အခန်း ၃၈

အခန်း ၃၈ ချွေးသီးချွေးပေါက် ကျနေသော လီဟူ

သက်သတ်လွတ် စားသူများ ဆိုသည့် စကားကြောင့် ဧည့်သည် ငါးဦးစလုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ထို့နောက် ဧည့်သည် ငါးဦးစလုံးက ခေါင်းခါပြလိုက်ကြ၏။

"မပါပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဦးလေးပါး ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားပြီး ရင်တွင်းအနက်ရှိုင်းဆုံးမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဤအပြုံးတွင် မည်သည့် သရုပ်ဆောင်မှုမျိုးမှ မပါဝင်ဘဲ တကယ့် ရင်တွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုံးစစ် အပြုံးမှန် ပင်။

သေချာပေါက် ဤအရာမှာ စားဖိုမှူး တစ်ဦးက အစားအသောက် မရွေးချယ်တတ်သော ဧည့်သည်များနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် အလိုအလျောက် ပြသလေ့ရှိသည့် အပြုံးမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ အခြား မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မျှ မပါဝင်ချေ။

"ကောင်းပါပြီ... အခု ညစာအတွက် သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါဦးမယ်... အားလုံးပဲ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ..."

"အော်... သတိရလို့... အခု လက်ထောက် တစ်ယောက်လောက် လိုအပ်နေလို့... ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ လိုက်ကူပေးမယ့်သူ ရှိမလား..."

ဦးလေးပါး က ခါးကို မတ်မတ်ထားကာ ဧည့်သည် ငါးဦးကို ကြည့်ပြီး သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြုံး၍ မေးလိုက်လေသည်။

လက်ထောက် ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဟူ စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် လက်စွပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ဧည့်သည် တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်... ကျွန်မ လုပ်ပေးမယ်..."

ထိုအမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာ ယခုနေရာသို့ ရောက်လာမိသည်ကို အလွန်အမင်း နောင်တရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် အနေဖြင့် ဝန်ထမ်း ဖြစ်သူနှင့်အတူ နှစ်ဆယ့်လေးနာရီပတ်လုံး တွဲ၍သာ နေချင်စိတ်များ ပေါက်နေလေပြီ။

"ကောင်းပါပြီ... အားလုံးပဲ ခဏလောက် စောင့်ပေးကြပါ... ဒီက အမျိုးသမီး... ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်ခဲ့လို့ ရပါပြီ..."

ဦးလေးပါး က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် မေးကို အနည်းငယ် မော့ကာ အလွန် ကျက်သရေရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် အတွင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာလည်း ဦးလေးပါး ၏ နောက်သို့ ကမန်းကတမ်း လိုက်ပါသွားတော့၏။

"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

"ခုလေးတင် တွေ့တာကို ထမင်းကျွေးတော့မလို့လား..."

"ထမင်းစားရမယ့် အချိန်က နာရီဝက်လောက်တော့ ကြာမှာပေါ့..."

လီဟူ ၏ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး အချင်းချင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုလိုက်ကြပေသည်။

လီဟူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။ မူလက စားသောက်ဆိုင် ဆိုသည်မှာ အလွန် အန္တရာယ်များသော နေရာတစ်ခုဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လီဟူတို့ အဖွဲ့ကို ဟင်းချက်ကျွေးမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

"အစ်ကိုလီ... ဒါက လက်မှတ်ဖိုးထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ ထမင်းတစ်နပ် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်..."

အမျိုးသား ဧည့်သည် တစ်ဦးက ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီဟူတို့ လေးဦးစလုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြပေသည်။ ပြကွင်းအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီက ဤနေရာတွင် အခမဲ့ ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးမွေးမည်ဟု ရွှီရှန်း ပြောဆိုခဲ့သည်ကို လီဟူတို့ အမှတ်ရသွားကြလေသည်။

လီဟူတို့ လေးဦးမှာ စားသောက်ဆိုင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း ဦးလေးပါး ၏ အရိပ်အယောင်ကိုပင် မတွေ့ရတော့ချေ။ လီဟူ မှာ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေခြင်း မရှိဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်တွင် ချက်ချင်း စတင် ရှာဖွေတော့၏။ ကျိုးရွှင် မှာမူ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်ရပြီး လီဟူ ၏ နောက်မှ လိုက်ပါ ရှာဖွေရလေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ခုနက လူကြီးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသလိုပဲ..."

