အခန်း ၃၂၁

အခန်း (၃၂၁) ဒီလိုမျိုး လုပ်လို့ရတယ်လား

ရှောင်လန်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့၏။

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအရူးက ဘယ်တော့မှ ကိုယ့်ဘာသာ သိလာမလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ချင်တယ်..."

"ရှောင်လန်... ငါတို့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး နယ်စပ်မှာပဲ နေခဲ့ရတာ... ဒီစစ်ပွဲကြီး ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်နှစ်အနည်းငယ်လောက် နယ်စပ်က ငြိမ်းချမ်းနေတော့မှာ... ဒါ့အပြင် ဦးလေးကွမ်နဲ့ ဦးလေးဝမ်တို့လည်း ရောက်နေပြီဆိုတော့ သူတို့ရှိနေသရွေ့ နယ်စပ်မှာ လောလောဆယ် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... ကျန်းနန်ပြည်နယ်က ရှုခင်းတွေ အရမ်းလှတယ်လို့ ငါကြားဖူးတယ်... မြန်မြန် ပစ္စည်းတွေ သိမ်းလိုက်... ငါတို့ အခုပဲ ကျန်းနန်ကို သွားကြည့်ကြရအောင်..."

"အာ... အခုချက်ချင်း သွားမလို့လား..."

ရှောင်လန်မှာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပေသည်။ အစ်မရှောင်ယွဲ့က အဘယ်ကြောင့် အမြဲတမ်း ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချတတ်ရသနည်း။

ရှန်ကွမ်ယွဲ့က သူမ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်၏။

"အခု မသွားရင် နောက်သွားလို့ ရမှာမဟုတ်တော့ဘူး... နင် မသွားဘူးလား... မသွားရင် ငါ့ဟာငါ တစ်ယောက်တည်း သွားမယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အစ်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လေ..."

"ရပါတယ်... ငါက စစ်သွားတိုက်မှာမှ မဟုတ်တာ... အားလပ်ရက် အနားယူဖို့ သွားမှာလေ... ပြီးတော့ နှစ်လတောင် မပြည့်သေးဘူး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရင် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရှန်ကွမ်ယွဲ့သည် စကားပြောရင်း သူမ၏ ပစ္စည်းများကို စတင်သိမ်းဆည်းလေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် သူမ၌ ခရီးဆောင်အိတ် သိပ်များများစားစား မရှိခဲ့ချေ။

အဓိကအားဖြင့် အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့် မက်မန်းသီးခြောက် အချို့သာ ပါဝင်ပေသည်။

ရှောင်လန်သည်လည်း သူမ၏ ဖြောင်းဖျမှုကို လက်ခံသွားခဲ့သည်။

အစ်မရှောင်ယွဲ့အား တစ်ယောက်တည်း သွားခွင့်ပြုရန် သူမ သေချာပေါက် စိတ်အေးမည် မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့သည် ခရီးဆောင်အိတ်များကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြ၏။

ထိုအချိန်၌ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လဲ့ယန်၏ မျက်လုံးများ အံ့အားသင့်စွာ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုကို သိသွားတာလား... စစ်သေနာပတိက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာလား... နန်းတော်သခင်ရဲ့ ကလေးလား... မဖြစ်ဘူး မဖြစ်ဘူး... ဒီကိစ္စကို နန်းတော်သခင်ဆီ သေချာပေါက် ပြောပြရမယ်..."

လဲ့ယန်သည် မူလက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနထံမှ အကူအညီတစ်စုံတစ်ရာ တောင်းခံလို၍ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ကြားသိရလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူ လှည့်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်…

"ရှင်... ခဏနေဦး..."

သူ လှည့်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှောင်လန်က အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာခဲ့ပေသည်။

လဲ့ယန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားလေ၏။

"ရှင် တစ်ခုခု ကြားလိုက်သေးလား..."

"မကြားဘူး... မကြားပါဘူး..."

လဲ့ယန်က နှစ်ကြိမ်ခန့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ငါ ဘာမှမကြားလိုက်ပါဘူး... ဒီတိုင်း ဖြတ်သွားရုံပါ...ရှောင်လန်... တခြားကိစ္စ မရှိရင် ငါ သွားတော့မယ်နော်..."

