အခန်း ၄၀၈

အခန်း (၄၀၈) မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော လူတစ်စုသည် စုဝေးရောက်ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်လေ၏။

သူတို့သည် မည်သည့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နေရသည်ကို မသိရှိကြဘဲ ၎င်းမှာ ထိပ်တန်း လျှို့ဝှက်တာဝန် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကိုသာ သိရှိထားကြပေသည်။

တည်နေရာတစ်ခုကို စောင့်ကြပ်ရန် တာဝန်ယူထားရခြင်းပင်။

အချိန်ကာလမှာ မသေချာသေးချေ။

စုယွမ်သည်လည်း ကိုယ်ပိုင် လေယာဉ်တစ်စင်းထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ခွန်လွန် ဒေသဆီသို့ ဦးတည်ရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့လေသည်။

စစ်ဆင်ရေးမှာ အလွန် လျှို့ဝှက်ထားသောကြောင့် မည်သည့် ဆူညံပွက်လောရိုက်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

အကြောင်းအရာကို သိရှိထားသူများမှာ စုယွမ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း သူတို့သည် သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရုံသာ တတ်နိုင်ကြပေ၏။

လေယာဉ်ပေါ်ရှိ သူတို့သုံးဦးလုံးမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြလေသည်။

"သူဌေး... ခင်ဗျားပြောတဲ့ ခွန်လွန်ဆိုတာ... ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရော အထဲဝင်လို့ ရမလား..."

လီဟူက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

သူသည် အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယူဆထားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နားလည်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်လိုက်သော ဤအခြေအနေက သူ့အား စိတ်လှုပ်ရှားလာစေခဲ့ပေသည်။

"အဲဒါက ဖြစ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး..."

"မင်းတို့နှစ်ယောက် အပြင်ကနေပဲ ငါ့ကို စောင့်နေကြပါ..."

စုယွမ်က ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လီဟူနှင့် ကျောက်ထျန်းတို့သာ စုယွမ်နှင့်အတူ ခွန်လွန်၏ နေရာတစ်ခုသို့ လိုက်ပါလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ဖွတ်လူသားများက သူသာလျှင် မြေအောက်ကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း ပြောဆိုထားခဲ့လေ၏။

ဤလူနှစ်ဦးမှာ ဝင်ရောက်ရန် အခွင့်အရေး ရရှိမည် မဟုတ်ချေ။

"အင်း..."

"ကျွန်တော် မသိတာက... အဲဒီ မြေအောက်ကမ္ဘာဆိုတဲ့ နေရာကြီးက ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ရှိရဲ့လား ဆိုတာပဲ..."

"အကယ်၍..."

ကျောက်ထျန်းသည် ဆက်လက်၍ မပြောရဲတော့ချေ။ တကယ်လို့ စုယွမ်သာ မမျှော်လင့်ထားသော အန္တရာယ်တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ကြုံတွေ့သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ ယင်းသည် တာ့ရှားနိုင်ငံအတွက် တိုင်းတာ၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်ပင်။

ထိုသုံးဦးသည် လေယာဉ်ပေါ်တွင် ခဏတာ အနားယူလိုက်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် ဒေသခံ လေဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လုံးဝ အနက်ရောင် ကားတစ်စီးသည် အောက်တွင် ရပ်နားနေခဲ့ပေ၏။

သူတို့သုံးဦးသည် ကားပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တက်လိုက်ကြလေသည်။

ထို့နောက် ရဟတ်ယာဉ် တစ်စီး စောင့်ဆိုင်းနေနှင့်ပြီးဖြစ်သော နေရာတစ်ခုသို့ သူတို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြ၏။

မိနစ်သုံးဆယ်ခန့် မောင်းနှင်ပြီးနောက် စုယွမ်၏ စိတ်ထဲရှိ ကိုဩဒိနိတ် နေရာသို့ သူတို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပေသည်။

ရဟတ်ယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးသည် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဧရာမ ခွန်လွန် တောင်တန်းကြီးများသည် ကီလိုမီတာ ထောင်နှင့်ချီ၍ ရှည်လျားစွာ သွယ်တန်း ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပေသည်။

ရှေ့တွင်မူ မြေပြင်မှနေ၍ မီတာ ထောင်နှင့်ချီ မြင့်မားသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် တောင်တန်းကြီး တစ်ခု မတ်မတ် ရပ်တည်နေခဲ့လေ၏။

အဆက်မပြတ် ဖြစ်နေသော တောင်ထွတ်များသည် တောင်များအတွက် ရေးသားထားသော ရှေးဟောင်း စာလုံးများနှင့် ဆင်တူနေခဲ့ပေသည်။

ဤနေရာတွင် လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ သေးငယ်နုပ်ကြွမှုများကို ခံစားရမည်မှာ သေချာလှပေ၏။

မီတာ ၁၀၀ ခန့် အကွာတွင် ကျောက်စာတိုင် တစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

လူများသည် ကျောက်စာတိုင်၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် စခန်းချနေနှင့်ပြီး ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့သည် စစ်ဆေးရေးဂိတ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အမျိုးသား တစ်ဦး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ သက်သေခံ ကတ်ပြားများကို ပြသပြီးနောက် စုယွမ်နှင့် အခြားသူများသည် ဧရိယာ၏ ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ကြပေ၏။

အနက်ရောင် ကျောက်စာတိုင်ဆီသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ၎င်းအပေါ်၌ ရေးထိုးထားသော ရှေးဟောင်း စာလုံးများကို မြင်တွေ့ရပြီး ၎င်းမှာ ရှေးခေတ်မှ အမွေအနှစ် တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြနေလေသည်။ ကမ္ပည်းစာတွင် "ခွန်လွန် နယ်နိမိတ်" ဟု ရေးသားထားပေ၏။

"သူဌေး... ဒီနေရာ ဖြစ်သင့်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့..."

