အခန်း ၃၆

အခန်း ၃၆ ဦးလေးပါး... ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံရမယ့် အချိန်တန်ပြီ

ထိုအချိန်တွင် တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းထဲ၌ ရပ်နေသော ရွှီရှန်းသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်၏။

ဤနေရာသည် ရွှီရှန်းက ကစားကွင်းပေါ်တွင် ဆောက်လုပ်ထားသော ရွာငယ်လေး တစ်ရွာနှင့် ဆင်တူပေသည်။ ပြကွင်း ကျယ်ဝန်းလွန်းသဖြင့် အကြမ်းဖျင်းသာ ဖန်တီးထားရပြီး ပြန်လည် မွမ်းမံရန် ငွေကြေး မရှိသောကြောင့် ရွှီရှန်း၏ မူလ အစီအစဉ်တွင် ဒုတိယ ပြကွင်းအဖြစ် ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

ရွှီရှန်း အနေဖြင့် အခမဲ့ အသုံးပြုခွင့် ရရှိသွားခြင်း ပင်။

ရွှီရှန်း စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ပြကွင်းအတွင်းရှိ လုံခြုံရေး ကင်မရာများ ချက်ချင်း အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အနီးနား ပတ်ဝန်းကျင် မီတာရာဂဏန်း အတွင်းရှိ လူများအားလုံး ရုတ်တရက် အိပ်ငိုက်လာကြကာ မည်သူမျှ ခိုးမကြည့်နိုင်ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။

အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ရွှီရှန်း၏ ခြေအောက်မှ စတင် ထွက်ပေါ်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပြန့်နှံ့သွားကာ ပြကွင်း တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားပေသည်။

[နေရာလွတ်ကို စစ်ဆေးနေပါသည်]

[နေရာလွတ် လုံခြုံမှုရှိပါသည်... နေရာလွတ် ပမာဏကို တွက်ချက်နေပါသည်]

[စစ်ဆေးခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ... ပြုပြင်မွမ်းမံမှု လိုအပ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်းကို စတင် လုပ်ဆောင်နေပါပြီ]

ရွှီရှန်း၏ နားထဲတွင် စနစ်အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအပြာရောင် အလင်းတန်းများက အပြာရောင် ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပြကွင်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားလေသည်။ အဆောက်အအုံများ၊ နံရံများမှအစ အုတ်ခဲများ အားလုံး အပါအဝင် ဖြစ်ချေသည်။

သုံးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် လုံခြုံရေး ကင်မရာများ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားပေသည်။

[ပြုပြင်မွမ်းမံခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ... ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် ဆက်လက် ကြိုးစားပါ]

[ပြီးခဲ့သော ငါးရက်အတွင်း ပြုပြင်မွမ်းမံခဲ့သည့် မှတ်တမ်းဗီဒီယိုများကို ဖန်တီးပြီးဖြစ်၍ ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် စောင့်ကြည့်ခန်းသို့ သွားရောက် စစ်ဆေးနိုင်ပါသည်]

ရွှီရှန်း မျက်စိရှေ့ရှိ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အခြေခံ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ယခင်ကနှင့် သိပ်မကွာခြားလှချေ။

သို့သော် အပြင်အဆင်ပိုင်းတွင် ၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များမှ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင် ကျေးလက်ရွာ ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဘိလပ်မြေ အဆောက်အအုံများနှင့် ရွှံ့အုတ်အိမ်များ ရောနှောနေလေသည်။

လျှပ်စစ်မီးတိုင်ကြီးများက မတ်တတ်ရပ်နေသော လူရိပ်များကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရ၏။ ပွင့်ဟနေသော ပြတင်းပေါက်များ အတွင်း၌ အမှောင်ထုသာ ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က ချောင်းကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။

ပြကွင်း အဝင်ဝတွင်မူ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ပေါ်ပေါက်လာချေပြီ။

ရွှီရှန်း စားသောက်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်သွားလေသည်။ ဆိုင်အတွင်းပိုင်းမှာ အတော်လေး သပ်ရပ်နေပြီး စကျင်ကျောက် ကြမ်းခင်းများ ခင်းကျင်းထားကာ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် အချို့ကို တွေ့ရ၏။ ထို့အပြင် နောက်ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်နှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ပြတင်းပေါက် တစ်ခုလည်း ပါရှိလေသည်။