"ရှင် ရှင် ရှင်... ရှင် ထွက်သွားလို့ မရဘူး..."

ရှောင်လန်က သူ့ရှေ့မှ ပိတ်ရပ်လိုက်ပေသည်။

ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ဖက်လူအား ချန်ဖုန်းထံသို့ ပြောပြခွင့် မပြုရန် အစ်မရှောင်ယွဲ့က ညွှန်ကြားထားခဲ့၏။

"ရှင် သေချာပေါက် လိမ်နေတာပဲ... ရှင့်မျက်လုံးတွေကို ကြည့်ပါဦး... ဟိုဒီ ကစားနေတာပဲ...အစ်မရှောင်ယွဲ့နဲ့ ကျွန်မ ပြောနေတဲ့ စကားတွေကို ရှင် ကြားသွားတာ သေချာတယ်..."

"မကြားပါဘူးဆို တကယ် မကြားတာပါ..."

လဲ့ယန်မှာ လုံးလုံးလျားလျား စကားပြောစရာမဲ့ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"ငါ လိမ်နေတာ အဲဒီလောက်တောင် သိသာနေလို့လား..."

ရှောင်လန်က နှာမှုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဂရုမစိုက်ဘူး... ရှင် ကြားပြီးသွားပြီဆိုတော့ အစ်မရှောင်ယွဲ့နဲ့ ကျွန်မ ကျန်းနန်ကို သွားမယ်ဆိုတာလည်း ရှင် သိသွားပြီပဲ...ရှင်ပါ ကျွန်မတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါလား... အစ်မရှောင်ယွဲ့ရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကိုလည်း ရှင် ကာကွယ်ပေးလို့ရတာပေါ့...သူမဗိုက်ထဲမှာ ချန်ဖုန်းရဲ့ ကလေးရှိနေတာဆိုတော့ ရှင် ငြင်းမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

ရှောင်လန်က သူမကိုယ်သူမ အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းသည်ဟု တွေးတောလိုက်၏။

ဤနည်းအားဖြင့်

အစ်မရှောင်ယွဲ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ရုံသာမက သူမကိုယ်တိုင်လည်း လဲ့ယန်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာ ထိတွေ့ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

လဲ့ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ... နန်းတော်သခင်ကို ငါ ပြောလိုက်မယ်..."

သူ ဖုန်းခေါ်ရန် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်ချိန်တွင် ရှောင်လန်က အလျင်အမြန် ဆွဲလုလိုက်လေ၏။

ထို့နောက် ဖုန်းကို သူမ၏ အင်္ကျီကော်လာအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် တိုက်ခိုက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ ကြယ်သီးနှစ်လုံးမှာ ဖြုတ်ထားလျက်သား ဖြစ်နေ၏။ ဖုန်းသည် အတွင်းသို့ လျှောကျသွားပြီး တောင်တန်းနှစ်ခုကြား အလယ်တည့်တည့်တွင် မြုပ်ဝင်သွားလေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

လဲ့ယန်မှာ ဆွံ့အ မှင်တက်သွားတော့၏။

"ဒီလိုမျိုး လုပ်လို့ရတယ်လား..."

လဲ့ယန် လုံးလုံးလျားလျား ကြက်သေ သေသွားခဲ့ပေသည်။ ထိုသို့ဖြင့်

လေထဲတွင် ဆုပ်ထားသော သူ၏ လက်သီးကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အောက်သို့ ပြန်ချလိုက်ရလေ၏။

"ငါက ဘယ်လိုလုပ် နှိုက်ယူရမှာလဲဟ..."

ရှောင်လန်က ရင်ကော့ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ရှင့်ဖုန်းကို လောလောဆယ် ကျွန်မ သိမ်းထားပေးမယ်... ခဏနေရင် ကျွန်မတို့ အတူတူ ထွက်သွားကြမယ်... အစ်မရှောင်ယွဲ့က နောက်မှ ချန်ဖုန်းကို သေချာ ရှင်းပြပါလိမ့်မယ်..."

"..."

