အခန်း ၃၇

အခန်း ၃၇ ပြကွင်း တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား

ဤလောကတွင် ငွေကြေးအတွက် အခြားသူများ၏ အကျိုးစီးပွားကို ဖျက်ဆီးတတ်သော လူများ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်ပေသည်။

နိုင်ငံအဆင့် ဖွဲ့စည်းပုံများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မျိုး ရှိနေတတ်၏။

လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦးမှာ ထိုကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများပင် ဖြစ်ချေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ဒီသရဲအိမ်က အခု တော်တော်လေး နာမည်ကြီးနေတာ... ဒီအခွင့်အရေးကိုသာ ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်ရင်... ငါတို့တွေ တကယ်ကို နာမည်ကြီးလာတော့မှာပဲ..."

စင်္ကြံလမ်းအတွင်း၌ လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦးက တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောဆိုနေကြလေသည်။

"ဒါက အသေးအမွှားလေးပါ... ဒီနှစ်တွေထဲမှာ ငါတို့ ဝင်မွှေခဲ့တဲ့ နေရာတွေ နည်းလို့လား..."

လီဟူက ကင်မရာရှေ့တွင် ရပ်ကာ လီဟူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ အထင်အမြင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်လာ၏။

"ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်... သရဲအိမ်ဆိုတာ ငါ့မျက်စိထဲမှာ သာမန်ပါပဲ... ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်ကြီး စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံကို သွားစူးစမ်းတာတို့... သင်္ချိုင်းကုန်းမှာ ဝိညာဉ်ခေါ်တာတို့..."

"ဒီလို အလုပ်မျိုးတွေတောင် ငါတို့ လုပ်ခဲ့ပြီးပြီပဲ... သရဲအိမ်လောက်ကိုများ ကြောက်နေစရာ လိုသေးလို့လား..."

လီဟူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သည့် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦးသည် ယခင်က လူကြိုက်များမှု ရရှိစေရန် ညသန်းခေါင်ယံ အချိန်များတွင် လမ်းဆုံလမ်းခွများ၌ သရဲခေါ်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကို တိုက်ရိုက် လုပ်ဆောင်လေ့ ရှိကြပေသည်။

သရဲအိမ် ဆိုသည်မှာ အွန်လိုင်းတွင် နာမည်ကြီးနေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဝင်ရောက် နှောင့်ယှက်ခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် သရဲအိမ် ပိုင်ရှင်များက လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦးနှင့် ပူးပေါင်းလေ့ရှိကြ၏။ ပိုင်ရှင်များ ကိုယ်တိုင် ထိတ်လန့်နေဟန် သရုပ်ဆောင်ပြပြီးနောက် မှတ်ချက်ပေးရာ နေရာတွင် အချိန်ကိုက် ဝင်ရောက် မှတ်ချက်ပေးလေ့ ရှိကြလေသည်။ ထိုလုပ်ရပ်က လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိစေရုံသာမက သရဲအိမ်အတွက်လည်း နာမည်ကောင်း ရရှိစေပေသည်။

မူလက လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦး ဤနေရာသို့ လာရောက်ခြင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ပင်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ လီဟူ၊ ကျောက်လုံ၊ စွန်းချန်နှင့် ကျိုးရွှင်တို့ လေးဦးက သရဲအိမ် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူ ရွှီရှန်းကို အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ရွှီရှန်းက ပူးပေါင်းရန် လုံးဝ စိတ်ကူးမရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရချေသည်။

"အစ်ကိုလီ... အရင်က ဒီသူဌေးရဲ့ အချက်အလက်တွေကို ကျွန်တော် စုံစမ်းကြည့်ဖူးတယ်... သူက နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းနေသလိုပဲ..."

ကင်မရာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကျိုးရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်လာလေ၏။

"မကြာသေးခင်က ကျန်ဆန်းမြို့မှာ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်... ဒီသူဌေးက မသင်္ကာသူ အဖြစ် စစ်ဆေးခံခဲ့ရပြီး လူသတ်သမား ဖြစ်နိုင်ခြေ တော်တော်များတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ရုတ်တရက် ပြန်လွတ်လာခဲ့တယ်..."

"အဲဒီနောက်... ဒီသရဲအိမ်မှာလည်း ဧည့်သည်တွေ ပြောနေကြတဲ့ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း ဆိုတာ ပေါ်လာခဲ့တယ်..."

