အခန်း ၃၉

အခန်း ၃၉ တကယ့် လူသတ်သမားကြီး ရှိနေတာပဲ

ပေါင်မုန့်ခြောက်ကပ်ကာ ကြွပ်ရွနေအောင် ကြော်ထားပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့သင်းသင်းလေး ရနေသည့် ဟင်းလျာကို ကြည့်ရင်း စားပွဲဝိုင်းရှိ လီဟူတို့ လေးဦးစလုံးမှာ ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျဆင်းနေကြလေသည်။

"အစ်ကိုလီ... လမ်းပြဝန်ထမ်းက ပြကွင်းထဲ ဝင်လာတုန်းက ပြောခဲ့တာကို... မှတ်မိသေးတယ်..."

ကျိုးရွှင်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားပြီး ကျိုးရွှင်၏ ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်ရီလာချေပြီ။

"စားသောက်ဆိုင်မှာ ကျောက်ကျို ဆိုတဲ့ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်တည်း ရှိတာတဲ့..."

"ကျောက်ကျိုရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ကတ်ပြား ချိတ်ထားတယ်တဲ့... ခုနက အနောက်တိုင်းဝတ်စုံနဲ့ လူကြီးရဲ့ ရင်ဘတ်မှာ ဘာကတ်ပြားမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး..."

ထိုစကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် လီဟူပင်လျှင် ရင်တွင်း၌ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထနေပြီး ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားတော့၏။ အတွင်းပိုင်း တစ်နေရာမှ ဆီးသွားချင်စိတ်များပင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့..."

"အစ်ကိုလီ... တကယ် လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"သေသေချာချာကို မှတ်မိနေတာ..."

ကျိုးရွှင်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် စူးရှသွားသော်လည်း ဦးလေးပါး ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးရွှင်က အသံကို တမင်တကာ နှိမ့်ထားလိုက်ရပေသည်။

"အစ်ကိုလီ... ခုနက လူကြီးက ဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘဲ နေမလား..."

'အကယ်၍ ဝန်ထမ်းသာ မဟုတ်ခဲ့ရင်... အဲဒီလူကြီးက ဘယ်သူလဲ...'

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်ရှိနေသော ဧည့်သည်သုံးဦး၏ ရင်ထဲတွင် ဆောင်းရာသီ အလယ်ခေါင်၌ ပူဒီနာသကြားလုံး စားလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးခဲသွားတော့သည်။

"လူသတ်သမားများ ဖြစ်နေမလား..."

အခြား ဧည့်သည်နှစ်ဦးက ဦးရေပြားများ ထုံကျင်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်ကြ၏။

"မကြာသေးခင်က ချွန်းဟွာလမ်းမှာ အလွန် ဆိုးရွားတဲ့ အမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့လို့ ပြည်သူတွေ သတိထားကြဖို့ သတင်းထုတ်ပြန်ထားတာကို သတိရတယ်..."

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီနားမှာ နေတာ... အဲဒီဘက်က စားသောက်ဆိုင် တော်တော်များများ ဝင်ရောက် စစ်ဆေးခံခဲ့ရပြီး အခုချိန်ထိ တရားခံကို မမိသေးဘူးလို့ ကြားတယ်..."

"စားသောက်ဆိုင်နဲ့ လူသတ်သမားက ဘာပတ်သက်လို့လဲ..."

လီဟူက ချက်ချင်း ဝင်ရောက် ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ဝက်တွင် လီဟူ ရုတ်တရက် အသံတိတ်သွားလေသည်။ လီဟူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သေသေသွားပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်မှ အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကိုသာ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ထိုအရာများ၏ ဆက်စပ်မှုကို လီဟူ မြင်တွေ့သွားချေပြီ။

"အစ်ကိုလီ... ဖမ်းမမိသေးတဲ့ လူသတ်သမားက သရဲအိမ်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတာများလား..."

