အခန်း ၅၁

အခန်း ၅၁ ခန့်မှန်းချက်များကို အတည်ပြုပေးလိုက်သော တပ်ဖွဲ့မှူးကျန်း

အိပ်ဆေး ဆိုသည်မှာ အလွန် အသုံးများသော ဆေးဝါး တစ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

သီးသန့် သောက်သုံးရသော ဆေးဝါးများကို မဆိုထားနှင့် ဆေးပုလင်း ချိတ်ရာတွင် အသုံးပြုသော ဆေးရည် အချို့တွင်ပင် အိပ်မောကျစေနိုင်သော အာနိသင် ပါဝင်နေတတ်ပေသည်။

နစ်နာသူ သောက်သုံးခဲ့ရသော ဆေးမှာ အလွန် အတွေ့ရများသည့် အိပ်ဆေး တစ်မျိုး ဖြစ်ပြီး စိတ်ငြိမ်စေသော အာနိသင် အနည်းငယ်လည်း ပါဝင်နေချေသည်။

လူအများအပြား အသုံးပြုကြပြီး တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ဆေးဆိုင်တိုင်းတွင် ဝယ်ယူရရှိနိုင်ရာ မည်သည့်ခုနှစ်က ထုတ်လုပ်ထားမှန်း မသိရသော ဆေးတစ်ပုလင်းကို လိုက်လံ စုံစမ်းရန် ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်ပေါ် တက်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအရာက ပြဿနာ မဟုတ်ချေ။

ရဲတပ်ဖွဲ့ အနေဖြင့် ယခင်က ဒုတိယမြောက် သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုကို ရရှိထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

လူသတ်သမား သည် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကမှ လင်ဟိုင်မြို့တွင် စတင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ပင်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် လွန်ခဲ့သော လဝက်ခန့်ကမှ တစ်ဖက်လူ သည် အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် လင်ဟိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်ကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရမည် ဖြစ်၏။

ပို့ဆောင်ဆက်သွယ်ရေး ယာဉ်ရထားများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

လူသတ်သမား ကားမောင်းတတ်သလား ဆိုသည်မှာ အလွန် သံသယ ဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ထိုမျှ ကြီးမား ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကားထဲသို့ ဝင်ဆံ့ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်သလောက် ရှိချေသည်။

ရထားစီးလာခြင်း ဟုတ်မဟုတ် ဆိုသည်ကိုလည်း စဉ်းစားကြည့်ပါက လက်မှတ် ဝယ်တတ်မည်လား ဆိုသည့် အချက်က ရှိနေပြန်လေသည်။

သို့တည်းမဟုတ် လမ်းလျှောက်၍ လာခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိပေသည်။

ထိုအချက်ကိုလည်း လုံးဝ ပယ်ဖျက်လိုက်နိုင်ပေသည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့က စုံစမ်း စစ်ဆေးပြီး ဖြစ်ကာ လင်ဟိုင်မြို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော မြို့နယ်များမှ လာရာလမ်း တစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို မည်သူမျှ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း မရှိချေ။

သို့ဆိုလျှင် ဤနေရာအထိ ရရှိလာသော အချက်များကို ပထမ သတင်းအချက်အလက် နှင့် ပေါင်းစပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး နိမ့်ပါးသော လူသတ်သမား ၏ လက်ထဲတွင် အိပ်ဆေးများ ရှိနေခြင်း ပင်။

ထိုအိပ်ဆေးများ မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာသနည်း နှင့် အိပ်ဆေးတွင် အိပ်မောကျစေသော အာနိသင် ရှိကြောင်း တစ်ဖက်လူ မည်သို့ သိရှိနေသနည်း ဆိုသည့် အချက်များကို ဆက်စပ် စဉ်းစားရတော့မည် ဖြစ်၏။

ကောက်ရလာခြင်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိမရှိကို ဆန်းစစ်ရပေမည်။

အိပ်ဆေး ဆိုသည်မှာ ချိုမြိန်သော အရာ မဟုတ်သဖြင့် ဉာဏ်ရည်ချို့တဲ့သော အရူး တစ်ဦး ပင်လျှင် ကောက်ရရုံဖြင့် ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲ ဆောင်ထားပြီး စားသောက်နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် အခြား တစ်ယောက်ယောက်က ပေးခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ရပေမည်။