ကျိုးရွှင်၏ သတ္တိမှာ မသေးငယ်လှသော်လည်း အချက်အလက်များကို စုံစမ်းရှာဖွေလေလေ ကျိုးရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် ပိုမို ထိတ်လန့်လာလေလေ ဖြစ်ချေသည်။

"နောက်ပြီး... ဧည့်သည်ဟောင်းတွေ ပြောစကားအရဆိုရင်... မကြာသေးခင်ကပဲ သူဌေးက တစ်ပတ်လောက် ပျောက်နေခဲ့သေးတယ်..."

"ရဲတပ်ဖွဲ့ဘက်ကလည်း အဲဒီ အချိန်ကာလ အတွင်းမှာပဲ... အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ အမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သတင်းထုတ်ပြန်ခဲ့တယ်... အဲဒီအမှုက လူသားစားတဲ့ အမှုလို့ သံသယရှိနေကြတယ်..."

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသော်လည်း လီဟူနှင့် ကျောက်လုံတို့ နှစ်ဦးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

"မင်းက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ..."

"ဒီသူဌေးက ဥပဒေပြင်ပက လူမိုက်ကြီး ဖြစ်ပြီး... အပြင်ထွက် လူသတ်ပြီးမှ သရဲအိမ် ပြကွင်းတွေကို ဖန်တီးနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ရှောင်ကျိုး... မင်းက ဒီလမှ ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာမို့လို့... မင်းကို အပြစ်မတင်တော့ဘူး..."

လီဟူက အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေ၏။

ပြကွင်းအတွင်းသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် ထိုကဲ့သို့ စကားမျိုး ဆိုလာပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံမှာ အလွန် အမြင်မတော်လှချေ။

"အစ်ကိုလီ... ဒီနေရာက တကယ်ကို နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်... အဲဒီ အမှုနှစ်ခုကို စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် တော်တော်လေး ထူးဆန်းနေတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ဒီသရဲအိမ် ပြကွင်းထဲမှာ အလောင်းတွေ ဖွက်ထားတယ်လို့လည်း လူတွေ ပြောနေကြတယ်..."

ကျိုးရွှင်က ရုန်းကန်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံ ပြောဆိုရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးရွှင်၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပေသည်။

"ရောက်ပြီ..."

ရုတ်တရက် လမ်းပြဝန်ထမ်းက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။ လမ်းပြဝန်ထမ်းက တံခါးကန့်လန့်ကာကို ဆွဲတင်လိုက်ရာ မှိုင်းညို့နေသော အလင်းရောင် အချို့က ဧည့်သည် ဆယ်ဦး၏ မျက်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံးက ခေါင်းမော့ကာ ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

"ရွာကြီး တစ်ရွာလား..."

လီဟူက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေ၏။

တံခါးပေါက် အတွင်း၌ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ အထင်းသား ပေါ်လာပြီး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေကာ အတွင်းပိုင်း အဆောက်အအုံများကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရချေ။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များက အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်သွားရန် သတိပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ခြင်း၊ ပျက်စီးယိုယွင်းနေခြင်းနှင့် ထူးဆန်းသော လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေခြင်း ပင်။ ဤသည်မှာ ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံး ဤပြကွင်းအပေါ် မြင်မြင်ချင်း ခံစားလိုက်ရသော ပထမဆုံး အတွေးပင် ဖြစ်လေသည်။

"နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်... ဒီနေရာက ပေးတဲ့ ခံစားချက်က... အရင်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံကို ညဘက် သွားစူးစမ်းတုန်းကထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေသလိုပဲ..."

ကျောက်လုံက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး လီဟူအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းသော တိတ်ဆိတ်မှုသာ ဖြစ်ပြီး အခြေအနေနှင့် ကျင့်သားရသွားပါက မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ မှောင်မိုက်နေသော ထောင့်ချိုးများထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာက ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံးကို ခိုးကြည့်နေသည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

ကျောက်လုံက အလိုအလျောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ပွင့်ဟနေသော ပြတင်းပေါက် တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ပြတင်းပေါက်မှာ ဟင်းလင်းပွင့်နေပြီး အတွင်းဘက်တွင် အမှောင်ထုက မျိုချထားကာ လေတိုက်ခတ်လာသောအခါ တကျီကျီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။ အခန်းအတွင်း၌ လူရိပ်တစ်ခုကို မသဲမကွဲ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ကျောက်လုံ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အကြည့်ကို အလျင်အမြန် ရုပ်သိမ်းလိုက်ချေသည်။

"ဒါက သရဲအိမ် ပြကွင်းတစ်ခု သက်သက်ပါ... မလန့်ကြပါနဲ့..."

