အခန်း ၄၀၄
Vol. 37 Ch. 404
အခန်း (၄၀၄) ဖွတ်လူသား
"ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ..."
စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ရှေ့ရှိ လူကို နောက်ဆုံးတွင် သေချာ ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။
၎င်းမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် လူသားတစ်ဦး၏ မျက်နှာ မဟုတ်ချေ။
ပြီးတော့ ဖွတ်တစ်ကောင်နဲ့ အရမ်းကို တူနေ၏။
"ဖွတ်လူသား..."
အရမ်းကို ထူးဆန်းသော အတွေးတစ်ခုက စုယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။
ဖွတ်လူသားဟု ခေါ်ဆိုကြသော အရာများသည် အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။
ဒဏ္ဍာရီများအရ သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေ၏ အူတိုင်ထဲတွင် နေထိုင်ကြပြီး လူသားများနှင့် ကမ္ဘာဂြိုဟ်ကို မျှဝေနေထိုင်ကြသော်လည်း အချင်းချင်း ဆက်သွယ်မှု မရှိကြချေ။
ထို့အပြင် သူတို့၏ နည်းပညာသည် ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်ခွာနိုင်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေပြီဟု ကောလာဟလများ ရှိနေပေသည်။
စုယွမ်သည် သူ အိပ်မက်မက်နေကြောင်းကို ယခုအခါတွင် အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနေသော်လည်း...
ဒီခံစားချက်က အရမ်းကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းနေတယ်။
တကယ်ပဲ ဖြစ်ပျက်နေသလို ခံစားရတယ်။
မသိစိတ်အရ စုယွမ်သည်လည်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့လေ၏။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့...ကျွန်တော်က မင်းပြောတဲ့ ဖွတ်လူသားပါပဲ..."
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဖွတ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး..."
"ဖွတ်လူသား ဆိုတာက မင်းတို့လူသားတွေ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးထားတဲ့ နာမည်တစ်ခု သက်သက်ပါ..."
သူ၏ရှေ့ရှိ လူက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။
"မစ္စတာစု... ဒီနေ့ ငါ မင်းဆီ ဘာလို့ လာရလဲဆိုတာကို မင်း သိချင်နေလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်..."
"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော်လည်း အရမ်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေခဲ့တာ..."
"မရေမတွက်နိုင်တဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ လူသားဆိုတာ အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းပါတယ်..."
"ပြီးတော့ မင်းက အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ပဲ..."
"အဲဒီတုန်းက လောင်အာ၊ ကျန်းလျန်၊ ကျူးကဲလျန်၊ လျိုပေါ်ဝမ်နဲ့ မင်းတို့ တာ့ရှားက တခြားလူတွေက ငါတို့နဲ့ ခဏတာ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်..."
"အခုတော့ မင်းက ငါတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာပြီပေါ့..."
သူ၏ရှေ့ရှိ လူက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။
ဤစကားများသည် စုယွမ်၏ ရင်ထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။
ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။
ဒီလောကမှာ ဖွတ်လူသားတွေ တကယ် ရှိနေတာလား။
ဒါက အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း သိနေရင်တောင်မှပေါ့။
သို့သော် စုယွမ်သည် ဤအရာမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲပင်။
"စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့... ငါ့မှာ ဘယ်လို ဆိုးရွားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး..."
"ငါတို့က ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာတော့မှာပါ... ငါတို့ ယူသွားလို့မရတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လေ... လူသားတွေနဲ့ အိမ်နီးချင်းအဖြစ် နေထိုင်လာတာ နှစ်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီ ရှိနေပြီဆိုတော့ ဒီအရာတွေကို မင်းတို့ဆီ ထားခဲ့ချင်လို့ပါ..."
"တိတိကျကျ ပြောရရင် မင်းတို့ တာ့ရှားအတွက် ချန်ထားခဲ့တာပါ..."
"ပြီးတော့ မင်းက ဒီအရာတွေကို လက်ခံရယူဖို့ ငါတို့ ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့သူပဲ..."
"ဒါကြောင့် မစ္စတာစု... မင်းမှာ ဘယ်လို အကြံဉာဏ်တွေ ရှိလဲ..."
ထိုလူသည် စုယွမ်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ မျက်နှာသည် လူသားမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။
ထိုလူက မည်သည့်အန္တရာယ်မှ မပေးလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သော်လည်း စုယွမ်သည် သတိထားနေဆဲပင်။
သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် သူ့အား ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလို့ တာ့ရှားအတွက် ချန်ထားခဲ့ရတာလဲ...ဒီအတွက် ရှင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှိလား..ပြီးတော့ ဘာလို့ ကျွန်တော်က ဒါကို လက်ခံရမယ့်သူ ဖြစ်နေရတာလဲ..."
