အခန်း ၃၃၉
Vol. 34 Ch. 339
အခန်း (၃၃၉) အထင်သေးခံရခြင်း
သူမက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
"မစ္စတာချန်ဆီမှာ ထူးချွန်တဲ့ ဆေးပညာစွမ်းရည်တွေ ရှိတယ်လို့ ရွှယ်အာဆီကနေ ကြားတယ်... တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အန်တီ့သူငယ်ချင်းရဲ့ သမီးလေးက ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါတစ်မျိုး ခံစားနေရတယ်..."
"သူမက သတိလစ်နေတာ..."
"ဒီတစ်ခါ သူတို့က ကျန်းနန်ပြည်နယ်ကနေ ကျိုတိုကို ဆေးကုသဖို့ ရောက်လာပြီး ငါတို့အိမ်မှာ တည်းနေကြတာ..."
"မစ္စတာချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး သွားကြည့်ပေးလို့ ရမလား..."
"ဆေးကုရမယ်..."
ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
တစ်ဖက်လူက သူ့ထံသို့ ဆေးကုသမှုခံယူရန် အမှန်တကယ် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။
ထန်ရွှမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
"လူနာက ကျန်းနန်မှာ အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဝမ်ကျင်း ရဲ့ သမီးလေ... လွန်ခဲ့တဲ့ လဝက်လောက်က ထူးဆန်းတဲ့ ရောဂါတစ်မျိုး ရသွားပြီး အဲဒီအချိန်ကတည်းက သတိလစ်နေခဲ့တာ..."
"သူတို့က နာမည်ကြီး ဆရာဝန်တွေ အကုန်လုံးနဲ့ တိုင်ပင်ခဲ့ပေမဲ့ အချည်းနှီးပဲ...ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်က နိုင်ငံခြားမှာ သွားကုဖို့ ငွေတွေအများကြီး အကုန်ခံခဲ့ပေမဲ့ လူက သတိမရလာသေးဘူး..."
"ဒီတစ်ခါ...မစ္စတာဝမ်က သူ့သမီးကို ကျိုတိုကို ခေါ်လာပြီး ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန် နဲ့ ပြသဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ...ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်ကြီးမြောင်က မရောက်လာသေးဘူး... သူ တစ်ခုခုနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာ ဖြစ်မယ်..."
မြောင်ရန်က အတော် လူသိများပေသည်။
ချန်ဖုန်းက ပထမဆုံးအကြိမ် ရှန်ကွမ်ယွဲ့ကို ဆေးကုသရန် နယ်စပ်သို့ သွားခဲ့စဉ်က
ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သေး၏။ တစ်ဖက်လူမှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးအသင်း ဥက္ကဋ္ဌ၏ ဆရာပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အရင်သွားကြည့်လိုက်မယ်... ကုတာပျောက်မယ်လို့တော့ အာမမခံနိုင်ဘူးနော်..."
ချန်ဖုန်းက ပြင်ပလူများကို ကုသပေးလေ့ အလွန်နည်းပါးလှသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဆရာဝန်တစ်ယောက် မဟုတ်သလို ဆေးပညာစွမ်းရည်များကလည်း စနစ်မှတစ်ဆင့် မတော်တဆ လဲလှယ်ရယူထားခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။
"ကောင်းပြီ... သူတို့ အပေါ်ထပ်မှာ ရှိတယ်... အန်တီနဲ့ လိုက်ခဲ့..."
ထန်ရွှမ် အလွန်ဝမ်းသာသွားရသည်။
သူမက မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားသော်ငြားလည်း တစ်ဖက်လူမှာ ကျန်းနန်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေး ဖြစ်နေပေသည်။ အကယ်၍ ရောဂါပျောက်ကင်းသွားပါက ကျီမိသားစုနှင့် ဝမ်ကျင်းတို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာမည်ဖြစ်ပြီး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများလည်း ပိုမိုလုပ်ဆောင်လာနိုင်မည် ဖြစ်၏။
ချန်ဖုန်းအတွက်မူ ကျန်းနန်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့သုံးယောက် အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်လျှောက်သွားကြသည်။
ကျီရွှယ်အာက အနောက်မှနေ၍ ချန်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်စကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိုက်၏။
ထို့နောက် သူမက တီးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ချန်ဖုန်း... ငါ့အမေ ပြောတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့စကားတွေကို နားမထောင်နဲ့နော်... ငါ့မှာ သဘောကျနေတဲ့လူ ရှိပြီးသား..."
