အခန်း ၁၀၉၇

အခန်း ၁၀၉၇ ထိုအကြည့်တစ်ချက်... (၄)

စုမင်သည် ယဇ်ပလ္လင်ဆီသို့ ဦးတည်ထားသည့် လှေကားထစ်များအတိုင်း တစ်လှမ်းချင်း တက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ခြေဖဝါးအောက်ရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော မှော်သင်္ကေတများဖြင့် ဝိုင်းရံဖွဲ့စည်းထားသည့် မှော်အစီအရင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

​တိတ်ဆိတ်ခြင်း...။

​တာအိုချန်၏ သီးသန့်ကျင့်ကြံရာ နယ်မြေနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော ပုံရိပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

​အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးစာမျှ အချိန်ကြာမြင့်သွားသောအခါ တာအိုလင်းနှင့် တာအိုဟွာတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းပြီးသည်နှင့် ဘိုးဘေး တာအိုချန်၏ စိတ်အာရုံကို ချက်ချင်း ခံစားသိရှိနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း တာအိုခုန်းထံတွင်မူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။

​ဘေးတွင်ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေသော ဆန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော ခံစားချက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် တိုးညှင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မည်သည့် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ တာအိုလင်း၊ တာအိုဟွာနှင့် သူကိုယ်တိုင်ပါ ထိုနေရာမှ ဖယ်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာကို စုမင်တစ်ယောက်တည်းအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဆန်းက တာအိုလင်းနှင့် တာအိုဟွာတို့ကို ခေါ်ဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် မျက်တောင်ခတ်စာ ဆယ်ကြိမ်မျှ အချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ စုမင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဝါးတားတား ဖြစ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ ပွင့်လန်းနေသည့် ကြာပန်း ဝတ်စုံရှည်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ဝတ်စုံရှည်၏ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို အသက်သွင်းရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေသည်မှာ သိသာပေသည်။

​သို့သော် ထိုစွမ်းအားမှာ စုမင်၏ ဝတ်စုံရှည်ကို ထိတွေ့ခါနီး ခဏ၌ သူသည် အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းကိုမော့ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများ ပြန့်ထွက်လာပြီး အုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ပြေးဝင်လာသော ဧရာမ စွမ်းအားလှိုင်းကြီးနှင့် ထိပ်တိုက် ရိုက်ခတ်သွားခဲ့တော့သည်။

​ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ စုမင်သည် နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် အတင်းအကျပ် ဆုတ်လိုက်ရသော်လည်း ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားလှိုင်းကြီးက ဝတ်စုံကို အသက်သွင်းခြင်း မပြုနိုင်ရန် တားဆီးပိတ်ပင်လိုက်နိုင်သည်။

​"ဒါကို ခင်ဗျား အသက်သွင်းပေးဖို့ မလိုဘူး" စုမင်၏ အသံမှာ အေးစက်နေခဲ့သည်။ သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အချိန်ကို နောက်ပြန်လှည့်နိုင်သော စွမ်းအားများက သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှတစ်ဆင့် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။ ယင်းမှာ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်များ၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး ထိုဝတ်စုံကို ဤစွမ်းရည်ဖြင့်သာ အသက်သွင်းနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​၎င်းကို ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်းဟု လူသိများသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် စုမင် ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်ကတည်းက ၎င်းမှာ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်များ၏ မွေးရာပါ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူ အသက်သွင်းလိုပါက သူ့ဘာသာသူ လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

​ပွင့်လန်းနေသော ကြာပန်း ဝတ်စုံရှည် အသက်ဝင်လာသောအခါ လေထုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး စုမင်အား ဝန်းရံလျက် ကြာပန်း တစ်ဆယ့်ရှစ်ပွင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရာ ထိုနေရာတစ်ခုလုံး စီးဆင်းနေသည့် အလင်းတန်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး အနှိုင်းမဲ့ လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးလိုက်တော့သည်။

​လေထုထဲရှိ မမြင်နိုင်သော နေရာတစ်ခုထံမှ သက်ပြင်းချသံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းပင် မြောက်မြားစွာသော အသက်စွမ်းအားများ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ့အား ကံကောင်းခြင်း ဆုလာဒ်တစ်ခု ပေးသနားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးရန် ရည်ရွယ်သည့် အသက်စွမ်းအားများ ဖြစ်ကြသည်။