"ရှေးခေတ် ပညာရှိကြီးတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ကျွန်တော်က ဘာမှမဟုတ်သေးဘူးလေ..."
စုယွမ်က သူ၏ သံသယများကို ထုတ်ဖော်ကာ မေးမြန်းလိုက်လေ၏။
"ဟားဟားဟား..."
"ဒါက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်..."
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အတိတ်ကာလ အဝေးကြီးတုန်းက ဒီတာ့ရှား မြေက ငါတို့ နေထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာဖြစ်ခဲ့လို့ပါပဲ..."
"နောက်ပိုင်းမှာ ငါတို့ရဲ့ နည်းပညာတွေ အဆင့်တစ်ခုအထိ တိုးတက်လာတဲ့အခါ ကမ္ဘာမြေရဲ့ အူတိုင်ထဲကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြတယ်... အဲဒီမှာက ငါတို့အတွက် နေထိုင်ဖို့ ပိုပြီး သင့်တော်လို့လေ..."
"ငါတို့က တူညီတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ နေထိုင်ခဲ့ကြတဲ့ သတ္တဝါတွေလို့ ပြောလို့ရပါတယ်..."
"ငါတို့က ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာတော့မှာဆိုတော့ ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ဆီ ထားခဲ့သင့်တာပေါ့..."
"မစ္စတာစုက မလိုချင်လို့လား..."
"ငါတို့ရဲ့ နည်းပညာက ခေတ်သစ် လူသားတွေရဲ့ နည်းပညာနဲ့ တူညီတဲ့ အဆင့်မှာ မရှိပါဘူး..."
"ဒီနေ့ခေတ် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံရဲ့ နည်းပညာ အဆင့်အတန်းက ငါတို့အတွက် ကလေးကစားစရာ တစ်ခုထက် ဘာမှမပိုဘူး..."
"မင်းဆီ ငါ ထားခဲ့နိုင်တဲ့ အရာတွေက အကန့်အသတ် ရှိပေမဲ့ မင်းက ဒါကို သေချာ အသုံးချနိုင်သရွေ့ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုက အကန့်အသတ် မရှိပါဘူး..."
"ကမ္ဘာမြေက နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးသွားမှာပါ..."
"လူသားတွေက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှာ ထာဝရ နေထိုင်သွားလို့ မရဘူးလေ..."
"ငါတို့က မင်းတို့ကို ကူညီချင်တဲ့အတွက် သဘာဝကျကျပဲ မင်းဆီ လာခဲ့တာပါ..."
"ဘာလို့ မင်းတစ်ယောက်တည်းကပဲ ငါတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိဘူး...သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ မင်းလိုလူမျိုးက အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းပါတယ်...
အဲဒီတုန်းက ဒီတာဝန်ကို လောင်အာဆီ ငါတို့ အပ်နှင်းချင်ခဲ့ပေမဲ့ လောင်အာက ဟန်ကူတောင်ကြားကနေ အနောက်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ခြေရာခံလို့ မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်..."
"ဒုတိယ တစ်ယောက်ကတော့ မင်းတို့ရဲ့ ဘိုးဘေး ဧကရာဇ်နဂါးကြီးပဲ... ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ သူက ထာဝရ အသက်ရှင်ခြင်းကိုပဲ လိုက်စားခဲ့တယ်..."
"နောက်ပိုင်းမှာ တခြားလူ အနည်းငယ်ကလည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် တာဝန်ကို မပြီးမြောက်နိုင်ခဲ့ကြဘူး..."
"မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ နည်းပညာက အခုတော့ တိုးတက်မှု အဆင့်တစ်ခုကို ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး မင်းက ဒီအမှန်တရားကို အများဆုံး လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ သူပဲ..."
"အခု မင်းက တာ့ရှားမှာ ထည့်တွက်လောက်တဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိနေတယ်လေ... ဒီတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မင်းမှာ သဘာဝကျကျ ရှိနေပါတယ်..."
"ဒီကိစ္စက မင်းတို့ တာ့ရှားအတွက် လုံးလုံးလျားလျား အကျိုးကျေးဇူး ရှိပါတယ်..."
"ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက လူသားတွေ နားလည်နိုင်စွမ်းထက်ကို ကျော်လွန်နေပါပြီ..."
"ငါတို့က ပိုမို အဆင့်မြင့်တဲ့ စကြဝဠာ နိယာမ အစုအဝေးတစ်ခုကို ကျွမ်းကျင်ထားပြီးသားပါ..."
"လူသားတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ငါတို့အတွက် အသုံးမဝင်ပါဘူး..."