လီဟူက အားပေးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

လမ်းပြဝန်ထမ်းက အချိန်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဧည့်သည် ဆယ်ဦးအား ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီနေရာကို တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား လို့ ခေါ်တယ်..."

"ကောလာဟလတွေအရ လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က... ဒီနေရာဟာ အေးချမ်းတဲ့ ရွာငယ်လေး တစ်ရွာ ဖြစ်ခဲ့တယ်... တစ်နေ့မှာ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး... ရွာထဲက လူတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်..."

"ပထမဆုံး တစ်ယောက်... အဲဒီနောက် နှစ်ယောက်... တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရွာထဲက လူတွေ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... ရွာလုံးကျွတ် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ စားသောက်ဆိုင်ကတော့ ဆက်ပြီး ဖွင့်လှစ်နေဆဲပဲ... ဈေးဝယ်စရာ မလိုဘဲ... ရေတွက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ သိုလှောင်ထားသလိုမျိုး ဖြစ်နေတယ်..."

"အဲဒီနောက်... သူဌေး ရွှီရှန်း က ဒီနေရာကို ငှားရမ်းလိုက်ပြီး... မူလ အဆောက်အအုံတွေ အပေါ်မှာ ပြန်လည် မွမ်းမံထားတာ ဖြစ်တယ်..."

'မူလ အဆောက်အအုံတွေ အပေါ်မှာ ပြန်လည် မွမ်းမံထားတာတဲ့လား...'

'ဒါဆိုရင်... ဒီဇာတ်လမ်းက တကယ့် အစစ်အမှန် ဇာတ်လမ်းကြီးပေါ့...'

ကျိုးရွှင်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်လာလေသည်။ ယခင်က သင်္ချိုင်းကုန်းတွင် ဝိညာဉ်ခေါ်စဉ်ကပင် ထိုမျှလောက် မကြောက်ရွံ့ခဲ့ဖူးချေ။

အခြား ဧည့်သည်များမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေပေသည်။ ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် မျက်စိရှေ့ရှိ မှိုင်းညို့အေးစက်နေသော နေရာကြီးကို ကြည့်ရင်း ထွက်ပြေးချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာကြလေပြီ။

"ဒီနေရာက တကယ်ကို နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်..."

ကျောက်လုံက လီဟူအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းပြဝန်ထမ်းက ထပ်မံ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကစားပွဲ တာဝန်ကတော့... ပြကွင်းထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူတွေရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာဖွေပြီး... ဝန်ထမ်းတွေကို အကြောင်းကြားရမှာ ဖြစ်တယ်... အချိန်ကတော့ မိနစ်သုံးဆယ် သတ်မှတ်ထားတယ်... ကံကောင်းပါစေ..."

"ရင်ဘတ်မှာ တပ်ထားတဲ့ ကတ်ပြားကို ကြည့်ပြီး ဝန်ထမ်းတွေကို ခွဲခြားနိုင်တယ်... နာမည်က ကျောက်ကျို လို့ ရေးထားတဲ့သူကို ရှာပါ..."

"သေချာတာပေါ့... စားသောက်ဆိုင် ထဲမှာလည်း အဲဒီ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာပါ..."

ပြောဆိုပြီးနောက် လမ်းပြဝန်ထမ်းက ဧည့်သည် ဆယ်ဦးကို သနားညှာတာသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

လမ်းပြဝန်ထမ်း ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ခေါင်းပြန်လှည့်လာ၏။

"အော်... သတိရလို့... ဝန်ထမ်းက စားသောက်ဆိုင် ထဲမှာ ရှိတယ်... နာမည်က ကျောက်ကျို လို့ ခေါ်တယ်... သူ့ကို သွားပြောပြလိုက်ရင် ရပြီ..."