​စုမင်သည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် နောက်သို့ နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြန်သည်။

​"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို ကိုယ်တိုင် သီးသန့်ကျင့်ကြံပြီး မြှင့်တင်ခဲ့တာ မဟုတ်တဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုလိုမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ ပြင်ပစွမ်းအားတွေကို သုံးခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်က အမြဲတမ်း ပေးဆပ်မှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့ရတယ်။ သေမင်းရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် အခုပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းကို ကံကောင်းခြင်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ဆုလာဒ်တွေကတစ်ဆင့် ရုန်းကန်ပြီး ရယူခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေက အရမ်း တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော် ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

​စုမင်သည် လှည့်ပြန်ကာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ အောက်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ မရှိတော့ချေ။ ထိုခံစားချက်များ အားလုံးမှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက နာကျည်းမှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နက်ရှိုင်းသော နာကျည်းမှုများပင်။

​"မင်အာ..." စုမင် လှည့်ပြန်ပြီး တတိယမြောက် ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည့် ခဏ၌ သူ့နားထဲတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံမှာ အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။ ထိုအသံ လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် ခဏ၌ စုမင်၏ ခြေလှမ်းများ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့၏။

​သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိသည်။ တစ်ချိန်တည်းပင် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မှော်အစီအရင်မှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ ထိုအလင်းတန်းများ စူးရှတောက်ပလာသောအခါ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း စွမ်းအားတစ်ခု လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာပြီး စုမင်အား လွှမ်းခြုံသွားခဲ့တော့သည်။

​စုမင် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် ပါးလွှာသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လျှို့ဝှက်အခန်း တစ်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအခန်းမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြောပြီး မြူခိုးများကြားမှတစ်ဆင့် သူ့ကို ကျောခိုင်း၍ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုအား သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုခန္ဓာကိုယ်ထံမှ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းနှင့် ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ပြန့်လွင့်နေပြီး ထူထပ်သော သေခြင်းတရား၏ အရှိန်အဝါများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။

​ထိုနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေစဉ် စုမင်သည် ထိုလူ၏ ရှေ့တွင် ချထားသော သစ်သားဓားလေးနှင့်ပလုတ်တုတ်လေးကို မမြင်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဝတ်ရုံခေါင်းမြီးခြုံအောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော အပြစ်ရှိစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်ဖြင့် ပလုတ်တုတ်လေးအား ငေးစိုက်ကြည့်နေသည့် ထိုပုံရိပ်ကိုလည်း သူ မမြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

​အကယ်၍ စုမင်သာ ထိုအရာကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ပါက သူ ငယ်စဉ်အခါက အခြားသော အဖော်များတွင် ထိုကစားစရာ ရှိနေသည်အား မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ့အတွက်လည်း တစ်ခု ပြုလုပ်ပေးရန် ဘိုးဘေးကြီးအား ပူဆာခဲ့ဖူးပုံကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိကောင်း အမှတ်ရမိပေမည်။ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ဘိုးဘေးကြီးက သူ့အား ပလုတ်တုတ်လေးကို လက်ကမ်းပေးခဲ့စဉ် စုမင်၏ ဝမ်းမြောက်မှုမှာ ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ကြာမြင့်ခဲ့ဖူးသည်။

​နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် စုမင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီး ရှောက်ဟုန် ဟူသော သူငယ်ချင်းအသစ်နှင့်အတူ တောင်တက်ရသည်ကို နှစ်သက်လာသောအခါ သူသည် ထိုပလုတ်တုတ်လေး အကြောင်းအား မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီး ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်တော့သည်။

​သို့သော်လည်း ထိုပလုတ်တုတ်လေးမှာ သူ ဘိုးဘေးကြီးထံမှ ပထမဆုံးအကြိမ် ပူဆာခဲ့ဖူးသည့် ကစားစရာ ဖြစ်ပြီး တစ်ခုတည်းသော ကစားစရာလည်း ဖြစ်ကြောင်း သူ မှတ်မိနေသင့်ဆဲပင်။ ထိုပလုတ်တုတ်လေး လည်ပတ်ပြီး တဂျောက်ဂျောက် မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာချိန်တိုင်းတွင် သူသည်လည်း အခြားသော အဖော်များကဲ့သို့ တန်းတူဖြစ်ခွင့်ရသည်ဟု ခံစားခဲ့ရဖူးသည်။

​ထိုလူမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သလို စုမင်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် စုမင်ကပင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို စတင် ဖြိုခွဲလိုက်၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးချင်းယှက်ကာ ထိုလူအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

​"ကျွန်တော် တာအိုခုန်း... ဘိုးဘေးကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်" သူ့အသံမှာ အခန်းတွင်း၌ ဟိန်းထွက်သွားခဲ့သည်။ ပဲ့တင်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိဘဲ ဝဲပျံနေခဲ့ကြသည်။

​"ငါက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတော့ မဟုတ်ဘူး" အချိန်အတော်ကြာမှ ထိုပုံရိပ်ထံမှ ခြောက်ကပ်ကပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပလုတ်တုတ်လေးပေါ်တွင် တင်ထားသော ထိုလူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်ကို စုမင် မမြင်တွေ့ခဲ့ရချေ။

​"ငါတို့ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ငါ့ရဲ့ သားအနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာအရ ဒါကို မင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သင့်တယ်။ မင်း နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းကို ပြန်လာတယ် ဆိုကတည်းက ဒါကို မင်း နားလည်ထားပြီးသားဆိုတာ သေချာတယ်"

​"ငါက ဘိုးဘေး တာအိုချန် ဖြစ်သလို... စုရွှမ်ရီလည်း ဖြစ်တယ်။ ငါ... မင်းရဲ့ အဖေပါ" နောက်ဆုံးတွင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်သော ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း ထိုပုံရိပ်၏ အသံမှာ တုန်ရီလာခဲ့ရသည်။

​"ဘိုးဘေး နောက်နေတာပဲ" စုမင် ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းကာ လှည့်ပြန်ရန် ခြေလှမ်းပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာထံသို့ စိတ်အာရုံ ပေးပို့ပြီး ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်၏။ သူ ဤနေရာတွင် တစ်စက္ကန့်မျှပင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ လုံးဝကို ဆက်မနေချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ဤနေရာသို့ မလာမီက စုမင်သည် စုရွှမ်ရီနှင့် ဆုံတွေ့ရမည့် အချိန်တွင် မည်သို့ ဖြစ်လာမည်နည်းဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရပြီး ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သော်လည်း ထိုပုံရိပ်နှင့် အမှန်တကယ် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူ မည်မျှပင် တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေပါစေ သူ့နှလုံးသားထဲရှိ နာကျည်းမှုများကို ဖိနှိပ်ထား၍ မရနိုင်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ ဤလူကို နာကျည်းမိသည်။ ထိုနာကျည်းမှုမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် သူ လျစ်လျူရှုထားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

​"မင်း..." ထိုပုံရိပ်မှာ ခဏမျှ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ပလုတ်တုတ်လေးပေါ် တင်ထားသော လက်၏ တုန်ခါမှုများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို စုမင် မမြင်ခဲ့ရချေ။ ထိုတုန်ခါမှုများထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။ "ငါ မင်းကို ပြန်ပြီး အစားထိုး ပေးဆပ်နိုင်ပါတယ် မင်အာ။ မင်း ဒါကို သိပါတယ်။ မင်း ငါ့ရဲ့ ခက်ခဲမှုတွေကို သိသင့်ပါတယ်... ငါ..."

​"ဘိုးဘေး... ပြောလို့ ပြီးပြီလား" စုမင် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး မှုန်မှိုင်းသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ကြည့်ကာ ထိုပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ခက်ထန်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။

​"ခင်ဗျားက ခင်ဗျားပဲ၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲ။ ခင်ဗျားက တာအိုချန်ဖြစ်ဖြစ်၊ စုရွှမ်ရီဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော့်အတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးဘူး။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲ။ ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ခင်ဗျား ဆက်လုပ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်သေးရုပ် တစ်ရုပ်လို သုံးနေတာကို ရပ်လိုက်ပါတော့။ ဒီနေ့မှာ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်သေးပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ရုပ်သေးရုပ်အဖြစ် အချိန်အတော်ကြာအောင် နေပြီးသွားတဲ့အခါ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ကျော်ဖြတ်ပြမယ်။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျား၊ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပဲ။ ခင်ဗျားက ခင်ဗျားရဲ့ အစီအစဉ်နဲ့ ခင်ဗျား ရှိသလို ကျွန်တော့်မှာလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ခြေလှမ်းတွေ ရှိတယ်"