အလယ်ဗဟိုတွင် လူဆယ်ဦးကျော် အတူတကွ စားသောက်နိုင်သော စားပွဲဝိုင်းကြီး တစ်လုံး ရှိပြီး အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဖန်ပဒေသာ မီးဆိုင်းကြီးမှ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်များ ဖြာကျနေပေသည်။

မီးဖိုချောင် အတွင်းရှိ အသုံးအဆောင်များမှာလည်း အလွန် ပြည့်စုံလှသည်။ ဇိမ်ခံဟိုတယ်ကြီးများ၏ မီးဖိုချောင်များနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျခြင်း မရှိချေ။

"ကြည့်ရတာ... ဒီနေရာက ဦးလေးပါး ရဲ့ အလုပ်လုပ်ရမယ့် နေရာဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

ရွှီရှန်းက မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်၏။

ရွှီရှန်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အသား ခြောက်တုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အရေခွံ ခွာထားသော သွေးသံရဲရဲ ခေါင်းပြတ် ခြောက်လုံးကိုပါ တွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ ခေါင်းပြတ်များမှာ အလွန် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပြီး မည်သည့် တိရစ္ဆာန်၏ ခေါင်းဖြစ်ကြောင်း သဲသဲကွဲကွဲ မသိရချေ။ ပြင်ပမှ ရိုက်နှက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ရှိနေပြီး ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူ့ခေါင်းနှင့် အလွန် တူညီနေကြောင်း ရွှီရှန်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုကဲ့သို့ တွေးတောမိသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချိတ်ဆွဲထားသော အသား ခြောက်တုံးမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ရွှီရှန်း၏ မျက်စိထဲတွင် ထိုအသားတုံးများမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှ လူ့ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများနှင့် တထေရာတည်း တူညီသွားချေပြီ။

ကွာခြားချက်မှာ ဤနေရာရှိ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများမှာ အရေခွံ ခွာခံထားရပြီး အတွင်းကလီစာများ ဖယ်ထုတ်ကာ သံချိတ်များဖြင့် ချိတ်ဆွဲခံထားရခြင်း သာ ပင်။ အမြင်အာရုံ အနံ့အာရုံနှင့် အတွေ့အာရုံ အားလုံးက လူသားများကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သို့တည်းမဟုတ် ထိုအရာများက တကယ့် လူသား အစစ်အမှန်များပင် ဖြစ်နေနိုင်ချေသည်။

သို့သော် ရင်တွင်းရှိ တွေးတောမှုများကို ရှင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုအရာများမှာ ဆီလီကွန် ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်း ရွှီရှန်း သေချာစွာ သိရှိသွားပေသည်။

"ဒီဟာတွေက အစစ်ဖြစ်နေလို့တော့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူး..."

"အကယ်၍ အစစ်တွေသာ ဖြစ်နေရင်... သရဲအိမ်ကြီးကို ဝင်ဖမ်းရုံနဲ့တင်... တပ်ခွဲမှူးကြီး လီရှန်း တစ်ယောက် မြို့တော်အထိ ရာထူးတိုးသွားနိုင်တယ်..."

ရွှီရှန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

"မနက်ဖြန် ရောက်ဖို့ပဲ စောင့်ရတော့မယ်..."

ဝန်ထမ်းလည်း ရရှိပြီ ဖြစ်သလို ပြကွင်းလည်း အသင့် ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဖမ်းဆီး မခံရသေးချေ။ ယခု မနက်ဖြန် ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရုံသာ ကျန်တော့ပေသည်။ မနက်ဖြန်တွင် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် ဧည့်သည်များကို ဦးလေးပါး နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရမည် ဖြစ်၏။

အချိန်များက လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်နေ့ လနှစ်ဆယ့်နှစ်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ရွှီရှန်း စောစောစီးစီး နိုးထလာခဲ့ပြီး ဟန်ယွဲ့ လာနှိုးစရာပင် မလိုလိုက်ချေ။

"သူဌေး ရွှီရှန်း... မင်္ဂလာပါ..."

နောက်ဘက်အခန်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ဦးလေးပါး ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ကျန်းပါ က ရွှီရှန်းကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးပါး ၏ ပုံစံမှာ ယမန်နေ့ညကအတိုင်း ဆံပင်ကို သုံးချိုးခုနစ်ချိုး သေသပ်စွာ ခွဲထားပြီး ရွှေရောင် အနည်းငယ် သန်းနေလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းခိုင်မာပြီး အခြားသူများကို ကြည့်သော မျက်ဝန်းများက လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော်လည်း နွေးထွေးသော ခံစားချက်ကိုလည်း ပေးစွမ်းနိုင်၏။ ရေပြာရင့်ရောင် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါက်မှာ ပီပြင်ကာ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကျက်သရေရှိပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်များ လွှမ်းခြုံနေချေသည်။

"ဦးလေးပါး လို့ ခေါ်ရတာ တကယ်ကို တန်ပါတယ်..."

