိုင်းကို အလွှာ ဟူသော စကားလုံး နှစ်လုံးဖြင့် သတ်မှတ်ခံထားရကြောင်း ကျန်းပါ အသေအချာ သိရှိထားလေသည်။ ကျန်းပါ ကံကောင်းသည်မှာ အောက်ခြေအလွှာနှင့် မသက်ဆိုင်သော တွေးခေါ်မှုနှင့် အမြင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည်မှာ ကျန်းပါ ၏ စွမ်းဆောင်ရည် ရပ်တန့်သွားပြီးမှ ထိုတွေးခေါ်မှုမျိုးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းပါ သည် အသက် နှစ်ဆယ် အရွယ်တွင် ငိုကြွေးခဲ့ဖူးသည်။ ငွေတစ်ယွမ် ကောက်ရပြီး ဝမ်းသာနေသည့် သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ချင်ခဲ့ပြီး ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မနေချင်ခဲ့ပေ။ ကျန်းပါ ပြောင်းလဲချင်ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ဆံပင်ကို သေသပ်စွာ ဖြီးသင်ပြီး မျက်နှာကို သန့်ရှင်းစွာ ထားရှိကာ လူမှုဆက်ဆံရေး၊ စကားပြောဆိုမှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှုများတွင် အခြားသူများနှင့် မတူညီအောင် နေထိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ကျန်းပါ သည် သာမန်လူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ အမှိုက်ပုံးထဲတွင် အမှိုက်ရှာနေသော လေလွင့်သူကို ကျန်းပါ ကြည့်နေမိ၏။ ဆီတွေ ပေကျံနေပြီး ခေါင်းမလျှော်ထားသဖြင့် ဆံပင်များက ရှုပ်ပွနေသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ရုံးဝန်ထမ်းများကိုလည်း ကြည့်နေမိပေသည်။ ကျန်းပါ သည် ထိုလူများတွင် သပ်ရပ်စွာ နေထိုင်တတ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် မြင်တွေ့နေရပြီး ထိုလူများနှင့် ဘာမှ မကွာခြားကြောင်း သိလိုက်ရချေပြီ။

ကျန်းပါ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အချိန်က အရှိန်မြှင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးမှာ တိမ်တိုက်များကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဆူညံနေသော ကမ္ဘာကြီးက ကျန်းပါနှင့် မသက်ဆိုင်သော အိပ်မောကျစေသည့် ဂီတသံစဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ကျန်းပါ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေပြီး အိပ်ရေးဝဝ အိပ်ချင်နေပေသည်။ တစ်သက်လုံး အိပ်နေရလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု တွေးမိလေ၏။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျန်းပါ ၏ အသိစိတ်များ နစ်မြုပ်သွားချေပြီ။

မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ မျက်စိရှေ့တွင် တောက်ပသော ကြယ်ရောင်စုံ ကောင်းကင်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းပါ သည် မျက်လုံးဖွင့်လျက် အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် ဘေး၌ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော ရွှီရှန်းကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။ ကျန်းပါ သည် ရွှီရှန်းကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိချေ။

ရွှီရှန်း က ကျန်းပါကို ကြည့်ရင်း အလွန် ဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ လိပ်ကတ်တစ်ခုကို ထုတ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

'ဒီလူက ကစားကွင်းက ဧည့်သည်တွေရဲ့ သူငယ်ချင်းသစ် ဖြစ်ပုံရတယ်...'

'နာမည်က ကျန်းပါ ဆိုလား...'

'ဦးလေးပါး လို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်...'

'ဧည့်သည်တွေက ဦးလေးပါး ကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်...'

"ခင်ဗျားအတွက် သင့်တော်မယ့် အလုပ်တစ်ခု ရှာဖို့ စိတ်ဝင်စားမှု ရှိလား..."

လိပ်ကတ်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းပါ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ တည်ငြိမ်သော ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လိပ်ကတ် ကမ်းပေးခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်း ပင်။ ကျန်းပါ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး ထိုအပြုံးကို ကြည့်ရင်း မှော်ပညာ တစ်ခုခု၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။ ကျန်းပါ သည် လိပ်ကတ်ကို လှမ်းယူလိုက်လေ၏။

[ဇာတ်လမ်းအစ - စားဖိုမှူး]

"လူတစ်ယောက်အတွက် အရေးအကြီးဆုံးက ဘာလဲ..."

"ကိုယ်ကျင့်တရား..."

"မှားတယ်..."

"ဒါဆို ဘာလဲ..."

"ချက်ပြုတ်စီမံနည်း…”