အခန်း ၄၀၂

အခန်း (၄၀၂) အာဗင်၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှု

"ဘာ... ဒီလူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ သူတစ်ယောက်ကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ရတာလဲ..."

အိုဝင်သည် စတော့ဈေးကွက်ကို အံ့သြတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဝေါစထရိက ထိပ်သီးကြီးတွေဟာ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးတွေကို စတင်ရိတ်သိမ်းနေကြပြီပဲ။

အဲဒါက ဘာလို့လဲ။

ဘာလို့ ဒီလောက် မြန်ရတာလဲ။

သူ ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့ချေပြီ။

သူ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

ဒါက အရမ်းကို ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်လာတာပဲ။

"အား..."

ဂျွန်ဆင်က နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပေသည်။

သူ၏ ကုမ္ပဏီသည် အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဒေါ်လာ ဘီလီယံနှင့်ချီ၍ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေပြီ။

ဒါက ဘီလီယံနဲ့ချီပြီးတော့နော်။

မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပဲ ဘီလီယံနဲ့ချီပြီး အငွေ့ပျံသွားခဲ့တာပဲ။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကုမ္ပဏီအတွက် လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။

"ဘာလို့လဲ..."

"ငါတို့ ဘာရလဒ်မှတောင် မရသေးဘူးလေ... ဘာလို့ သူတို့က ဒီလောက် မြန်မြန်ဆန်ဆန် လှုပ်ရှားရတာလဲ..."

အာဗင်မှာ လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားခဲ့ချေ၏။

ရုတ်တရက် သူသည် စုယွမ် ယူဆောင်လာသော ကင်မရာအချို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းပဲ..."

"ဒီအရာကို မင်း စီစဉ်ခဲ့တာပဲ..."

"မင်းက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေခဲ့တာလေ... သူတို့ကို သတင်းအချက်အလက်တွေ ချက်ချင်း သိစေပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ စတော့တွေကို ဈေးကစားခဲ့တာပဲ..."

"မင်းပဲ..."

အိုဝင်မှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့လေ၏။

စုယွမ်သည် ဤအရာကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး မရောက်လာမီကပင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှု တစ်ခုကိုပင် ပြုလုပ်ထားခဲ့သေးသည်။

သူက ဝေါစထရိက အဲဒီကောင်တွေဆီကို သတင်းအချက်အလက်တွေ တိတ်တဆိတ် ပေါက်ကြားအောင် လုပ်ခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်။

ငါတို့ အဝေးကြီးကနေ လာခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့ လိုချင်တာကို မရခဲ့ဘဲ အဆုံးမှာ ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်ပေါ့။

ဒီအဆုံးသတ်က လုံးလုံးလျားလျား လက်ခံနိုင်စရာ မရှိဘူး။

"စုယွမ်... မင်းက ငါတို့ကို တကယ် စော်ကားတော့မလို့လား...ငါတို့ ဘယ်လောက် အင်အားကြီးလဲဆိုတာ မင်း သိလား..ဒီလိုလုပ်တာက မင်း ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် လုံးဝ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပဲ..."

"မင်းကို ငါ ပြောမယ်... ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို အခုချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်... ဒါဆိုရင် မင်းကို ငါတို့ ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်ကောင်း ပေးနိုင်လိမ့်မယ်..."

အာဗင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

သူသည် သူ၏ မကျေနပ်မှုကို ဤနည်းဖြင့် ဖော်ပြကာ စုယွမ်ကို ခြိမ်းခြောက်ပြီး သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးအမြတ်များကို ရယူချင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ဟားဟား.."

"မစ္စတာအိုဝင်... ခင်ဗျား အရမ်း ကလေးဆန်အးလွန်းတယ်လို့ မထင်ဘူးလား..."

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကလေးဆန်တာလား... အဲဒီမှာ ဘာကများ ကလေးဆန်နေလို့လဲ..."

"ငါ လိုချင်တာက အကျိုးအမြတ်ပဲ..."

"အကျိုးစီးပွားလေ... မင်း နားလည်လား..."

"အကျိုးအမြတ် ရဖို့ရှိနေသရွေ့ လူကြီးလူကောင်း ဖြစ်ခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ အားလုံးက တန်ဖိုးမရှိဘူး..."

"ငါ လိုချင်တာက အကျိုးအမြတ်ပဲ..."

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားတွေကို ထိခိုက်စေခဲ့တာမို့ ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်..."

"ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာကို အခုပဲ လွှဲပေးလိုက်စမ်း..."

အာဗင်သည် ရူးသွပ်စွာဖြင့် သူ့အား ဆက်လက်ပြောဆိုနေခဲ့ပြီး သူတို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ခံနေရသည်ဆိုသော အချက်ကို လုံးလုံးလျားလျား မေ့ပျောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ အရှက်ရဖွယ် အပြုအမူသည် အွန်လိုင်းတွင် ပေါက်ကြားသွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ၏ စစ်မှန်သော သရုပ်ကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

"အိုး..."

