အခန်း ၄၀၅

အခန်း (၄၀၅) ခွန်လွန်

"ခင်ဗျားတို့ထက် ပိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှု ဟုတ်လား..."

"ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေများလား..."

စုယွမ်က ဝေခွဲမရဖြစ်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... မှန်ပါတယ်..."

"တိတိကျကျ ပြောရရင် သူတို့က မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ ဘိုးဘေးတွေပါ..."

"ကမ္ဘာပေါ်က လူသားတွေအားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးတွေတော့ မဟုတ်ဘူး..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာက ကမ္ဘာမြေပေါ်ကို ဖိတ်ခေါ်မထားတဲ့ ဧည့်သည်တစ်စု ရုတ်တရက် ရောက်လာခဲ့တယ်..."

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ တာ့ရှား ယဉ်ကျေးမှုက အတော်လေး တိုးတက်နေပြီ ဆိုပေမဲ့ တခြား အတိုင်းအတာတွေဆီ ကူးပြောင်းသွားနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိတော့ မရောက်သေးပါဘူး..."

"ငါတို့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒီလူတွေက နတ်ဘုရားတွေလိုပဲ... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက စကြဝဠာရဲ့ နိယာမတွေနဲ့ လုံးဝကို ကိုက်ညီနေတယ်..."

"သူတို့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ မျိုးစေ့တစ်သုတ်ကို အလျင်အမြန် စိုက်ပျိုးသွားခဲ့ကြတယ်..."

"သူတို့က တူညီတဲ့ အင်အားစု မဟုတ်သလို သူတို့ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ မျိုးစေ့တွေကလည်း ကွာခြားတယ်..."

"ဒါကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်က လူတွေက အချင်းချင်း မဆက်စပ်နေကြတာပေါ့..."

"အဲဒီတုန်းက မင်းတို့ကို ချထားပေးခဲ့တဲ့ အင်အားစုက အဲဒီအထဲမှာ အဆင့်အမြင့်ဆုံးပဲ..."

"သူတို့က ရှေ့ထွက်လာပြီး ငါတို့နဲ့ အပေးအယူတစ်ခုကို ညှိနှိုင်းခဲ့တယ်..."

"ငါတို့ ပိုမိုမြင့်မားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်တစ်ခုဆီ တက်လှမ်းဖို့အတွက် သတင်းအချက်အလက်တွေကို သူတို့က ထောက်ပံ့ပေးခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကြိုတင်သတ်မှတ်ချက်က ငါတို့ မြေပြင်ကနေ ထွက်သွားပြီး ကမ္ဘာမြေရဲ့ အူတိုင်ထဲကို သွားရောက် နေထိုင်ရမယ် ဆိုတာပဲ..."

"အဲဒီတုန်းက ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုက ကမ္ဘာမြေရဲ့ အူတိုင်ထဲမှာ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ ခွင့်ပြုနိုင်လောက်တဲ့အထိ အဆင့်မြင့်နေပြီဆိုတော့ ဒီတောင်းဆိုမှုကို ငါတို့ သဘောတူလိုက်တယ်..."

"ငါတို့ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီလူတွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ ကန့်သတ်ချက်တွေ ချမှတ်ခဲ့ကြတယ်..."

"ဒီရေတွက်လို့မရတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံးမှာ သူတို့ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို အားကိုးပြီး ဒီအကန့်သတ်ကို ကျော်လွန်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှု အဆင့်တစ်ခုကို ငါတို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပဲ..."

"ဒီအကန့်သတ်က အခု ငါတို့ကို ငြင်းပယ်နေပြီ... ပြီးတော့ ငါတို့က နေထိုင်ဖို့နဲ့ စူးစမ်းလေ့လာဖို့အတွက် ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုဆီ ခရီးသွားတော့မှာပါ... ဒါကြောင့် အတိတ်က ငါတို့ကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့ လူသားတွေကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို မင်းတို့ရဲ့ တာ့ရှားဆီ လွှဲပြောင်းပေးတာပါ..."

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ကို သူတို့က ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တာကိုး..."

ဖွတ်လူသားက စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင့်ငါးရာကျော်ကတည်းက ငါတို့ ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာဖို့ စတင် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြတယ်..."

"အဲဒီတုန်းက ဒီလိုအတွေးမျိုးတွေ ငါတို့ဆီမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်း တာ့ရှားခေတ်က လောင်အာနဲ့ ငါတို့ တွေ့ဆုံခဲ့တယ်... သူက ထူးခြားပြောင်မြောက်တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူနဲ့ ငါတို့ ဆက်သွယ်နိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ငါတို့ အံ့သြသွားခဲ့တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ဒါကလည်း ခဏတာပါပဲ..."

"လောင်အာက ဟန်ကူတောင်ကြားကနေ အနောက်ဘက်ကို ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ခြေရာခံလို့ မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်..."

"သူက သူ့ရဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အလားအလာတွေကို လုံးလုံးလျားလျား ဖွင့်ဟနိုင်ခဲ့ပြီး ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အတိုင်းအတာတစ်ခုဆီကို ခရီးသွားခဲ့ပြီလို့ ငါတို့ ကောက်ချက်ချလိုက်တယ်..."

