အခန်း ၁၀၉၆

အခန်း ၁၀၉၆ ထိုအကြည့်တစ်ချက်... (၃)

အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ဖျစ်ညှစ်သွားခဲ့သော်လည်း သူမသည် မည်သည့်အမူအရာမျှ မပြဘဲ ထုံကျင်နေဆဲပင်။ ဤသည်က ထိုအမျိုးသား၏ အပြုံးကို တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားစေကာ မျက်နှာအား ကောက်ကျစ်စွာ ပုံပျက်သွားစေသည်။ သူသည် အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို အတင်းဆွဲညှစ်လိုက်ရာ လက်မောင်းတွင် အကြောပြိုင်ပြိုင် ထောင်လာပြီး သူမအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"မင်းလို ကောင်မကများ... ငါက အသူရာ ဧကရာဇ် မဟာလောကမှာ တတိယမြောက် မင်းသားကွ။ ငါ လိုချင်ရင် မရနိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး။ မင်း ငါ့ကို နှိမ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ပြီ။ မင်း ထွက်ပြေးခဲ့လို့ ငါ့မှာ အသူရာဧကရာဇ် မဟာလောက တစ်ခုလုံးရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အခြား မဟာလောကကြီး သုံးခုကပါ ဒါကို သိသွားကြတယ်"

​"ဒါ ဘယ်လောက်အထိ ရှက်စရာ ကောင်းလဲ မင်းသိလား။ မင်း ထွက်ပြေးချင်ရင် ထွက်ပြေးလေ။ အဲဒါက မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရှက်စိတ်မို့ ငါ နားလည်ပေးလို့ ရသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အောက်တန်းကျတဲ့ အရိုင်းအစိုင်းနယ်မြေက လူရိုင်း တစ်ယောက်နဲ့ သွားပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ သက်စောင့် အသက်ရှူသံကိုပါ သူ့အတွက် ပေးဆပ်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ မင်း သူ့ကြောင့် တကယ် သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတာကွ ကောင်မရ"

​ထိုအမျိုးသား စကားပြောနေစဉ် မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပုံပျက်ရှုံ့တွလာခဲ့သည်။ သူသည် အမျိုးသမီး၏ လည်ပင်းကို အတင်း ညှစ်ထားသဖြင့် သူမ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသော်လည်း သူမ မျက်လုံးများမှာ အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် လှောင်ပြောင်ရိပ်များ ပုန်းကွယ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ တစ်လုံးမျှပင် စကားမဆိုခဲ့ချေ။

​"စကားမပြောဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ မင်းကို ပြန်ရှင်လာစေဖို့ ငါ့ခမည်းတော်ဆီမှာ အားထုတ်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ခဲ့ရတာ။ အဲဒါ မင်းကို ငါ စိတ်ကြိုက် ဖျက်ဆီးပစ်ချင်လို့ကွ။ အတိတ်က မင်း ဘယ်လောက်ကြီးမားတဲ့ အမှားကို လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းကို သိစေချင်လို့။ အဲဒီ လူရိုင်းက သေသွားပြီဆိုရင်တော့ သူ ကံကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့..."

​"သူ မသေဘူး" အမျိုးသမီးက ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အေးစက်သော အမူအရာမှာ ခက်ထန်သွားပြီး အသူရာ ဧကရာဇ် မဟာလောကမှ တတိယမင်းသားကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

​ခန့်ညားသော အမျိုးသားက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ဖြန်းခနဲ မြည်သံ ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ သူ့လုပ်ရပ်ကို အသူရာဧကရာဇ် မဟာလောကမှ ကျင့်ကြံသူ တစ်ထောင်ကျော်လုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း မည်သူမျှ စကားမဆိုရဲကြချေ။ ထိုအစား သူတို့အားလုံး အကြည့်လွှဲလိုက်ကြသည်။

