အခန်း ၅၃

အခန်း ၅၃ ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် အမှုပိတ်သိမ်းခြင်း

"အောက်ကို ဝပ်ချလိုက်စမ်း... မဝပ်ရင် သေနတ်နဲ့ ပစ်ရလိမ့်မယ်..."

လီရှန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေနတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး အပေါ်ဘက်ရှိ အရိပ်မည်းကြီးကို အသံကုန်ဟစ်၍ သတိပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ မျောက်ဝံကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူသော ထိုအရိပ်မည်းကြီးက လီရှန်းကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆံပင်ရှည်များကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် အပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မီးပြတိုက် အပေါ်ရှိ မိန်းကလေး ခေါင်းမော့မလာနိုင်မီမှာပင် အလွန် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

"ဒိုင်း..."

အမှောင်ထု အတွင်း၌ မီးဟုန်းခနဲ တောက်လောင်သွားပြီး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ ထို့နောက် အမြင့်သို့ ခုန်တက်သွားသော အရိပ်မည်းကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ အပစ်ခံလိုက်ရပြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျလာတော့၏။

"ဖမ်းကြစမ်း..."

လီရှန်းက သေနတ်ကို ချက်ချင်း သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ အလျင်အမြန် ပြေးသွားလိုက်လေသည်။ ရဲအရာရှိအချို့ အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ သွေးရောင် လွှမ်းနေသော မျက်လုံး တစ်စုံကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

ထိုမျက်လုံးပိုင်ရှင်မှာ အလွန် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အဝတ်အစားဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် အရှက်လုံရုံသာ ဖုံးကွယ်ထားသော အဝတ်စုတ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်ချေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ ဦးခေါင်းက ပြားချပ် ရှည်လျားနေပြီး အောက်ပိုင်း ခြေလက်များက တုတ်ခိုင်သော်လည်း တိုတောင်းနေလေသည်။ သူ၏ ခြေဖဝါး တစ်စုံမှာ အခြားသူများ၏ လက်မောင်း တစ်ခုလုံးစာခန့် ရှိနေပြီး အောက်သို့ ချထားသော လက်မောင်း နှစ်ဖက်မှာ ဒူးခေါင်းအထိပင် ရောက်ရှိနေပေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းမှာ အလွန်အမင်း ကျယ်ပြန့် ကြီးမားနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုံမှန်ထက် လွန်ကဲစွာ ကြီးထွားနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်စုံတစ်ရာနှင့် အလွန် တူညီနေတော့၏။

"မျောက်ဝံကြီး..."

ဖုပေါ် တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး အလိုအလျောက် ရေရွတ်လိုက်မိသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အလျင်အမြန် ခုန်အုပ် ဖမ်းဆီးလိုက်လေသည်။

ရဲအရာရှိ ငါးဦး ခြောက်ဦးခန့်က လက်ထိပ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူ၏ လက်ကောက်ဝတ်များမှာ အလွန် ကြီးမား တုတ်ခိုင်နေသည့်အပြင် အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်နေသဖြင့် မည်သို့မျှ လက်ထိပ်ခတ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေချေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝုန်းခနဲ မြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့၏ ဝိုင်းဝန်း ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသော ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းတွင် သေနတ်ဒဏ်ရာ ရရှိထားသော်လည်း အလွန်အမင်း အံ့မခန်း အင်အားများ ရှိနေဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။ ထိုသူက စကားမပြောတတ်သည့် အလား အဆက်မပြတ် အော်ဟစ် ရုန်းကန်နေတော့၏။

"တောက်... ဒီကောင်က တိရစ္ဆာန်ကြီးလား... ဘယ်လို လုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အားကြီးနေရတာလဲ..."

