အခန်း ၄၃

အခန်း ၄၃ ဝမ်ချောင်... ဝမ်းနည်းသည်... ငိုချင်သော်လည်း မငိုရဲ

'လင်ဟိုင်မြို့ ဆိုပါလား...'

'ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... လင်ဟိုင်မြို့ က အဝတ်အထည် လက်ကားရောင်းတဲ့ နေရာမှာ တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်... ဦးလေးလီ က လင်ဟိုင်မြို့ ကို ရွေးပြီး ပစ္စည်းသွားဝယ်တာ သိပ်တော့ မဆန်းပါဘူး...'

အောက်တိုဘာလ နှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်ပေသည်။ ရွှီရှန်း သည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကားမောင်းနှင်နေရင်း လမ်းဘေးရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ ခေါင်းထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာကို တွေးတောနေလေ၏။

တာဝန်အသစ် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။ နေရာမှာ လင်ဟိုင်မြို့ ၌ ဖြစ်လေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့ သည် လျိုကျိုးပြည်နယ် အတွင်းရှိ မြို့ပြဧရိယာ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ကျန်ဆန်းမြို့ ၏ အထက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိပေသည်။ ကျန်ဆန်းမြို့ မှာ မြစ်တစ်စင်းက ဒေသသုံးခုအဖြစ် ပိုင်းခြားထားသောကြောင့် ထိုအမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး လင်ဟိုင်မြို့ မှာမူ ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်နေသောကြောင့် နာမည်ကြီးခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မျက်စိရှေ့ အဝေးဆီမှ ထင်ရှားသော မီးပြတိုက်ကြီးက ပင်လယ်နှင့် နီးကပ်နေကြောင်းကို ကောင်းစွာ သက်သေပြနေလေ၏။

ရွှီရှန်း က အကြည့်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တာဝန်နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောင်းလဲ တွေးတောလိုက်ပေသည်။

'တာဝန်က... ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ ဟုတ်လား...'

'ဒါက ဘာသဘောလဲ... တာဝန်က ပုံပြင်ပြောတဲ့ လေသံမျိုးနဲ့ ထွက်ပေါ်လာမှာလား...'

'ဒါမှမဟုတ်... အမှောင်ခေတ် ပုံပြင်တွေများလား... ဝံပုလွေကြီးက ခေါင်းစွပ်နီလေး ရဲ့ အဖွားကို စားပစ်လိုက်တာတို့... မုဆိုးက ခေါင်းစွပ်နီလေး ကို သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်တာမျိုးတို့များလား...'

ရွှီရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ ဆိုသည်မှာ အလွန် ကျယ်ပြန့်လွန်းလှပေသည်။

ပုံပြင် တစ်ပုဒ်စီတိုင်းမှာ သီးခြားစီ ဖြစ်နေပြီး အရေအတွက် အားဖြင့်လည်း ရေတွက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှရာ တာဝန်က မည်သို့သော ပုံစံဖြင့် ထွက်ပေါ်လာမည်ကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်ချေ။

သို့သော် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် ဤအခြေအနေကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ခွေးစနစ် ၏ ဦးနှောက်မှာ ပြဿနာ ရှိနေပြီး စာသားများကို နားလည်နိုင်စွမ်းမှာ လူကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေလောက်အောင် ဆိုးရွားလှပေသည်။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က တာဝန် လက်ခံရယူရမည့် နေရာမှာ မိလ္လာမြောင်း ဖြစ်သော်လည်း စနစ်က ပုန်းကွယ်နေသော အောက်ခြေ ဟုသာ ဖော်ပြခဲ့ရာ စနစ်၏ ဦးနှောက် မည်မျှအထိ ထက်မြက်မည်ကို မမျှော်လင့်နိုင်ကြောင်း ရွှီရှန်း ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားလေသည်။

သေချာပေါက် စနစ် တွင် ဦးနှောက် ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှိချင်မှ ရှိမည် ဖြစ်ချေသည်။

'ထားလိုက်ပါတော့... ရှေ့ဆက်သွားရင်းနဲ့ပဲ အခြေအနေကို ကြည့်ရတော့မှာပဲ...'

ရွှီရှန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခေါင်းထဲမှ အတွေးများကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ရွှီရှန်း သည် ကားမောင်းရာတွင်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့၏။

ယခု ကုန်ပစ္စည်း သွားရောက် ဝယ်ယူရာတွင် တာဝန်၏ ထူးခြားမှုကြောင့် အခြားသူများကို ဒုက္ခမပေးချင်သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ မခေါ်ဆောင်လာဘဲ ရွှီရှန်း တစ်ဦးတည်းသာ ကားမောင်း၍ ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့ သို့ ရောက်ရှိသွားပါက စနစ်မှ တာဝန် လက်ခံရယူရမည့် နေရာကို တိုက်ရိုက် ဖော်ပြပေးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှချေသည်။

ကုန်ပစ္စည်း ဝယ်ယူမည့် နေရာသို့ ရွှီရှန်း ကားမောင်း ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်အထိ စနစ် ထံမှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"မင်းက လီရှန် ရဲ့ သူဌေးလား..."