​"ဟားဟား... မင်း နောက်ဆုံးတော့ စကားပြောပြီပဲ။ မသေဘူး ဟုတ်လား။ ငါလည်း အဲဒါကို အမှန်ဖြစ်စေချင်တယ်။ သူ မသေသေးတာကိုပဲ လိုချင်တယ်။ သူ အသက်ရှင်နေမှ ငါ သူ့ကို ရှာတွေ့တဲ့အခါ မင်းကို သူ့ရှေ့မှာတင် စိတ်ကြိုက် နှိပ်စက်ပြီး အရသာခံပြလို့ ရမှာ" ခန့်ညားသော အမျိုးသား၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရမ္မက်ဇောများ တောက်လောင်လာပြီး ကာမဆန္ဒများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

​"နင်သာ အသူရာ ဝါးမြိုခြင်း ကျိန်စာကို မကြောက်ဘူးဆိုရင် ငါ ပြန်ခုခံမှာ မဟုတ်ဘူး" အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူမ အရိုက်ခံလိုက်ရသော နေရာမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

​သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ မင်းသား၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ရှုံ့တွသွားပြီး အမျိုးသမီးကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

​"အသူရာ ဝါးမြိုခြင်း ကျိန်စာက မင်းကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ အဖေနဲ့ မင်းရဲ့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးရဲ့ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းကို တစ်သက်လုံး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ခမည်းတော်ကို မင်းတို့ တစ်မျိုးနွယ်စုလုံးကို သတ်ခိုင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒီကျိန်စာကိုလည်း ဖယ်ရှားခိုင်းဖို့ ငါ လုပ်နိုင်တာပေါ့"

​"ငါ အရှင်သခင် နယ်ပယ်ကို ရောက်တာနဲ့ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှု တစ်ခုကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ခမည်းတော်က ကတိပေးထားပြီးသား။ ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုက မင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းရဲ့ မူလယင်အနှစ်သာရကို ငါ ဝါးမြိုပြီး ငါ့ရဲ့ သွေးမျိုးဆက် စွမ်းအားကို လှုံ့ဆော်မယ်။ မင်း နိုးထလာပြီးကတည်းက အသူရာ အငွေ့အသက်ကို တကယ် မွေးမြူနိုင်ခဲ့တာပဲ" ထိုအမျိုးသားက ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးလျက် ပြောဆိုပြီးနောက် အမျိုးသမီး၏ မေးစေ့အား ဆွဲကိုင်ကာ မျက်နှာကို သူမအနီးသို့ အသာအယာ ကပ်လိုက်ပြီး နားရွက်နားသို့ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

​"ငါ့ကို စောင့်နေလိုက်။ အဲဒီနေ့က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ။ သူ မသေဘူးလို့ မင်း ပြောကတည်းက ငါ သူ့ကို ရှာမှာပဲ။ စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ တကယ် ရှာမှာ" ထိုအမျိုးသားက ရယ်မောပြီး ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာအား ညာဘက်သို့ တွန်းလွှတ်လိုက်သည်။ သူတို့ စီးနင်းထားသော အသူရာ နဂါးကြီးမှာ ဟိန်းဟောက်လျက် နဂါးငွေ့တန်းထဲရှိ ဝဲကတော့ကြီးထဲသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

​အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာ ဘေးသို့ စောင်းသွားခဲ့စဉ် ထိုအမျိုးသား မမြင်လိုက်သော မျက်ရည်တစ်စက်မှာလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီး ဝဲကတော့ကြီးထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ နံနက်ခင်း တာအိုလောကထဲသို့ သယ်ဆောင်ခံလိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင် ဗလာနယ်ထဲသို့ လွင့်မျောသွားခဲ့တော့သည်။

​……

​'မိုးရွာနေတာလား...' စုမင် ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ပြာလွင်နေပြီး အခြားကမ္ဘာ တစ်ခုသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ့ဘေးတွင် တာအိုလင်းနှင့် တာအိုဟွာတို့ ရှိနေကြပြီး သူ့ရှေ့တွင်မူ မြင့်မားသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။

​ဤနေရာသည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ မကြားရချေ။ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော ဆန်းသည် သူတို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် သူတို့ကို လုံးဝ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် ယဇ်ပလ္လင်၏ အစွန်းတွင် ထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ မှိတ်လျက် ဤနေရာအား စောင့်ရှောက်နေသကဲ့သို့ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