"ထူးဆန်းတယ်... ဘယ်လို ထူးဆန်းတာလဲ..."

လီဟူ ၏ မျက်မှောင်များ စုကြုံ့သွားလေသည်။

"အစ်ကိုလီ... အဲဒီ လူကြီးက ပေးတဲ့ ခံစားချက်က တော်တော်လေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေတယ်... အရင်က လူစိတ်ဝင်စားအောင် လိုက်လုပ်တုန်းက ရဲစခန်းတွေကို သွားဖူးတယ်... လူသတ်သမားတွေကိုလည်း တွေ့ဖူးတယ်..."

ကျိုးရွှင် က ဦးလေးပါး ထွက်ခွာသွားသော လမ်းကြောင်းဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

လီဟူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

"ဘာလဲ... အဲဒီ လူကြီးက လူသတ်သမား လို့ ဆိုလိုချင်တာလား... ရှောင်ကျိုး... သရဲအိမ်က လူသတ်သမား တစ်ယောက်ကို ဝန်ထမ်း အဖြစ် ခန့်ထားမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး... အဲဒီ လူကြီးက လူသတ်သမား တစ်ယောက်ရဲ့ ခံစားချက်မျိုး မပေးဘူး... ဒါပေမဲ့ လူသတ်သမား ထက်ကို ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေတယ်... တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသလိုပဲ..."

ကျိုးရွှင် က အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်ရာ ကျိုးရွှင် ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ အပြည့်အနှက် ထွက်ပေါ်နေချေသည်။ စောစောက ထိုအမျိုးသားကြီးသည် ကျိုးရွှင် အား ရည်ရွယ်ချက် ရှိရှိဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကျိုးရွှင် ၏ အဆစ်အမြစ် နေရာအနှံ့အပြားတွင် အကြည့်များ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုအကြည့် တစ်ချက်ကြောင့်ပင် ကျိုးရွှင် ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထလာခဲ့ရပေသည်။

ဤအရာမှာ မျိုးဗီဇ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောက်တရား တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး လူသတ်သမား များ၏ အကြည့်ကပင် ထိုအကြည့်၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံခန့်မျှ မရှိနိုင်ချေ။ ထိုအကြည့်မှာ အသက်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောထားပြီး အစားအစာ တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေသည့် အကြည့်မျိုး ပင်။

"စကား သိပ်မများနဲ့... ကင်မရာက မှတ်တမ်း တင်နေတယ်..."

လီဟူ က ကျိုးရွှင် အား အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်လေသည်။ လီဟူ တို့၏ အလုပ်အကိုင် အရ အကြောက်တရား ဆိုသည်မှာ ကူးစက် ပြန့်နှံ့လွယ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ချက်ချင်း ချေမှုန်းပစ်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

"စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားစမ်းပါ... အလောင်းတွေကိုတောင် တွေ့ဖူးတာပဲ... ဒီသရဲအိမ်လောက်နဲ့များ ဒုက္ခရောက်သွားစရာ အကြောင်း မရှိဘူး..."

လီဟူ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ ကျိုးရွှင် ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်လာသော်လည်း ဆက်လက်၍ အသံမထွက်တော့ချေ။

"သွားမယ်... ဒုတိယထပ်ကို တက်ပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်..."

လီဟူ နှင့် ကျိုးရွှင် တို့ နှစ်ဦးမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မီးဖိုချောင် အတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

"ဟားဟား... တကယ်ကို ဟာသဉာဏ် ရွှင်တာပဲ..."