ရွှီရှန်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကိုရော... ဦးလေးပါး မှတ်မိရဲ့လား..."

"သေချာ သရုပ်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ရော ယုံကြည်မှု ရှိရဲ့လား..."

ယမန်နေ့ညကတည်းက ရွှီရှန်း ပြင်ဆင်ထားသော ပြကွင်း စည်းမျဉ်းများကို ဦးလေးပါး ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ တစ်ဖက်လူ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ ယခုအချိန်တွင် အလွတ်ရလောက်အောင် ကျက်မှတ်ပြီး ဖြစ်နေမည်မှာ သေချာပေသည်။

"ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ဦးလေးပါး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး တစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ဤပြကွင်း၏ စည်းမျဉ်းများမှာ ဦးလေးပါး အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။ ရွှီရှန်း အနေဖြင့် ဦးလေးပါး အပေါ် တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

"ကိုယ်တိုင်ရဲ့ စရိုက်အတိုင်းပဲ သရုပ်ဆောင်ပေးပါ..."

ဦးလေးပါး ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။

"မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း အတူတူပဲ..."

ရွှီရှန်းက ဘေးဘက်ရှိ ကလေးငယ် နှစ်ဦးကိုလည်း သေချာစွာ မှာကြားလိုက်လေသည်။

"အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်ကိုတော့ မင်းဆီ အပ်လိုက်ပြီ... မီမီ... မင်း ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးမလား..."

ရွှီရှန်းက မီမီ ကို ကြည့်ကာ အလွန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။ မီမီ တစ်ကောင် အမြဲတမ်းလိုလို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေချေသည်။ ခွေးလေး၏ အလုပ်မှာ အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်း တစ်ခုတည်းတွင်သာ မဟုတ်ဘဲ အခြား ပြကွင်းများသို့ပါ အချိန်မရွေး သွားရောက် လည်ပတ်နိုင်ပြီး ကံဆိုးမည့် ဧည့်သည်များကို ရွေးချယ် အလန့်တိုက်ရန် ပင်။

"ကောင်းပြီ... အခု အလုပ်စဖို့ ပြင်ဆင်ကြရအောင်..."

ရွှီရှန်း လက်ခုပ်တီးလိုက်ပြီးနောက် အားလုံး နံနက်စာ စားသောက်ပြီး ပြကွင်းများဆီသို့ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ လီရှူ တို့ မောင်နှမမှာ အသက်ဝင်လာသော စက္ကူရုပ်များကဲ့သို့ အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ လူ့ခေါင်းကြီး တပ်ဆင်ထားပြီး တောင့်တင်းနေသော အပြုံးကြီးဖြင့် မီမီ ကလည်း သူတို့ နောက်မှ လိုက်ပါသွားချေသည်။

ဦးလေးပါး တစ်ဦးတည်းသာ အလျင်စလို မရှိဘဲ နောက်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လိုက်ပါသွားပြီး မျက်လုံးများက မီမီ ၏ လည်ပင်းကို အကဲခတ်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

ရွှီရှန်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ယမန်နေ့ညက မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ရုံးမှ ကစားကွင်းသို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက ဒုတိယ ပြကွင်းအတွက် စတင် ကြော်ငြာနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ယခင်က လာရောက် ကစားဖူးသော ဧည့်သည်ဟောင်းများလည်း သတင်းရရှိသဖြင့် အချိန်ရသူများက မနက်စောစောကတည်းက ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

"တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းကို အသစ် ပြန်လည် မွမ်းမံထားပြီး ဧည့်သည်တွေကို ပြန်လည် ဖိတ်ခေါ်နေပါပြီ..."

"လက်မှတ်ဈေးနှုန်းက ယွမ်နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပြီး အစားအသောက် တစ်ပွဲ အခမဲ့ ရပါမယ်... လူဆယ်ယောက်ကို တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့ပေးမှာပါ..."