ဖုပေါ်သည် ထိုသူ၏ လည်ပင်း နောက်ကျောတွင် ခွစီးထားပြီး အံကြိတ်ကာ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ဟန်ချက်ကိုပင် ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း မရှိအောင် ဖြစ်နေပေသည်။

ရဲအရာရှိ တစ်ဦးက ခြေထောက်ကို ဖက်ထားပြီး နောက်တစ်ဦးက ခါးကို ဖက်ထားလေသည်။ ရဲအရာရှိ ငါးဦး ခြောက်ဦးခန့်က တစ်ဖက်လူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဖိဖက်ထားသော်လည်း လှုပ်ရှားမှုကို ကန့်သတ်ထားနိုင်ရုံသာ ရှိတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ဒုတ်ခနဲ ရိုက်နှက်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ သတ္တဝါကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကာ သတိလစ် မေ့မြောသွားတော့ချေသည်။

ရွှီရှန်းက အုတ်ခဲ ကိုင်ထားသော ညာလက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုအုတ်ခဲကို လီရှန်းထံသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဖမ်းချုပ်လိုက်တော့..."

လီရှန်းသည် အနည်းငယ်မျှ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်၍ ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုပြီး လူသတ်သမား၏ အလွန် တုတ်ခိုင်လှသော လက်ကောက်ဝတ် နှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်လိုက်တော့သည်။

ရွှီရှန်းက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မီးပြတိုက် ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ မီးပြတိုက်၏ တံခါးမှာ သော့ဖြင့် ဖွင့်ထားပြီး ဖြစ်ရာ မီးပြတိုက် စောင့်ရှောက်သူ၏ သော့ကို လုယူသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှ၏။ ရွှီရှန်းသည် မီးပြတိုက်၏ အပေါ်ဆုံး ထပ်သို့ တက်သွားပြီး အဆက်မပြတ် တုန်ရီနေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"ရဲတွေ ရောက်လာတာတောင် ဘာလို့ ခေါင်းမော့မကြည့်တာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ..."

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း သက်ပြင်းချလိုက်မိပေသည်။ အောက်ဘက်ရှိ ဆူညံသံများက အလွန် ကျယ်လောင်လှပြီး ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ သေနတ်ပစ်ဖောက်ခြင်းနှင့် လူသတ်သမား အော်ဟစ်ခြင်းများကို မီတာ အနည်းငယ်သာ မြင့်သော မီးပြတိုက်ပေါ်မှ မကြားရစရာ အကြောင်း လုံးဝ မရှိချေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ထိုမိန်းကလေးမှာ မိမိ၏ ဆံပင်များကို အောက်သို့ ချထားဆဲ ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှန်းက တစ်ဖက်လူ၏ ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားကြည့်လိုက်သောအခါ လည်ပင်းတွင် ကြိုးတစ်ချောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုကြိုးက တစ်ဖက်လူ၏ လည်ပင်းနှင့် လက်ရန်းကို အတူတကွ ချည်နှောင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကိုလည်း တင်းကျပ်စွာ တုပ်နှောင်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှီရှန်းကို မြင်လိုက်ရသော မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

"အင်း... ဒါက လက်တွေ့ဘဝ ထဲက..."

ရွှီရှန်းက ကြိုးများကို ဖြေပေးရင်း အောက်ဘက်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များက လူသတ်သမားကို အဆက်မပြတ် ဖမ်းချုပ်နေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ နောက်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အလှပန်းလေးနဲ့ သားရဲကြီး ပုံပြင် များလား... ထားလိုက်ပါတော့... တပ်ဆုတ်မယ်..."

နံနက် ၈ နာရီ အချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

"စကားပြောစမ်း... တောက်... စာမတတ်တာက ထားပါတော့... ဘာလို့ စကားတောင် မပြောတတ်ရတာလဲ... ဒီ လူနှစ်ယောက်ကို မင်း သိလား... ခေါင်းညိတ်တာ ခေါင်းခါတာ လုပ်ပြလို့ ရတယ်... ဒီ ဆေးပုလင်းကို မင်း ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ... မင်းကို လင်ဟိုင်မြို့မှာ ဘယ်သူက လာပစ်ထားခဲ့တာလဲ... မင်းရဲ့ မိသားစုဝင် တွေလား..."