​စုမင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ မိုးရေတစ်စက် ကျရောက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်မှ ကျလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်စက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။ စုမင်၏ မျက်နှာပေါ်မှတစ်ဆင့် ပါးစပ်ဘေးသို့ စီးကျသွားရာ သူ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ငန်ကျိကျိ အရသာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

​လောကကြီးတွင် ကျင့်ကြံသူများပင် နားမလည်နိုင်သည့် အချို့သော အချိန်များနှင့် အချို့သော အရာများ ရှိတတ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိုးရေစက်များနှင့် မျက်ရည်များပင်။ ယင်းတို့မှာ ခွဲခြားရန် ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မိုးရေ၏ ပေါ့ပျက်ပျက် အရသာနှင့် မျက်ရည်၏ ငန်ကျိကျိ ခါးသက်သက် အရသာတို့အကြား ခြားနားချက်ကို သူတို့ ခွဲခြားနိုင်ကြပေမည်။

​သို့သော်လည်း လူတိုင်း ငိုကြွေးဖူးကြသည်သာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်သော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေလျှင်ပင် မည်သည့်မျက်ရည်က မည်သူ့ထံမှ လာသည်ကို ခွဲခြားရန် ခက်ခဲပေမည်။ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလျှင်မူ ထိုသို့ ခွဲခြားနိုင်ကောင်း ခွဲခြားနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း စုမင်မှာမူ ထိုအဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ။

​'ဒါ မိုးရေစက် မဟုတ်ဘူး မျက်ရည်စက်ပဲ' စုမင် ကောင်းကင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့် လူရိပ်မျှ မမြင်ရချေ။ ယင်းမှာ အခြားတစ်နေရာမှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လွင့်စင်လာပြီး သူတို့ရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသည့် မျက်ရည်တစ်စက်သာ ဖြစ်ရမည်။ ယင်းကို စုမင်ထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည့် မမြင်နိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျက်ရည်စက်က သူ့ထံသို့ မည်သို့ လမ်းကြောင်းရှာပြီး ရောက်လာနိုင်မည်နည်း။ မဟုတ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် သူ့မျက်နှာပေါ် ကျရောက်ပြီး ငန်ကျိကျိနှင့် ခါးသက်သက် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းရမည်နည်း။

​'ဒါ ဘယ်သူ့ရဲ့ မျက်ရည်ဖြစ်နိုင်မလဲ... ဖြစ်နိုင်တာက သူမရဲ့ မျက်ရည်လား...'

​စုမင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ ဤသီးသန့် နေရာ၏ အလွန်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် စုမင်၏ စိတ်ထဲ၌ ပေါ်လာသောအရာမှာ တာအိုချန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းအပေါ် သံသယဝင်ခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ သူငယ်စဉ်အခါက မကြာခဏ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်တိုင်အောင် မကြားရတော့သည့် နားထဲတွင် ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ခေါ်ဆိုသံ တစ်သံ ဖြစ်နေသည်။ သူ မေ့လျော့သွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ် ထိုအရာမှာ သူ့ဝိညာဉ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် မှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

​"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး..."

​'ငါ့ရဲ့ ညီမလေး'

​စုမင်၏ အကြည့်မှာ သူ့ရှေ့ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤနေရာသည် တာအိုချန်၏ သီးသန့်နေရာ ဖြစ်ပြီး စုမင်၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင်မူ သူ့ကို အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ခဲ့သော မိန်းကလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသည်ကို သူ သိသည်။ သူမအား နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းထဲသို့ ပို့ဆောင်လိုက်သည်ဟူသော ကောလာဟလများ ရှိခဲ့သည်။

​နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ ငန်ကျိကျိ အရသာကို ခံစားရင်း စုမင်သည် သူ့ဝိညာဉ်မှာ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များအား ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံက သူ့နားထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ အဖော်ပြုပေးခဲ့သည်။ သူမက သူ့ကို အစ်ကိုကြီးဟု ခေါ်ခဲ့သဖြင့် သူမအား သူ လုံးဝ မေ့မည် မဟုတ်ပေ။