ဖွတ်လူသားက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။
စုယွမ်မှာ အတွေးနက်သွားခြင်းမှ မရှောင်လွှဲနိုင်တော့ချေ။
စနစ်တစ်ခု ရရှိပြီးနောက်တွင် မည်သည့်အရာကြောင့်မျှ မိမိ အံ့အားသင့်တော့မည် မဟုတ်ဟု မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့လေ၏။
သို့သော် ယနေ့တွင် ၎င်းက အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်လာခဲ့ပေသည်။
"ဒါဆို ဒီလောက် တော်လှန်ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော်က ဘာလို့ လက်ခံမယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်ရတာလဲ..."
စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။
"ဒါက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်..."
"ဘာလို့လဲဆိုတော့..."
"စနစ်..."
ဖွတ်လူသားက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။
"မစ္စတာစု... မင်းရဲ့ ခေါင်းထဲမှာရှိတဲ့ စနစ်ရဲ့ မူလဇာစ်မြစ်ကို မင်း ခန့်မှန်းနိုင်လောက်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."
"အမှန်တော့ ဒါက ငါတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အရန်ကိရိယာ တစ်ခုပါပဲ..."
"ဒီအရာက ငါတို့ အသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာ အမျိုးအစား အများကြီး ရှိပြီး အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါတယ်..."
"ဒီအမှန်တရားကို မင်း လက်ခံနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့အတွက် မင်းတို့ တာ့ရှားက ဝတ္ထုတွေထဲက ဇာတ်ကွက်တစ်ခုကို ငါတို့ ငှားရမ်းခဲ့ပြီး စနစ်တစ်ခုကို လက်ဆောင်အနေနဲ့ ပေးခဲ့တာပါ..."
"ဒီစနစ်က အနာဂတ်ကို ကြိုတင် ဟောကိန်းထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိတယ်လေ..."
"ဒီစွမ်းရည်က ငါတို့က စကြဝဠာကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ နိယာမတွေရဲ့ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်တစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လို့ပါ..."
"မင်းတို့ လူသားတွေကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ လှုပ်ခတ်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာနဲ့ Lithography စက်လို အရာတွေက ငါတို့အတွက်တော့ ကလေးကစားစရာတစ်ခုထက် ဘာမှမပိုပါဘူး..."
"စကြဝဠာရဲ့ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အဆင့်ရှိတဲ့ နိယာမတွေကို မင်း ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီဆိုတာနဲ့ အနိမ့်ပိုင်း လတ္တီကျုမှာရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကမ္ဘာမြေအပေါ် မင်းမှာ လောဘ သိပ်ရှိတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး..."
"ငါတို့ ရှာဖွေနေတာက ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ အတိုင်းအတာရှိတဲ့ နေထိုင်မှု နေရာတစ်ခုပဲ..."
"အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ အနိမ့်ပိုင်း အတိုင်းအတာရှိတဲ့ ဇုန်တွေက ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်းကို ထောက်ပံ့ပေးဖို့ လုံလောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."
"ငါ မထွက်သွားခင်မှာ အိမ်နီးချင်းတွေဖြစ်တဲ့ မင်းတို့အတွက် တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ချင်လို့ပါ..."
ဖွတ်လူသားက မည်သည့် အလျင်လိုသည့် လက္ခဏာမျှ မပြဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ချေ၏။
စုယွမ်သည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့လေသည်။
စနစ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းသော အရာတစ်ခုကိုပင် သူတို့၏ နယ်မြေတွင် အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်ပေ၏။
ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်အတန်းမှာ အတော်လေး မြင့်မားနေလေပြီ။
၎င်းသည် လူသားယဉ်ကျေးမှုကို တိုင်းတာ၍ မရနိုင်သော ပမာဏတစ်ခုအထိ ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။
လူသားများက ပုရွက်ဆိတ်များကို ကြည့်ရှုသည့်နည်းတူ သူတို့ကလည်း လူသားများကို ကြည့်ရှုကြပေလိမ့်မည်။
ဒါပေမဲ့...
"ကျွန်တော့်မှာ နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်..."
စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောပါ..."
ဖွတ်လူသားက ပြောလိုက်၏။
"အင်း... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်ရှိနေပြီလေ..."
"ဘာလို့ တခြား လူသားတွေနဲ့ ဆက်သွယ်လို့ မရဘဲ ကျွန်တော် အပါအဝင် လူအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ဆက်သွယ်နိုင်ရတာလဲ..."
"ဒီရှုထောင့်ကိုတော့ ကျွန်တော် တကယ် နားမလည်နိုင်ဘူး..."
လူသား မျိုးနွယ်စုမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဖွတ်လူသားတွေက အရမ်းကို နည်းပါးတဲ့ လူအနည်းငယ်နဲ့သာ ဆက်သွယ်နိုင်တာက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။
ဤစကားကို ကြားပြီးချိန်တွင် ဖွတ်လူသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။
"အဲဒါက ငါတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးနေတဲ့ ပိုမို မြင့်မားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ရှိနေလို့ပဲ..."
"ဒီပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက မင်းတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်…”