အခန်း ၄၄

အခန်း ၄၄ တာဝန် လက်ခံရယူခြင်းနှင့် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာ

ကျန်ဆန်းမြို့တွင် လူသတ်သမား နှစ်ဦး ရှိပေသည်။

တစ်ဦးမှာ ရွှီရှန်း မဟုတ်သလို ကျန်တစ်ဦးမှာလည်း ရွှီရှန်း မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေဆဲ ပင်။

"အင်း... အစ်မ ပြောတာ မှန်တယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကြားရသလောက်တော့... ကျန်ဆန်းမြို့ က ဒီရက်ပိုင်း သိပ်မတည်ငြိမ်ဘူး... လူသတ်မှု နှစ်မှုတောင် ဖြစ်ထားတာ..."

ဝမ်ချောင်၏ အထီးကျန်ဆန်သော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကာ စကားတစ်ခွန်း ဝင်ပြောပေးလိုက်လေသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

"ဒီကောင်လေး က ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒီလိုပဲ... ဒီတစ်ခေါက် အမျိုးသားနေ့ ကျောင်းပိတ်ရက် အိမ်ပြန်လာတုန်း... ဝမ်ရှင်းတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ပြီး ဝမ်ချောင်ကို အိမ်မှာပဲ ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... အိမ်အလုပ်တွေ ကူလုပ်ခိုင်းရမယ်..."

ဝမ်ရှင်း က ဝမ်ချောင်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာတော့၏။

ရွှီရှန်း လည်ပင်းကို ပုလိုက်ပေသည်။ ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေဆဲ ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဝမ်ချောင် ပြဿနာတက်ခဲ့သော အကြိမ်တိုင်းတွင် ရွှီရှန်း က ဘေးနား၌ ရှိနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဖြစ်သွားချေပြီ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွှီရှန်း ကြောင်အမ်းသွားချေသည်။

'ပထမဆုံး တာဝန် လက်ခံရယူတုန်းက... ဒီကောင်လေး က ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတာ...'

'ဒုတိယအကြိမ် တာဝန် လက်ခံရယူတုန်းကလည်း... ဒီကောင်လေး က ငါ့ထက်တောင် အရင် မိလ္လာမြောင်းထဲ ပြုတ်ကျသွားသေးတယ်... အခု တာဝန် အသစ် ထွက်လာတော့... သူ့ကို ထပ်တွေ့နေရပြန်ပြီ...'

ရွှီရှန်း ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ထို့နောက် အလုံးစုံကို သဘောပေါက် နားလည်သွားတော့၏။

'ဒီကောင်လေး က ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတဲ့ သူများလား...'

'ကြည့်ရတာ... ခဏနေရင် သူနဲ့ အတူတူ သွားလိုက်ရင်... မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာကို တွေ့နိုင်လောက်တယ်...'

ရွှီရှန်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး ဝမ်ချောင်၏ အနီးသို့ ကပ်သွားလေသည်။

ရွှီရှန်း ကို ကြည့်ကာ ဝမ်ချောင် က သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ချေ။

ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် အရာအားလုံးကို လွှတ်ချထားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။

ပြီးခဲ့သည့် အကြိမ်က အမှုမှန် ပေါ်ပေါက်သွားပြီးနောက် ဝမ်ချောင် အလွန် သိချင်လွန်းသဖြင့် ရွှီရှန်း၏ နောက်ခံ အဆင့်အတန်းကို ရဲတပ်ဖွဲ့ထံ သွားရောက် မေးမြန်းခဲ့ပေသည်။

မူလက သေအတူ ရှင်မကွာ ကံဆိုးသူ နှစ်ဦး အချင်းချင်း ဖေးမကူညီကြမည်ဟု ဝမ်ချောင် ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ရရှိလာသော အဖြေမှာ ရွှီရှန်း သည် တကယ့် ရဲအရာရှိ တစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်း ပင်။ အပြည့်အဝ မဟုတ်ဘဲ ရဲအရာရှိ တစ်ဝက်သာ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ရဲအရာရှိ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သို့ဆိုလျှင် ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်နည်း။

ဝမ်ချောင် က မည်သည့် အဆင့်အတန်း ရှိနေသနည်း။

ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ဟုသာ သဘောထားလိုက်တော့၏။

အနည်းဆုံးတော့ ရဲအရာရှိ ဖြစ်နေလျှင် စားစရာနှင့် နေစရာ အခမဲ့ ရရှိနိုင်သေးပေသည်။

"ဝမ်ချောင် လား... ဒီရက်ပိုင်း အတွင်း ငါ့ကို သေချာ ဂရုစိုက်ဖို့ မင်းအစ်မ က တာဝန်ပေးလိုက်ပြီ..."