"ပထမဆုံး အောင်မြင်တဲ့ အဖွဲ့က လူတစ်ယောက်ကို ဆုကြေး ယွမ်ငါးဆယ် ရရှိမှာ ဖြစ်ပြီး... အဖွဲ့ကို အများဆုံး ကူညီပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး ဧည့်သည် ကတော့ ဆုကြေး ယွမ်နှစ်ရာ ရရှိမှာ ဖြစ်ပါတယ်..."

"ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက နေ့တိုင်း မရနိုင်ပါဘူး... အရင်လာတဲ့သူ အရင် ဦးစားပေးမှာပါ..."

ရွှီရှန်း အသံကုန်ဟစ်ကာ အစွမ်းကုန် ကြော်ငြာနေပေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ တဖြည်းဖြည်း များပြားလာပြီး သရဲအိမ် အနီးသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြ၏။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ လူများပြားလာသော်လည်း ဝင်ရောက် စမ်းသပ်လိုသူ တစ်ဦးမျှ မရှိခြင်း ပင်။

"အစ်ကိုကျောက်... ရောက်လာမှတော့ ပြကွင်းအသစ်ကို ဝင်မစမ်းကြည့်ချင်ဘူးလား..."

အချိန်အတော်ကြာ အော်ဟစ်နေသော်လည်း အကျိုးမထူးသဖြင့် ရွှီရှန်းက ဧည့်သည်ဟောင်းများကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်လေသည်။ ယခင်က အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းကို အောင်မြင်ပြီး ဆုကြေးရရှိရန်အတွက် ဆယ်ကြိမ်ကျော်ခန့် ကစားခဲ့သော ဧည့်သည် အများအပြား ရှိခဲ့ပေသည်။ ထိုထဲတွင် အစ်ကိုကျောက် ဆိုသူလည်း ပါဝင်ပြီး ယွမ်တစ်ရာ ဆုကြေး ရရှိရန်အတွက် ဆယ့်နှစ်ကြိမ်တိတိ ဝင်ရောက် ကစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ နောက်ဆုံးတွင် မျက်ရည်များဖြင့် ယွမ်နှစ်ဆယ် အရှုံးပေါ်သွားခဲ့ချေသည်။ ထိုသူမှာ ယခုအခါ သရဲအိမ်၏ ဝါရင့် ကစားသမား တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေလေပြီ။

"ဟင်းဟင်း..."

အစ်ကိုကျောက် က ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ အတွင်းခံတွေ ရောင်းမထွက်လို့လား..."

"အစ်ကိုကျောက် ကလည်းဗျာ... ကျွန်တော်က သရဲအိမ် သူဌေးပါ... အတွင်းခံဆိုင် ဖွင့်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရွှီရှန်းမှာ ဂုဏ်သိက္ခာ ထိခိုက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။

"လက်မှတ်တွေ ရောင်းမထွက်လို့လား လို့ပဲ မေးသင့်တာပေါ့..."

"ဘာများ ကွာခြားသွားလို့လဲ..."

"အများကြီး ကွာတာပေါ့... အစ်ကို့ကို ဈေးလျှော့ပေးမယ်... စမ်းကြည့်မလား..."

"ဟင်းဟင်း..."

အစ်ကိုကျောက် ပါးစပ်ပိတ်သွားပြီး မည်သို့ပင် ပြောစေကာမူ လက်မှတ်ဝယ်ရန် ငြင်းဆန်နေလေသည်။ ရွှီရှန်း မတတ်နိုင်တော့ဘဲ အခြားသူများကိုသာ ဆက်လက် စည်းရုံးရတော့ပေသည်။ သို့သော် နာရီဝက်ခန့် ကြာသွားသော်လည်း ပထမဆုံး အဖွဲ့ကိုပင် ဖွဲ့စည်း၍ မရသေးချေ။

"လက်မှတ် ဝယ်ပြီးရင်... အထဲမှာ နာမည်ကြီး စားဖိုမှူးက အခမဲ့ နေ့လယ်စာ တစ်နပ် သေချာ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးမှာပါ..."

ရွှီရှန်းက လက်မလျှော့ဘဲ ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်၏။ အခြားစကားများ ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"နေ့လယ်စာ ဟုတ်လား... နေ့လယ်စာတော့ မလိုပါဘူး..."

"သူဌေး... အဲဒီ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ဆိုတဲ့ လက်မှတ် လေးစောင် ပေးစမ်းပါ..."