"အဲဒီနောက်မှာ ငါတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ ဒုတိယမြောက်လူကို မတွေ့မချင်း ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် ရှာဖွေခဲ့ကြတယ်... အဲဒီလူကတော့ ချင်ဧကရာဇ်ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူက သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ဖို့ကိုပဲ တစ်ဖက်သတ် အာရုံစိုက်နေခဲ့ပြီး ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ဆန့်ကျင်ခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် ဆွေးနွေးမှုတွေက သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်..."

"ဒီနေ့... ဒီလို အချိန်အခါကောင်းမှာ မင်းကို ငါတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ..."

"ငါ အရမ်းကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့ပြီလို့ ထင်ပါတယ်..."

"မစ္စတာစု... မင်းက လောလောဆယ် ငါတို့နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ..."

"နောက်နှစ် တစ်ချိန်ချိန်လောက်ဆိုရင် ကမ္ဘာမြေနဲ့ ငါတို့ လုံးလုံးလျားလျား ကင်းကွာသွားပါလိမ့်မယ်..."

"ဒီအမှန်တရားကို လက်ခံဖို့ မင်းမှာ အချိန်အနည်းငယ် ရှိပါတယ်..."

"မြေအောက်ကမ္ဘာကို စူးစမ်းလေ့လာဖို့ ငါနဲ့အတူ လိုက်လာလို့လည်း ရပါတယ်..."

"အချိန်ကျလာရင် မင်း သဘာဝကျကျပဲ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု လုပ်ရပါလိမ့်မယ်.."

ဤစကားကို ကြားပြီးချိန်တွင် စုယွမ်မှာ အိပ်မက်မက်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။ ကင်ဆာရောဂါ ကုသရေးနည်းပညာသည် ယနေ့ကမ္ဘာပေါ်တွင် လူသားယဉ်ကျေးမှု၏ အထွတ်အထိပ်ကို ကိုယ်စားပြုနေလေ၏။

သို့သော် မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် ၎င်းသည် ရိုးရှင်းစွာပင် အရာအားလုံး ဖြစ်နေပေသည်။

သူတို့၏ ယဉ်ကျေးမှုသည် စုယွမ် စိတ်ကူး၍ပင် မရနိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူသားများသည် သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်သော အရာများကို စိတ်ကူး၍ မရနိုင်ကြချေ။

"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းတို့ တာ့ရှားလူမျိုးတွေရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံတွေအရ ငါ့ကို ဟွမ်လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်..."

"ငါတို့ မျိုးနွယ်စုကို အပိုင်းလေးပိုင်း ခွဲခြားထားပြီး ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ အနက်နဲ့ အဝါလို့ အမည်ပေးထားပါတယ်... အပိုင်းတစ်ခုချင်းစီက မတူညီတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို တာဝန်ယူရတယ်..."

"ငါတို့မှာ အဆက်အသွယ် သိပ်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ငါ့နာမည်အစား ဟွမ် ဆိုတဲ့ အက္ခရာကို မင်း အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်..."

ဟွမ်က ဖြေကြားလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ မစ္စတာဟွမ်... ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးသွားရင် ခင်ဗျားကို ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရမလဲ..."

စုယွမ်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဲဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... တာ့ရှားမှာရှိတဲ့ ခွန်လွန်တောင်တန်းဆီ သွားလိုက်ပါ..."

"အဲဒါက ကမ္ဘာမြေရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီ သွားတဲ့ အဝင်ပေါက်တစ်ခုပဲ..."

"မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကိုဩဒိနိတ် တစ်ခုကို ငါ ထည့်ပေးလိုက်မယ်... အဲဒီနေရာမှာ မင်း ပေါ်လာတဲ့အခါ ငါလည်း သဘာဝကျကျပဲ ပေါ်လာပါလိမ့်မယ်..."

ဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ..."

စုယွမ်သည် နားလည်ကြောင်း ပြသရန် ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါက ငါတို့ တွေ့ဆုံမှုရဲ့ အဆုံးသတ်ပါပဲ..."

"မစ္စတာစု... မင်း အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဟွမ်သည် ခြေရာခံ၍ မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

...

တွေဝေငေးမောနေစဉ်မှာပင် လူအများအပြားက သူ့အား စောင့်ကြည့်နေကြသည်ကို စုယွမ် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ၎င်းမှာ အိပ်ခန်းထဲရှိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်တော့ချေ။ ဆေးရုံခန်းထဲသို့ သူ ဘယ်အချိန်က ရောက်လာခဲ့သည်ကို သူမသိခဲ့ပေ။

"ဒါက..."

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..."

စုယွမ်မှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် ပတ်ပတ်လည်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ဆေးရုံခန်းထဲတွင် သူသည် တစ်ဦးတည်းသော လူနာဖြစ်ပြီး သူ၏ မိသားစုအားလုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

စူးဖူချန်၊ ချန်ချွေ့ဖန်နှင့် ပိုင်ချန်တို့ အခန်းထဲတွင် ရှိနေကြ၏။

"အမေနဲ့ အဖေ... ချန်ချန်... ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

စုယွမ်သည် အားယူ၍ ထထိုင်ရင်း မေးမြန်းလိုက်ပေသည်။

"အာ..."