မည်သူက ပေးခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အဖြေကို ရှာဖွေရမည် ဖြစ်လေသည်။

မည်သည့် အကြောင်းကြောင့် ပေးခဲ့သနည်း ဆိုသည်မှာလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ ပင်။

တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေနှင့် ကျန်ဆန်းမြို့ နှင့် လင်ဟိုင်မြို့ အစပ်တွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခြင်း တို့ကို ဆက်စပ် တွေးတောကြည့်လိုက်သောအခါ အဖြေတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"အရမ်း သိသာထင်ရှားနေပါပြီ... တစ်ဖက်လူ မှာ ကလေးထိန်း လိုမျိုး အဖော် တစ်ယောက် ရှိနေတာ သေချာတယ်..."

အောက်တိုဘာလ လေးရက်နေ့တွင် နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှာဖွေ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရွှီရှန်း သည် မျက်စိရှေ့ရှိ လူများကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။ ရွှီရှန်း ၏ ကိုယ်ဟန်အမူအရာမှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော ဖိအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

"လူသတ်သမား ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေတာ က... တကယ့် အစစ်အမှန် လား... ဒါမှမဟုတ် အရုပ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားလို့ ဖြစ်လာတာလား ဆိုတာကို ကျွန်တော် အမြဲတမ်း သံသယ ဖြစ်နေခဲ့တာ..."

"အကယ်၍ မွေးရာပါ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေပြီး မွေးကတည်းက လမ်းဘေး လေလွင့်နေရသူ တစ်ယောက် သာ ဆိုရင်... တစ်ဖက်လူ ဘယ်လို လုပ်ပြီး အသက်ရှင် ကျန်ရစ်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

"အသက်ရှင်ဖို့ ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက အရမ်း လက်တွေ့ကျတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုပဲ... တစ်ယောက်ယောက် က သူ့ကို မွေးစားခဲ့တာ ဆိုရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ ကလည်း အရမ်း နည်းလွန်းတယ်... ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေတဲ့ မိကျောင်း တစ်ကောင် လို ဖြစ်နေတဲ့ လူကို ဘယ်သူကမှ လိုလိုလားလား မွေးစားချင်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့... အကယ်၍ မွေးရာပါ လေလွင့်နေရသူ မဟုတ်ဘဲ... မွေးရာပါ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းမှု ကလည်း သိပ်မပြင်းထန်ဘဲ... အခု လက်ရှိ ဖြစ်နေတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းမှု ကြီးက လူလုပ် ဖန်တီးထားတာ သာ ဆိုရင်တော့..."

ရွှီရှန်း သည် မျက်စိရှေ့တွင် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းသော အနံ့ဆိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည့် အမျိုးသားကြီးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"သူ့ကို ပြုစု စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ သူက ဘာဖြစ်လို့များ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဒီလောက် အခြေအနေဆိုး တဲ့အထိ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းအောင် ဖန်တီးခဲ့ရတာလဲ..."

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... လူသတ်သမား ကို လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ် လုံးလုံး ပြုစု စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့ သူက... ဘာဖြစ်လို့များ တစ်ဖက်လူ ရဲ့ မူလ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေမှုကို အခြေခံပြီး ပိုပြီးတော့ ဆိုးရွားသွားအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ရတာလဲ..."

"အဲဒီသူ ဟာ စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့လား..."

"ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ကျိုးစီးပွား တစ်ခုခု ကြောင့်များလား..."

သေချာပေါက် မွေးကတည်းက ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းနေပြီး မိသားစု နှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့သည် ဟူသော ဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း လုံးဝ ပယ်ဖျက်၍ မရနိုင်သေးချေ။

သို့သော် ထိုသို့သာ ဆိုလျှင် တစ်ဖက်လူ မှာ လဝက်ကျော်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေချိန် အတွင်း ရဲစခန်းသို့ လူပျောက်တိုင်ကြားသည့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု လုံးဝ မရှိခြင်း ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့တည်းမဟုတ် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ မိသားစုက သူ့ကို စွန့်ပစ်လိုက်ခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လောဟု ဆက်လက် တွေးတောရပြန်လေသည်။

ဖြစ်နိုင်ခြေ အားလုံး ရှိနေပေသည်။

သို့သော် အခြားသော ဖြစ်နိုင်ခြေများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည် ဆိုပါက ထိုဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အလွန် နည်းပါးလွန်းလှချေသည်။

"ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ဒီလိုမျိုး ဆင်တူတဲ့ ကိစ္စ တချို့ကို ကြားဖူးခဲ့တယ်... တပ်ဖွဲ့မှူးကျန်း ရော ဒီလို ကိစ္စမျိုး ကြားဖူးသလား..."