"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ အတည်မယူပါဘူး..."
ချန်ဖုန်းကလည်း ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
ကျီရွှယ်အာမှာ အလွန်လှပသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိလှချေ။
တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သဘောကျသည်ဟု ပြောခြင်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများသာ ဖြစ်ပေသည်။
အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင်။
ကိုယ်ရံတော်လေးယောက်က ဝင်ပေါက်တွင် အစောင့်အဖြစ် ရပ်နေကြပြီး သွေးဆာနေသော ရောင်ဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေကြ၏။
စစ်မြေပြင်တွင် တိုက်ပွဲဝင်ဖူးသူများနှင့် တူလှပေသည်။
အတွင်းဘက်တွင် အိပ်ခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး အိပ်ရာဘေးတွင် လူလတ်ပိုင်းဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးက စောင့်ကြပ်နေကြကာ သူတို့၏မျက်နှာများထက်တွင် တင်းမာမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု လက္ခဏာများ ပေါ်လွင်နေပေ၏။
အိပ်ရာထဲတွင် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် မိန်ကလေးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။
မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေ၏။
တစ်ဖက်လူမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သတိလစ်နေခဲ့ပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေကြောင်းကို ချန်ဖုန်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။
"မစ္စတာဝမ်... မစ္စစ်ဝမ်..."
ထန်ရွှမ်က အလျင်အမြန် သွားရောက်ကာ မေးလိုက်၏။
"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်က ဘယ်လိုတဲ့လဲ..."
ဝမ်ကျင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်ဆီမှာ လူနာနည်းနည်း ကျန်သေးတယ်တဲ့... လူနာတွေ ကြည့်ပြီးမှ လာနိုင်မယ်လို့ ပြောတယ်... ငါ့သမီးက ခရီးသွားဖို့ အဆင်မပြေလို့သာ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင် အဲဒီကို သွားနိုင်ခဲ့မှာ..."
"ငါ လူကို အဲဒီကို သယ်သွားပြီးပြီ..."
ဘေးတွင် ရပ်နေသော မစ္စစ်ဝမ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
"ဆရာဝန်ကြီးမြောင်က အရမ်း ခေတ်နောက်ကျလွန်းတယ်... သူ စောစောလာဖို့အတွက် ငါတို့က ယွမ် တစ်ဘီလီယံ ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပေမဲ့ သူက ငြင်းတုန်းပဲ...သူ့လူနာတွေရဲ့ အသက်က ငါ့သမီးအသက်နဲ့ ယှဉ်လို့ရလို့လား..."
"တော်တော့..."
ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာက မှုန်ကုပ်သွားရ၏။
တချို့သော အတွေးများကို စိတ်ထဲတွင်သာ သိမ်းထားသင့်ပြီး အသံထွက်၍ ပြောဆိုရန် မသင့်တော်ချေ။
ထို့နောက် သူက ထန်ရွှမ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါတို့အနေနဲ့ ကျီမိသားစုရဲ့ အကူအညီအတွက် ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်... မဟုတ်ရင် ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန်ကို ဆက်သွယ်ဖို့ ငါတို့ အချိန်တချို့ ယူရလိမ့်မယ်..."
"ဒါတွေက ကိစ္စသေးသေးလေးတွေပါ..."
ထန်ရွှမ်က သူမနောက်တွင်ရှိသော ချန်ဖုန်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။
"ဒီ မစ္စတာချန် ကလည်း ဆေးပညာ တချို့ကို နားလည်တယ်... မစ္စတာဝမ်က စိတ်မကွယ်ဘူးဆိုရင် မိန်းကလေးဝမ်ရဲ့ ရောဂါကို သူ့ကို ကြည့်ခိုင်းလို့ ရတယ်..."