လီဟူသည် ကျောက်စာတိုင်ကို ကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ဖွတ်လူသားများကို မည်သို့ ဆင့်ခေါ်ရမည်ကို စုယွမ် မသိရှိခဲ့ချေ။

ထို့နောက် သူ၏စိတ်ထဲတွင် 'ခွန်လွန်' ဟူသော စကားလုံး ပေါ်လာခဲ့ပေ၏။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ရှေ့၌ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ အိပ်မက်ထဲက လူနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေခဲ့ပေ၏။

"မစ္စတာဟွမ် ဟုတ်ပါသလား..."

စုယွမ်က ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

လီဟူနှင့် ကျောက်ထျန်းတို့မှာလည်း ဤအခြေအနေကြောင့် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြပေ၏။

သူတို့ ဘာကိုမှ မမြင်တွေ့ခဲ့ကြရချေ။

"ငါပါပဲ..."

"မစ္စတာစု... နောက်ဆုံးတော့ မင်း ရောက်လာခဲ့ပြီပဲ..."

"ဒါက မင်းပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ..."

"ငါတို့ အခု မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဝင်ကြတော့မလား..."

မစ္စတာဟွမ်က မေးမြန်းလိုက်လေ၏။

"ဟူး..."

စုယွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် လီဟူနှင့် ကျောက်ထျန်းတို့ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပေသည်။

"မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့အတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒီမှာ ခဏလောက် စောင့်နေကြပါ..."

ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြလေ၏။

"မစ္စတာဟွမ်... မြေအောက်ကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်ဖို့ ကျွန်တော် အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ..."

စုယွမ်သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ကာ ပြောဆိုလိုက်ပေသည်။

"ကြိုဆိုပါတယ်..."

"ကျောက်စာတိုင်ပေါ်ကို မင်းရဲ့ လက်တင်လိုက်ပါ... အဲဒါဆို မြေအောက်ကမ္ဘာထဲကို မင်း ဝင်လို့ ရပါပြီ..."

"ဒီကျောက်စာတိုင်က မင်းရဲ့ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုပဲ..."

မစ္စတာဟွမ် စကားပြောအပြီးတွင် သူသည် ဖိတ်ခေါ်သည့် အမူအရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်လေ၏။

စုယွမ်သည် အနက်ရောင် ကျောက်စာတိုင်ပေါ်သို့ သူ၏ လက်ကို တင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အားကောင်းလှသော စုပ်ယူမှု အင်အားတစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲသွင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် စုယွမ်၏ ပုံရိပ်သည် ခြေရာခံ၍ မရအောင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဒါက... ဒါက မျက်လှည့်လား.."

"ဒါက မျက်လှည့် မဟုတ်ဘူးမလား..."

လီဟူနှင့် ကျောက်ထျန်းတို့၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ ကမ္ဘာကြီးအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာလည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

မျက်စိရှေ့၌ ကျန်းမာသန်စွမ်းနေသော လူတစ်ယောက်သည် အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်ရစ်ဘဲ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အတိတ်ကာလကသာ ထိုကဲ့သို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ကြားသိခဲ့ရမည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့သည် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ယုံကြည်ခဲ့ကြမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ကြုံခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ၊ မယုံကြည်ချင်သော်လည်း ယုံကြည်လက်ခံရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် စုယွမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ချိန်၌၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ကမ္ဘာဦးအစကဲ့သို့ သက်ရှိတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ လူသူကင်းမဲ့နေသော အဆုံးအစ မမြင်ရသည့် မှောင်မိုက်သည့် မြေရိုင်းပြင်ကြီးတစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"မစ္စတာဟွမ်..."

"ဒါက မြေအောက်ကမ္ဘာလား..."

"ကြည့်ရတာတော့..."

ကိုယ်ပိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ပြီးနောက် ၎င်းသည် စုယွမ် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်နှင့် အလွန် ကွာခြားနေကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရပေ၏။

"မစ္စတာစု... မင်း အခု အရမ်းကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

ကမ္ဘာမြေ၏ အတိုင်းအတာများကို ကျော်လွန်သွားသည့် ယဉ်ကျေးမှု တစ်ရပ်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုးဖြင့် ဘာကြောင့် တင်ဆက်ပြသရမည်နည်း။

"ဒါက အရမ်း ရိုးရှင်းပါတယ်... အောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်..."

