အခန်း ၁၀၉၅

အခန်း ၁၀၉၅ ထိုအကြည့်တစ်ချက်... (၂)

ဂျိန်း...

​အနက်ရောင် လိပ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်သော တိုက်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ယင်းကို မတင်ထားသော အနက်ရောင် လိပ်ကြီးသည် ကောင်းကင်သို့ မော့၍ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး တိုက်ကြီး တုန်လှုပ်သွားသည်နှင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ ကြီးမားသော မမြင်နိုင်သည့် ဓားကြီးတစ်လက် ဖြတ်ခုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လေထုထဲတွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီး တစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ထိုထဲတွင် အဆုံးမရှိသည့် လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပြီး ပြန့်နှံ့သွားသောအခါ အက်ကြောင်းကြီးမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သုံးပါးပေါင်းစပ် ကန္တာရ မဟာစကြဝဠာ အတွင်းရှိ မဟာ လောကကြီး လေးခုထဲမှ စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကကြီးတွင် ကျယ်ပြောသော ရေပြင်ကြီးနှင့်တူသည့် နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုထဲတွင် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသည့် ဥက္ကာခဲပေါင်း ထောင်ချီ၍ သူ့အလိုလို လွင့်မျောနေကြသည်။ ဥက္ကာခဲ တစ်ခဲစီပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးစီ ထိုင်နေကြ၏။

​သူတို့အားလုံးသည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မှိုင်းညှိုးခြင်းနှင့် အေးစက်ခက်ထန်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ထံမှ သူတို့ အရိုးထဲကပင် လာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တည်ကြည်ခက်ထန်သော အငွေ့အသက်များ ဖြာထွက်နေခဲ့သည်။

​ဤသည်ကား မည်သည့်ပြင်ပလူမျှ မသိရှိကြသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကကြီး အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်ငရဲလောကပင် ဖြစ်သည်။

​ဤလောကသည် အလွန်တရာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လွန်းသဖြင့် အခြားသော မဟာလောကကြီး သုံးခုရှိ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်မျှသာ ထိုအမည်ကို သိရှိကြသည်။ သူတို့ သိသည်ဆိုရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ အခြားသော မဟာလောကကြီး သုံးခုသို့ သွားရောက်ဖူးသူများ ရှိလျှင်ပင် သူတို့သည် အစစ်အမှန် ဝိညာဉ်ငရဲလောကသို့ ရောက်ဖူးရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

​ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ရန် ခက်ခဲမှုမှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားသည်။ ထိုနောက်ကွယ်က အကြောင်းအရင်းကို သိသူ အလွန် နည်းပါးသော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကကြီး အကြောင်းမှာ အခြားသော မဟာလောကကြီး သုံးခုမှ ကျင့်ကြံသူများအကြား အမြဲတမ်း ရေပန်းစားသော ပြောစရာ အကြောင်းအရာ တစ်ခု ဖြစ်နေသည်မှာ အမှန်ပင်။ အမျိုးမျိုးသော ခန့်မှန်းချက်များနှင့် ကောလာဟလများ ရှိနေကြပြီး မည်သည့် အရာက အစစ်၊ မည်သည့် အရာက အတုဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်။

​ထိုအချိန်တွင် ကျင့်ကြံသူ ထောင်ချီတို့သည် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေကြစဉ် ရုတ်တရက်ပင် သူတို့ရှေ့ရှိ နဂါးငွေ့တန်းကြီးထံမှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်၍ ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးတစ်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး လျှပ်စီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ ပေါက်ကွဲသံကြီးများနှင့်အတူ ထိုနယ်မြေရှိ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ချီတို့သည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို လျင်မြန်စွာ ဖွင့်လိုက်ကြပြီး အေးစက်သော အကြည့်များအား ဖော်ပြလိုက်ကြသည်။

​သူတို့အားလုံး၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံဝတ် အလယ်အလတ် အရွယ် အမျိုးသား တစ်ဦးအတွက် ပို၍ပင် ထင်ရှားသည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ခရမ်းရောင် မီးပွား တစ်စ၏ ပုံရိပ် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ ဤလူမှာ ခန့်ညားချောမောပြီး အကယ်၍ စုမင်သာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေပါက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အထူးပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ သူသည်ကား ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲတွင် စုမင်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ပဉ္စမမြောက် သမုဒ္ဒရာ အလွန်တွင် စုမင်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကာ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည့် ဆရာတော် ကျိလုံပင် ဖြစ်သည်။