"ဟင်..."
ဝမ်ကျင်းက ချန်ဖုန်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ပေသည်။
တစ်ဖက်လူမှာ အရမ်းငယ်လွန်းနေ၏။
မစ္စစ်ဝမ်ကပင် ဤကိစ္စကို နှလုံးသွင်းမထားခဲ့ချေ။
နိုင်ငံခြားက ကျွမ်းကျင်သူတချို့တောင် သူ့သမီးရဲ့ ရောဂါကို မကုသနိုင်ခဲ့တာ ဒီလူငယ်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ကုသနိုင်မှာလဲ။
သို့သော်ငြားလည်း
ထန်ရွှမ်၏ မျက်နှာကို ထောက်ထားသောအားဖြင့်။
သူတို့က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ရန် အဆင်မပြေခဲ့ချေ။
ဝမ်ကျင်းက ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
"ဒါဆို ဆရာဝန်လေးချန်ကို ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ... ကုသပေးနိုင်ရင် ဆေးဖိုးအတွက် လျော့ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."
ချန်ဖုန်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေပေသည်။
‘အဲဒီ ဆေးဖိုး ယွမ် ဘီလီယံချီကို ငါ မလိုချင်ပါဘူး’ဟု တွေးလိုက်၏။
ကျီရွှယ်အာ၏ အမူအရာကလည်း အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်ပါနေ၏။
ချန်ဖုန်း၏ လက်ရှိ အသားတင်ကြွယ်ဝမှုကို သူမ သိထားသည်ဖြစ်ရာ နောက်နှစ်တွင် ကျန်းနန်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးကိုပင် ကျော်တက်သွားနိုင်ချေ ရှိပေသည်။
"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်ပါ့မယ်..."
ချန်ဖုန်းက ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
သူက ဒီကို ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ တစ်ချက်လောက်တော့ ကြည့်ပေးလိုက်ပေမည်။ ဆေးဖိုးကိုတော့ ချန်ဖုန်းက ဂရုမစိုက်ချေ။
ထို့နောက် ချန်ဖုန်းက ကုတင်ဘေးသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မိန်းကလေးဝမ်မှာ နေမကောင်းဖြစ်နေပုံရပြီး သူမ၏မျက်နှာမှာ အလွန်ဖြူရော်နေပေ၏။
ဒါပေမဲ့ အလှပဂေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသွင်အပြင်တွေ ရှိနေတာကို မြင်နိုင်ပါတယ်။
ချန်ဖုန်းက စောင်ကို လှန်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖော်ထုတ်ကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စတင်စမ်းသပ်လိုက်သည်။
မစ္စစ်ဝမ်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။
သူမ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားပုံရသည်။
သို့သော် ထန်ရွှမ်ကို လေးစားသောအားဖြင့် သူမ ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။
သူမက ချန်ဖုန်း သူမ၏သမီးကို အခွင့်ကောင်းယူမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ချန်ဖုန်း၏ လက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင်။
ချန်ဖုန်းက သူ့လက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
"ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော် အပ်စိုက်ကုထုံး တစ်မျိုးကို သိတယ်... တစ်ခါလုပ်ရင် နာရီဝက်နဲ့ သုံးကြိမ် အပ်စိုက်ပေးမယ်... သုံးရက်နေရင် သူ သတိရလာသင့်တယ်..."
‘ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူး…’
မစ္စစ်ဝမ်က စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
ပြဿနာကြီးကြီးမားမားသာ မဟုတ်လျှင် သူတို့ ဟွာရှနိုင်ငံမှ နိုင်ငံခြားသို့ သွားမည်မဟုတ်ချေ။
သမီးဖြစ်သူ၏ ဆေးကုသစရိတ်အတွက်။
သူတို့က လဝက်ကျော်ကြာ ဟိုပြေးဒီလွှား လုပ်ခဲ့ရပြီး ငွေတွေအများကြီး အကုန်ခံခဲ့ရသည်။
ချန်ဖုန်းက သူ၏ကိုယ်ပေါ်မှ ငွေအပ်တစ်စုံကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
ထိုအခါ မစ္စစ်ဝမ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ..."