ရွှီရှန်း သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် မျက်စိရှေ့ရှိ ခမ်းနား တောက်ပသော ပြဇာတ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဖားယားလိုမှုများ ရောယှက်နေသော အမျိုးသားကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်း မည်သည့် နေရာသို့ ရောက်နေသနည်း ဆိုလျှင် ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ရဲအရာရှိမင်း... ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး..."

"ကျွန်တော်တို့ က ရိုးရိုးသားသား စီးပွားရှာနေကြတဲ့ သူတွေပါ... ဟိုသွားဒီလာ နဲ့ နေရာအနှံ့ လေလွင့်နေရပြီး ပြသတဲ့ တင်ဆက်မှု တွေကလည်း သာမန် ဆပ်ကပ် အကတွေ ပါပဲ... အရာရှိမင်း ပြောတဲ့ ပုံစံမျိုး တွေကို ကျွန်တော်တို့ တကယ် မလုပ်ပါဘူး..."

ဆပ်ကပ်အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်မှာ ကျန်း ဟူသော မျိုးရိုးအမည် ရှိပြီး ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုးရိမ် ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြနေလေသည်။

ယနေ့မှသာ သူတို့၏ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ က လင်ဟိုင်မြို့တွင် စတင် တဲထိုး နေရာချကာ လက်မှတ် ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရဲအရာရှိ အမြောက်အမြား ရောက်ရှိလာပြီး သူတို့ကို ဝိုင်းရံကာ စစ်ဆေး မေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ကြပြီး ရင်ထိတ်စရာ ကောင်းလှသော မေးခွန်း အများအပြားကို မေးမြန်းနေကြခြင်း ပင်။

ထိုကိစ္စများ ဆိုသည်မှာ ထုတ်ဖော် ပြောဆို၍ ရနိုင်သော ကိစ္စများ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

"အင်း... ကြည့်ရတာ ခင်ဗျား ကျွန်တော့် ရဲ့ ဆိုလိုရင်း ကို နားလည်သွားတဲ့ ပုံပဲ..."

ရွှီရှန်း က ပြုံးလိုက်ပြီး ငှက်ကုလားအုတ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကိုယ်ကို ကျုံ့ထားသော တစ်ဖက်လူကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။

"စိတ်အေးအေး ထားပါ..."

"ကျွန်တော် က ခင်ဗျား ကို ဖမ်းဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... သေချာအောင် အတည်ပြုချင်ရုံ သက်သက် ပါ..."

"ဒီ အမှု ကလွဲပြီး... အရင် ခေတ်ကာလ တွေတုန်းကရော ဒီလိုမျိုး ဆင်တူတဲ့ ကိစ္စတွေ ဖြစ်ဖူးသလား ဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ..."

"လူလုပ်ပြီး ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းအောင် ဖန်တီးတယ်... ပြီးတော့ စွန့်ပစ်လိုက်တယ်..."

တပ်ဖွဲ့မှူးကျန်း က မတတ်သာသည့် အဆုံး စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ရဲအရာရှိမင်း ဆိုလိုချင်တာ က ဟို တောင်းရမ်း စားသောက်တဲ့ သူတွေကို ပြောတာလား..."

"အခုခေတ်မှာတော့ အဲဒီလိုမျိုး သိပ်မရှိတော့ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်နှစ်ဆယ် လောက်တုန်းကတော့ အများကြီးပဲ... လမ်းဘေး လှည့်လည် သွားလာနေတဲ့ သူတွေ အကုန်လုံး သူတို့ရဲ့ လုပ်ကွက်တွေကို သိကြတယ်..."

"လူကုန်ကူးတဲ့ မိန်းမကြီး တွေဆီကနေ ရုပ်ရည် သန့်ပြန့်တဲ့ ကလေး တချို့ကို ဝယ်တယ်... ပြီးတော့ ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းအောင် ဖန်တီးကြတာ..."

