အခန်း ၄၁

အခန်း ၄၁ မန်ဒဲလား အကျိုးသက်ရောက်မှု

"တာဝန်သုံးခု... တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချပေးလိုက်တာလား..."

ရွှီရှန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။ ရွှီရှန်းက စနစ်မှ ရွှီရှန်းအား တာဝန်သုံးခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေးအပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်မည်ဟု အလိုအလျောက် ထင်မှတ်လိုက်မိခြင်း ပင်။

သို့သော် ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ရွှီရှန်း နားလည်သွားချေပြီ။

၎င်းမှာ တာဝန်အသစ်များ မဟုတ်ပေ။ ဆက်စပ်နေသော တာဝန်တွဲတစ်ခု၏ ဆုကြေးများသာ ဖြစ်၏။

ဥပမာပြရလျှင် ဂိမ်းများတွင် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းပြီးနောက် ဆုကြေးပေးသည့် တာဝန်မျိုးကို အားလုံး ကစားဖူးကြပေလိမ့်မည်။

သာမန် တာဝန်များမှာ ပစ္စည်းတစ်ခု စုဆောင်းမိရုံဖြင့် ပြီးမြောက်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤတာဝန်တွဲကြီးမှာမူ ဆက်စပ်နေသော စုဆောင်းရေး တာဝန် ခုနစ်ခုကို ပြီးမြောက်ရခြင်း ဖြစ်ရာ အောင်မြင်မှု မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ရယူရခြင်းနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

"ကြီးမားတဲ့ ပြကွင်း... စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ..."

ရွှီရှန်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်း၏ ပမာဏမှာပင် အလွန်တရာ ကြီးမားကျယ်ဝန်းလှချေပြီ။ ဤမျှ ကျယ်ဝန်းလှသော ပြကွင်းမှာပင် တာဝန်တွဲကြီး တစ်ခုလုံး၏ ခုနစ်ပုံတစ်ပုံမျှသာ ရှိသေးရာ ဤတာဝန်တွဲကြီး တစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ မည်မျှအထိ ကြီးမားသော ဆုကြေးကြီးကို ရရှိလာမည်နည်း။

တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်း ခုနစ်ခုစာလောက် ကျယ်ဝန်းမည်လော။

သေချာပေါက် နေရာအကျယ်အဝန်းက ပြဿနာ မဟုတ်ပေ။ အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ အခြားအရာ ဖြစ်လေသည်။

"ခွေးကိုယ်လူခေါင်း နဲ့ စားဖိုမှူး တာဝန်တွေက... တစ်ခုချင်းစီကို ကြည့်ရင်တောင် လူတွေကို ကြောက်လန့်ပြီး ဘောင်းဘီထဲ ဆီးထွက်ကျစေလောက်တဲ့ တာဝန်တွေပဲ..."

"အကယ်လို့ ဒါမျိုး နောက်ထပ် ငါးခု ရှိနေဦးမယ်ဆိုရင်... အားလုံးပေါင်း ခုနစ်ခု စုမိသွားတဲ့ အခါမှာ... ပြကွင်းကြီးက ဘယ်လို ဖြစ်သွားမလဲ..."

ရွှီရှန်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ရွှီရှန်း၏ သရဲအိမ်သို့ လာရောက်မည့် ဧည့်သည်များအတွက် ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် ကြိုတင် ဝမ်းနည်းမိလိုက်ချေပြီ။

အခြားအရာများကို မပြောသေးဘဲ လီရှူ တို့ မောင်နှမနှင့် မီမီ တို့၏ ပုံစံကိုပင် မှုခင်းဆရာဝန် ဖြစ်သော ရွှီရှန်း ကြည့်ရှုသည့်အခါ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ရပေသည်။

အကယ်၍ ဤပြကွင်းအတွင်းသို့ ဦးလေးပါး အပြင် ဦးလေးပါး ထက် မလျော့သော ဇာတ်ကောင် ငါးဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာပါက အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာမည့် ဧည့်သည်များ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားကြမည်နည်း။

"ကြည့်ရတာ... သရဲအိမ် အနီးအနားမှာ... ဆေးကုသဆောင် တစ်ခု ကြိုပြီး ပြင်ဆင်ထားမှ ဖြစ်မယ်..."