ဝမ် မိသားစု အဝတ်အထည် စက်ရုံ အတွင်း၌ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ဦးက ရွှီရှန်း ကို သံသယ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေလေ၏။

"ဒီတစ်လထဲမှာတင်... မင်းတို့ ငါ့ဆီက ပစ္စည်းလာယူတာ နှစ်ခါ ရှိနေပြီ... ကျန်ဆန်းမြို့ ရဲ့ ဈေးကွက်က အဲဒီလောက်တောင် ကောင်းနေလို့လား..."

"ဒါနဲ့... မင်းတို့က အတွင်းခံ ဆိုင်ခွဲတွေ ဖွင့်ထားတာလား..."

အမျိုးသမီး သူဌေးမ မှာ စကားများသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရွှီရှန်း ကို စက်ရုံ ဂိုဒေါင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားစဉ် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ပါးစပ်မှ စကားပြောခြင်းကို မရပ်တန့်ခဲ့ချေ။

ဆိုင်ခွဲများ ဆိုသည့် ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍မူ...

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်မှန်းချက် ကတော့ ကိုယ်ပိုင် ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်တွေကို တစ်နိုင်ငံလုံး အနှံ့ ဖွင့်လှစ်ပြီး... ဆိုင်ခွဲတွေ အများကြီး ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းစုကြီး တစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ပါပဲ..."

ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အလွန် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်... မင်းတို့ ရောင်းရတာ တအား မြန်လွန်းတယ်... အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ထောင်ပေါင်းများစွာ နဲ့ တခြား ဘောင်းဘီတွေကို တစ်လမပြည့်ခင် ရောင်းကုန်သွားတယ် ဆိုတော့... ဆိုင်ခွဲ မဖွင့်ရင် ဒီဈေးကွက် လိုအပ်ချက်ကြီးကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်သလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့..."

အမျိုးသမီး သူဌေးမ က အပြည့်အဝ ထောက်ခံသည့် အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော်က အတွင်းခံဆိုင် ဖွင့်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး..."

ရွှီရှန်း ခေါင်းခါပြလိုက်၏။

အမျိုးသမီး သူဌေးမ တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

အတွင်းခံဆိုင် ဖွင့်ထားခြင်း မဟုတ်ဘူးလား။

သို့ဆိုလျှင် အမျိုးသမီး အတွင်းခံများကို ဤမျှလောက် အမြောက်အမြား ဝယ်ယူ၍ ဘာလုပ်မည်နည်း။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အမျိုးသမီး သူဌေးမ က ရွှီရှန်း ကို ကြည့်သော အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။

"ကျွန်တော်က သရဲအိမ် ပိုင်ရှင်ပါ... ဧည့်သည်တွေ အကြောက်လွန်ပြီး ဆီးထွက်ကျတာမျိုး မဖြစ်ရအောင်... ဘောင်းဘီတွေ ပိုဝယ်ထားတာ မမှားဘူး မဟုတ်လား..."

မျက်စိရှေ့ရှိ သူဌေးမ က အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်လာလေသည်။

"ယုံပါပြီ..."

တစ်ဖက်လူ လုံးဝ မယုံကြည်ကြောင်း ရွှီရှန်း သိရှိလိုက်သော်လည်း ပြဿနာ မရှိချေ။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ရွှီရှန်း သည် အတွင်းခံများကို သရဲအိမ် မှတစ်ဆင့် နိုင်ငံခြားသို့တိုင်အောင် ရောင်းချနိုင်မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်တွင် နိုင်ငံခြားသားများကို အရှေ့တိုင်း၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အကြောင်းအရာများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးကာ ပြီးပြည့်စုံသော ဝန်ဆောင်မှုများကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်သာ ဖြစ်လေ၏။

"အတွင်းခံ နှစ်ထောင်... ဘောင်းဘီ နှစ်ထောင် နဲ့ အင်္ကျီ တစ်ထောင် ပေးပါ... ယောကျာ်းလေး ဝတ် နဲ့ မိန်းကလေး ဝတ် တစ်ဝက်စီ ထည့်ပေးပါ..."

ရွှီရှန်း က မိမိ လိုအပ်သော ပစ္စည်းအရေအတွက်ကို တစ်ဖက်လူအား ပြောပြလိုက်ပေသည်။

"ဒီလောက် အများကြီးကို... ရောင်းရော ရောင်းကုန်ပါ့မလား..."