​စုမင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တပ် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုး ခံစားနေရသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင်ပင် မပြောတတ်တော့ချေ။ လက္ခဏာ အားလုံးက ရှင်းလင်းနေပြီး သူ ထပ်မံ သံသယဝင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။ တာအိုချန် ဆိုသည်မှာ စုရွှမ်ရီပင် ဖြစ်သည်။

​ထို့ပြင် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ညီမလေးမှာ ဒုတိယမြောက် မာန်နတ်ဘုရား၏ သမီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် တာအိုချန်၏ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စုရွှမ်ရီက သူမအား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စုမင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် စုရွှမ်ရီအတွက် မည်သည်ကို ဆိုလိုကြောင်း သူ မသိသလို အတိတ်က အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်ကိုလည်း မသိချေ။ သို့သော်လည်း ဤအရာမှာ သူ၏ စဉ်းစားတွေးခေါ်မှု လွဲမှားခြင်းသာ ဖြစ်ပါစေဟု စုမင် မျှော်လင့်နေမိသည်။

​"တာအိုဟွာ... ယဇ်ပလ္လင်ပေါ် တက်လိုက်" ဆန်းက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး စုမင် ဘေးတွင် ရပ်နေသော အလယ်အလတ်အရွယ် အမျိုးသား တာအိုဟွာအား စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​တာအိုဟွာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ကာ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ ပြင်းပြသော ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုများနှင့်အတူ သူသည် ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ မြန်မြန်လျှောက်ပါက မရိုသေရာ ရောက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

​သူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်စာမျှသာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပြန်လည် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပေပေါင်း တစ်သိန်းခန့် မြင့်မားသော အလင်းတန်းကြီး တစ်တန်းက သူ့အပေါ်သို့ ဖြာကျလာခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းမှာ ဧရာမ ကြာပန်းကြီး ကိုးပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့အား ဝန်းရံသွားခဲ့စဉ် သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ ကမ္ဘာမြေပြင်နယ်ပယ် မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း အဆင့်မှ လကပ်ဘေးနယ်ပယ်သို့ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ လမင်းတစ်စင်း သူ့နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ၎င်းမှာ လျင်မြန်စွာ ကြေမွသွားကာ နေမင်း တစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ သူ့အား နေကပ်ဘေး နယ်ပယ်သို့ တိုက်ရိုက် ခြေချ နိုင်စေခဲ့တော့သည်။

​"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဘိုးဘေးကြီး"

​တာအိုဟွာသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်ပြီး အကြိမ်ကြိမ် ဦးချတော့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြည်ညိုမှုများမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သည်။ သီးသန့် ကျင့်ကြံနေသော ဘိုးဘေး တာအိုချန်ကသာ သူ့အား စိတ်အာရုံတစ်ခု ပေးပို့လိုက်မည်ဆိုပါက ပေးအပ်လာမည့် မည်သည့် တာဝန်ကိုမဆို မဆိုင်းမတွ ဆောင်ရွက်မည့် ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။

​သူ၏ ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် ကျေးဇူးတင် စကားများကို ဖော်ပြပြီးနောက် တာအိုဟွာသည် ရိုသေစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီး စုမင် ဘေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်ပင်လျှင် သူ့အတွက် ကြီးမားသည့် ခြိမ်းခြောက်မှု မဟုတ်တော့ သကဲ့သို့ပင်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများကလည်း ထိုထဲတွင် မထင်မရှား မှော်သင်္ကေတများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ဤသည်ကား သူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မတက်လှမ်းမီက မပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော အရာပင်။ ရှင်းလင်းစွာပင် သူသည် ဘိုးဘေးအား အရိုအသေပေးခဲ့စဉ်အတွင်း ပွင့်လန်းနေသည့် ကြာပန်းကို အသက်သွင်းခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်း အကြီးအကျယ် မြင့်တက်လာခြင်းတို့အား ရရှိခဲ့ရုံသာမက အခြားသော ကံကောင်းခြင်း ဆုလာဒ်များကိုပါ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ဆန်းက တည်ငြိမ်စွာ ခေါ်လိုက်ပြန်သည်။ "တာအိုလင်း"