ထိုအချိန်တွင် အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာ ဦးလေးပါး ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဦးလေးပါး ၏ ဟာသစကားများကြောင့် သဘောကျစွာ ရယ်မောလာခဲ့ချေသည်။

"ဒါနဲ့... ဦးလေးပါး က တကယ်ပဲ နာမည်ကြီး စားဖိုမှူး တစ်ယောက်လား..."

အမျိုးသမီး ဧည့်သည် က စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းချက်စရာ ကုန်ကြမ်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သံစင်ပေါ်တွင် အသားတုံး ကြီးကြီး တစ်တုံး ရှိနေပြီး ထိုအသားတုံးမှာ ကြီးမားသော်လည်း အလွန် ကျဉ်းမြောင်းနေကာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဆင်တူနေပေသည်။ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးသွားကာ အမှိုက်ပုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

အမှိုက်ပုံး အတွင်းမှ နှာခေါင်းဝသို့ စူးရှသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး သွေးညှီနံ့များလည်း ခပ်သဲ့သဲ့ ရနေချေသည်။ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် က အနီးသို့ ကပ်ကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။

အမှိုက်ပုံး အတွင်း၌ ရင်ဘတ်တွင် တပ်ဆင်ရသော ကတ်ပြားတစ်ခု ရှိနေပေသည်။ သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ကတ်ပြား ပင်။ ထိုကတ်ပြားပေါ်တွင် ကျောက်ကျို ဟူသော နာမည်ကို ရေးသားထားလေသည်။

အကယ်၍ မှတ်ဉာဏ် မမှားယွင်းပါက စားသောက်ဆိုင် တွင် ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသော ဝန်ထမ်း၏ နာမည်မှာ ကျောက်ကျို ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအရာကို တွေးမိလိုက်သောအခါ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ၏ ရင်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး အလိုအလျောက် သံစင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေ၏။ သံစင်ပေါ်တွင် အရေခွံ ခွာထားသော အသားတုံးကြီး တစ်တုံး ရှိနေပြီး နံရိုးများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရကာ သွေးသံရဲရဲ အသားများက မျက်စိထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပေသည်။

ဘေးဘက်တွင်လည်း လူ့ခေါင်း အရွယ်အစားခန့် ရှိသော သွေးသံရဲရဲ အသားတုံး တစ်တုံး ရှိနေသေးချေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားလေသည်။ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ဂလောက် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဦးလေးပါး က အနည်းငယ် အားစိုက်ကာ မီးဖိုချောင် တံခါးကို သေချာစွာ ပိတ်လိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် တောင့်တင်းနေသော အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ကို ကြည့်ရင်း ဦးလေးပါး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန် သဘောကောင်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာလေသည်။

ဦးလေးပါး က အနောက်တိုင်း ဟင်းချက်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်ကို မြှောက်ကာ နှုတ်ခမ်းရှေ့သို့ ယူဆောင်သွားလိုက်၏။

"ရှူး..."

အကယ်၍ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤအမျိုးသားကြီးသည် ဝန်ထမ်း မဟုတ်ပါက ဤအမျိုးသားကြီးမှာ မည်သူ ဖြစ်မည်ကို တွေးတောမိလိုက်ချေသည်။ အသက်ရှူမဝတော့လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသော ထိတ်လန့်မှု တစ်ခုက ရင်တွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး ဦးနှောက်တစ်ခုလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေသည်။

"အား..."

အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ထံမှ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ် အကြာတွင် ဧည့်သည် လေးဦးစလုံး စားပွဲဝိုင်းရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။

"အားလုံးပဲ... သုံးဆောင်လို့ ရပါပြီ..."

စားပွဲရှေ့တွင် ဦးလေးပါး က အပြုံးမျက်နှာဖြင့် ရပ်နေပြီး ဦးလေးပါး ၏ ဘေးဘက်ရှိ အစားအစာ တွန်းလှည်းပေါ်မှ ဟင်းလျာများကို စားပွဲပေါ်သို့ တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် ချပေးနေချေသည်။

"တကယ်ကြီး ထမင်းစားရမှာလား..."