​သူ့ဘေးတွင် အပြာရောင် ဝတ်စုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သူသည် အိုမင်းပုံရသော်လည်း သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ကျိလုံထက်ပင် သာလွန်နေခဲ့သည်။ သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့် ခဏ၌ ထိုစွမ်းအားလှိုင်းများမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်သို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။

​"သွားကြစို့" အဖိုးအိုက နဂါးငွေ့တန်းရှိ အက်ကြောင်းကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

​ဆရာတော် ကျိလုံသည် ချက်ချင်းပင် နာခံကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။ သူ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး ဥက္ကာခဲပေါ်မှ အက်ကြောင်းကြီးဆီသို့ ခုန်ကူးလိုက်သည်။ သူ့နောက်ကွယ်မှ ကျင့်ကြံသူ ထောင်ချီတို့သည်လည်း အတူတကွ ပျံသန်း ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကျယ်လောင်သည့် ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ အက်ကြောင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်ကာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြတော့သည်။ အပြာရောင် ဝတ်စုံဝတ် အဖိုးအိုမှာ နောက်ဆုံးမှ ဖြစ်သည်။ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူသည် အက်ကြောင်းကြီးထဲသို့ ခြေချဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းရှိ အဖြူရောင် ကျားနှင့် အနီရောင် ငှက်တို့၏ တိုက်ကြီးများသည် အတူတကွ မြည်ဟည်းသွားခဲ့ကြသည်။ လေထုထဲတွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ ပွင့်ထွက်သွားသည့် ခဏ၌ လျှပ်စီးကြောင်းများက အက်ကြောင်းများကို ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီး အစစ်အမှန် ယင်လောကနှင့် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ မဟာလောကတို့ကို ချိတ်ဆက်ပေးလိုက်တော့သည်။

​အစစ်အမှန် ယင်လောကသည် အေးစက်သော လေထုများ ပြည့်နှက်နေသည့် နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုထဲတွင် ဧရာမ ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားကြီးများ ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏ သင်္ချိုင်းထဲမှ တူးဖော်ရရှိလာသကဲ့သို့ပင်။ ထိုထံမှ ပြန့်လွင့်နေသည့် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းနှင့် အေးစက်ခြင်း အငွေ့အသက်များမှာ နဂါးငွေ့တန်းကြီးနှင့် ဟန်ချက်ညီစွာ ပဲ့တင်ထပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

​စတုတ္ထမြောက် မဟာလောကကြီးမှ ရောက်ရှိလာသူ ထောင်ဂဏန်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အစစ်အမှန် ယင်လောကမှ လူဦးရေမှာ များစွာ ပိုမို များပြားသည်။ မည်သူမဆို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားကြီးများမှာ အဆုံးမရှိ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တစ်သိန်းနီးပါးအထိ ရှိနေပြီး ဓားတစ်လက်စီပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် စုစုပေါင်း လူဦးရေ သန်းချီ ရှိနေသည်။ ဤကဲ့သို့သော စစ်တပ်ကြီးမျိုးမှာ မဟာလောက တစ်ခုအတွက် အရေးမပါဟု ထင်ရသော်လည်း အခြား မဟာလောက၏ ဘိသိက်ပွဲ အခမ်းအနားသို့ သွားရောက်ရန်အတွက် အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ရန်လိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်နိုင်ပေသည်။

​အထူးသဖြင့် ထိုရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားတစ်သိန်းအကြားတွင် တန်ခိုးရှင်များ ပါရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေကြသည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့အကြား၌ ခန္ဓာကိုယ်များ အလွန်တရာ ပိန်လှီနေသည့် အဖိုးအိုနှစ်ဦး ပါဝင်နေသည်။ သူတို့ထံမှ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်တရာ ထူထပ်နေသည်။ သူတို့၏ အိုမင်းသော မျက်လုံးများကိုပင် ဖွင့်မရတော့သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ထံမှ ပြန့်ထွက်လာသော တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဖိအားကြီးမှာ နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားစေလောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