လူအုပ်ကြီးက အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ မောက်မာကြွားဝါပြီး အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာများ ရှိသည့် ခန္ဓာကိုယ် တုတ်ခိုင်သော အမျိုးသား လေးဦး ပေါ်လာပြီး ထိုအထဲမှ နှစ်ဦးမှာ ဗီဒီယို ကင်မရာများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အစ်ကိုကျောက် မျက်ခုံးပင့်သွားပြီး ထိုလူလေးဦးကို ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"သူဌေး ရွှီရှန်း... ဒီလေးယောက်ကို သတိထားဦးနော်..."

"အော်... ဘယ်လို သတိထားရမှာလဲ..."

ရွှီရှန်း မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။ ထိုလူလေးဦး၏ ရောက်ရှိလာမှုက ရိုးရိုးသားသား မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"အထူးတလည် ပြောစရာတော့ မရှိပါဘူး... သူတို့က လိမ်ညာတာတွေကို လိုက်ဖော်ထုတ်နေတဲ့ သူတွေပဲ..."

အစ်ကိုကျောက် က ဟန်ယွဲ့ထံတွင် လက်မှတ်ဝယ်နေသော လူလေးဦးကို ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ သရဲအိမ်က ဒီရက်ပိုင်း အင်တာနက် စာမျက်နှာတွေမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးနေတာကိုး..."

"ဒီလေးယောက်က အပြင်ဘက် လှည့်လည်သွားလာပြီး... ညဘက် သရဲခြောက်တဲ့ ဆေးရုံတွေကို သွားစူးစမ်းတဲ့ သူတွေပဲ..."

"တစ်နည်းပြောရရင်... မင်းတို့ဆီက နာမည်ကြီးမှုကို အသုံးချပြီး... မင်းတို့ကို နင်းကာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သက်သက် လာကြတာပဲ..."

"မင်း အရင်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းတင် ကင်မရာတွေ ယူလာလို့ရတယ် ဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းက သူတို့ကို ဆွဲဆောင်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်..."

မိမိကို နင်းကာ ပိုက်ဆံရှာမည် ဟုတ်ပါလား။ ရွှီရှန်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး ယခင်ဘဝက ထိုကဲ့သို့သော လူစုမျိုး အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ကြောင်း ခေါင်းထဲတွင် သတိရသွားချေသည်။ သူတို့သည် သရဲအိမ်များ၏ နာမည်ကြီးမှုကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ကာ ယခင်က သူတို့ တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အရာများလောက် မကြောက်စရာ မကောင်းကြောင်း ပြောဆိုပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရယူလေ့ရှိကြပေသည်။

ယခု မိမိကို ပစ်မှတ်ထားလာခြင်း ဖြစ်မည်လားဟု ရွှီရှန်း တွေးတောမိကာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားလေ၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကျွန်တော် သိပါပြီ..."

ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီရှန်း ဘေးသို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ အဖွဲ့ဝင် ပြည့်အောင် စုရုံးနေသည်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် အင်တာနက် စတားများ သိပ်မရှိသေးသော်လည်း ထိုလေးဦးမှာ သေချာပေါက် နာမည်ကြီးသူများ ဖြစ်ပေသည်။ သရဲအိမ် ကစားရသည်ကို နှစ်သက်သူများက ထိုသူများကို မှတ်မိသွားသောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်သို့ လိုက်သွားကာ လက်မှတ်ဝယ်လိုက်ကြလေသည်။

နာမည်ကြီးသူ လေးဦး ပါဝင်နေသဖြင့် ဆုကြေးရရန်မှာ အလွန် လွယ်ကူနေမည် မဟုတ်ပါလား။ ယွမ်သုံးဆယ် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ပင်။

ခဏအကြာတွင် လူဆယ်ဦး ပြည့်သွားပြီး လက်မှတ် စစ်ဆေးပြီးနောက် ထိုလေးဦးက ရွှီရှန်းကို မျက်လုံးထောင့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်ကာ ခေါင်းမော့၍ အဝင်ပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားကြချေသည်။ ရွှီရှန်း မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားပြီး သူတို့ ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ စကားပြောစက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ဦးလေးပါး..."

"ဧည့်သည်တွေကို သေချာလေး ဧည့်ခံပေးလိုက်ပါဦး..."

မည်သို့ ဧည့်ခံရမည်ကို ဦးလေးပါး ကောင်းစွာ နားလည်ပေသည်။ ဦးလေးပါး သည် အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်သူ တစ်ဦး ဖြစ်၏။ ရွှီရှန်း ဘာကို ဆိုလိုကြောင်း သူ သိရှိထားလေသည်။