စကားဆုံးသည်နှင့် လမ်းပြဝန်ထမ်းက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပေသည်။

ဂလောက် ဟူသော ကြည်လင်ပြတ်သားသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံး ဤပြကွင်းအတွင်း၌ သော့ခတ် ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရချေပြီ။

ဧည့်သည် ဆယ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြပြီး ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေကြကာ မည်သူမျှ ရှေ့သို့ စတင် မထွက်ရဲကြချေ။

"အချိန်က နာရီဝက်ပဲ ရှိတယ်... ပြကွင်းက အရမ်းကျယ်တော့ စူးစမ်းဖို့ လုံးဝ မလောက်နိုင်ဘူး... အခု အဖွဲ့ခွဲလိုက်ကြရအောင်..."

လီဟူက ဧည့်သည်များကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင်... အဲဒီ စားသောက်ဆိုင်က မသင်္ကာစရာ အကောင်းဆုံးပဲ... ဒါပေမဲ့ သရဲအိမ်က ငါတို့ကို မျက်စိလည်သွားအောင် တမင်သက်သက် လုပ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်... အဲဒီနေရာမှာ အချိန်ဖြုန်းနေအောင် သွေးဆောင်ထားတာမျိုးပေါ့..."

"ဒါကြောင့် အခု အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲပြီး စူးစမ်းကြမယ်..."

လီဟူမှာ သရဲအိမ် အများအပြားသို့ ဝင်ရောက်ဖူးပြီး စည်းမျဉ်း မျိုးစုံကိုလည်း တွေ့ကြုံဖူးသူ ဖြစ်၏။ လီဟူက အကောင်းဆုံးသော နည်းလမ်းကို ချက်ချင်း စဉ်းစားမိသွားလေသည်။

"ကျောက်လုံ က တစ်ဖွဲ့... ငါက တစ်ဖွဲ့... တစ်ဖွဲ့ကို ငါးယောက်စီ... သဘောမတူတဲ့သူ ရှိလား..."

လီဟူက ခေါင်းမော့ကာ ဧည့်သည်များကို ကြည့်လိုက်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ဧည့်သည်များမှာ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ အခြားသူတစ်ဦး၏ အစီအစဉ်ချပေးမှုကို လိုက်နာရမည်ဖြစ်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။

"သဘောမတူစရာ မရှိပါဘူး..."

"ကောင်းပြီ... ကျောက်လုံ... မင်းက ပြကွင်းထဲက တခြားနေရာတွေကို သွားရှာ... ငါက လူခေါ်ပြီး စားသောက်ဆိုင် ကို သွားမယ်..."

အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးနောက် လူခွဲကာ မိမိတို့၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်များဆီသို့ အသီးသီး ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

စားသောက်ဆိုင် ၏ တည်နေရာမှာ အလွန် ထင်ရှားလှ၏။ သုံးထပ် အဆောက်အအုံ ဖြစ်သဖြင့် အခြား အဆောက်အအုံများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန် ထင်ပေါ်နေပြီး အဝင်ပေါက်နှင့်လည်း သိပ်မဝေးလှပေ။

လီဟူက ကျိုးရွှင် နှင့် အခြား ဧည့်သည် သုံးဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ စားသောက်ဆိုင် ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလေသည်။

စားသောက်ဆိုင် ၏ အပြင်အဆင်မှာ မဆိုးလှဘဲ ပြင်ပလောကမှ စားသောက်ဆိုင်များကဲ့သို့ သပ်ရပ်လှပမှု ရှိချေသည်။

ဧည့်သည် ငါးဦး အတွင်းသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျက်သရေရှိကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော သုံးချိုးခုနစ်ချိုး ဆံပင်ပုံစံနှင့် ဦးလေးပါး ဧည့်သည် ငါးဦး ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဧည့်သည်တွေလား..."

"ဧည့်သည် မလာတာ တော်တော်ကြာပြီ... ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားသွားကြမလား..."

ဧည့်သည် ငါးဦးကို ကြည့်ရင်း ဦးလေးပါး က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် ဧည့်သည် ငါးဦး စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် ဦးလေးပါး က ဦးစွာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ပထမဆုံး အနေနဲ့... မေးစရာ တစ်ခု ရှိပါတယ်..."

"ဒီအထဲမှာ သက်သတ်လွတ် စားတဲ့သူတွေ ပါလား…”