ကျိုးရွှင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျိုးရွှင်၏ စိတ်ဓာတ်များမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း အောက်ဆုံးအထိ ထိုးကျသွားတော့သည်။

"ဝန်ထမ်း အသတ်ခံလိုက်ရတယ်... လူသတ်သမား အပြင်ထွက်ဖို့ လုပ်နေတုန်း လီဟူတို့ ဝင်လာတာကို မြင်သွားတာ ဖြစ်မယ်... အဲဒီနောက် အစ်မကျိုး ပါ အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

လီဟူမှာ ကြားရလေလေ ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာလေလေ ဖြစ်ပြီး လီဟူ၏ နှလုံးသားတွင် အက်ကြောင်းများ စတင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

အကယ်၍ ယုတ္တိမရှိသော သာမန် ခန့်မှန်းချက်သာ ဆိုလျှင် လီဟူတို့ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ကျိုးရွှင်၏ ခန့်မှန်းချက်များမှာ အကြောင်းအကျိုး ဆီလျော်လွန်းနေပေသည်။ မှုခင်းကိစ္စမှသည် ရင်ဘတ်ကတ်ပြားအထိ အားနည်းချက် လုံးဝမရှိသော ယုတ္တိဗေဒ သက်သေခံ ကွင်းဆက် တစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေပြီ။ ထို့အပြင် အစ်မကျိုး၏ လက်စွပ်မှာလည်း စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာထဲတွင် အထင်းသား ပါဝင်နေချေသည်။

"မီးဖိုချောင်ထဲ တစ်ခေါက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ရင် သိရမှာပဲ..."

လီဟူ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်ပြီးနောက် အံကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ လူသတ်သမားက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ လူသတ်ထားတယ် ဆိုရင်တောင် သဲလွန်စ မကျန်အောင် ရှင်းလင်းထားဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သွားကြည့်လိုက်ရင် အကုန် သိရမှာပဲ..."

"အစ်ကိုလီ... တကယ် ပြောနေတာလား..."

ကျိုးရွှင်က ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်၏။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ကျိုးရွှင် လုံးဝ မသွားချင်ပေ။ သို့သော် လီဟူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ အလွန် ခိုင်မာနေသဖြင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဧည့်သည် လေးဦးစလုံး ကုလားထိုင်မှ ထကာ ဘယ်ညာ ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဆီသို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လျှောက်သွားကြလေသည်။

"အဲဒီလူ ဒီမှာ မရှိဘူး... ရှောင်ကျိုး... တံခါးဖွင့်ပြီး တစ်ချက်လောက် ဝင်ကြည့်လိုက်..."

လီဟူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် တည်တင်းနေပြီး လုံးဝ ပြတ်သားသော ဟန်ပန်ဖြင့် ကျိုးရွှင်ကို ဝင်ကြည့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

ကျိုးရွှင်က မျက်စိရှေ့ရှိ မီးဖိုချောင် တံခါးကို ကြည့်ရင်း ခြေထောက်များ တစ်ဆက်ဆက် တုန်ရီနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်အနှက် ပေါ်လွင်နေပေသည်။

"အစ်ကိုလီ... မ... မဝင်ရဲဘူး... လီဟူတို့ ပြန်ထွက်သွားကြရအောင်... အထွက်ပေါက်ဆီ သွားပြီး တံခါးခေါက်ရင် သေချာပေါက် ထွက်လို့ ရမှာပါ..."

"ဝင်သွားစမ်း..."

လီဟူ၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပို၍ ထိတ်လန့်လာသဖြင့် လီဟူက အံကြိတ်ကာ ကျိုးရွှင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဝင်... ဝင်ပါ့မယ်..."

ကျိုးရွှင်က တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင် အတွင်းသို့ ကျိုးရွှင်၏ ခြေလှမ်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

လီဟူက အသက်ရှူအောင့်ထားပြီး အတွင်းဘက်သို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကာ အသံတစ်စက်လေးပင် ထွက်မလာရဲချေ။

ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသဖြင့် ဧည့်သည်များ အားလုံး၏ နှလုံးခုန်သံများကိုပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေသည်။ လီဟူတို့၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာစဉ်မှာပင် အခြေအနေ တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

"အား..."

ကျိုးရွှင်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ တံခါးကြီးမှာ အကြမ်းပတမ်း တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။ ကျိုးရွှင်၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး သတိလွတ်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ဆုံး ပြေးထွက်လာတော့သည်။

"လူသေ... လူသေ အလောင်းကြီး..."

