အခန်း ၄၂

အခန်း ၄၂ ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ ဟူသော တာဝန် စတင် လှုံ့ဆော်လိုက်ခြင်း။

ဒုတိယ ပြကွင်း၏ ဝင်ကြေးမှာ ယွမ်နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပြီး ထမင်းတစ်နပ် ပါဝင်လေသည်။ အရှုံးပေါ်မည့် ပုံပေါက်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် အမြတ်အစွန်း ရရှိနိုင်ဆဲ ပင်။ အကယ်၍ ဧည့်သည်တစ်ဦးက ထမင်းကို အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်ပြီး မိနစ်သုံးဆယ် အချိန်ပြည့်သည်အထိ နေထိုင်သွားပါက ကျန်းပါ အတွက် စားဖိုမှူး တစ်ကြိမ် လုပ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဟင်းချက်စရာ ကုန်ကြမ်းများ ဆိုသည်မှာလည်း ထိုမျှလောက် ဈေးမကြီးလှချေ။ လူဆယ်ယောက်အတွက် ယွမ်နှစ်ရာ ရရှိမည် ဖြစ်ပြီး ယွမ်တစ်ရာဖိုး ဝယ်ယူလိုက်ပါက ဟင်းလျာ တစ်ပွဲကြီး အပြည့် ချက်ပြုတ်ရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက် ထမင်းမစားချင်ဘဲ စားသောက်ဆိုင် အပြင်ဘက်ရှိ နေရာများတွင် အဖြေရှာရန် ရွေးချယ်သူများလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။ ထိုသူများကိုမူ နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေတတ်သော မီမီ က လမ်းထောင့်ချိုးတွင် မထင်မှတ်ထားသော အံ့ဩဖွယ်ရာများနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် သင်ခန်းစာ ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်၏။

နောက်တစ်မျိုးမှာ သရဲအိမ်တွင် ကစားပြီးမှ ထမင်းစားကာ အနားယူမည့် သူများ ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူများအတွက်မူ ထည့်သွင်း စဉ်းစားနေရန်ပင် မလိုအပ်ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စားသောက်ဆိုင် တွင် အတွေ့အကြုံ ရရှိပြီးနောက် အပြင်ထွက်လာချိန်၌ အချိန်တိုအတွင်း အသားစားရဲသူ ဆိုသည်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မရှိသလောက် ရှားပါးလှသောကြောင့် ပင်။

အမှန်တကယ်တွင် ရောင်းအားအကောင်းဆုံး ပစ္စည်းမှာ သီးခြား ရှိနေသေး၏။

"ဟိုက်... အတွင်းခံတွေ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထပ်ပြတ်သွားရပြန်တာလဲ..."

အောက်တိုဘာလ တစ်ရက်နေ့သည် နိုင်ငံတော်၏ အမျိုးသားနေ့ ဖြစ်ပေသည်။ ရွှီရှန်း သည် ဂိုဒေါင်အတွင်း၌ မကြာသေးမီကမှ အပြည့် ဖြည့်တင်းထားသော်လည်း ယခုအခါ ပြောင်သလင်းခါနေပြီ ဖြစ်သော ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်နေမိလေသည်။

"ဧည့်သည်တွေ တော်တော်လေး များလာတာရယ်... ဒီရက်ပိုင်း လီရှူ တို့ မောင်နှမရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်တွေက ပိုပိုပြီး ပီပြင်လာတာရယ်ကြောင့် ဖြစ်မယ်..."

ဦးလေးလီ က ဘေးဘက်မှနေ၍ ဝင်ရောက် သုံးသပ်ပြလိုက်၏။

လီရှူ ၏ သရုပ်ဆောင် အရည်အသွေးမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ကျွမ်းကျင် ပိုင်နိုင်လာလေသည်။ လီရှူ အား မိတ်ကပ် လိမ်းကျံပေးပြီးနောက် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်ခိုင်းထားပါက နာရေးကူညီမှုအသင်းမှ လူများပင်လျှင် လီရှူ နှင့် စက္ကူရုပ်ကို ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ရွှီရှန်း က မိတ်ကပ် မလိမ်းပေးလျှင်တောင်မှ လီရှူ သည် ကလေးသူငယ် အများအပြားကို ကစားကွင်းသို့ လာရောက် ဆော့ကစားချင်စိတ် ပျောက်ကွယ်သွားစေပြီး အိမ်စာ လုပ်ရသည့် အချိန်များကို လွမ်းဆွတ်သွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ပျမ်းမျှ ဧည့်သည် ဝင်ရောက်မှု အခြေအနေကတော့..."

"အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းမှာ ပျမ်းမျှအားဖြင့် တစ်နေ့ကို ဧည့်သည် ဆယ်ဖွဲ့ ဝင်တယ်... လူဦးရေ အားဖြင့် ခြောက်ဆယ်လောက် ရှိပြီး လက်မှတ်ရောင်းရငွေက ယွမ်ခြောက်ရာ ရတယ်..."

"တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းမှာတော့ တစ်နေ့ကို လေးဖွဲ့ ဝင်တယ်... လူဦးရေ အားဖြင့် လေးဆယ်လောက် ရှိပြီး လက်မှတ်ရောင်းရငွေ ယွမ်ရှစ်ရာ ရတယ်..."

"အဲဒီအထဲမှာ လီရှူ တို့ရဲ့ အံ့မခန်း သရုပ်ဆောင်မှုတွေကြောင့် အတွင်းခံ ရောင်းအားက တစ်နေ့ကို ယွမ်ခုနစ်ရာလောက် ရှိတယ်... ရှင်းရှင်းပြောရရင် အသားတင် အမြတ်က ယွမ်ခုနစ်ရာပဲ..."

ဟန်ယွဲ့ က သရဲအိမ် ၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တွက်ချက်ပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ခြုံငုံပြီး သုံးသပ်ရမယ် ဆိုရင်တော့..."

"သရဲအိမ် ရဲ့ လက်ရှိ အဓိက ဝင်ငွေ အရင်းအမြစ်က အတွင်းခံ ရောင်းရငွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ..."

ဟန်ယွဲ့ ၏ စကားသံ အဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားကြလေသည်။ ရွှီရှန်း မှာလည်း အပြောရခက်သော အမူအရာ ဖြစ်သွားချေသည်။

ဤအခြေအနေကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည်နည်း။ ဧည့်သည် ဝင်ရောက်မှုနှုန်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာသလို ဝင်ငွေများလည်း များပြားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ သို့သော် ရွှီရှန်း ၏ ရင်ထဲတွင် လုံးဝ ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘဲ ဖြစ်နေပေသည်။

မိုးနတ်မင်းကြီး သက်သေပင်။ ရွှီရှန်း သည် အတွင်းခံ ရောင်းချသူ တစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝင်ကြေး အနည်းငယ် ပိုများသဖြင့် အတွင်းခံ ရောင်းအားကို ကျော်လွန်သွားမည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့မိလေသည်။

သို့သော် ယခုတိုင် မကျော်လွန်နိုင်သေးပေ။ ဦးလေးပါး ၏ လုပ်အားခ ကုန်ကျစရိတ်၊ ဟင်းချက်စရာ ကုန်ကြမ်းများနှင့် ပြကွင်း ပြုပြင်မွမ်းမံစရိတ်များကို နုတ်ပယ်လိုက်ပါက အသားတင် အမြတ်ငွေကို နှစ်ဆခန့် တိုးမြှင့်နိုင်မှသာ အတွင်းခံ ရောင်းရငွေကို ကျော်လွန်နိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

"ဒါဆို ငါကရော..."

ရွှီရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် မိခင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဟန်ယွဲ့ ကို ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"အခု ငါက နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အကြီးဆုံး အတွင်းခံ ရောင်းတဲ့ ဖောက်သည်ကြီး ဖြစ်နေပြီလား..."

"မဟုတ်ပါဘူး... ရှောင်ရှန်း က ကျန်ဆန်းမြို့ ကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အကြီးဆုံး သရဲအိမ် ပိုင်ရှင်ကြီးပါ..."

ဟန်ယွဲ့ က ညင်သာသော အသံဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး ရွှီရှန်း ကို အားပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဧည့်သည် ဝင်ရောက်မှု အခြေအနေကရော ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ..."