ရွှီရှန်း က သွားများ ပေါ်အောင် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်း၏ အော်ဒါမှာ စက်ရုံအတွက် အတော်လေး ကြီးမားလှပြီး အချို့သော အဝတ်အစား ဒီဇိုင်းများမှာ ဂိုဒေါင်ထဲတွင် အလုံအလောက် မရှိသဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလျင်စလို ချုပ်လုပ်ပေးရမည် ဖြစ်ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် မနက်လာ ညပြန် လုပ်၍ မရနိုင်ပေ။ ထိုသို့သာ လုပ်၍ ရပါက ရွှီရှန်း သည် စရန်ငွေ ပေးစရာ မလိုဘဲ ငွေအပြည့် ရှင်းပေးလိုက်မည် ဖြစ်လေသည်။

"ဟင်..."

ဝမ်ချောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဘေးဘက်ရှိ ရွှီရှန်း ကို ထိတ်လန့်တကြား လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၏။

'ငါ့ကို သူ့ကို ဂရုစိုက်ခိုင်းတယ်...'

"ဝမ်ချောင်... မင်းက ဘယ်လို အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ..."

ဝမ်ရှင်း က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ချောင်အပေါ် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်သွားချေသည်။

"ခဏနေရင် သူဌေး ရွှီရှန်း ကို ထမင်း အတူတူ စားဖို့ ခေါ်ထားလိုက်... ဒီနှစ်ရက်အတွင်း မင်း ပစ္စည်း တင်စရာ မလိုတော့ဘူး... သူဌေး ရွှီရှန်း အတွက် လမ်းပြ အဖြစ်ပဲ တာဝန်ယူလိုက်တော့..."

ဝမ်ချောင် က နာကျင်နေသော နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီ မော့ကာ ကောင်းကင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပေသည်။

ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် အသံကုန်ဟစ်၍ ငြင်းဆန်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင် လုံးဝ မငြင်းဆန်ရဲချေ။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အစ်မဖြစ်သူက ဝမ်ချောင် ကို အမှန်တကယ်ပင် ရိုက်နှက်နေသောကြောင့် ပင်။

အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောပြခဲ့သော်လည်း နားလည်ခွင့်လွှတ်မှု မရရှိခဲ့သည့်အပြင် ရိုက်နှက်ခံရသော လက်နက်မှာ လက်ဝါးမှ ဝါးရင်းတုတ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ယောက်တည်း ရိုက်ရာမှ သားအမိ နှစ်ယောက် ပေါင်းရိုက်ခြင်းသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် နောက်ဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည် ခုခံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။

"အစ်မ... အမေ က ဒီရက်ပိုင်း အိမ်ပြန်ပြီး သင်္ချိုင်း ရှင်းခိုင်းထားတယ် မဟုတ်လား... ဘိုးဘိုးကြီး နဲ့ ဘိုးလေး တို့ သင်္ချိုင်းကို သွားရှင်းရဦးမယ်..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... ငါက သဘောထား ကြီးပါတယ်..."

ရွှီရှန်း က ဘေးဘက်မှနေ၍ အခြေအနေကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

စကားဆုံးသည်နှင့် ရွှီရှန်း က ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ကာ အလွန် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်ပေသည်။

"ဝမ်ချောင်... မင်းရဲ့ အစ်မ ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

ဝမ်ချောင် ၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ဝမ်ရှင်း၏ အကြည့်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ နှာရည် တရှုံ့ရှုံ့ ဆွဲကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်း ကြေကွဲမှုများ အပြည့်အနှက် ပေါ်လွင်လာတော့၏။

'ထားလိုက်ပါတော့... ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်ခြံ ထဲမှာပဲ ရှိနေတာလေ...'

'ဘာပြဿနာမှ ထပ်မဖြစ်လောက်ပါဘူး...'