ကျိုးရွှင်၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သွေးသံရဲရဲများ စွန်းထင်းနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အပြင်ဘက်သို့ အသက်လု၍ ထွက်ပြေးနေလေသည်။ ကျိုးရွှင်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားပြီး အကြောက်တရားများ လွှမ်းမိုးသွားသဖြင့် ကျိုးရွှင်၏ အသိစိတ် လွတ်သွားကြောင်း အထင်းသား မြင်တွေ့နေရပေသည်။

"တောက်..."

ဘေးဘက်တွင် အမြဲတမ်း သတိဝီရိယ ကြီးမားနေသော အခြား ဧည့်သည် နှစ်ဦးမှာလည်း ကျိုးရွှင်၏ အဖြစ်အပျက်ကြောင့် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုကျသွားပြီး အပြင်ဘက်သို့ ကမန်းကတမ်း ထွက်ပြေးသွားကြတော့၏။

"ပြန်လာခဲ့ကြစမ်း..."

လီဟူက အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ထိုဧည့်သည် သုံးဦးမှာ လုံးဝ မကြားတော့ဘဲ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

လီဟူ အံကြိတ်လိုက်ပြီး မည်သည့် စကားမျှ ထပ်မဆိုတော့ဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားပေသည်။

တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မီးဖိုချောင် အတွင်း၌ သွေးသံရဲရဲ အရည်များ နေရာအနှံ့ ပေကျံနေသည်ကို လီဟူ တွေ့လိုက်ရပြီး အသက်ရှူလိုက်တိုင်း စူးရှသော သွေးညှီနံ့များက အဆုတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင်လည်း အသားတုံးကြီး တစ်တုံး ရှိနေပြီး ကြည့်လိုက်သည်နှင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေချေသည်။

လီဟူက တုန်ရီနေသော လက်ဖြင့် အမှိုက်ပုံး အတွင်းမှ ရင်ဘတ်ကတ်ပြား တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုအပေါ်တွင် စာလုံးနှစ်လုံးကို အထင်းသား ရေးသားထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

'ကျောက်ကျို...'

'သေသွားပြီ... တကယ်ကြီး သေသွားတာလား...'

'အဲဒီ လူကြီးက ဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘူး... လူသတ်သမားပဲ... ဒါဆို စားပွဲပေါ်က ဟင်းတွေက...'

အတွင်းကလီစာများ ဖယ်ထုတ်ခံထားရသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လီဟူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီး တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အောက်ဆီဂျင် တစ်စက်လေးပင် ရှူရှိုက်၍ မရတော့ချေ။

'ထွက်ပြေး... ထွက်ပြေးရမယ်...'

'ငါ ထွက်ပြေးမှ ရမယ်...'

လီဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ ဆဲလ်သန်းပေါင်းများစွာက လီဟူထံသို့ ထိုအတွေးကိုသာ ပေးပို့နေကြပြီး ယခုအချိန်တွင် လီဟူ၏ အသက်ရှင်သန်လိုစိတ်မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

လီဟူ ကမန်းကတမ်း နောက်သို့ လှည့်ကာ ခြေလှမ်း စတင်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် လီဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တောင့်တင်းသွားတော့၏။

မျက်စိရှေ့တွင်... အလွန် နွေးထွေးပြီး ပီပြင်သော မျက်နှာပေါက် ရှိသည့် ဦးလေးပါးက လီဟူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပေသည်။

ထိုလူမှာ လူသတ်သမား ပင်။ မည်သည့် အချိန်ကတည်းက လီဟူ၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိနေမှန်း မသိရဘဲ အချိန်အတော်ကြာ လီဟူကို နောက်မှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

လီဟူကို ကြည့်ရင်း ဦးလေးပါး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအပြုံးမှ တဖြည်းဖြည်း မှိုင်းညို့လာလေသည်။

ဦးလေးပါးက ညာဘက်လက်တွင် သွေးများ စွန်းထင်းနေသော ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မီးဖိုချောင် တံခါးကို ပိတ်ကာ လီဟူဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်လာတော့၏။

"ဘာဖြစ်လို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်လာရတာလဲ... ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရင် မကောင်းဘူးလား..."

နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော စကားသံများကို ကြားရင်း မျက်စိရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ဦးလေးပါးကို လီဟူ ကြည့်နေမိပေသည်။

လီဟူ ပြန်လည် ခုခံချင်သော်လည်း လေလျှော့ခံလိုက်ရသော မိုးပျံပူဖောင်း တစ်လုံးကဲ့သို့ လီဟူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် အင်အား တစ်စက်လေးမျှ မရှိတော့ဘဲ အသက်ရှူရန်ပင် မတတ်နိုင်တော့ချေ။

ဦးလေးပါးက လီဟူ၏ အနီးသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဓားဖြင့် လီဟူ၏ လည်ပင်းကို မထိုးစိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုအစား တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေနေသော လီဟူကို ဦးလေးပါးက ညင်သာစွာ ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

"ဟင်းတွေက ပါးစပ်နဲ့ ခံတွင်းမတွေ့လို့လား..."

ပြုံးလျက်ဖြင့် ဦးလေးပါးက လီဟူကို ဟင်းစဉ်းတီတုံးပေါ်သို့ တင်လိုက်တော့၏။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လီဟူ၏ သူငယ်အိမ်များ အပ်ပေါက်ရာလောက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လီဟူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို မြန်ဆန်လာသော်လည်း လေကို လုံလောက်အောင် မရှူသွင်းနိုင်တော့ချေ။ မျက်စိရှေ့ရှိ ကမ္ဘာကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှုန်ဝါးလာပြီး ချာချာလည်လာလေသည်။

လီဟူ ပါးစပ်ဖွင့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်သော်လည်း အသံထွက်လာရန် အင်အား အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ပေ။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အသိစိတ်များ ဝေဝါးသွားကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့၏။

သတိမလစ်မီ အချိန်လေးတွင် လီဟူ၏ ခေါင်းထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေလေသည်။

'အတုကို လိုက်ဖမ်းရင်း အစစ်နဲ့ ပက်ပင်းတိုးသွားခဲ့ပြီ...'

"တောက်... တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်..."

"ဒီသောက်ကျိုးနည်း နေရာကြီးမှာ... တကယ် သရဲခြောက်နေသလိုပဲ..."

"စကား သိပ်မများနဲ့..."

"အစ်ကိုလုံ... ငါ စကားများချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... ဟိုဟာတွေကို သေချာ ကြည့်စမ်းပါ... ဒါက သာမန် သရဲအိမ် တစ်ခုက လုပ်နိုင်တဲ့ အရာတွေ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး..."

"ဟို စက္ကူရုပ်ကို ကြည့်... ကြည့်လေလေ တကယ့် သရဲအစစ်နဲ့ ပိုတူလေလေပဲ..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြကွင်းအတွင်း လှည့်လည်သွားလာနေသော ကျောက်လုံ ဦးဆောင်သည့် ဒုတိယ အဖွဲ့ထံတွင် ဖြစ်လေသည်။

"မပြောနဲ့တော့... တာဝန်တွေ အကုန် ပြီးခါနီးပြီ မဟုတ်လား... အကုန် ရပြီဆိုရင် ကျောက်လုံတို့ အမြန် ထွက်ပြေးကြမယ်..."

ကျောက်လုံက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေပေသည်။

ကျောက်လုံ၏ အတွေ့အကြုံမှာ လီဟူတို့နှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှ၏။

မူလက ဟင်းလင်းပွင့်နေသော အခန်းများအတွင်း ဝင်ရောက်ကာ အချက်အလက်များ သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေရမည်ဟု ကျောက်လုံ ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းသည်မှာ အခန်းများက ဟင်းလင်းပွင့် မနေခြင်းပင်။

အတွင်း၌ အရာဝတ္ထုများ ရှိနေပေသည်။ စက္ကူရုပ်များ၊ မိသားစု လေးယောက်ကို ကိုယ်စားပြုသော စက္ကူရုပ်များ ဖြစ်ချေသည်။