ရွှီရှန်း အထပ်ထပ် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခု ရရှိသွားပေသည်။

သေချာပေါက် ဤတာဝန်တွဲကြီးမှာ မည်သည့် အမျိုးအစား ဖြစ်မည်ကို ရွှီရှန်း အနည်းငယ် ခန့်မှန်းမိ၏။

ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှု၏ အနှစ်သာရမှာ အကြမ်းဖက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အမှုဖြစ်သည်။ စားဖိုမှူး အမှုမှာမူ စားသောက်လိုစိတ် ပြင်းပြမှုကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ပင်။

ထို့အပြင် ခုနစ် ဟူသော ဂဏန်းကို ပေါင်းစပ်ကြည့်လျှင် ဤအရာမှာ လူသားတို့၏ မကောင်းမှု အပြစ်ခုနစ်ပါးနှင့် ဆင်တူသော ပြကွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာရန် ရာခိုင်နှုန်း အလွန်များပြားလှချေသည်။

ကျန်ရှိနေသော ပြကွင်းတာဝန် နှစ်ခုအနက် တစ်ခုမှာ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေသော သတ္တဝါ ကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာ စားသောက်မှု ပြဿနာကြောင့် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်း စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။

ထိုအရာများမှာ ဧကန်မုချ သတ္တဝါဆန်း နှင့် အစားအစာ တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသော ပြကွင်းနှစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် မည်သည့် အမည်နာမများ ပေးထားမည်ကိုမူ ရွှီရှန်း မသိရသေးချေ။

ရွှီရှန်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဦးလေးပါး ကဲ့သို့သော လူပေါင်း ဒါဇင်ချီ၍ ရွှီရှန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေမည့် မြင်ကွင်းကို တွေးတောမိလိုက်၏။

"ကျွတ်... မြင်ကွင်းက လှပလွန်းလို့... ဆက်တောင် မတွေးရဲတော့ဘူး..."

ရွှီရှန်း၏ မျက်လုံးထောင့်များ တဖြတ်ဖြတ် လှုပ်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဆက်စပ် တွေးတောနေမှုများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပေသည်။

ရွှီရှန်းသည် အကြည့်ကို သရဲအိမ် အဝင်ပေါက်တွင် ရှိနေသော ကျိုးရွှင် တို့ လူအုပ်ဆီသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

ထိုအချိန်တွင် လီဟူ နှင့် ကျောက်လုံ တို့ နှစ်ဦးစလုံး သတိရလာကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာများမှာ သွေးဆုတ် ဖြူရော်နေကြပြီး အာဟာရ ချို့တဲ့နေသူများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြပေသည်။

"လူသတ်သမား... အထဲမှာ လူသတ်သမား ရှိတယ်..."

လီဟူက အသိစိတ် လုံးဝ မလွတ်သေးဘဲ ပါးစပ်မှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေဆဲ ပင်။

ကျိုးရွှင်ကမူ သရဲအိမ် အဝင်ပေါက်တွင် ရပ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို အစွမ်းကုန် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေပေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ကျိုးရွှင်၏ စကားကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လာကြသည်မှာ လှောင်ရယ်သံများသာ ဖြစ်ချေသည်။

"လူသတ်သမား ဟုတ်လား..."

"ကျွတ်ကျွတ်... မင်းက ဘာလို့ အဲဒီ သရဲအိမ် သူဌေးက ရာဇဝတ်ကောင်ကြီး ဖြစ်နေပါတယ်လို့ မပြောလိုက်တာလဲ..."

"ဟုတ်ပပ... သူဌေးတောင် ရဲစခန်းထဲ နှစ်ခေါက်မက ဝင်ဖူးတာပဲ... အခုလည်း ဒီမှာ ကောင်းကောင်းကြီး ရပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား..."

"မင်းတို့ တကယ်ပဲ မျက်နှာပျက်နေလို့ ဆိုရင်... ငါ နည်းလမ်းတစ်ခု ပေးမယ်... ဝန်ထမ်းတွေကို လူသတ်သမား လို့ မပြောဘဲ... သူဌေးက ရာဇဝတ်ကောင်ပါ ဆိုပြီး တိုက်ရိုက် သွားတိုင်လိုက်လေ..."