အမျိုးသားနေ့ ကာလတွင် သင်္ချိုင်း သွားရောက် ရှင်းလင်းသည့် ဓလေ့မှာ သိပ်မများပြားလှချေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆွေမျိုးများကို ကန်တော့လေ့ရှိသော အချိန်မှာ သမိုင်း အစဉ်အဆက်မှ ဆင်းသက်လာသော ပွဲတော်ရက်များ ဖြစ်သည့် သင်္ချိုင်းကန်တော့ပွဲ နှင့် တရုတ်နှစ်သစ်ကူးပွဲတော် အချိန်များတွင်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနည်းတူစွာ လင်ဟိုင်မြို့ တွင်လည်း နွေဦးပွဲတော် ကာလ၌ သင်္ချိုင်းရှင်းလေ့ ရှိသော ဓလေ့ လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် ဝမ်ချောင် တို့ မိသားစုတွင်မူ ဘိုးဘွားများကို မကြာခဏ ပူဇော်ပသလေ့ ရှိသော အလေ့အထ ရှိချေသည်။

လွန်ခဲ့သော အနှစ်လေးငါးဆယ်ခန့်ကို ပြန်ကြည့်လျှင် ဝမ် မိသားစုမှာ ဆွေမျိုးစုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး လူပေါင်း ရာနှင့်ချီကာ ကိုယ်ပိုင် ဘိုးဘွား ဆောင်ကြီးများပင် ရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုကိစ္စများကို တင်းကျပ်စွာ တားမြစ်လာသောအခါ အချို့သော ဆွေမျိုးစုငယ်များမှာ ပြိုကွဲသွားခဲ့ပြီး ဆွေမျိုးစုကြီးများမှာလည်း မိမိတို့ အပေါ်တွင် ကပ်တွယ်နေသော ကပ်ပါးကောင်များကို ဖယ်ရှားကာ အဓိက ဆွေမျိုးအရင်းအချာ များကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့ကြပေသည်။

ဝမ် မိသားစုမှာမူ ဆွေမျိုးစုငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။

ဘိုးဘိုးကြီး နှင့် အဘိုး ဖြစ်သူတို့ လင်ဟိုင်မြို့ သို့ ပြောင်းရွှေ့ အခြေချခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ဝမ် ဆွေမျိုးစုကြီးမှာ ဝမ် မိသားစု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့၏။

ဘိုးဘွားဆောင်ကြီးမှာလည်း ဘိုးဘွား သင်္ချိုင်း အဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားလေသည်။

သို့သော် ပူဇော်ပသသည့် အလေ့အထ ကတော့ ယခုတိုင် ကျန်ရစ်နေဆဲ ပင်။

အသီးအနှံများ သို့မဟုတ် ဟင်းလျာ အချို့ကို ယူဆောင်သွားကာ ဘိုးဘွားများ၏ အုတ်ဂူ ရှေ့တွင် ချထားပေးရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။

"ငါ့အဘိုး အကြောင်း ပြောရရင်... အရင်က ငါတို့ ရွာမှာ မိုးခေါင်ရေရှား ဖြစ်တော့... ရေလုကြတဲ့ အချိန်မှာ... သူက အသက် ခြောက်ဆယ် အရွယ် အဘိုးကြီး ဖြစ်နေပေမယ့်... တုတ်တစ်ချောင်း ကိုင်ပြီး လူလတ်ပိုင်း နှစ်ယောက်ကို အသံကုန် အော်သွားအောင် ရိုက်ပစ်ခဲ့တာ..."

ပစ္စည်းများ တင်ပြီးသွားသောအခါ ဝမ်ချောင် သည် သင်္ချိုင်း ရှင်းရန် ထွက်လာခဲ့ပြီး ရွှီရှန်း က နောက်မှ လိုက်ပါလာကာ ဝမ်ချောင် ၏ ကြွားလုံးထုတ်နေသော စကားများကို နားထောင်ရင်း လျှောက်လာခဲ့ကြလေသည်။

"ငါ့အဖေ အကြောင်းလည်း ရှိသေးတယ်... ငါတို့က အခြား ရွာကနေ ပြောင်းလာတာ ဆိုပြီး အနိုင်ကျင့်တဲ့ သူတွေကို... မြေနေရာ လုဖို့ ကြိုးစားတဲ့ အခါကျတော့... အဖေ က အဘိုး ရယ် ငါ ရယ် သုံးယောက် ပေါင်းပြီး... ရွာထဲက တခြား အဘိုးကြီး တွေကို အပြတ်အသတ် ရိုက်ပစ်ခဲ့တာ..."

"ငါတို့ သုံးယောက်က တကယ့်ကို အကြိတ်အနယ် ချခဲ့တာပဲ..."