​ထိုအဖိုးအိုနှစ်ဦး ဘေးတွင် ခေါင်းငုံ့ထားသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။ အကယ်၍ စုမင်သာ သူ့ကို မြင်တွေ့ပါက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် အသေအချာ မှတ်မိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည်ကား နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေတွင် ကနဦးက စခန်းချထားသော အင်အားစုများအကြား ပါဝင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အသက်ချမ်းသာပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည့် ရှင်ခြင်းနယ်ပယ်မှ တန်ခိုးရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုအချိန်တွင် သူသည် အဖိုးအိုနှစ်ဦး ဘေး၌ ရပ်နေရသောအခါ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဤသည်ကပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်၍ပင် မရတော့ဟု ထင်ရသည့် အဖိုးအိုနှစ်ဦး မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည့် သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူတို့ရှေ့ရှိ နဂါးငွေ့တန်းကြီးမှာ ပွင့်ထွက်သွားပြီး ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီး တစ်ကြောင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ကာ လျှပ်စီးကြောင်းများကြောင့် အက်ကြောင်းမှာ ပိုမို ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြသော်လည်း ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားကြီးများသည် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အလွန်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အက်ကြောင်းကြီးထဲသို့ အလုအယက် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသည်။

​သူတို့သည် နှေးကွေးသွားပါက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းထဲသို့ အားလုံး မဝင်ရောက်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေကြသကဲ့သို့ပင်။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံး အက်ကြောင်းထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားသည့် ခဏ၌ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်သံ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထိုကျယ်လောင်သော မြည်ဟည်းသံကြီးနှင့်အတူ အက်ကြောင်း အတွင်း၌ အလင်းမျက်နှာပြင် တစ်ချပ် ပေါ်ပေါက်လာပြီး များပြားသော ရှေးဟောင်းဓားကြီးများ ဝင်ရောက်လာခြင်းကို တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်တော့သည်။

​သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မျက်လုံးပင် ဖွင့်မရတော့ဟု ထင်ရသည့် အိုမင်းသော အဖိုးအိုနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ မျက်လုံးများကို အမှန်တကယ် ဖွင့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်မှောင်သော အစိမ်းရောင် အလင်းများ တောက်ပနေ၏။ သူတို့သည် လက်မောင်းများကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအား တုန်လှုပ်စေသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်းပင် ပုံပျက်သွားပြီး ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

​မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း များပြားသော ရှေးဟောင်း ကြေးဝါဓားကြီးများသည် အက်ကြောင်းထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သုံးသောင်းနီးပါး ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့နောက်ကွယ်မှ ကျန်ရှိနေသော ဓားအလက် ခုနစ်သောင်း ဝင်ရောက်ခါနီး ခဏ၌ အလင်းမျက်နှာပြင်မှာ ထပ်မံ ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအပေါ်၌ လူသားမျက်နှာ တစ်ခုပါ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

​ယင်းမှာ ရှေးဟောင်းမျက်နှာကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းသခင် ခန်းမမှ ဂိုဏ်းသခင် သုံးဦးဖြစ်သည့် ရီ၊ ယွဲ့၊ ရှင်း ထဲမှ ဂိုဏ်းသခင်ယွဲ့၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။

​"ယို့... မင်... ငါ့ရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း နှစ်ယောက်။ ဒီလောက်အထိ ဒေါသထွက်နေဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။ ဒါကို ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းတွေ အမြဲတမ်း ရှိပါတယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သဘောမတူဘဲ မဟာလောက အချင်းချင်းကြား စစ်ပွဲဆင်နွှဲဖို့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတာ မဟုတ်ရင်ပေါ့" ရှေးဟောင်းအသံကြီးက ပြောလိုက်သည်။

​ဂိုဏ်းသခင်ယွဲ့ ပြောဆိုလိုက်သော အစစ်အမှန် ယင်လောကမှ အဖိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်သည့် ယို့နှင့် မင်တို့သည် တစ်ပြိုင်တည်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် အတင်းအဓမ္မ ထပ်မံဖြိုခွဲခြင်း မပြုကြတော့ပေ။ ကျန်ရှိနေသော ရှေးဟောင်းဓား ခုနစ်သောင်းကိုလည်း အတင်းအကျပ် တိုးဝင်ရန် အမိန့်မပေးခဲ့ကြချေ။

​ထိုအစား သူတို့နှစ်ဦးသည် လက်မောင်းများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေတွင် ယခင်က တာဝန်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည့် အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသားအယး ဆွဲခေါ်လိုက်ကြသည်။ တစ်ချက်ခုန်ရုံဖြင့် သူတို့သည် အလင်းမျက်နှာပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့ကြပြီး ၎င်းနှင့် ချက်ချင်း ပေါင်းစပ်သွားကာ အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မဟာလောက အချင်းချင်းကြား စစ်ပွဲကို အမှန်တကယ် ဆင်နွှဲရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြပေ။ အစောပိုင်းက လုပ်ရပ်များ အားလုံးမှာ သူတို့၏ ဒေါသနှင့် ပြတ်သားမှုကို ပြသရန် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