"မစ္စတာအိုဝင်... ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီက ဈေးကစားခံလိုက်ရပြီလေ... ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာက ခင်ဗျားအတွက် အခု ဘာအသုံးဝင်တော့မှာလဲ..."

စုယွမ်က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဘာအသုံးဝင်လဲ ဟုတ်လား...ဒီနည်းပညာနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ အခြေအနေတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သေးတယ်..ဒါက ကုမ္ပဏီတစ်ခု သက်သက်ပဲလေ... ဒီနည်းပညာနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို နှိုင်းယှဉ်သလိုပဲ..."

"မင်း ဒါကို လွှဲပေးသရွေ့ မင်းကို ငါ ဒုက္ခမပေးဘူး... ပြီးတော့ ရှယ်ယာတွေတောင် ပေးဦးမယ်..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ငါတို့ အတူတူ ပိုက်ဆံရှာကြရင် ပိုမကောင်းဘူးလား..."

"အချိန်ကျလာရင် တာ့ရှားမှာ မင်းက တာဝန်ယူရမယ်..."

"တခြားနေရာတွေမှာ ငါ ဆုံးဖြတ်မယ်..."

"မင်းက တာ့ရှားက ပြည်သူတွေအတွက် သက်သာတဲ့ ဆေးကုသမှုတွေ ပေးပြီး လူမှုဖူလုံရေး လုပ်ပေးလို့ ရတယ်လေ..."

"ပြီးတော့ ငါတို့က မိုးထိအောင် မြင့်တဲ့ ဈေးနှုန်းတစ်ခုကို သတ်မှတ်မယ်..."

"အဲဒီလူနာတွေက ကုန်ကျစရိတ် ဘယ်လောက်ရှိရှိ ဒါကို ဝယ်ကြဦးမှာပဲ..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့ ကြီးကြီးမားမား ချမ်းသာသွားမှာ..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်း ပိုက်ဆံကို မကြိုက်ဘူးလို့ မပြောနဲ့... ဒီလောကမှာ ပိုက်ဆံကို မကြိုက်တဲ့သူဆိုတာ မရှိဘူး..."

"သဘောတူတယ်လို့ ပြောလိုက်စမ်းပါ..."

သူ၏ ရူးသွပ်မှုအတွင်း အာဗင်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဘောပင်တစ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး လီဟူ၏ လည်ပင်းကို ထောက်ထားလိုက်လေ၏။

"ဟားဟား... မစ္စတာစု... ငါ့ကို ရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

"ငါ့လက်ထဲမှာ သူ သေသွားတာကို မင်း မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

အိုဝင်က အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"မစ္စတာအိုဝင်... လက်နက်တွေကို ဝှေ့ယမ်းမယ့်အစား ငါတို့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာ စကားပြောကြမလဲ... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ လူကြီးလူကောင်း ဆန်တဲ့ အမူအကျင့်တွေနဲ့ အရမ်းကို ကွာခြားနေတယ်နော်..."

"ဒါ့အပြင် ခင်ဗျားက ကမ္ဘာပေါ်က လူတိုင်းရဲ့ အကျိုးအတွက် အလုပ်လုပ်နေရတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဘာလို့ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ဈေးနှုန်းကို ထပ်ပြီး သတ်မှတ်နေရတာလဲ..."

"ဒါက ဈေးကွက်ကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့နဲ့ ကြီးကြီးမားမား ချမ်းသာဖို့ အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

စုယွမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်ချေ၏။

"ကြင်နာဟန်ဆောင်နေတာကို ရပ်လိုက်စမ်းပါ..."

"စုယွမ်... မင်း မသိချင်ယောင် မဆောင်နေနဲ့..."

"လူမှုဖူလုံရေးကို ရှာဖွေတယ်ဆိုတာ ဆင်ခြေတစ်ခု သက်သက်ပဲ..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ငါတို့ အရင်က ထုတ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဆေးဝါးတွေရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်နဲ့ ရောင်းဈေး အချိုးအစားက အဆတစ်ရာလောက်အထိ မြင့်မားခဲ့တယ်..."

"ငါက ပိုက်ဆံရှာဖို့ပဲ စိတ်ဝင်စားတာ... အဲဒီလူတွေရဲ့ အကျိုးစီးပွားက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကျိုးစီးပွားတွေကို အမြင့်ဆုံးဖြစ်အောင် ငါ လုပ်ချင်ရုံပဲ...မင်း သိလား..အဲဒီ အရေးမပါတဲ့ လူတွေကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ..."