"သားလေး နိုးလာပြီ..."

"သားလေး နိုးလာပြီဟေ့..."

ချန်ချွေ့ဖန်သည် စုယွမ် နိုးလာသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌ မျက်ရည်ကြောင်း နှစ်ကြောင်း ချက်ချင်းပင် စီးကျလာခဲ့လေ၏။

စူးဖူချန်နှင့် ပိုင်ချန်တို့မှာလည်း ရှင်းလင်းစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေခဲ့ကြပေသည်။

"ကျွန်တော် ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

စုယွမ် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ချေ၏။ သူ အနည်းငယ်မျှသာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သလို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။

အသံများကို ကြားရချိန်တွင် အပြင်ဘက်ရှိ လူအချို့ အလျင်အမြန် လျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြပေ၏။

အဘိုးစု၊ အဘိုးကျောက်၊ လီဟူ၊ ကျောက်ထျန်းတို့နှင့်အတူ စူးမိသားစုဝင် ဆယ်ဂဏန်းကျော်ခန့် အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

"ဒါက..."

"ရှောင်ယွမ်.."

"အဘိုး... အဘိုးလည်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ..."

သာမန်လူတစ်ဦးနှင့် မကွာခြားသော လှုပ်ရှားမှုများရှိသည့် အဘိုးစုကို ကြည့်ရှုရင်း စုယွမ်က မေးမြန်းလိုက်၏။

"ရှောင်ယွမ်..."

"အဘိုး ပြန်ကောင်းသွားပြီ..."

"မင်း သတိလစ်နေတာ သုံးရက်နဲ့ သုံးညတောင် ရှိသွားပြီလေ..."

အဘိုးစုက ဖြေကြားလိုက်သည်။

"ဘာ..."

စုယွမ်သည် ဤစကားကို အတည်ပြုရန်အတွက် အခြားသူများအား ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပေ၏။

"ဟုတ်ပါတယ် သူဌေး... ခင်ဗျား အိပ်ပျော်နေတာ သုံးရက်နဲ့ သုံးည ရှိသွားပါပြီ..."

"ခင်ဗျား မထသေးတာ သတိထားမိလို့ စိတ်ပူပြီး ခင်ဗျား အိပ်ခန်းထဲကို ကျွန်တော် သွားကြည့်ခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ် ခင်ဗျားကို နှိုးလို့မရခဲ့ဘူး..."

"ဆေးရုံမှာရှိနေတဲ့ သုံးရက်အတွင်း ဆရာဝန်တွေက ခင်ဗျားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားချက် တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး..."

"ဒါတွေက ခင်ဗျား အိပ်ပျော်နေတယ် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာတွေပါပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ဦးနှောက်လှိုင်းတွေ အရမ်း ရှုပ်ထွေးနေတာကလွဲရင် တခြား ထူးခြားချက်တွေ မရှိပါဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက နိုးမလာနိုင်ခဲ့တာပါ..."

လီဟူက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

စုယွမ်၏ သုံးရက်ကြာ ကိုမာဝင်သွားမှုက လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်သွားစေခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် လာရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ပေ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ ယခု နိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သားလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ချန်ချွေ့ဖန်က မျက်ရည်များကို သုတ်ရင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

"အဆင်ပြေပါတယ်..."

"မကြာသေးခင်က ကျွန်တော် အရမ်း ပင်ပန်းနေခဲ့လို့ အိပ်မောကျသွားပြီး အိပ်မက်တစ်ခု မက်ခဲ့တာပါ..."

"ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော် လုံးဝ အဆင်ပြေပါတယ် မဟုတ်လား..."

စုယွမ်က မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဝင့်ကြွားလိုက်ချေ၏။

"ရှောင်ယွမ်... သူ့ကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးပေးပါဦး... မင်း အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ သေချာအောင် လုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

အဘိုးစုက လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ဆရာဝန်တစ်ဦးက စုယွမ်အား သေချာ ပြည့်စုံစွာ စစ်ဆေးပေးခဲ့ရာ သူ၏ ဦးနှောက်လှိုင်းများ ပုံမှန်ဖြစ်နေသည်မှအပ အခြား ထူးခြားချက်များ မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။

ထိုအခါမှသာ လူတိုင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြလေ၏။

ထို့နောက် စုယွမ်သည် ထိုအိပ်မက်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။

အရမ်းကို လက်တွေ့ဆန်တယ်...

သူ အတိအကျ မှတ်မိနေခဲ့၏။

ဒါက အစစ်လား အတုလား။

စုယွမ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် အမှတ်ရနေခဲ့ပေသည်။

'ခွန်လွန်' ဟူသော စကားလုံးကို တွေးမိချိန်တွင် ကိုဩဒိနိတ် တစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ချေ၏။

မြေအောက်ကမ္ဘာရဲ့ ဝင်ပေါက်တဲ့လား။