​တစ်ချိန်တည်းပင် အသူရာ ဧကရာဇ်၏ မဟာလောကအတွင်း မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် နဂါးငွေ့တန်း တစ်ခုထဲ၌ အသူရာ နဂါးများသည် လိမ့်ဆင်းနေသည့် မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်း၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံသန်းနေကြသည်။ သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ရွေ့လျားနေကြ၏။

​မည်သူမဆို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ထိုမြူခိုးများသည် ပင်လယ်ကြီး တစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အသူရာ နဂါးကြီးများသည် ထိုထဲတွင် ကူးခတ်နေသည့် ဧရာမ သားရဲကြီးများနှင့် တူနေသည်ကို တွေ့ရပေမည်။ အသူရာနဂါး တစ်ထောင်ထံမှ စွမ်းအားကြီးမားသော ဖိအားလှိုင်းများ ပြန့်ထွက်နေသည်။ တစ်ကောင်စီပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးစီ ထိုင်နေကြ၏။ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးထံတွင် ထူးဆန်းသော သေခြင်းတရား၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လုံးဝတော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့ထံတွင် အသက်စွမ်းအား ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် သူတို့၏ ဉာဏ်ပညာ ပိုင်ဆိုင်မှုအပေါ် အခြေခံ၍ ကြည့်လျှင် ဤလူများသည် ရုပ်သေးရုပ်များ မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်လျက် အသက်ရှူနေကြသည့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသည်။

​ထိုအုပ်စု၏ ရှေ့ဆုံးတွင်မူ အခြား နဂါးများထက် သိသိသာသာ ပိုမိုကြီးမားသော အသူရာနဂါးကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ထိုပေါ်တွင် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသူ နှစ်ဦး ရှိနေပြီး အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အမျိုးသားမှာ ခန့်ညားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် သရဖူတစ်ခု ဆောင်းထားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသော်လည်း မျက်လုံးများက တောက်ပသော အလင်းများ ဖြာထွက်နေကာ ထက်မြက်ရဲရင့်သည့် အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

​သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသူမှာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း အလွန် လှပလွန်းသည်။ သူမ ထိုင်နေလျှင်ပင် သူမ၏ ကျော့ရှင်းလှပသော ခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူမသည် ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်တွင် ကျောက်မျက် ကြိုးအချို့ တွဲလောင်းကျနေသည့် ဆံထိုးတစ်ချောင်းကို ထိုးထားရာ ၎င်းတို့ချင်း ထိမိသည့်အခါ တချွင်ချွင် မြည်သံ ထွက်ပေါ်နေသည်။

​သူမသည် လှပလွန်းသော်လည်း အမူအရာ မရှိခြင်းနှင့် အထူးသဖြင့် သူမ မျက်လုံးများထဲရှိ မှိုင်းညှိုးပြီး အေးစက် အရာမထင်သော အကြည့်များက သူမအား ဝိညာဉ် ပျောက်ဆုံးနေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း လောကကြီးရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

​သူမနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ အားလုံးအနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ခန့်က သူမသည် ဆော့ကစားတတ်ပြီး ဆည်းလည်းသံကဲ့သို့ သာယာသည့် ရယ်မောသံများကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်လည်အမှတ်ရရန် ခက်ခဲပေမည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီး ပြုံးလိုက်သည့်အခါ မျက်လုံးများမှာ လဆန်းပုံသဏ္ဌာန် ကွေးညွတ်သွားတတ်သည်။ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖျတ်လတ်သည့် အကြည့်များက သူမအား အမြဲတမ်း တက်ကြွလန်းဆန်းပြီး စိတ်ဓာတ်ခွန်အားများ ပြည့်ဝနေစေခဲ့သည်။

​အတိတ်ကာလက သူမသည် မည်သည့် သောကမျှ မရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရဲရင့်ထကြွပြီး ပုန်ကန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။ သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်အပေါ် မကျေနပ်မှုကြောင့် သူမသည် အနည်းငယ် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သော အသူရာနဂါး တစ်ကောင်ကိုပင် ခိုးယူကာ အသူရာဧကရာဇ် မဟာလောကမှ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ သို့သော် လက်ထပ်ပွဲမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ် အတောအတွင်းမှာပင် သူမသည် သူမ၏ ကံကြမ္မာကို ထာဝရ ပြောင်းလဲပစ်မည့် နေရာတစ်ခုသို့ မတော်တဆ ခြေချမိခဲ့လေသည်။