အာဗင်က အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အခု ပစ္စည်းကို အမြန်လွှဲပေးလိုက်... မဟုတ်ရင် ငါ့ကို မယဉ်ကျေးဘူးလို့ အပြစ်မတင်နဲ့နော်..."

အိုဝင်က ဆက်လက် ခြိမ်းခြောက်နေခဲ့ပေ၏။

"မစ္စတာအာဗင်... မမေ့ပါနဲ့... ကျွန်တော် အခု တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်နေတာနော်... ပြီးတော့ ဒီတိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုက မကြာခင် အွန်လိုင်းမှာ တက်လာလိမ့်မယ်..."

"ခင်ဗျားနိုင်ငံက လူတွေ ခင်ဗျားရဲ့ မျက်နှာကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မြင်တွေ့သွားရင် ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ထင်ကြမလဲ..."

စုယွမ်က သူ့အား စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား..."

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ..."

"အဲဒီလူတွေ ငါ့ကို ဘယ်လိုထင်ထင် ငါက ဘာဂရုစိုက်ရမှာလဲ..."

"သူတို့က ပုရွက်ဆိတ်အုပ်လိုပဲ... သူတို့ရဲ့ အသက်တွေက ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ..."

"သူတို့ဆီကနေ နောက်ဆုံး အကျိုးအမြတ်လေးအထိ ညှစ်ထုတ်ဖို့ သူတို့ ဆန္ဒရှိကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်..."

"အခု နည်းပညာကို လွှဲပေးပြီး လေယာဉ်တစ်စင်း စီစဉ်လိုက်စမ်း..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... မင်းမှာ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

"မငြင်းနဲ့နော်..."

အိုဝင်က ခြိမ်းခြောက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ကောင်းပြီ... စတင်လိုက်ကြတာပေါ့..."

စုယွမ်သည် သူ၏ လက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပေသည်။

"ဟင်..."

"စုယွမ်... မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် နှလုံးသားမဲ့တာလား..."

"မင်းရဲ့ သက်တော်စောင့် အသက်ကိုတောင် မင်း ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့..."

အာဗင်က မယုံနိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ချေ၏။

"ကျွန်တော် ဆိုလိုတာက လီဟူကို လုပ်ခိုင်းလိုက်တာပါ..."

စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ..."

အာဗင်မှာ လုံးလုံးလျားလျား ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်၌ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"အား..."

အိုဝင်၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ကျိုးသွားခဲ့ချေပြီ။

ဘောပင်သည် ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့လေ၏။

"မင်း... အား... မင်း ဘယ်လို လုပ်လိုက်တာလဲ..."

အိုဝင်၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"အဲဒါကို ခင်ဗျား သိဖို့ မလိုပါဘူး..."

လီဟူက ပြောလိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အာဗင်ကို အလဲထိုးလိုက်လေ၏။

"မစ္စတာအိုဝင်... ခင်ဗျား အခုလေးတင် လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ဥပဒေတစ်ခုတည်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား သိသင့်တယ်..."

"အခု ခင်ဗျားကို ဖမ်းခေါ်သွားလို့ ရပြီ..."

စုယွမ်က ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

"မဟုတ်ဘူး..."

"ငါ့မှာ မြင့်မြတ်တဲ့ သွေးမျိုးဆက် ရှိတယ်..."

"မင်း ငါ့ကို ဖမ်းခွင့်မရှိဘူး..."

"မင်း ငါ့ကို ဖမ်းခွင့်မရှိဘူး..."

"ငါက မြင့်မြတ်ပြီး အထက်တန်းလွှာ လူတစ်ယောက်ပဲ... မင်းတို့ရဲ့ ဥပဒေတွေက ငါ့ကို အပြစ်ပေးလို့ မရဘူး... အပြစ်ပေးလို့ မရဘူးကွ..."

"မင်း ငါ့ကို ဖမ်းလို့မရဘူး..."

"မင်းမှာ ငါ့ကိုဖမ်းဖို့ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ..."

"ငါ့ကို လွှတ်ပေး... ငါ့ကုမ္ပဏီက တိုက်ခိုက်ခံနေရပြီ..."

"ငါ့ကုမ္ပဏီက ငါ့ကို လိုအပ်နေတယ်... ငါ့ကို လွှတ်ပေး..."

အာဗင်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေခဲ့သော်လည်း မည်သူကမျှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြချေ။

ဂျွန်ဆင်နှင့် ကျန်ရှိသော ဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိသည့် အမျိုးသားများမှာ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ကြလေ၏။ သူသည် ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်ပြီး တောင်းပန်လိုက်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ အရမ်း ရိုင်းစိုင်းခဲ့ပါတယ်..."

"အဲဒီယုတ်မာတဲ့ ကိုင်ရီ အာဗင်... ဒါတွေ အားလုံးက သူ့အကြံအစည်တွေပါ... ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး..."

"မစ္စတာစု... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို သွားခွင့်ပြုပါ…”