လဲ့ယန်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး မည်းမှောင်သွားခဲ့ပေ၏။

သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်အောင် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်မူ လုံးလုံးလျားလျား ကူကယ်ရာမဲ့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ဤအချိန်၌ ရှန်ကွမ်ယွဲ့မှာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးစီး၍ ထွက်လာခဲ့လေပြီ။

လဲ့ယန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

"လဲ့ယန်... ငါ့ကိစ္စကို ချန်ဖုန်းဆီ အခုလောလောဆယ် မပြောပြသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... သွားကြရအောင်... နင်လည်း ငါတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လေ..."

"ကောင်းပါပြီ..."

လဲ့ယန်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမတို့နောက်ကို အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွား၏။ သူ၏ ဖုန်းမှာတော့ လောလောဆယ် အသိမ်းခံထားရသည်

ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ကွမ်ယွဲ့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးရန် သူ ဆုံးဖြတ်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုသူသုံးဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်။

ချန်ဖုန်းသည် နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် အကြာမှသာ အိပ်ရာမှ ထလာခဲ့၏။

အိပ်ရာမှ ထသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင် ရရှိခဲ့ပြီး သူမနှင့် ရှောင်လန်တို့ လေညင်းခံထွက်မည်ဖြစ်ကာ လဲ့ယန်က သက်တော်စောင့်အဖြစ် လိုက်ပါမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောထားလေသည်။

ချန်ဖုန်း ဖုန်းဆက်လိုက်ချိန်တွင် ရှန်ကွမ်ယွဲ့က မည်သည့်နေရာသို့ သွားမည်ကို မပြောခဲ့ချေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူက ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ပြေလက်ပျောက် လမ်းလျှောက်ထွက်ချင်ရတာလဲ..."

ချန်ဖုန်း အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သော်လည်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ငါ ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့ကို ဘာမှ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် မလုပ်ခဲ့မိပါဘူး...ထားလိုက်ပါတော့... နောက်မှ သူမနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စကားပြောတော့မယ်... အခုတော့ ကျိုတို ကို အရင်ပြန်ကြတာပေါ့..."

နောက်ပိုင်းအချိန်များတွင်။

ချန်ဖုန်းနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက် တို့အပါအဝင် အခြားသူများသည် ကျိုတိုသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေ၏။

စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန၏ တပ်ဖွဲ့ဝင် သိန်းနှင့်ချီသော စစ်သည်များသည်လည်း ရှေ့တန်းမှ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြပြီး ရဟတ်ယာဉ်များက ကျိုတိုဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။

ချန်ဖုန်း၊ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်၊ ဗိုလ်ချုပ် ကွမ်တာယွီ၊ ဝမ်ထျဲ့ချွီး နှင့် ကျီဟောက်ယွီ တို့သည် ရဟတ်ယာဉ်တစ်စီးပေါ်တွင် အတူတကွ လိုက်ပါလာခဲ့ကြပေ၏။

ဤအချိန်၌ ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက်က ချန်ဖုန်းအား ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းအဖေသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် မင်းရဲ့ အခုအောင်မြင်မှုတွေကို မြင်ပြီး အရမ်း ဝမ်းသာနေမှာပဲ..."

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်..."

ချန်ဖုန်းသည် သူ၏ဖခင်သေဆုံးမှုအတွက် လက်စားချေနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့တိုင် ယနေ့အချိန်အထိ ထိုလူများက သူ၏ဖခင်အား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ မသိရှိသေးချေ။

၎င်းမှာ သူ၏ဖခင် ပိုင်ဆိုင်ထားသော အာဏာကို ကြောက်ရွံ့၍သက်သက်လော။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ထိုလူများ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသည်ဟု သူ ကြားခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်အရာကို ရှာဖွေနေသည်မှန်း သူ မသိခဲ့ပေ။

ယခုအခါ လူတိုင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် မည်သည့် သဲလွန်စမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ။

ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက် က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်၏။

"ချန်ဖုန်း... စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို လွှဲပြောင်းရယူဖို့ မင်း စိတ်ဝင်စားလား... ရှောင်ယွဲ့က စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနရဲ့ စစ်သေနာပတိဖြစ်ပေမဲ့ သူမက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဆိုတော့ အနှေးနဲ့အမြန် ရာထူးကနေ ဆင်းပေးရမှာပဲလေ..."