ရွှီရှန်း က အတွင်းခံ ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားကာ ဦးလေးလီ တို့ကို ကြည့်၍ မေးလိုက်ပေသည်။

ဧည့်သည် ဝင်ရောက်မှုနှုန်းမှာ အနည်းငယ် များပြားလွန်းနေ၏။ အမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက် ဖြစ်သောကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လူများပြားခြင်းမှာ သဘာဝကျသော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက လူများပြားနေခြင်းမှာ ပုံမှန် မဟုတ်ချေ။

ဦးလေးလီ နှင့် ဦးလေးကျန်း တို့က နားမလည်ကြောင်း ခေါင်းခါပြလိုက်ကြလေသည်။

ဟန်ယွဲ့ က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီး အထပ်ထပ် စဉ်းစားပြီးနောက် ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်၏။

"ဒီရက်ပိုင်း အင်တာနက် သုံးကြည့်တော့... အရင်က ရှောင်ရှန်း ရဲစခန်းကို ခေါ်သွားခံရတဲ့ ကိစ္စကြောင့် သရဲအိမ်ကို စိတ်ဝင်စားတဲ့သူ တော်တော်များများ ရှိလာတယ်... အဲဒီအပြင် မီဒီယာလွှမ်းမိုးမှု အချို့နဲ့ အင်တာနက် အသုံးပြုသူတွေ ရဲ့ ဝေဖန်မှုတွေကြောင့်... သရဲအိမ် ရဲ့ နာမည်က တော်တော်လေး ကြီးသွားတယ်..."

"အဲဒီနောက်... လူတစ်ယောက်က သီးသန့် အွန်လိုင်းဖိုရမ် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်... အဲဒီထဲက လူအများစုက ကျန်ဆန်းမြို့ က ဒေသခံတွေ ချည်းပဲ..."

'အွန်လိုင်းဖိုရမ် ဟုတ်လား...'

ရွှီရှန်း ၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။ ထိုအရာ၏ လူကြိုက်များမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် မြင့်မားလှပေသည်။ အမြင့်ဆုံး အချိန်ကာလများတွင် တစ်နေ့လျှင် ဝင်ရောက် အသုံးပြုသူ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိခြင်းမှာ နောက်ပြောင်နေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

"ဘယ်လို ဖိုရမ်မျိုးလဲ... ငါ တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ဦးမယ်..."

ရွှီရှန်း က စောင့်ကြည့်ခန်း အတွင်းရှိ ခေါင်းတုံး ကွန်ပျူတာ အဟောင်းကြီးကို ဖွင့်လိုက်လေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် အမြန်ဆန်ဆုံးနှင့် အသုံးအများဆုံး လူမှုကွန်ရက် ဆော့ဖ်ဝဲလ်မှာ အွန်လိုင်းဖိုရမ်များပင် ဖြစ်ပြီး ကွန်ပျူတာ ရှိသူတိုင်း နီးပါး အသုံးပြုလေ့ ရှိကြပေသည်။

ရွှီရှန်း အနေဖြင့် ထိုအရာများကို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့သော်လည်း အွန်လိုင်းဖိုရမ်များကိုမူ အလွန် လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေနိုင်ခဲ့၏။

ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ရှာဖွေရေး အကွက်တွင် [ကျန်ဆန်းမြို့ သရဲအိမ်] ဟု ရိုက်ထည့်ကာ ရှာဖွေလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အတည်ပြု ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ပေသည်။

[ရှာဖွေလိုသော အချက်အလက်များကို မတွေ့ရှိသေးပါ... ကျေးဇူးပြု၍ ထပ်မံ စစ်ဆေးပါ]

'မရှိဘူးလား...'

ရွှီရှန်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိ၏။ ထပ်မံ စဉ်းစားပြီးနောက် [နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ်] ဟု ရိုက်ထည့်၍ ရှာဖွေလိုက်ပြန်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုသူ အလွန် နည်းပါးလှပြီး စကားပြောဆို ဆွေးနွေးနေသူ တစ်ဦးကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

"ဒါလည်း မဟုတ်ဘူးလား..."

ရွှီရှန်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။ သရဲအိမ် ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော မိမိ အနေဖြင့် ကစားကွင်း နာမည်လည်း မဟုတ် သရဲအိမ် နာမည်လည်း မဟုတ်ပါက ဖိုရမ်၏ အမည်မှာ မည်သို့ ဖြစ်နေမည်နည်း။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာလည်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။ ဦးလေးကျန်း နှင့် ဦးလေးလီ တို့က ခေါင်းကုတ်လိုက်ကြပြီး ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေကြောင်း မသိရှိကြချေ။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရှန်း ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ အံ့ဩနေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရွှီရှန်း က ရှာဖွေရေး အကွက်၌ စာလုံးအချို့ကို အသစ် ပြန်လည် ရိုက်ထည့်လိုက်တော့၏။

[ကျန်ဆန်းမြို့ အတွင်းခံ သီးသန့် အရောင်းဆိုင်]