မစ္စတာဟွမ်သည် အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေ၏။

ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် စုယွမ်သည် အောက်ခြေမမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုကို ငုံ့ကြည့်နေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်အကြာတွင်မူ တောက်ပလွန်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုက အောက်ဘက်ရှိ လေဟာနယ်အတွင်းသို့ ရုတ်တရက် ထိုးဖောက်ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။

အလင်းရောင် ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည့် မြင်ကွင်းမှာ သေသပ်ညီညာစွာ စီစဉ်ထားသော စတုရန်းပုံ အဆောက်အအုံ အစုအဝေးများထံမှ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များ ဖြာထွက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

အဆုံးအစမဲ့ မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ထိုတောက်ပသော အလင်းရောင်တို့၏ ပြတ်သားလှသည့် ဆန့်ကျင်ကွာခြားမှုကြောင့် ထိုမြင်ကွင်း၏ အမြင်အာရုံဆိုင်ရာ သက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုယွမ်သည် အာကာသထဲမှနေ၍ အပြာရောင်ဂြိုဟ်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ခံစားချက်မျိုးကိုပင် ရရှိလိုက်ရလေ၏။

အောက်ဘက်ရှိ တောက်ပစွာ လင်းထိန်နေသော ဧရိယာ လေးခုကို ကြည့်ရှုရင်း စုယွမ်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မယုံနိုင်လောက်အောင် သေးငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပေ၏။

အာကာသထဲမှနေ၍ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ အပြာရောင် သမုဒ္ဒရာများ၊ အစိမ်းရောင် ကုန်းမြေများနှင့် အဖြူရောင် တိမ်တိုက်များကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အလင်းရောင်များသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဤတုန်လှုပ်ဖွယ် ခံစားမှုက စုယွမ်အား ပြင်းထန်စွာ ခံစားလိုက်ရစေ၏။ ၎င်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

"ဒီအောက်ဘက်က ငါတို့ ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အဓိက ဧရိယာဖြစ်ပြီး မတူညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်း လေးခုနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာပါ..."

"ငါတို့ ယဉ်ကျေးမှုမှာ စစ်ပွဲတွေ မရှိသလို နိုင်ငံတွေကြားမှာ အကျိုးစီးပွားအတွက် ရုန်းကန်ရတာတွေလည်း မရှိဘူး... ပြီးတော့ မျိုးနွယ်စုတွေ ကြားမှာလည်း မညီမျှမှုတွေ မရှိပါဘူး..."

"ဒီနေရာမှာ ငါတို့ အားလုံးမှာ ရည်မှန်းချက် တစ်ခုတည်းပဲ ရှိပါတယ်... အဲဒါက ကမ္ဘာမြေကနေ ထွက်ခွာပြီး ပိုမို မြင့်မားတဲ့ အကန့်သတ်တွေဆီ ခရီးသွားပြီး ငါတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ..."

မစ္စတာဟွမ်က ကြီးမားသော ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေ၏။

"ငါတို့ အခု ဖြည်းဖြည်းချင်း အောက်ဆင်းလို့ ရပါပြီ..."

မစ္စတာဟွမ်က ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အောက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စတင် ဆင်းသက်သွားကြပေသည်။

စုယွမ်သည် ပိုမို နီးကပ်လာလေလေ ပို၍ အံ့အားသင့်သွားရလေလေ ဖြစ်ပေ၏။

အဆင့်မြင့် ယဉ်ကျေးမှုများ၏ မရေမတွက်နိုင်သော စက်မှုလုပ်ငန်းသုံး စက်ယန္တရားကြီးများသည် အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသော်လည်း မည်သည့် အသံတစ်သံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

ထူးဆန်းပြီး အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော၊ အရင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော မရေမတွက်နိုင်သည့် ထုတ်ကုန်များမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် များပြားလှပေသည်။

ဤနေရာတွင် အဆောက်အအုံသည် လေထဲ၌ တွဲလောင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး မည်သည့် အထောက်အပံ့မျှ လုံးဝ မလိုအပ်ခဲ့ချေ။

"ဟူး..."

စုယွမ်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ရေတွင်းအောက်ခြေရှိ ဖားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သေးငယ်နုပ်ကြွလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

"ဟွမ်..."

"မင်း ပြန်လာပြီပဲ..."

"ဒါက ငါတို့နဲ့ စကားပြောနိုင်တဲ့ လူသားလား..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူသားတစ်ဦးနှင့် တူသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် လေထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ မည်သို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် စုယွမ် သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ဟုတ်တယ်... ဒါက လူသား ကိုယ်စားလှယ်ပဲ..."

"သူ့နာမည်က စုယွမ်ပါ..."

မစ္စတာဟွမ်က ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်္ဂလာပါ... ငါက ကမ္ဘာမြေ ဗဟိုချက် ယဉ်ကျေးမှုရဲ့ နောက်ကွယ်က ခေါင်းဆောင်ပါ..."

"ငါ့မှာ တာ့ရှားက နာမည်တစ်ခု ရှိတယ်... မင်း ငါ့ကို လနတ်သမီးလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်..."

လနတ်သမီးသည် အလွန် ဖော်ရွေစွာဖြင့် လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေသည်။