"လူသတ်သမား ဟုတ်ရမလား... ပြီးခဲ့တဲ့ အကြိမ်ကတင်... ရဲတွေ ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းလာပြီး သူဌေးကို ဂုဏ်ပြုအလံနဲ့ ဆုကြေးငွေတွေ လာပေးတာကို ငါ မြင်လိုက်သေးတယ်..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ လှောင်ပြောင် သရော်မှုများကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရွှင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် လမ်းပျောက်နေမှုများ ပေါ်လွင်လာ၏။

သူဌေးကိုယ်တိုင် မသင်္ကာသူအဖြစ် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခုတိုင် ကောင်းမွန်စွာ ရပ်တည်နေနိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများကို လူသတ်သမားအဖြစ် စွပ်စွဲလိုက်ပါက ထိုသူများ ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာမည်လော။

ထို့အပြင် ထိုသူဌေးမှာ ဖမ်းဆီး စစ်ဆေးခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခြင်း မခံရဘဲ ရဲတပ်ဖွဲ့က ပြန်လည် လွှတ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ထို့ထက်မက ဂုဏ်ပြုအလံနှင့် ဆုကြေးငွေများကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့သေး၏။

အဝေးမှ ကျိုးရွှင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးနေသော ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာကို ကျိုးရွှင် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျိုးရွှင် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီလာပြီး လက်ချောင်းထိပ်များ အေးစက်သွားပေသည်။

'ဥပဒေပြင်ပက လူမိုက်ကြီးပဲ...'

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးရွှင်၏ ခေါင်းထဲ၌ ရွှီရှန်းကို ဖော်ပြရန် ထိုစကားလုံးများသာ ရှိတော့ပေသည်။

ကျိုးရွှင်တို့ တစ်ဖွဲ့လုံး နာမည်ကြီးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူရန် လာရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း သေချာပေါက် ကျောက်ဆောင်ကြီးကို လာရောက် တိုက်မိခြင်း ဖြစ်ချေပြီ။

မဟုတ်သေးချေ။ ၎င်းမှာ သာမန် ကျောက်ဆောင် မဟုတ်ဘဲ အလွန် မာကျောလှသော သတ္တုတုံးကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဘေးဘက်တွင် အားအင်ချည့်နဲ့နေသော လီဟူ နှင့် ကျောက်လုံ တို့ကို ကြည့်ရင်း ကျိုးရွှင် ၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းစိတ်များ ပြည့်နှက်လာ၏။

'သောက်ကျိုးနည်း... ဒါ ဘာကိစ္စကြီးလဲ...'

'နောက်ဘယ်တော့မှ မလာတော့ဘူး...'

"ဟားဟား... ကြည့်စမ်း... ကြောက်နေလိုက်တာ... အထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာ ကောင်းနေလို့လဲ..."

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အချို့လူများ၏ ရင်ထဲတွင် မိမိသာဆိုလျှင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်သည်ဟူသော အတွေးများ ပေါ်လာကာ ယုံကြည်မှုများ အပြည့်ဖြင့် လက်မှတ်ရုံသို့ သွားရောက်ကာ လက်မှတ်တစ်စောင် ဝယ်ယူလိုက်ကြပေသည်။

အခြားသူ၏ နာကျင်မှုကို ကြည့်ကာ မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို တည်ဆောက်ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုဧည့်သည်များမှာ ကျောက်လုံ တို့ အဖွဲ့ကို သက်သေပြရန်အတွက် မိမိတို့၏ အရည်အချင်းကို ပြသလိုကြခြင်း ဖြစ်၏။

ကျိုးရွှင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လူများ၏ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံနေရသော်လည်း မည်သည့် ဖျောင်းဖျစကားမျှ မဆိုတော့ပေ။

ယခု အသိစိတ် ပြန်လည် ဝင်လာသည့်အခါ ကျိုးရွှင် ကောင်းစွာ စဉ်းစားမိသွားချေပြီ။ အကယ်၍ တကယ် လူသတ်သမားသာ ဖြစ်ပါက ကျိုးရွှင်တို့ မည်သို့ အသက်ရှင် လွတ်မြောက်လာနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ မဟုတ်ခဲ့ပါကလည်း ကျိုးရွှင်တို့ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်ရာ ကျိုးရွှင်က ဘာဖြစ်လို့ အခြားသူများကို ကာကွယ်ပေးနေရမည်နည်း။

ကျိုးရွှင် နှုတ်ပိတ်နေရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်တော့၏။

'ကစားကြစမ်း... အားလုံး ဝင်ကစားကြစမ်း...'

နှစ်ဖက်စလုံးက မိမိတို့ကိုယ်ကို ပျော်ရွှင်နေကြသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြပေသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရွှင် က ပိုမို ပျော်ရွှင်ရသူ ဖြစ်သွားချေပြီ။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ဒုတိယ အဖွဲ့မှ လူများ မျက်နှာများ ဖြူရော်ကာ ခြေထောက်များ တစ်ဆက်ဆက် တုန်ရီလျက် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည့် အခါတွင်မှ ကျိုးရွှင် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အစစ်မှန်ဆုံးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပေတော့သည်။

ရွှီရှန်း က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုလူလေးဦးကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ ထိုလူများ မည်မျှအထိ သတ္တိကောင်းမည်ဟု ရွှီရှန်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု ကြည့်ရသည်မှာ ထိုမျှသာ ရှိပေသည်။

'ကြည့်ရတာ... ဦးလေးပါး က စိတ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးချပြီး လူတွေကို ခြောက်လှန့်တဲ့ နေရာမှာ... ပါရမီ အတော်လေး ရှိတာပဲ...'