သူဌေးမ မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားလေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤကဲ့သို့သော စက်ရုံငယ်လေးများ အတွက် ထောင်ဂဏန်း ရှိသော အော်ဒါများမှာ အလွန် ကြီးမားလှချေသည်။

"အရင်က ဦးလေးလီ နဲ့ ခင်ဗျားတို့ အကြိမ်ကြိမ် အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖူးပြီး ရင်းနှီးနေကြပြီ ဆိုတော့... အခုပဲ စရန်ငွေ လွှဲပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

ရွှီရှန်း က တစ်ဖက်လူနှင့် ကြိုတင် ဖုန်းဆက်သွယ်ထားပြီး ဖြစ်ကာ စရန်ငွေများကိုလည်း လွှဲပြောင်းပေးအပ်ပြီး ဖြစ်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒီဘက်က လူတွေကို ကားပေါ် ပစ္စည်းတင်ဖို့ အစီအစဉ် ချပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

သူဌေးမ က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူဌေးမ ဘက်တွင်လည်း ဂိုဒေါင်ထဲ၌ ပစ္စည်း အမြောက်အမြား ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် ယခု အော်ဒါများကို ပြည့်မီအောင် ထုတ်ပေးနိုင်ရန် လုံလောက်နေလေသည်။

ပြောဆိုပြီးနောက် သူဌေးမ က ရွှီရှန်း ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ထားရာ ဂိုဒေါင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ရွှီရှန်း သည် ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ ဟူသော တာဝန် လက်ခံရယူရမည့် နေရာကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပေသည်။

[လင်ဟိုင်မြို့ သို့ သွားရောက်ပါ]

သတင်းအချက်အလက်များက ယခုတိုင် အဆင့်မြှင့်တင်ထားခြင်း မရှိသေးချေ။

ရွှီရှန်း ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အပြာနုရောင် အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်ကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်၏။ ထို့နောက် စက်ရုံ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အလုပ်သမားများနှင့် အတူတကွ ပစ္စည်းများကို ကူညီ သယ်မပေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ရွှီရှန်း ကူညီရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်ပင် သူဌေးမ က ရွှီရှန်း ကို တားဆီးလိုက်ပေသည်။

"အို... သူဌေး ကိုယ်တိုင် ပစ္စည်း သယ်ရတယ်လို့ ဘယ်ထုံးစံ ရှိလို့လဲ..."

သူဌေးမ က ပြုံးလျက်ဖြင့် ရွှီရှန်း ကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းမော့ကာ အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ဝမ်ချောင်... ဂိမ်း ဆော့မနေနဲ့တော့... မြန်မြန် လူခေါ်ပြီး ပစ္စည်း လာတင်ပေးစမ်း..."

စက်ရုံငယ်လေးများတွင် ပစ္စည်း သယ်မရန် အလုပ်သမားများ ရှိသော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်များ မဟုတ်ဘဲ အများအားဖြင့် မိသားစုဝင်များကိုသာ ခိုင်းစေလေ့ ရှိကြပေသည်။

သို့သော် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူမှာ မိသားစုဝင် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကို ဂရုမစိုက်ချေ။

ချောင်ကျစ် ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရွှီရှန်း ၏ တစ်ကိုယ်လုံး လျှပ်စစ် ဓာတ်လိုက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

"လာပြီ... လာပါပြီ... အစ်မ ရယ် မအော်ပါနဲ့..."

ဝမ်ချောင် သည် နောက်ဖေးပေါက်မှ ဝင်လာကာ ညည်းတွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှချေသည်။ ဝမ်ချောင် ၏ စကားမဆုံးမီ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင် ရွှီရှန်း ၏ အကြည့်များနှင့် အံကိုက် ဆုံတွေ့သွားတော့၏။

ဝမ်ချောင် ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။

ရွှီရှန်း က ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်နေပြီး ဝမ်ချောင် ကလည်း ရွှီရှန်း ကို ပြန်လည် စိုက်ကြည့်နေပေသည်။

ရွှီရှန်း နှင့် ဝမ်ချောင် နှစ်ဦးစလုံး နေရာတွင်ပင် ကြက်သေသေသွားကြပြီး လေဟာပြင်ကို ဖြတ်သန်းလာသော သူတို့၏ အကြည့်များက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ် နွယ်ယှက်သွားကြချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် စက်ရုံ တစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားပြီး အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားသော အခိုက်အတန့်၌ အချိန် ဆိုသော စကားလုံးပင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်လေးမှာ ထာဝရ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားတော့၏။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား လာတယ်ပေါ့..."