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အွန်လိုင်းဖိုရမ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ မျက်စိရှေ့သို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသည်မှာ ထိပ်ဆုံးတွင် တင်ထားသော ပို့စ်တစ်ခု ပင်။

[အသက်ဘေးကနေ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် လွတ်မြောက်လာပြီး... ဒီနေ့ အဆင့်တစ် ပြကွင်း တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီ]

[အက်ဒမင် လေးရေ... ငါ့ကို အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တံဆိပ်လေး အမြန် တပ်ပေးစမ်းပါ]

၎င်းမှာ ပို့စ်ခေါင်းစဉ် ဖြစ်ပြီး မကြာမီမှာပင် ပို့စ်တင်သူ၏ နာမည်ရှေ့တွင် [အဆင့် ၁ ကစားသမား] ဟူသော စာသားလေး ပေါ်လာလေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ မှတ်ချက်များတွင်မူ...

[မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး... နောက်ဆုံးတော့ ဒီအတွင်းခံ ဂိမ်းထဲကို ကစားသမားသစ်လေး တစ်ယောက် ရောက်လာပြီပေါ့]

[ဒီလူသစ်လေး ကို သိပ်ဘဝင်မကျဘူး... အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းကို ဝင်ကစားကြည့်ဖို့ အကြံပေးချင်တယ်... အကြိမ်ငါးကြိမ် အတွင်း အောင်မြင်အောင် ကစားနိုင်ရင်... မင်းမှာ ထိပ်တန်း ကစားသမား တစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီ ရှိတယ်လို့ အသိအမှတ် ပြုပေးမယ်]

[ဒါနဲ့... အဆင့်နှစ် ပြကွင်းကိုရော ဘယ်သူတွေ အောင်မြင်ပြီးပြီလဲ... ငါ သုံးခေါက် ကစားတာတောင် မအောင်မြင်သေးဘူး... အဲဒီ စက္ကူရုပ်ကြီး တွေက ငါ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို အတော်လေး ထိခိုက်စေတယ်]

[ထိပ်တန်း ကစားသမား ဖြတ်သွားရင်း ကြော်ငြာလေး ဝင်ခွင့်ပြုပါ... ကျွန်တော်က အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းကို ငါးကြိမ် နဲ့ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ပြကွင်းကို သုံးကြိမ် ကစားပြီး လမ်းညွှန်ချက် နှစ်ခု ရေးဆွဲထားပါတယ်... အောင်မြင်အောင် အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆန်ဆန် ကစားပေးပါတယ်... ဈေးနှုန်း ညှိနှိုင်းလို့ ရပါတယ်]

မိမိနှင့် သက်ဆိုင်သလိုလို မသက်ဆိုင်သလိုလို ဖြစ်နေသော ထိုပို့စ်များကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေသည်။ အချိန်အတော်ကြာ လေ့လာပြီးနောက်မှသာ ဂိမ်းစည်းမျဉ်းများကို ရွှီရှန်း နားလည်သွားတော့၏။

ပါရမီရှင် တစ်ဦးက မိမိ၏ သရဲအိမ်ကို ဂိမ်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်း ပင်။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စနစ်ကို ဖန်တီးထားပြီး ပြကွင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါက ကစားသမား တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် အောင်မြင်သွားပါက ဂိမ်းဂရုများ သို့မဟုတ် အွန်လိုင်းဖိုရမ်များတွင် အဆင့်တစ် ကစားသမား ဟူသော တံဆိပ်ကို ရရှိမည် ဖြစ်လေသည်။

သေချာပေါက် အဆင့်တစ် ကစားသမား သာ ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

နောင်တစ်ချိန်တွင် ရွှီရှန်း က အခြား ပြကွင်းများကို ထပ်မံ မိတ်ဆက်လိုက်ပါက အခက်အခဲ အဆင့်ကို မူတည်၍ ကစားသမား အဆင့်များကို ခွဲခြားသွားကြမည် ဖြစ်၏။

လက်ရှိ အဆင့်များမှာ အဆင့်တစ် နှင့် အဆင့်နှစ် သာ ရှိပြီး အဆင့်တစ်မှာ တိရစ္ဆာန်လမ်းကြား ဖြစ်ကာ အဆင့်နှစ်မှာ အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချက်က ဂိမ်းကစားရာတွင် အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးလိုသော စိတ်ဓာတ်များနှင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို မက်မောသော စိတ်များ ပေါင်းစပ်သွားကာ တံဆိပ် လိုချင်သူ အများအပြားကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေသည်။ ထိုသူများမှာ အောင်မြင်မှု ရရှိစေရန် ငွေပေး၍ပင် လူငှားကာ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ခိုင်းကြတော့၏။