ရွှီရှန်း က လက်မှတ်ရုံတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်မှတ်များသာ ထုတ်ပေးနေသည့် ပုံစံဖြင့် နေလိုက်ပေသည်။

ဤပြကွင်းတွင် စိတ်ပညာဆိုင်ရာ မြှူဆွယ်မှု အချို့ကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။ မည်သည့် မြှူဆွယ်မှုမျိုးနည်း။ ဦးနှောက်၏ မှတ်ဉာဏ်ကို လှည့်စားခြင်း ပင်။

ရွှီရှန်း က ဦးလေးပါး အတွက် လက်စွပ်၊ လက်ကောက်၊ ဆွဲကြိုး အစရှိသော အဆင်တန်ဆာ အမြောက်အမြားကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဦးလေးပါးက အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးကို ထိတ်လန့်သွားအောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုဧည့်သည် ဝတ်ဆင်ထားသော အဆင်တန်ဆာကို ကြည့်ကာ အကယ်၍ လက်စွပ် ဝတ်ဆင်ထားပါက ရွှီရှန်း ပေးထားသော ပစ္စည်းများထဲမှ လက်စွပ်ကို ထုတ်ယူ၍ ဟင်းလျာအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အဆင်တန်ဆာများ၏ ပုံစံချင်း မတူညီသော်လည်း ဘာဖြစ်လို့ ဟာကွက် မပေါ်ရသနည်း ဆိုလျှင် ဤနေရာတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုတစ်ခုကို ပြောရပေလိမ့်မည်။

မန်ဒဲလား အကျိုးသက်ရောက်မှု ပင် ဖြစ်၏။

အကျဉ်းချုပ် ပြောရလျှင် မန်ဒဲလား အကျိုးသက်ရောက်မှု ဆိုသည်မှာ အာဖရိကမှ မန်ဒဲလား အမည်ရှိ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဟု လူအများက စုပေါင်း ထင်မှတ်ထားကြသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုအချိန်က ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အများပြည်သူဆိုင်ရာ မှတ်ဉာဏ် လွဲမှားမှုမှာ ကမ္ဘာကြီး၏ စနစ် ဟာကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ပြိုင်တူ စကြာဝဠာများ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆုံတွေ့မိရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသို့ ပြောဆိုပါက အနည်းငယ် ဝေးကွာနေသည်ဟု ခံစားရနိုင်ချေ ရှိ၏။ သို့ဆိုလျှင် နေ့စဉ်ဘဝနှင့် နီးစပ်သော ဥပမာတစ်ခုကို ပြရပေလိမ့်မည်။

အချို့လူများသည် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုမည့် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ချိန်နှင့် မေးခွန်းလွှာကို ကြည့်ရှုချိန်တွင် ရုတ်တရက် အတိတ်မေ့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုဖူးသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ဤစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုနေသည်ဟု အိမ်မက် မက်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရတတ်ပေသည်။

သို့သော် အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ စာမေးပွဲကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြေဆိုခြင်း ဖြစ်ပြီး အိမ်မက်လည်း မမက်ဖူးဘဲ ဤနေရာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

သို့တည်းမဟုတ် မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ထင်မှတ်နေသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း မျိုး ပင်။ ဤကဲ့သို့သော မှတ်ဉာဏ်နှင့် လက်တွေ့ဘဝအကြား လွဲမှားမှုကြောင့် လူကို ဝေခွဲမရ ဖြစ်စေသည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မန်ဒဲလား အကျိုးသက်ရောက်မှု ဟု ခေါ်ဆိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုပြောဆိုချက်များ၏ အမှန်အမှားကိုမူ အတည်မပြုနိုင်ချေ။ ရွှီရှန်း အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းမှာလည်း ထိုအရာနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

လူသားများသည် တစ်စုံတစ်ရာကို မှတ်သားသည့်အခါ ထိုအရာ၏ ထူးခြားချက်ကိုသာ မှတ်သားလေ့ရှိကြ၏။ ဥပမာအားဖြင့် နှာခေါင်း အရွယ်အစား၊ အရေပြား အခြေအနေ၊ ဆံပင်ပုံစံ သို့မဟုတ် အရပ်အမောင်း မြင့်ခြင်း နိမ့်ခြင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် တုတ်ခြင်း ပိန်ခြင်း အပြင် တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထင်ရှားသော တက်တူး ရှိမရှိ စသည်တို့ ပင်။