​တာအိုလင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။ သို့သော်လည်း သူ့အခြေအနေမှာ တာအိုဟွာထက် များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှသည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကြီးကြီး လှမ်းကာ သူ၏ ထူးခြားသော အေးစက်သည့် အရှိန်အဝါနှင့်အတူ ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့် ခဏ၌ စုမင်သည် တာအိုဟွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါသွားပြီး ဝါးတားတား ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

​သူ ဝါးတားတား ဖြစ်နေသည့် အချိန်မှာ ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။ ဆယ်ဂဏန်းမျှသော မျက်တောင်ခတ်စာ အချိန်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးမှ ပြန်လည် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ အေးစက်ခက်ထန်သော အကြည့်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုအစား ပြင်းပြသော ကြည်ညိုမှုများနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

​ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဤမတိုင်မီကပင် နေကပ်ဘေး နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ပေါက်ကွဲထွက်လာသောအခါ သူ ဖန်တီးထားသော နေမင်းမှာ ကြေမွသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုစွတ်စေသည့် မိုးရေများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ၎င်းတို့ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ တာအိုလင်းသည် ခေါင်းကိုမော့၍ အကြာကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး နေကပ်ဘေး နယ်ပယ်မှသည် တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ကာ အရှင်သခင် နယ်ပယ်မှ စွမ်းအားကြီးမားသော စစ်သည်တော် တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူ ဟိန်းဟောက်လိုက်စဉ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆတ်ခနဲ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးတက်လာရုံသာမက သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်ပါ ပိုမို ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းလာခဲ့သည်။ ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းမှာ တောက်ပလာပြီး သူ့အား ဝန်းရံရန် ကြာပန်း တစ်ဆယ့်နှစ်ပွင့် ပေါ်ထွက်လာခဲ့။

​"ကျွန်တော် တာအိုလင်း... ဘိုးဘေးကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

​စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာဖြင့် တာအိုလင်းသည် တာအိုဟွာ လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ ကိုးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးချပြီးနောက် သူသည် ထရပ်ကာ ဆန်းအား လက်ဝါးချင်းယှက်၍ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှသာ သူသည် စုမင်၏ဘေးသို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အံ့ဩဝမ်းသာမှုများနှင့်အတူ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုဟွာထက်ပင် ပိုမို ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်သော မှော်သင်္ကေတများ တောက်ပနေခဲ့သည်။

​"တာအိုခုန်း..." ဆန်း၏ အကြည့်က တာအိုခုန်းထံသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီး သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ကြင်နာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ မည်သူမျှ သေချာ ဂရုတစိုက် မကြည့်ပါက ၎င်းကို လုံးဝ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မြင်တွေ့နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ငြိမ်သက်နေသည့် ရေပြင်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မှုသာ ဖြစ်သည်။

​စုမင် ခေါင်းမော့ပြီး ဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ့ထံတွင် တာအိုဟွာ၏ ပြင်းပြသော ကြည်ညိုမှုများ သို့မဟုတ် တာအိုလင်း၏ တည်ကြည်မှုအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုး မရှိချေ။ စုမင်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်သာ ရှေ့သို့ လှမ်းသွားခဲ့သည်။

​သို့သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ မည်မျှအထိ စိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး စိုးရိမ် ပူပန်နေရသည်ကိုမူ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ကြပေ။ ထိုစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ထိတ်လန့်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သားဖြစ်သူ တစ်ဦးက မွေးကတည်းက မမြင်ဖူးခဲ့သော ဖခင်နှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ရသည့်အခါ ခံစားရသော ဖော်ပြမတတ်သည့် ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

​ဤကဲ့သို့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များကို ခံစားနေရသူမှာ စုမင် တစ်ဦးတည်းတော့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာ အတွင်း၌ စိုက်ကြည့်နေရင်း ကမြူး တုန်ခါနေသည့် ပလုတ်တုတ်လေး တစ်လုံး ရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကြီးသည်လည်း ထိုနည်းတူစွာ ခံစားနေရလေသည်။