စက္ကူရုပ် တစ်ရုပ်စီ၏ မျက်လုံးများတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနီရောင်များ ခြယ်သထားပြီး တောင့်တင်းနေသော အပြုံးများက မြင်ရသူကို အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားစေလေသည်။

ထိုစက္ကူရုပ်များက တံခါးဝတွင် ရပ်နေတတ်သလို စားပွဲဘေးတွင်လည်း ဝိုင်းထိုင်နေတတ်ကြ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်ပြားများနှင့် ဟင်းလျာများ ရှိနေပြီး ထမင်းစားနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

အထူးဆန်းဆုံး အရာမှာ ထိုစက္ကူရုပ်များ လှုပ်ရှားနိုင်သည်ဟု ထင်ရခြင်း ပင်။

ဟုတ်ပေသည်။ ကျောက်လုံ အနေဖြင့် စက္ကူရုပ်များ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တစ်ကြိမ်မက မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရံဖန်ရံခါ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တိုင်း စက္ကူရုပ်များက နေရာပြောင်းကာ ကျောက်လုံကို နောက်မှ ကြည့်နေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

ထိုအချက်က သိပ်မထူးဆန်းလှချေ။ နာမည်ကြီးသော သရဲအိမ် တော်တော်များများတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းပညာမျိုး ရှိတတ်ကြ၏။ အကြောက်ဆုံး အရာမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသော လူများပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ ကျောက်လုံတို့၏ တာဝန်ဖြစ်ပြီး ပျောက်ဆုံးသွားသော လူများကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျောက်လုံ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ဝန်ထမ်းများကို ရှာဖွေရမည် မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းအချို့ကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်ကြောင်း ကျောက်လုံ တွေးတောမိ၏။ ထိုပစ္စည်းများမှာ အရုပ်များ၏ အနီးအနားတွင် ဖွက်ထားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထိုခန့်မှန်းချက်ကို အခြေခံ၍ ကျောက်လုံတို့ အဖွဲ့လည်း သဲလွန်စ အချို့ကို အောင်မြင်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေသည်။ ဥပမာအားဖြင့်...

"ဒီအရာကြီးက အရမ်း လေးတာပဲ... သွေးညှီနံ့တွေလည်း နံနေသေးတယ်..."

"အစ်ကိုလုံ... ဒါကြီးက တကယ် ဝက်သား ဟုတ်ရဲ့လား..."

ထိုအချိန်တွင် ဧည့်သည် လေးဦးစလုံး ကျောက်လုံ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေကြပြီး ဧည့်သည်များ၏ လက်ထဲတွင် ခြင်းတောင်း အကြီးကြီး တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ထားကြ၏။ ထိုခြင်းတောင်း အတွင်း၌ သွေးသံရဲရဲ အသားများ ထည့်ထားလေသည်။

ထိုအသားများ၏ အရောင်မှာ အလွန် နီရဲနေပြီး စျေးကွက်ထဲတွင် ရောင်းချနေသော ဝက်သား အရောင်မျိုးနှင့် လုံးဝ မတူညီချေ။

"လျှောက်မပြောနဲ့... ဒါ ဝက်သား မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ..."

ကျောက်လုံက အခြား ဧည့်သည်များ၏ စကားပြောဆိုမှုများကို အလျင်အမြန် တားမြစ်လိုက်လေသည်။

ကျောက်လုံ ကိုယ်တိုင်လည်း ခြင်းတောင်းထဲရှိ အရာများကို ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားများ ထုံကျင်နေပေသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် ဤအရာမှာ တကယ်ကို ကြက်သီးထစရာ ကောင်းလှ၏။ ကျောက်လုံ မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဤအသားများမှာ စျေးကွက်ထဲတွင် ဝယ်ယူ၍ ရနိုင်သော အသားမျိုးနှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း ကျောက်လုံ ခံစားနေရလေသည်။

ကျောက်လုံ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေစဉ်မှာပင် စူးရှသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပေသည်။

"အပြင်ပေးထွက်... အပြင်ပေးထွက်ကြစမ်း..."

"လူသေတယ်... လူသေ အလောင်းကြီး..."

"မြန်မြန် သွားမယ်... သွားခွင့်ပေးကြစမ်း..."

'ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ…’