​စုမင်သည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ ထူးဆန်းစွာပင် ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာသည် ဆူပူသောင်းကျန်းခြင်း သို့မဟုတ် စုမင်ကို နှောင့်ယှက်ခြင်း မပြုခဲ့ချေ။ ထိုအစား ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းဆိုးဝါးနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သောအခါ သူ့စွမ်းအားများကို လိမ်မာစွာဖြင့် ဖြန့်ကြက်ပေးလိုက်ပြီး စုမင် ရှေ့သို့ လှောက်လှမ်းရာတွင် ခြေဖဝါးအောက်၌ လှိုင်းဂယက်များ ပေါ်ပေါက်လာစေခဲ့သည်။ ထိပ်ပြောင်ကြိုးကြာ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ စုမင်သည် သူ့အား စိတ်မချမ်းမြေ့ဖြစ်စေပြီး ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ဒေါသတရားများကို နှိုးဆွပေးနေသည့် ဤနေရာမှ အတင်းအကျပ် တိုးထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် ဤနေရာတွင် နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်မျှ ဆက်နေပါက ဒေါသကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အခြားသော အကျင့်စရိုက် ပေါ်ထွက်လာမည်အား စိုးရိမ်နေမိသည်။

​"မင်းရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က စု။ မင်းရဲ့ နာမည်ကို မင်းရဲ့ အဘိုးက ပေးခဲ့တာ။ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အသူရာ ဖန်ဆင်းရှင်တွေရဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေတယ်။ ဒါက မင်း ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ လက်တွေ့ အရှိတရားပဲ။ မင်းရဲ့ နာကျည်းမှုတွေကို ငါ နားလည်ပါတယ်။ ငါ တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးနဲ့ အတိတ်အတွက် အစားထိုး ပေးဆပ်သွားမှာပါ... ငါ..."

​ထိုပုံရိပ်က နာကျင်ကြေကွဲစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် စုမင်သည် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြန်သည်။ သူ့ခြေဖဝါးအောက်ရှိ လှိုင်းဂယက်များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။ သူ့ဆံပင်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်ကား ဖျက်ဆီးလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသည့် စရိုက်စွမ်းအားရှိသော စုမင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆံပင်နီနှင့် စုမင်သည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ဖျက်ဆီးခြင်းများကို ဆောင်ကြဉ်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုအစား သူသည် နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားသည့် အဆုံးမရှိသည့် နာကျည်းမှုများကို ရင်ဖွင့် ပေါက်ကွဲပစ်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဆံပင်များ နီရဲသွားသည့် ခဏ၌ စုမင်သည် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

​သူသည် လှည့်ကြည့်ကာ ထိုပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် သွေးရောင်များ ပြည့်နှက်နေပြီးရူးသွပ်စပြုနေသော အရှိန်အဝါမှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

​"အစားထိုး ပေးဆပ်မယ်။ အစားထိုး ပေးဆပ်မယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်သူမို့လို့ ပြောရဲတဲ့ စကားလုံးလဲ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်တုန်းက ဘိုးဘေးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေ ဘယ်မှာလဲလို့ မေးခဲ့တဲ့အချိန်မှာ သူရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို တွန့်ဆုတ်ပြီး ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်တော် ဒီမေးခွန်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မမေးရဲတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျား ဘယ်လို အစားထိုး ပေးဆပ်မှာလဲ"

​"နေဝင်သွားတဲ့ အချိန်တိုင်းမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်တွေ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့အတူ အိမ်ပြန်သွားကြတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်းပဲ အိမ်ကို အထီးကျန်ကျန် ပြန်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်တော် လမင်းကြီးကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျား ဘယ်လို အစားထိုး ပေးဆပ်မှာလဲ"

​"ကျွန်တော် လူပျိုပေါက်အရွယ် ရောက်တော့လည်း နက်မှောင်တောင်ပေါ်ကနေ ကောင်းကင်ကြီးကို အကြိမ်ကြိမ် စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်တော့်မိဘတွေ လာခေါ်လိမ့်မယ်လို့ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျား ဘယ်လို အစားထိုး ပေးဆပ်မှာလဲ"