လင်ဟိုင်မြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးတပ်ဖွဲ့ ရုံးခန်း အတွင်း၌ ဖြစ်ပေသည်။ လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီး ရမိပြီးနောက် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး စိတ်အေးသွားခဲ့ကြသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးအန်ချင်စရာ ကောင်းသော ပြဿနာ တစ်ခုနှင့် စတင် ရင်ဆိုင်လာကြရတော့၏။

မည်သည့် ပြဿနာ ဖြစ်သနည်း ဆိုလျှင် လူသတ်သမားမှာ စာမတတ်ခြင်း ပင်။ မဟုတ်သေးချေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် တစ်ဖက်လူက စကားပင် မပြောတတ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"သူ့ရဲ့ ဒီလို ပုံစံမျိုးကို ဘယ်လို လုပ်ပြီး စစ်ဆေးရမှာလဲ..."

စစ်ကြောရေးခန်း အတွင်း၌ လီရှန်းနှင့် ဖုပေါ်တို့သည် မျက်စိရှေ့တွင် ဉာဏ်ရည်ချို့တဲ့ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းတတ်ပြီး သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်နှင့် တူသော အသားတုံးကြီးကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ကြပေသည်။

လူသတ်သမား၏ အရပ်အမောင်းမှာ မည်မျှ ရှိသနည်း။ မတ်တတ်မရပ်ထားသော အနေအထားတွင် ၁.၂ မီတာ ရှိလေသည်။ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပါက ၂.၃ မီတာခန့် ရှိပြီး ကိုယ်အလေးချိန်မှာ ပေါင် ၂၆၀ ခန့် ရှိပေသည်။

ဤမျှ ကြီးမား ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ရဲအရာရှိ တစ်ဦး နှစ်ဦးခန့်ဖြင့် ဖမ်းချုပ်ထားရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စ ပင်။ လီရှန်းတို့ အနေဖြင့်လည်း အဘယ်ကြောင့် တစ်ဖက်လူကို အိပ်ဆေး တိုက်ထားရသနည်း ဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားကြချေပြီ။ ဤအရာကိုသာ မစားထားဘဲ ရူးသွပ် သောင်းကျန်းလာပါက မည်သူက တားဆီးနိုင်မည်နည်း။

ရွှီရှန်းက မျက်စိရှေ့ရှိ ဉာဏ်ရည်ချို့တဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသူကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် စစ်ကြောရေးခန်း အတွင်းရှိ လက်ထိပ်များကိုပင် ခတ်ရန် အဆင်မပြေဘဲ ခေါ်ဆောင်လာရာတွင်လည်း ရဲအရာရှိ အများအပြားက ဝိုင်းဝန်း စောင့်ကြပ်လာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်၏။ အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ ပုံမှန် မဟုတ်သော ဦးနှောက် အခြေအနေနှင့် သာမန်လူများကို စိတ်ပျက် အားငယ်သွားစေနိုင်သည့် တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းရည်တို့ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ပြဿနာများ ဖန်တီးလာခြင်းမှာ အလွန် သဘာဝကျလှပေသည်။

ယခုအခါတွင် ထိုအလွန် ထူထဲ ကြီးမားသော မျက်နှာပေါက်ကြီးက စစ်ကြောရေးခန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အဆက်မပြတ် ရယ်မောနေတော့၏။

"ဟီးဟီး... ဟီးဟီးဟီး..."

ထိုရယ်မောသံမှာ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ နားထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ ဦးနှောက်တွင် ပြဿနာ ရှိနေကြောင်းကို သိထားသော်လည်း တမင်တကာ ပြုလုပ်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သိနေရခြင်းကပင် ပို၍ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေချေသည်။

ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်လိုက်ပြီးနောက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော အိတ်ထဲမှ ကလေးပုံပြင် စာအုပ် တစ်အုပ်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ သူက ထိုစာအုပ်ကို တစ်ဖက်လူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ယမ်းပြလိုက်၏။ ထိုစာအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်စိရှေ့ရှိ ဉာဏ်ရည်ချို့တဲ့နေသော အမျိုးသားကြီးမှာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် မလုပ်တော့ဘဲ မျက်လုံးများ အရောင်လက်လာကာ ငြိမ်သက်သွားတော့ပေသည်။

"တကယ်ပဲ ကလေးပုံပြင် စာအုပ်နဲ့ ရနေတာလား..."