"ဒီလို ကလေး တစ်ယောက် ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် ရှာနိုင်တဲ့ အချိန် က ခန့်မှန်းခြေ အားဖြင့် ဆယ်နှစ် ကနေ အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြားမှာ ရှိတယ်... အချိန် လွန်သွားတာ နဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဘေးကို ပစ်ချထားလိုက်ပြီး သေချင်သေ ရှင်ချင်ရှင် ဆိုပြီး ထားခဲ့ကြတာပဲ..."

"အကယ်၍ လွန်လွန်ကျူးကျူး လုပ်တတ်တဲ့ သူတွေ ဆိုရင်တော့... ပြဿနာ မတက်အောင် လို့ ဥပမာ ဦးနှောက် မရှိပေမယ့် ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမား ထွားကျိုင်းနေတဲ့ သူမျိုး ဆိုရင် ထိန်းချုပ်ရ ခက်တဲ့ အတွက်... အစာငတ် ထားတာမျိုး လုပ်တတ်ကြတယ်... ဒီနောက်ပိုင်း နှစ်တွေမှာတော့ အိပ်ဆေး က အဲဒီ နည်းလမ်း နေရာမှာ အကောင်းဆုံး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတာပေါ့..."

တပ်ဖွဲ့မှူးကျန်း က ဆပ်ကပ်အဖွဲ့နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကိုမူ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုခြင်း မရှိချေ။ သူသည် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေသေးသည် ပင်။

သို့သော် ထိုသူတောင်းစား ဂိုဏ်းမှ ခွေးသူတောင်းစားများ၏ လုပ်ရပ်မှာလည်း ဆပ်ကပ်အဖွဲ့များနှင့် သိပ်မကွာခြားလှချေ။

ဆပ်ကပ်အဖွဲ့များထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွား ကောက်ကျစ်လှပေသည်။

"ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် နားလည်ပြီ..."

ရွှီရှန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့သို့ လာရောက်ရခြင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် အချို့ကို သိရှိလိုပြီး မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက်များကို အတည်ပြုချင်သောကြောင့် ပင် ဖြစ်၏။

ယခု လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသော အမှုမှာ မိမိ၏ ခန့်မှန်းချက်များနှင့် အမှန်တကယ်ပင် ထပ်တူကျနေချေပြီ။

သူတောင်းစား ဂိုဏ်း၊ လူကုန်ကူးသူများ နှင့် လမ်းဘေး ဖျော်ဖြေသူများ နှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။

ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ ကဲ့သို့သော တစ်နေရာတွင် ခေတ္တမျှသာ တဲထိုး နေထိုင်ပြီး နေရာအနှံ့ လှည့်လည် သွားလာနေတတ်သူများမှာ အတွင်းရေးများကို ရဲတပ်ဖွဲ့ထက်ပင် ပို၍ နားလည် သိရှိနေကြခြင်း ပင်။

"အတိုင်ပင်ခံ ရွှီ... ခင်ဗျားတို့ တွေ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ..."

ဘေးဘက်ရှိ ကျန်းမို တစ်ယောက် လုံးဝ ကြောင်အမ်းနေတော့၏။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ရွှီရှန်း သည် စီမံကိန်း နှစ်ခုကို ရေးဆွဲခဲ့ပြီး ရဲအင်အားကို ဧရိယာ သုံးခုအဖြစ် ခွဲခြား သတ်မှတ်ခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့မှာ ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ ကဲ့သို့သော နေရာများကို စုံစမ်းရန်၊ ပတ်ဝန်းကျင် ကီလိုမီတာ သုံးဆယ် အတွင်းရှိ အချို့သော သီးသန့် နေရာများကို ရှာဖွေရန် နှင့် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို စုံစမ်း စစ်ဆေးရန် တို့ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုဧရိယာ သုံးခုကို ရွှီရှန်း၊ ဖုပေါ် နှင့် လီရှန်း တို့ သုံးဦးက အသီးသီး ခွဲဝေ တာဝန်ယူခဲ့ကြခြင်း ပင်။

ရွှီရှန်း စုံစမ်း စစ်ဆေးခဲ့ရသည်မှာ ယခင်က ဆပ်ကပ်အဖွဲ့များ အကြောင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း။