ဤကဲ့သို့သော အခြားသူများနှင့် မတူညီသည့် ထူးခြားချက်များကို အခြေခံ၍ လူအုပ်ထဲတွင် ထိုသူကို ခွဲခြားရခြင်း ဖြစ်ချေသည်။ ကျောင်းသားဘဝက ဆရာ၊ ဆရာမများ သို့မဟုတ် မကြာခဏ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဖြစ်သော သူငယ်ချင်းများကို ဓာတ်ပုံမကြည့်ဘဲ သို့မဟုတ် ထင်ရှားသော ကိစ္စရပ်များ မရှိဘဲ တွေးတောကြည့်ပါက ဦးနှောက်သည် ထိုသူ၏ တိကျသော ရုပ်ရည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမှတ်မိနိုင်ကြောင်း စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ဝေဝါးစွာ ပေါ်လာမည် ဖြစ်၏။ ထူးခြားချက်များ ဖြစ်သော တက်တူး ရှိမရှိ၊ အရပ်အမောင်းနှင့် ဆံပင်ပုံစံ စသည်တို့သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

၎င်းမှာ သာမန်လူများက လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ ရုပ်ရည်ကို ခေတ္တမျှ မှတ်သားသည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးရွှင် မှတ်မိသည်မှာလည်း အမျိုးသမီး ဧည့်သည်၏ လက်စွပ်နှင့် တစ်ဖက်လူ၏ သာမန် အချက်အလက်အချို့သာ ဖြစ်ချေသည်။

အမျိုးသမီး ဧည့်သည် မိမိ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မရှိတော့သည့် အခါ ဦးနှောက်ထဲရှိ တစ်ဖက်လူ၏ မှတ်ဉာဏ်မှာ ဝေဝါးသွားပြီး လက်စွပ်၏ ပုံစံမှာလည်း ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဦးလေးပါး က လက်စွပ်တစ်ကွင်းကို မည်သို့ပင် ပြသစေကာမူ ထိုဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်မှာ အမျိုးသမီး ဧည့်သည်၏ လက်တွင် ရှိသော လက်စွပ်အဖြစ် အလိုအလျောက် ပေါင်းစပ်သွားမည် ဖြစ်ချေသည်။

မန်ဒဲလား အကျိုးသက်ရောက်မှု ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ စာမေးပွဲခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်များက ချက်ချင်း တိကျသွားပြီး မိမိ ထင်မှတ်ထားသည့် ပုံစံ ဖြစ်လာခြင်း ပင်။

'ကျွတ်... ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဥပဒေပြင်ပက လူမိုက်ကြီး တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီပဲ...'

ရွှီရှန်း နှုတ်ခမ်းကို ဖြန့်ကာ ပြုံးလိုက်မိ၏။ ယခုအချိန်တွင် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် ရာဇဝတ်မှု မကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းမှာ တပ်ခွဲမှူးကြီး လီရှန်း အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိလိုက်ပေသည်။

'ဒီလို စိတ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာတွေကို ရာဇဝတ်မှုလောကမှာ သာ ကောင်းကောင်း အသုံးချနိုင်မယ်ဆိုရင်...'

'ဘယ်သူမှ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...'

"အလုပ်ဆင်းပြီ... ရှောင်ရှန်း... ဈေးကို သွားပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ သွားဝယ်လိုက်ဦး..."

တည်ငြိမ်သော အသံတစ်ခုက ရွှီရှန်း ၏ တွေးတောမှုများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပေသည်။ ရွှီရှန်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ခါးစည်းစပတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ယွဲ့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ယခုအချိန်တွင် ဟန်ယွဲ့၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ခုံပေါ်သို့ တက်ကာ ခြေဖျားထောက်ပြီး သရဲအိမ်၏ သံတံခါးကို ဆွဲချရန် ကြိုးစားရင်း ရွှီရှန်းကို ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟန်ယွဲ့၏ ခါးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ရာ ကလေးတစ်ဦးကို ချီလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေသည်။

သံတံခါးကြီးမှာ ဟန်ယွဲ့၏ ဆွဲချမှုကြောင့် ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားတော့၏။

"ဈေးသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်..."

"အင်းအင်း... ကောင်းပါပြီ... မြန်မြန် သွားပြီး မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့နော်... လမ်းမှာ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းပါစေ…”