ဝမ်ချောင် ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး တံတွေး တစ်ချက် မျိုချကာ စကား အနည်းငယ်မျှကိုသာ ပြောထွက်တော့ပေသည်။

တစ်ဖက်လူက စကားစပြောလာပြီ ဖြစ်ရာ ပြန်လည် မတုံ့ပြန်ပါက ရိုင်းရာကျမည် စိုးသဖြင့် ရွှီရှန်း လည်း စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ဘေးဘက်ရှိ လူက ရွှီရှန်း ၏ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ပင်။

"လာတယ်ပေါ့ ဟုတ်လား... သရဲမို့လို့ လာရမှာလား..."

"ဝမ်ချောင်... နင် အရိုက်ခံချင် နေပြန်ပြီလား... မြန်မြန် ပစ္စည်း လာတင်စမ်း..."

သူဌေးမ ဝမ်ရှင်း ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ အပြည့်အနှက် ပေါ်လွင်နေပြီး ဝမ်ချောင် ကို အသံကုန်ဟစ်၍ အော်ငေါက်ကာ စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

ဝမ်ချောင် ထွက်ပြေးချင်စိတ် ပေါက်သွားသော်လည်း သွေးသားတော်စပ်မှု၏ လွှမ်းမိုးဖိနှိပ်မှုကြောင့် ထွက်မပြေးရဲဘဲ ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေခဲ့ရပေသည်။

ခေတ္တမျှ ချင့်ချိန် စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ချောင် က အံကြိတ်ကာ ပစ္စည်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စတင် သယ်မတော့၏။

ဝမ်ချောင် ဝမ်းနည်းနေပြီး ငိုချင်နေသော်လည်း လုံးဝ မငိုရဲရှာချေ။

"သူဌေး ရယ်... စိတ်ထဲ မထားပါနဲ့..."

"ကျွန်မ ရဲ့ ဒီမောင်လေး က ဦးနှောက် နည်းနည်း မကောင်းဘူး... ငယ်ငယ်ကတည်းက ရုပ်ရှင်ကြည့်တာ ဝါသနာပါပြီး ကြီးလာတော့ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်း တွေဆီ သွားပြီး သရုပ်ဆောင် လုပ်မယ် ဆိုပြီး နေ့တိုင်း ပူဆာနေတာ..."

"ကျွန်မက အစ်မ တစ်ယောက် အနေနဲ့ ဝမ်ချောင် ရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားတဲ့ အနေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ခံ... လူရာသွင်းပြီး ကျန်ဆန်းမြို့ ရုပ်ရှင်ရိုက်ကွင်း ကို ပို့ပေးခဲ့တယ်... ဇာတ်ပို့ သရုပ်ဆောင် နေရာလေး တစ်ခုတောင် ရခဲ့သေးတယ်... ဒါပေမဲ့..."

ဝမ်ရှင်း က ရွှီရှန်း ကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုစုပျိုးထောင်ရ ခက်ခဲသော ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ဒါပေမဲ့... ဒီကောင်လေး က ကျန်ဆန်းမြို့ မှာ လူသတ်သမား ရှိတယ်... အဲဒါကလည်း လူသတ်သမား အများကြီး ရှိရုံတင် မကဘူး... လူသား ပါ စားသေးတယ် ဆိုပြီး ထအော်နေတာလေ..."

"အဲဒီကိစ္စကြောင့် ဝမ်ချောင် ရိုက်ကွင်းဆီ သွားမရတော့ဘူးလေ..."

"စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါဦး... ပိုက်ဆံတွေလည်း အကုန်ခံပြီး ကိစ္စတွေ အကုန် စီစဉ်ပေးပြီးမှ... ဝမ်ချောင် ဘက်က ပြဿနာတက်ပြီး ဒီလို ယုတ္တိမရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက် တွေနဲ့ ကျွန်မကို လာလိမ်နေတယ်..."

"ဒါ ဘာသဘောလဲ... အကယ်၍ အကြောင်းပြချက် ပေးမယ် ဆိုရင်တောင် သင့်တော်တဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ရှာပြီး ပေးသင့်တာပေါ့..."

ရွှီရှန်း တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားပေသည်။

ရွှီရှန်း ပါးစပ်ဖွင့်ကာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောချင်နေသော်လည်း မည်သည့် စကားမျှ ထွက်မလာခဲ့ချေ။

ပြောရန် ပြင်လိုက် ရပ်တန့်သွားလိုက်နှင့် ဖြစ်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ရွှီရှန်း လည်း အကြည့်ကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး အတင်းအကျပ် ပစ္စည်း သယ်မခိုင်းခံနေရသော ဝမ်ချောင် ၏ နာကြည်းနေသော အကြည့်များကို မကြည့်တော့ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

"အင်း..."

"အစ်မ ပြောတာ မှန်ပါတယ်..."

"ဘယ်လိုလုပ် မမှန်ဘဲ နေမှာလဲ…”