ကျန်းမို သည် စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို နားလည်သော်လည်း ထိုစကားလုံးများ ပေါင်းစပ်သွားသော အခါတွင်မူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရချေပြီ။

လူလုပ်၍ ပုံပန်းသဏ္ဌာန် ပျက်ယွင်းအောင် ဖန်တီးသည် ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားမလည်ချေ။

လူကုန်ကူးသူများကို အခြား အမည် တစ်မျိုးဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ကြောင်းကိုတော့ သူ သိရှိထားပေသည်။

သို့သော် လူကုန်ကူးသူများ၏ ဖြန့်ဖြူးရောင်းချရာ လမ်းကြောင်းများတွင် အခြားသူများထံ သားသမီး အဖြစ် မွေးစားရန် ရောင်းချခြင်း နှင့် တောနက်တောင်ခေါင်းထဲမှ ဇနီးမယား လိုချင်သူများထံ ရောင်းချခြင်း တို့မှလွဲ၍ အခြား ဖောက်သည်များ ရှိနိုင်သေးသည် ဟူသောအချက်မှာ အလွန် အံ့ဩဖွယ်ရာ ပင်။

ရွှီရှန်း က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် ဖွင့်ဟ ပြောဆိုခြင်း မရှိဘဲ ပြန်လည် မေးခွန်း ထုတ်လိုက်လေသည်။

"သူတောင်းစား ဂိုဏ်း ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်း ကို မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ..."

သူတောင်းစား ဂိုဏ်း က ဘယ်လို နေသနည်း ဆိုသည့် မေးခွန်း ပင်။

ခေတ်သစ် ကာလတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သော ထိုအဖွဲ့အစည်း အကြောင်းကို မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"အောက်ခြေ လူတန်းစား တွေ အချင်းချင်း စုပေါင်းပြီး အကာအကွယ် ယူကြတဲ့ နေရာမျိုး... လမ်းဘေး လှည့်လည် သွားလာနေတဲ့ သူတွေ... မတရားမှု တွေကို ဝင်ရောက် ဖြေရှင်းပေးတတ်တဲ့ သူတွေ..."

ကျန်းမို က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ခန့်မှန်းတာ မမှားဘူး ဆိုရင်တော့... မင်းရဲ့ ဒီ အတွေးအခေါ် တွေက... သိုင်းဝတ္ထု တွေ ဖတ်ပြီး ဖြစ်လာတဲ့ အရာတွေပဲ..."

ရွှီရှန်း က တစ်ဖက်လူကို လှည့်ပင် မကြည့်တော့ဘဲ ကားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"ကြည့်ရတာ သူတောင်းစား ဂိုဏ်း ကို ရေဆေး ပေါလစ်တင် ထားတာ အတော်လေး အောင်မြင်တယ် လို့ ဆိုရမယ်..."

"မင်းရဲ့ ဆရာ ကို မေးကြည့်လိုက်လို့ ရတယ်... အရင် ခေတ်ကာလ တွေတုန်းက သူတောင်းစား ဂိုဏ်း ဆိုတာ ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲ လို့..."

ပြောဆိုပြီးနောက် ရွှီရှန်း သည် ကားတံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆပ်ကပ်အဖွဲ့ အတွင်းမှ မောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ထိုအဖွဲ့အစည်းများမှာ ယခုအခါ ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှိမ်နင်းခံရသဖြင့် နှစ်ထောင်ပြည့်နှစ် ဝန်းကျင်ခန့်တွင် အတော်များများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်၊ လီရှန်း တို့၏ လူငယ် ဘဝ ရှေ့တန်းတွင် တက်ကြွစွာ လှုပ်ရှားနေခဲ့သော အချိန်ကာလများ ဆီသို့ ပြန်လည် ရေတွက်ကြည့်မည် ဆိုပါကမူ ခြားနားလှပေသည်။

ထိုအဖွဲ့အစည်းများ၏ အရေအတွက်မှာ အလွန် များပြားလွန်းလှချေသည်။

"ဘယ်သူကများ စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုတော့ မသိရသေးဘူး..."

ရွှီရှန်း က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

အချိန် အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှီရှန်း သည် ယာယီ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်း တည်ရှိရာ ဧရိယာသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ထိုနေရာမှာ ဒုတိယ မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာ၏ တဲအနီး ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ရဲအရာရှိ အမြောက်အမြား စုရုံးနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။