​ထိုနေရာတွင် သူမသည် မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်သော်လည်း သူမအနေဖြင့် မစနောက်ဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ သူကား သူမ အမြဲတမ်း ပတ်သက်နေခဲ့ပြီး စနောက်လေ့ရှိသည့် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။ သူကား သူမကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သူဖြစ်ပြီး သူ့ကြောင့်ပင် သူမ လက်ထပ်ပွဲမှ ထွက်ပြေးလာခဲ့သည်အား မသိစိတ်ကပင် မေ့လျော့သွားစေခဲ့သည့် အမျိုးသား ဖြစ်သည်။ သူကား နောက်ဆုံးတွင် သူမအနေဖြင့် တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ကြည်ဖြူစွာဖြင့် ကိုယ်စား ဝင်ခံပေးခဲ့ရသည့် အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။

​ထိုအရာ အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်က ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်သည်။ သာမန်လူသား တစ်ဦး အတွက်ဆိုလျှင် ဘဝသက်တမ်း ဆယ်ခုစာခန့် ရှိပေမည်။ သူတို့သည် ထိုအချိန်အတွင်း သူတို့၏ အတိတ်အကြောင်း အားလုံးကို မေ့လျော့သွားကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ဟူသည် ရှည်လျားလှသော်လည်း သူတို့၏ အတိတ်အား လုံးဝ မေ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် လှပသော အခိုက်အတန့် အားလုံးကို သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင်သာ ဝှက်ထားနိုင်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် တမ်းတနေရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

​နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် အချိန်ကာလသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးအား ရင့်ကျက် ကြီးထွားလာစေနိုင်ပြီး ပျော်ရွှင်တတ်သော လူသားတစ်ဦးမှသည် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ နှလုံးသား သေဆုံးနေသူ တစ်ဦး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည်။ အတိတ်ကာလက ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ၏ အမည်နာမကဲ့သို့ပင် ပန်းတစ်ပွင့် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယွီရွှမ်းပင်။ သူမသည် မိုးရေထဲတွင် ပွင့်လန်းခဲ့ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်ကာ နေမင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာမည့် အချိန်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ဖူးသည်။

​သူမသည် မိုးရေထဲက ပန်းတစ်ပွင့်အဖြစ် ရှိနေဆဲ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နေရောင်ခြည်အပေါ် မက်ခဲ့ဖူးသော အိမ်မက်များ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မည်သည့်အခါမျှ မပြုံးတော့သလို ရဲရင့်စွာလည်း မလှုပ်ရှားတော့ချေ။ ထိုအစား သူမသည် မည်သို့ ပျော်ရွှင်ရမည် ဆိုသည်ကိုပင် မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိုးရေထဲတွင် နေရောင်ခြည်ကို ထပ်မံ မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ညှိုးနွမ်း ခြောက်သွေ့သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။

​သူမသည် ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာဖြင့် ထိုခန့်ညားသည့် အမျိုးသား ဘေးတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူတို့အောက်ရှိ အသူရာနဂါးကြီးသည် ထိုခဏ၌ ပေါ်ပေါက်လာသော ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားပြီး နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းဆီသို့ ထိုအမျိုးသမီးအတွက် မေ့ပစ်ရန် ခက်ခဲသည့် မဟာလောကကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ယင်းကပင် သူမ၏ ထုံကျင်နေသော နှလုံးသားကို နာကျင်မှုများဖြင့် ထပ်မံ ဝေဒနာရစေခဲ့သည်။

​ခန့်ညားသော အမျိုးသားသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ကာ ထိုအမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ယွီရွှမ်... ငါတို့ ဒီဝင်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးရင် နံနက်ခင်း တာအိုလောကရဲ့ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းထဲကို ရောက်တော့မယ်။ မင်း နိုးထလာတာ မကြာသေးဘူး ဆိုရင်တောင် ဒါကို မေ့ပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနေရာကို လာဖို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဝန်လေးနေပါစေ ငါက မင်းကို ပိုပြီး ခေါ်လာချင်တာပဲ။ ငါ့ဇနီးလောင်းလေး..."

​"နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီလူက ယင်မရဏ နယ်မြေမှာ မရှိတော့သလို ဘယ်ကို ရောက်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိတာပဲ။ တကယ်လို့ သူ့ကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို သူ့ကို ဖိတ်ရတာပေါ့"