မျက်စိရှေ့တွင် အဆက်မပြတ် စကားပြောနေသော ဝမ်ချောင် ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် သံသယ အချို့ ဝင်လာချေသည်။

ဝမ်ချောင် ၏ လက်ရှိ အသက်မှာ နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ် ဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်က ဆိုလျှင် အသက် ငါးနှစ် အရွယ်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

သို့ဆိုလျှင် ပြဿနာ ရှိလာချေပြီ။

ဝမ်ချောင် အနေဖြင့် အဘိုး နှင့် အဖေ ဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ရွာသားများကို မည်ကဲ့သို့ အကြိတ်အနယ် ရိုက်နှက်ခဲ့သနည်း။

"ဝမ်ချောင်... မင်းရဲ့ နာမည်ပြောင် က ကာကာ လို့များ ခေါ်တာလား..."

ရွှီရှန်း က ရုတ်တရက် မေးခွန်း ထုတ်လိုက်ပေသည်။

"ဟင်... ခင်ဗျား ဘယ်လို သိတာလဲ..."

ဝမ်ချောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ကာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဆက်ပြောပါ..."

ရွှီရှန်း က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"အော်..."

ဝမ်ချောင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မိမိ၏ ဂုဏ်ယူဖွယ်ရာ သမိုင်းကြောင်းများကို ရွှီရှန်း အား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆက်လက် ရှင်းပြနေပေသည်။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ရွှီရှန်း ၏ အကြည့်များက ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်ကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်နေလေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ရွှီရှန်း တို့မှာ လင်ဟိုင်မြို့ ရှိ ကျေးလက်ရွာလေး တစ်ရွာတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

အဝေးဆီတွင် ပင်လယ်ကမ်းစပ် ရှိပြီး ထင်ရှားသော မီးပြတိုက်ကြီး တစ်ခုလည်း ရှိကာ အနီးနားတွင်မူ ကျေးလက် အိမ်ရာများနှင့် သေသေချာချာ ထွန်ယက်ထားသော လယ်ကွင်းပြင်ကြီးများ ရှိပေသည်။

ရွှီရှန်း တို့ ရပ်နေသော နေရာမှာမူ တောအုပ်လေး တစ်ခု ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤနေရာရှိ မြေဆီလွှာမှာ စိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းအတွက် အဆင်မပြေသဖြင့် သစ်ပင်များကိုသာ စိုက်ပျိုးထားပြီး ကြီးထွားလာသည့် အခါမှသာ ခုတ်လှဲ၍ ရောင်းချကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အလွန် ဆင်တူသော မြေပုံ သင်္ချိုင်းဂူလေးများ ရှိနေသော်လည်း ဂူရှေ့ရှိ သစ်ပင်များကို ကြည့်၍ မည်သူ့ မိသားစု၏ ဘိုးဘွားများ ဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြား သိရှိနိုင်ချေသည်။

ရွှီရှန်း နှင့် ဝမ်ချောင် တို့ နှစ်ဦးမှာ သစ်သီးခြင်းများကို ကိုင်ဆောင်ကာ သစ်ရွက်ခြောက်များ အပေါ် နင်းလျှောက်လာသဖြင့် ရှပ်ရှပ် မြည်သံများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဘိုးလေး အကြောင်းလည်း ရှိသေးတယ်... တကယ်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ သူပဲ..."

"သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး မကောင်းတော့ တခြားသူတွေကို မနိုင်ဘူးလေ... အဲဒါကြောင့် ငါ့အဘိုး နဲ့ ငါ့အဖေ အိမ်မှာ မရှိတဲ့ အချိန် ပြဿနာ လာရှာတဲ့ သူတွေ ရှိရင်... သူက ပြန်မချဘူး... သူ့ကို လာထိတာနဲ့ မြေကြီးပေါ် တန်းပြီး လှဲချပစ်လိုက်တာ..."

"အဲဒီ နည်းလမ်း တစ်ခုတည်း နဲ့တင်... ဘယ်သူမှ သူ့ကို မထိရဲတော့ဘူး..."

ဝမ်ချောင် က ရွှီရှန်း ကို ကြည့်ကာ မိမိ၏ ဆွေမျိုးများ အကြောင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မိတ်ဆက်ပေးနေလေသည်။

ရွှီရှန်း က အဝေးဆီသို့ လှမ်းကြည့်နေ၏။

အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ရွှီရှန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပေသည်။

"သိသာပါတယ်..."

"မင်းရဲ့ ဘိုးလေး က တကယ်ကို ပက်လက်လှန်တဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်တာပဲ..."