ခပ်တိုးတိုး အသံဖြင့် ပုံပြင် ဖတ်ပြနေသော ရွှီရှန်းကို ကြည့်ရင်း လီရှန်းမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားလေသည်။ အချိန် အတန်ကြာပြီးနောက် ရွှီရှန်းသည် လက်ထဲရှိ ပုံပြင်စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် လိမ္မာ ယဉ်ကျေးလာသော ထိုသတ္တဝါကြီးကို ကြည့်ကာ စကားဆိုလိုက်၏။

"ဒီ လူနှစ်ယောက်ကို... မင်း သိလား..."

ရွှီရှန်းက ယခင် နစ်နာသူ နှစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပေသည်။

စစ်ကြောရေးခန်း ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှီရှန်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နစ်နာသူတွေရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အနမ်းရာတွေ... မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာက လက်ဗွေ စစ်ဆေးချက်တွေ... နစ်နာသူတွေရဲ့ ထွက်ဆိုချက်တွေ... မှုခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာမှာတင် တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆီးရမိမှု... အဲဒီအပြင် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှု ယုတ္တိဗေဒ အရ အတည်ပြုချက်တွေ ရရှိထားပြီ... မီးပြတိုက် စောင့်ရှောက်သူရဲ့ ထွက်ဆိုချက်လည်း ရပြီ... အမှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တွေကိုလည်း လူသတ်သမားက ဝန်ခံပြီးပြီ ဆိုတော့... အစိုးရ ရှေ့နေရုံးကို လွှဲပြောင်းပြီး အမှု ပိတ်သိမ်းဖို့ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်တော့ဘူး..."

လီရှန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ပေသည်။

ဤရက်ပိုင်း အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ရင်း လီရှန်း တစ်ယောက် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်အောင် အံ့ဩမှင်တက်နေမိတော့၏။ ကလေးပုံပြင် အနည်းငယ်ကြောင့်သာ လှပ နုနယ်သော မိန်းမပျိုလေး နှစ်ဦးမှာ ဆွေးမြည့်နေသော အခေါင်းများထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရခြင်း ပင်။ ပထမ တစ်ဦးမှာ အိပ်ဆေးကြောင့် အရှင်လတ်လတ် နာကျင်စွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီး ဒုတိယ တစ်ဦးမှာမူ အသက်ကယ်တင်နိုင်ခဲ့လျှင်တောင်မှ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေ ဖြစ်လေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အချက်မှာ ဒုတိယ နစ်နာသူ သောက်သုံးခဲ့ရသော စိုက်ပျိုးရေးသုံး ဆေးရည်မှာ နစ်နာသူ၏ အိမ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မိဘများမှာ အခြား ပြည်နယ်သို့ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေကြပြီး အဘိုးအဘွားများနှင့် နေထိုင်ကာ လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေး လုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုကြသဖြင့် အိမ်တွင် ပေါင်းသတ်ဆေး အမြောက်အမြား ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။ ဤဆေးရည်မှာ ၂၀၁၄ ခုနှစ်တွင် တားမြစ်ခံရပြီး ၂၀၁၆ ခုနှစ်တွင် လုံးဝ အသုံးပြုခွင့် ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရလေသည်။ သို့သော် အာနိသင် အလွန် ကောင်းမွန်လွန်းသဖြင့် တောင်သူလယ်သမား အများစုမှာ ဤဆေးမျိုးကိုသာ ဝယ်ယူ အသုံးပြုလေ့ ရှိကြပေသည်။

နစ်နာသူ၏ မိသားစုဝင်များမှာ မိမိတို့ ကိုယ်တိုင် ဝယ်ယူထားသော ဆေးရည်ကြောင့် မြေးဖြစ်သူ အဆိပ်မိ သေဆုံးရကြောင်း သိရှိသွားသောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားကြတော့သည်။ ဤအရာ အားလုံး ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကလေးပုံပြင် အနည်းငယ်ကြောင့် ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာတွေ့နိုင်မည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်နေခြင်းကြောင့်သာ ဆိုပါက အလွန် ယုတ္တိ မတန်လှချေ။

"အမှုကတော့ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးဆုံးသွားပြီ... နောက်ပိုင်း ထူးခြားတဲ့ ပြဿနာ တစ်ခုခု ရှိလာရင် မင်းဆီကို ဆက်သွယ်လိုက်မယ်..."