"အပ်စိုက်ကုသဖို့လေ..."
ချန်ဖုန်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရ၏။
ယင်ယန် အပ်ကိုးချောင်း ကို ဖော်ဆောင်ဖို့ ငွေအပ်သုံးတာ ဘာမှားနေလို့လဲ။
မစ္စစ်ဝမ်က သူ့ကို တွန်းဖယ်လိုက်ကာ
သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။
"ဘယ်လို အပ်စိုက်ကုထုံးမျိုးလဲ... နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပေါ့ဆနိုင်ရတာလဲ..."
"တခြားဆရာဝန်တွေက သွေးခုန်နှုန်းစမ်းဖို့ အနည်းဆုံး ငါးမိနစ်လောက် အချိန်ယူရပေမဲ့ နင်က တစ်မိနစ်တောင် မကြာဘဲ အဆုံးသတ်လိုက်တယ်...နင် တကယ်ရော နားလည်ရဲ့လားဆိုတာ ငါ သံသယရှိတယ်..."
"ပြီးတော့...ငါ့သမီးရဲ့ ရောဂါက အရမ်းပြင်းထန်တာကို နင်က ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောရက်တယ်ပေါ့...နင်က ငွေလိမ်ဖို့ လာတာလို့ပဲ ငါ သံသယရှိတယ်..."
သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင်။
သူမက ထန်ရွှမ်ကို ရုတ်တရက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
"မဒမ်ကျီ... ဘာလို့ ဒီလူကို ငါ့သမီးကို ဆေးကုဖို့ ခေါ်လာရတာလဲဆိုတာ ငါ နားမလည်တော့ဘူး..."
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်..."
"ကျီမိသားစုရဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."
"ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စမှာ ဝင်မစွက်ဖက်ဖို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်...ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန် ရှိနေတာပဲ... ငါ့သမီးရဲ့ အခြေအနေက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်..."
သူမ၏ စကားများမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးနေပြီ ဖြစ်သည်။
အခြေခံအားဖြင့် သူမက ချန်ဖုန်းကို ဆရာဝန်အဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် ထန်ရွှမ်ကို ဝေဖန်နေကြခြင်းပင်။
ကျန်းနန်၏ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဖြစ်သည့် ဝမ်ကျင်းမှာမူ စိတ်ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် (EQ) ပိုမိုမြင့်မားပုံရပေသည်။
သူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။
"မဒမ်ကျီ... ဆရာဝန်လေးချန်... ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန်လည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာမို့ သူ ရောက်လာမယ့်အချိန်အထိ စောင့်ပြီးမှ ကုသမှုကို ဆက်လုပ်ကြတာပေါ့..."
"ကျုပ်ကလည်း ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."
ချန်ဖုန်းက သူ့လက်များကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
သူက အရေးမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ပြောလိုက်၏။
"ဟက်... မြောင်ရန်တောင် ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ရောဂါကို မကုနိုင်ပါဘူး..."
"ဆရာဝန်ကြီး မြောင်ရန်တောင် မကုနိုင်ရင် နင်ကရော ဘယ်လိုလုပ် ကုနိုင်မှာလဲ..."
မစ္စစ်ဝမ်က အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။
သူမ ဘဝမှာ လူတွေကို အများကြီး တွေ့ဖူးပြီးပြီလေ။
ဒီကောင် သုံးစားလို့မရဘူးဆိုတာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်။
ဝမ်ကျင်း တစ်ယောက်တည်းသာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့၏။
သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။
"မစ္စတာဝမ်... မစ္စစ်ဝမ်... ဒါဆို ကျွန်မ ဆက်ပြီး အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး... တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ပြောပါနော်..."
ထန်ရွှမ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ကောင်းတဲ့ကိစ္စတစ်ခုကို လုပ်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဆုံးမှာတော့ အထင်သေးခံလိုက်ရတယ်။
ချန်ဖုန်းအတွက် သူမ အနည်းငယ် အားနာသွားမိပေ၏။
---