"ဟယ်... တော်တော်လေး စုံလင်တာပဲ..."

"ဒါက... ဘဲငန်းအသည်း လား... ဒီအရာက ဈေးမပေါဘူးမှတ်လား..."

တစ်ခွက်ပြီး တစ်ခွက် ဖွင့်လှစ်ပြသနေသော ဟင်းလျာများကို ကြည့်ရင်း လီဟူ တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩမှင်တက်မှုများ ပေါ်လွင်လာလေသည်။ ဤဟင်းလျာများ၏ ကုန်ကြမ်းတန်ဖိုး တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် လက်မှတ်ဖိုးထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေချေပြီ။

"ဒါက နွားအသည်း ပါ... အားလုံးပဲ သုံးဆောင်ကြည့်လို့ ရပါတယ်..."

ဦးလေးပါး က ပြုံး၍ မိတ်ဆက်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် ဟင်းလျာ တစ်ခွက်ကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

လီဟူ က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဟင်းလျာ တစ်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။

ဦးလေးပါး က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံး၍ ဖြေလိုက်ပေသည်။

"ယုန်သား ပါ..."

ကျိုးရွှင် မှာမူ မည်သည့် စကားမျှ မဆိုတော့ဘဲ ဟင်းလျာ တစ်ခွက်ကိုသာ အသက်မဲ့နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေချေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကျိုးရွှင် ၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်သွားလေသည်။

"ဒါနဲ့... အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ရော... ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ..."

အခြား ဧည့်သည် တစ်ဦးက ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်၏။ ထို အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မှာ မီးဖိုချောင် အတွင်းသို့ လက်ထောက် အဖြစ် လိုက်ပါသွားသူ ပင်။

"ဧည့်သည် က ကိစ္စရှိလို့ အိမ်ပြန်သွားပါပြီ..."

ဦးလေးပါး က မျက်နှာထား လုံးဝ မပြောင်းလဲဘဲ ဧည့်သည် လေးဦးကို ကြည့်ကာ ဖြေလိုက်လေသည်။

"ညစာစားပွဲ မစခင်... ကြိုပြီး ပြောထားချင်တာ တစ်ခု ရှိပါတယ်... ဒီနေရာမှာ..."

"သက်သတ်လွတ် စားတဲ့သူ ဆိုတာ မရှိပါဘူး..."

ထိုစကားကြောင့် ဧည့်သည် လေးဦးစလုံး ကြောင်အမ်းသွားပြီး မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဆိုလိုကြောင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြပေသည်။

"အားလုံးပဲ... အရသာရှိရှိ သုံးဆောင်နိုင်ကြပါစေ..."

ဦးလေးပါး က ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သည့် ရှင်းပြချက်မျှ မပေးတော့ဘဲ အစားအစာ တွန်းလှည်းကို တွန်းကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ဧည့်သည် လေးဦးမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ဓားနှင့် ခက်ရင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများဆီသို့ ရွယ်လိုက်ကြ၏။

"ကျွတ်ကျွတ်... ဒီသူဌေးက အရှုံးခံပြီး စီးပွားရေး လုပ်နေတာလား မသိဘူး..."

"ဒီကုန်ကြမ်းတွေနဲ့တင်... ခန့်မှန်းခြေ ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက်တော့ ကျလောက်တယ်..."

ဧည့်သည် နှစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောဆိုနေကြသော်လည်း လီဟူ က ကျိုးရွှင် ၏ ထူးခြားနေမှုကို ရိပ်မိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကျိုးရွှင်... ဘာဖြစ်နေတာလဲ..."

ဟင်းလျာ တစ်ခွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသော ကျိုးရွှင် ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူရော်နေပြီး နတ်ဖမ်းစားခံထားရသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ တုန်ရီနေသော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်ပေသည်။

"အစ်မ... အစ်မ..."