လီရှန်းမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ မြင်တွေ့ဖူးနေပြီ ဖြစ်ပြီး ဤထက် ပို၍ ယုတ္တိမတန်သော ကိစ္စများကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးလေသည်။ သေချာ ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်ပါက လီရှန်း အနေဖြင့် မိမိကိုယ်တိုင် တပ်ခွဲမှူး ရာထူးကို ဆက်လက် ရယူထားပြီး စက်တင်ဘာလ တစ်လလုံးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ အလွန် ကံကောင်းလှသည်ဟုပင် ခံစားမိနေတော့၏။

စက်တင်ဘာလ ဆိုသည်မှာ တကယ့်ကို နတ်ဘုရားများ စစ်ခင်းနေကြသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်လေသည်။ အမှု နှစ်ခု ရှိရာ တစ်ခုမှာ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်လွန်းပြီး ကျန်တစ်ခုမှာ စားဖိုမှူး အမှုကဲ့သို့ လူသားစားသည့် အမှုထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှချေသည်။ ဤအရာများမှာ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ခွဲမှူး တစ်ဦး ခံနိုင်ရည် ရှိသည့် ဖိအားမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခု အောက်တိုဘာလ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်တော့ လီရှန်း တစ်ယောက် ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်တော့သည်။

ယခုအခါတွင် သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်နေလေသည်။ လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆီး ရမိခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး တတိယမြောက် နစ်နာသူမှာလည်း ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့သွားရုံသာ ဖြစ်ကာ ယခင် နှစ်ဦးကဲ့သို့ သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသောကြောင့် ပင်။ အထူးသဖြင့် ဤအမှုကို ဖော်ထုတ်နိုင်သည့် အသိအမှတ်ပြု ချီးမြှင့်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

"ငါ ကျန်ဆန်းမြို့ ရဲစခန်းကို ဆက်သွယ်ပြီး... အထက်လူကြီး တွေဆီ အလုပ်ကိစ္စ အစီရင်ခံ လိုက်ဦးမယ်..."

ပြောဆိုပြီးနောက် လီရှန်းသည် ရုံးခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့၏။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း သွားတော့မယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ပစ္စည်းတွေတောင် မရသေးဘူး..."

ရွှီရှန်းက ဘေးဘက်ရှိ ဖုပေါ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"အတိုင်ပင်ခံ ရွှီကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ..."

ဖုပေါ်က အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်က တစ်ဖက်လူကို ဖမ်းဆီး ချုပ်နှောင်ထားခဲ့ပြီး အဆုံးတွင် တစ်ဖက်လူက မိမိတို့ အတွက် အမှုကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့ရခြင်း ပင်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဖုပေါ် တစ်ယောက်တည်း သာမက လင်ဟိုင်မြို့ မှုခင်းစုံစမ်းထောက်လှမ်းရေး တပ်ဖွဲ့မှ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်များ အားလုံး အလွန် မျက်နှာပူနေကြရချေပြီ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူးဗျာ..."

ရွှီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသဖြင့် လက်ကို အလျင်အမြန် ဝှေ့ယမ်းပြကာ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

ဖုပေါ်က လိုက်လံ ပို့ဆောင်ခြင်း မပြုတော့ချေ။ သူ လုပ်စရာ ကိစ္စများ ကျန်ရှိနေသေးသောကြောင့် ပင်။ အစောပိုင်းက ရွှီရှန်းသည် သူ့ကို လမ်းကြောင်း တစ်ခု တမင်တကာ ညွှန်ပြပေးခဲ့ပြီး ထိုလမ်းကြောင်းမှာ အလွန် အရေးကြီးလှပေသည်။ အကယ်၍ ထိုအခွင့်အရေးကိုသာ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မည် ဆိုပါက ရာထူး သေချာပေါက် တိုးတက်လာမည် ဖြစ်တော့သည်။