ကျေနပ်ဖွယ်ရာ အဖြေကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ဝမ်ချောင် ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အခြေအနေ မမှန်ကြောင်း ရိပ်မိသွားတော့၏။

"သိ... သိသာတယ် ဟုတ်လား..."

ဝမ်ချောင် ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရွှီရှန်း ကို နားမလည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်..."

ရွှီရှန်း က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး အဝေးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဟိုမှာ ကြည့်လိုက်... မင်းရဲ့ ဘိုးလေး က အဲဒီမှာ လဲနေတယ် မဟုတ်လား..."

"ငါ့ဘိုးလေး သေသွားတာ ငါးနှစ် ခြောက်နှစ်တောင် ရှိနေပြီလေ..."

ဝမ်ချောင် အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားပြီး မိမိတို့၏ ဘိုးဘွား သင်္ချိုင်း ရှိရာသို့ အလျင်အမြန် ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်ရာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သေသေသွားတော့ချေသည်။

ဝမ်ချောင် မျက်စိရှေ့တွင် မည်သည့် အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသနည်း။

ဝမ်ချောင် ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဘိုးလေး ဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ပင်။

ဆွေးမြည့်နေသော သေမင်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးစုသာ ကျန်ရှိတော့သော ဘိုးလေး မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချခံထားရလေသည်။

ဘေးဘက်တွင်လည်း တူးဆွခံထားရသော သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဘိုးလေး မှာ တူးဖော်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဝမ်ချောင် တို့၏ ဘိုးဘွား သင်္ချိုင်းမှာ ဖောက်ထွင်းခံလိုက်ရပြီ ပင်။

"ဘိုးလေး..."

ဝမ်ချောင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သစ်သီးခြင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ တူးဆွခံထားရသော တွင်းဝဆီသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားတော့၏။

ကျန်ဆန်းမြို့ တွင် ရရှိခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကြောင့် ယခုအခါ အလောင်းများကို မြင်တွေ့ရလျှင်ပင် ထိတ်လန့်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝမ်ချောင် ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ရွယ်တူများထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေချေပြီ။

သို့သော် အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သင်္ချိုင်းဂူ အတွင်းသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော အခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင် ၏ တစ်ကိုယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျော့ခွေကျသွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။

ဝမ်ချောင် မည်သည့်အရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသနည်း။

ရွှီရှန်း က အနီးသို့ လျှောက်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပေသည်။

တူးဆွခံထားရသော အခေါင်း အတွင်း၌ လူတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူမှာ မိန်းကလေး တစ်ဦး ဖြစ်နေချေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာ အရေပြားများမှာ လုံးဝ ပုပ်ပွနေပြီး လောက်ကောင်များ တွားသွားနေကာ ယင်ကောင်များလည်း အုံခဲနေပြီး ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှသော အနံ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

လှပသော ဂါဝန်လေးနှင့် မဆွေးမြည့်သေးသော ဆံပင်ရှည်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုသူမှာ အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်ချေသည်။

ရွှီရှန်း က အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော မျက်နှာပေါက်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ဘေးဘက်ရှိ သင်္ချိုင်းဂူ ရှေ့တွင် သာမန်လူ တစ်ဦး လုံးဝ ချန်ရစ်ထားခဲ့နိုင်စွမ်း မရှိသော ကြီးမား ထူထဲသည့် ခြေရာကြီးများကိုပါ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

ခြေရာများ၏ ဘေးတွင် လက်ဝါးရာများလည်း ရှိနေပြီး ရွှီရှန်း ၏ လက်ဝါး နှစ်ဖက်စာထက်ပင် ပို၍ ကြီးမားနေပေသည်။

အရေးကြီးဆုံး အချက်မှာ ထိုအရာများ မဟုတ်ချေ။

'ခြေလေးဖက် ထောက်ပြီး လမ်းလျှောက်သွားတာလား... တွားသွားသွားတာလား...'

'ဒါက မျောက်ဝံကြီး များလား...'

ရွှီရှန်း သည် ဘေးဘက်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျကာ ငိုကြွေးနေသော ဝမ်ချောင် ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်း သည် အခေါင်း အတွင်း၌ အိပ်မောကျနေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ မှေးစင်းသွားတော့၏။

'ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ ဟုတ်လား...'

'တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ...'

[စနစ် သတိပေးချက်... ပိုင်ရှင် သည် မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် တာဝန် - ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ]

[အောင်မြင်စွာ လက်ခံရယူပြီး ဖြစ်ပါသည်]