"ဘာ အစ်မ လဲ..."

"အမျိုးသမီး ဧည့်သည် က နေမကောင်းလို့ သရဲအိမ်ကနေ ထွက်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

ဧည့်သည် နှစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး လီဟူ ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားလေသည်။

လီဟူ မှာ ဤနေရာသို့ ပြဿနာ လာရှာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း မိမိ၏ အဖွဲ့ဝင်က ဤမျှလောက် နောက်တွဲ ဖြစ်နေမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

"မဟုတ်... မဟုတ်ဘူး..."

ကျိုးရွှင် ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမို ဖြူရော်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာလေသည်။ ထိုဟင်းလျာကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရွှင် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက်ရှူမဝတော့သကဲ့သို့ ခံစားလာရပေသည်။

"အစ်မ... အစ်မ က ဒီမှာ..."

"ဒီမှာ ရှိနေတယ် ဟုတ်လား..."

လီဟူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ကျိုးရွှင် အနေဖြင့် မိမိ၏ အဖွဲ့အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာနိုင်ခြင်းမှာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်မှုကြောင့် ပင်။ လီဟူ အနေဖြင့် ကျိုးရွှင် ၏ သတ္တိကို အထင်သေးနိုင်သော်လည်း အသေးစိတ် အချက်အလက်များ ရှာဖွေရာတွင် မိမိက ကျိုးရွှင် ကို မမီကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

"ဒါဆို ဘယ်မှာလဲ..."

"ဒီမှာက ငါတို့ လေးယောက်တည်း ရှိတာလေ..."

"အကယ်၍ ဒီမှာ မရှိဘူးဆိုရင်... ဘယ်မှာ..."

လီဟူ စကားပြောနေရင်း ရုတ်တရက် အသံတိတ်သွားလေသည်။ လီဟူ ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။ နွားအသည်း ဝက်နှလုံး ယုန်သား နှင့် သိုးခေါင်း များ ပင်။

ကျိုးရွှင် ၏ မျက်လုံးများတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တုန်ရီနေသော လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ပေါင်မုန့်ခြောက် ကပ်၍ ကြော်ထားသော ကြက်ခြေထောက် တစ်ပွဲဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။ ထိုကြက်ခြေထောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော လက်စွပ် တစ်ကွင်းဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ဒါ... ဒါက အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ရဲ့ လက်စွပ်ပဲ... ဝင်လာတုန်းက သေချာ မြင်လိုက်တယ်..."

"ဒီလက်စွပ်က အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ရဲ့ လက်မှာပဲ ရှိနေရမှာလေ..."

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားပြီး အပူချိန် ဆယ်ဒီဂရီ ဆဲလ်ဆီးယပ်စ်ခန့် ကျဆင်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ မူလက အရသာရှိသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသည့် ဧည့်သည် သုံးဦး၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လက်စွပ် ဝတ်ဆင်ထားသော ကြက်ခြေထောက်ကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိကြပေသည်။

လီဟူ ၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ စီးကျလာပြီး ရှေ့ရှိ ဟင်းလျာပေါ်သို့ တစ်ပေါက်ပြီး တစ်ပေါက် ကျဆင်းသွားချေသည်။ ထိုဟင်းလျာမှာ သိုးခေါင်း တစ်ခေါင်း ဖြစ်ပြီး ချွေးပေါက်များ ကျဆင်းသွားသောအခါ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ဆင့် စီးကျသွားသဖြင့် ငိုကြွေးနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီဟူ ၏ လက်ချောင်းထိပ်များ အေးစက်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးအေးများ စီးကျလာတော့၏။ လက်စွပ်မှာ အမျိုးသမီး ဧည့်သည် ၏ လက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ လက်စွပ် ပါရှိနေသော ဤဟင်းလျာက မည်သည့်အရာ ဖြစ်နေမည်ကို တွေးတောမိလိုက်လေသည်။