"ဝန်ကြီးကျန်း က ဒီမေးခွန်းကို မင်းကို အရင်က တစ်ခါ မေးဖူးတယ်... ဒီနေ့ ငါ ထပ်မေးချင်တယ်..."

"မင်းအဖေက အရင်တုန်းက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တာ... မင်း စိတ်ဝင်စားလား..."

"စိတ်မဝင်စားပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လောလောဆယ်တော့ အဇူရာနန်းတော် နဲ့ပဲ ကျွန်တော် အဆင်ပြေနေပါပြီ... စီနီယာကွမ် နဲ့ စီနီယာဝမ် တို့က တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

"တကယ်လို့ ရှောင်ယွဲ့ယွဲ့သာ စစ်သေနာပတိ ဆက်မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆိုရင် စီနီယာနှစ်ယောက်ကို စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါလား..."

"ပြီးတော့ ရှောင်ချူနန် လည်း ရှိသေးတာပဲ...နှစ်အနည်းငယ်လောက် သေချာ လေ့ကျင့်ပေးလိုက်ရင် ရှောင်ချူနန် ကိုလည်း အလားအလာရှိတဲ့ ကိုယ်စားလှယ်လောင်းအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်..."

"ချူနန်တဲ့လား..."

ညွှန်ကြားရေးမှူး ချင်ထိုက် မှာ သူ၏ တူဖြစ်သူအကြောင်း ပြောလိုက်တိုင်း အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားရလေ၏။

စစ်ပွဲပြီးကတည်းက ဤတူဖြစ်သူသည် မိန်းမတစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပေသည်။

ယခု ၎င်းတို့ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကိုပင် မသိရချေ။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျီဟောက်ယွီ က ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"နန်းတော်သခင်ချန်... မင်းက ငါတို့ ကျီမိသားစု က ကျီရွှယ်အာ ကို သိတယ်လို့ ကြားတယ်...အချိန်ရရင် ကျီမိသားစုဆီ အလည်လာခဲ့ပါဦး...ငါတို့ ကျီမိသားစုက မင်းကို အလွန် လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုနေမှာပါ..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

ချန်ဖုန်းက ဖျော့တော့စွာ ပြုံးလိုက်၏။

သူနှင့် ကျီရွှယ်အာ တို့သည် တက္ကသိုလ် အတန်းဖော်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့က သိပ်မရင်းနှီးကြသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ အသိအကျွမ်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လူတစ်စုသည် ကျိုတို စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာန ရုံးချုပ်၏ လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ကျန်းထျန်ရှန်းနှင့် စစ်ဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှ အဖွဲ့ဝင်များသည် လေဆိပ်တွင် ချန်ဖုန်း တို့ကို ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

၎င်းတို့သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေသည်။

ဤတိုက်ပွဲသည် ဟွာရှနိုင်ငံအတွက် တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အောင်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။

ပေးဆပ်ခဲ့ရမှုများ ကြီးမားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အောင်မြင်မှုကို ရရှိခဲ့ပေသည်။

ချန်ဖုန်းသည် ၎င်းတို့၏ အောင်ပွဲခံ အခမ်းအနားတွင် မပါဝင်ခဲ့ဘဲ ဆေးရုံသို့သာ အလျင်အမြန် သွားရောက်ခဲ့၏။

ရှန်ယန်းယန်းနှင့် ယွင်ထင်တို့သည် ဆေးရုံတွင် နေ၍ ထိုက်ရှန်းအား ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေကြသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာ ကုသမှုခံယူပြီးနောက် ပင်မနတ်ဘုရားအဆင့် ထိုက်ရှန်း၏ ဒဏ်ရာများမှာ အတော်လေး သက်သာလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ထပ် သီတင်းပတ် အနည်းငယ်ခန့် အနားယူပြီးပါက သူ ဆေးရုံမှ ဆင်းနိုင်တော့မည် ဖြစ်လေသည်။