​"ကျွန်တော့်ကို အပေါင်းအသင်းတွေက အနိုင်ကျင့်ပြီး မိဘမရှိဘူးလို့ လှောင်ပြောင်ကြတဲ့အချိန်... လဲ့ချန်က ကျွန်တော့်အတွက် အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ချပေးခဲ့ရတဲ့ အချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျား ဘယ်လို အစားထိုး ပေးဆပ်မှာလဲ"

​"အစားထိုး ပေးဆပ်မယ် ဟုတ်လား။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ စကားလုံးပဲ။ ခင်ဗျားက ဒီလို ရိုးရှင်းတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နာကျည်းမှုတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားစေချင်တာလား။ ဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် မရှိလွန်းတယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မေးပါရစေ စုရွှမ်ရီ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးဟာ အခြားလူတစ်ယောက် ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် သက်သက်ပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် ဘယ်လို ခံစားခဲ့ရမလဲ ခင်ဗျား သိလား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေနဲ့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုတွေအတွက် ခင်ဗျား အစားထိုး ပေးဆပ်နိုင်လို့လား"

​"တူညီတဲ့ နက်မှောင်တောင်ပေါ်မှာတင် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝသက်တမ်း သံသရာ အကြိမ်ပေါင်း သုံးဆယ်ကျော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် ဘယ်လို ခံစားရမလဲ ခင်ဗျား စိတ်ကူးယဉ်လို့ ရလား။ လူတိုင်းရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရတဲ့ အဲဒီခံစားချက် အတွက်လည်း ခင်ဗျား အစားထိုး ပေးဆပ်ဦးမှာလား"

​"ကျွန်တော်ဟာ နက်မှောင်တောင်ပေါ်က ဝိညာဉ်တစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ မှော်အစီအရင်ရဲ့ ဗဟိုချက်အဖြစ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ကိရိယာတစ်ခုလို အသုံးပြုခြင်း ခံထားရတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်... အမှောင်ထုထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ရတဲ့ ခံစားချက်ကို ခင်ဗျား သိလား။ အဲဒီအတွက်လည်း ခင်ဗျား အစားထိုး ပေးဆပ်ဦးမှာလား"

​"တိထျန်က ကျွန်တော့်ကို အကြိမ်ကြိမ် ခြယ်လှယ်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို အထပ်ထပ် အခါခါ ထိန်းချုပ်နေခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ ခင်ဗျားမှာ ကျွန်တော့်ကို အစားထိုး ပေးဆပ်မယ်လို့ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိဘူး"

​"ကျွန်တော် နက်မှောင်တောင်ကနေ အတင်းအကျပ် ထွက်ခွာခဲ့ရပြီး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေထဲကို ပစ်ချခံခဲ့ရတဲ့အချိန်... ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံဂြိုဟ်ပေါ်မှာ အလောင်းကောင် တစ်ကောင်လို လဲလျောင်းနေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ"

​"ပြီးတော့ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် ရယ်စရာကောင်းသေးတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မိဘတွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးတဲ့ အချိန်ရောက်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမေက ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲမှာ လဲလျောင်းနေခဲ့တယ် ဆိုတာကို နာကျင်စွာနဲ့ ရှာတွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ သူ့ကို ကျွန်တော် မနာကျည်းပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ သေဆုံးသွားခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော့်ကို အမေ့ရင်ခွင်ရဲ့ နွေးထွေးမှု ခံစားရအောင် ပွေ့ဖက်ပေးထားခဲ့လို့ပဲ"

​"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကော... ခင်ဗျား ဘယ်မှာလဲ။ မိဘမရှိဘူးလို့ ထင်ထားတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို သူဟာ တကယ်တော့ မိဘမဲ့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သူ့အတွက် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ဒါမှမဟုတ် အံ့ဩဝမ်းသာစရာတွေကို ယူလာပေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ဒါကို တစ်ခါမှ မခံစားဖူးလို့ ခင်ဗျား နားမလည်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နားလည်တယ်။ အဲဒါက သေလောက်တဲ့ နာကျင်မှုတွေနဲ့ နားမလည်မှုတွေကိုပဲ ယူလာပေးတာ"