ရွှီရှန်း တိတ်ဆိတ်သွားချေပြီ။ ပိုက်ဆံအကုန်ခံ၍ အောင်မြင်အောင် ကစားချင်နေကြသော ပို့စ်များနှင့် တတိယမြောက် ပြကွင်း မည်သည့်အချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာမည်ကို ခန့်မှန်းနေကြသော ပို့စ်များကို ရွှီရှန်း စိုက်ကြည့်နေမိပေသည်။

ရွှီရှန်း ၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်ရ၏။ နောက်ဆုံးတွင်...

"ပါရမီရှင် တွေပဲ..."

ရွှီရှန်း အချိန်အတော်ကြာအောင် အောင့်အည်းထားပြီးနောက်မှ ထိုစကားလုံး အနည်းငယ်ကိုသာ ပြောထွက်တော့လေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။ ပါရမီရှင် ဟူသော စကားလုံးမှလွဲ၍ ဤဖိုရမ် အက်ဒမင်ကို ပြောစရာ စကား မရှိတော့ချေ။ အမှန်တကယ်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်များ ပင်။

အရေးမပါသော ဂိမ်းတစ်ခု၊ ဧည့်သည်သစ်များကိုသာ အားထားနေရသော သရဲအိမ် တစ်ခုကို အရှုံးမပေးလိုစိတ် နှင့် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်လိုစိတ် များကို အသုံးချကာ လက်တွေ့ဘဝ ဂိမ်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြလေသည်။

လူအချို့မှာ တံဆိပ်တစ်ခု ရရှိရေးအတွက် ဆယ်ကြိမ်နီးပါးခန့် ဝင်ရောက် ကစားခဲ့ကြ၏။ ရွှီရှန်း အနေဖြင့် မည်သည့် စကားမျှ ထပ်မံ မပြောချင်တော့ချေ။

သေချာပေါက် အလုံးစုံ ဆိုးရွားနေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

"နေပါဦး... ဘာဖြစ်လို့ အတွင်းခံ သီးသန့် အရောင်းဆိုင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ပေးရတာလဲ..."

ရွှီရှန်း သွားကိုက်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားလေသည်။ လက်မှတ်ရောင်းရငွေထက် အတွင်းခံ ရောင်းရငွေက ပိုများနေသော်လည်း...

"ငါက တကယ် အတွင်းခံ ရောင်းတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူးဆို..."

"သူဌေး... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဆက်ရောင်းဦးမှာလား..."

ဘေးဘက်ရှိ လီရှူ က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ လီရှူ အနေဖြင့် စာမဖတ်တတ်သော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားခြင်းကိုမူ တားဆီး၍ မရနိုင်ချေ။

"ရောင်းရမှာပေါ့... သေချာပေါက်ကို ရောင်းရမှာ..."

"ဦးလေးလီ... လင်ဟိုင်မြို့ ဘက်ကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် သွားပေးပါဦး..."

ရွှီရှန်း က စကားစရန် ပြင်လိုက်လေသည်။ မည်သူက ငွေကြေးကို ငြင်းဆန်မည်နည်း။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နားထဲ၌ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော စက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှီရှန်း ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပေသည်။

[စနစ် သတိပေးချက်... စစ်ဆေးမှုများအရ တာဝန်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါပြီ]

[ပိုင်ရှင် အနေဖြင့် တာဝန်ကို လက်ခံရယူရန် လင်ဟိုင်မြို့ သို့ သွားရောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး... လင်ဟိုင်မြို့ သို့ ရောက်ရှိသည့်အခါ တိကျသော နေရာကို အဆင့်မြှင့်တင် ဖော်ပြပေးမည် ဖြစ်ပါသည်]

[ယခု တာဝန်မှာ ပြကွင်းတာဝန်များ အနက်မှ တစ်ခု ဖြစ်ပါသည် (သုံးခုတွင် တစ်ခု ပြီးမြောက်ပါသည်)]

[တာဝန် အမည်မှာ...]

ရွှီရှန်း က မိမိ၏ စကားကို အတင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ ရုတ်တရက် စကားပြောင်းလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ကိုယ်တိုင်ပဲ ပစ္စည်း သွားကောက်လိုက်ပါတော့မယ်..."

တာဝန် ရောက်လာချေပြီ။

မည်သည့် တာဝန်နည်း။

[တာဝန်... ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ]

ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ လား။