အခန်း ၅၅

အခန်း ၅၅ ဟန်မေမေ၏ မေတ္တာတရားများ ပြောင်းလဲသွားခြင်း

ရွှီရှန်းသည် မိမိကိုယ်ကို သူတော်စင် လူကြီးလူကောင်း တစ်ဦးဟု မှတ်ယူထားသူ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လောင်းကစားနှင့် မူးယစ်ဆေးဝါးကို လုံးဝ ခွင့်မလွှတ်နိုင်သူ ပင်။ သို့သော် သူ၏ သွေးသားဆန္ဒကမူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းလှချေသည်။

"ယွဲ့လျန်ရယ်... မင်းက ငါ့ကို အချုပ်ထဲ တကယ် ထည့်ချင်နေတာပဲ..."

ရွှီရှန်းက လေးစားမှုကို ပြသသည့် အနေဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ ဇာပါးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဟန်ယွဲ့ကို တည်ကြည်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ခြေသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဟန်ယွဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ရုတ်တရက် တုန်တက်သွားပြီး ထိတ်လန့်သွားသော လှပသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကာ ရွှီရှန်းကို ကြောင်အမ်းအမ်း ကြည့်လိုက်တော့၏။

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံသွားကြပြီး အပြန်အလှန် ကြည့်နေမိကြလေသည်။ ရွှီရှန်း၏ အကြည့်များက တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ပူပြင်းလာချေပြီ။ ထိုအကြည့်များမှာ သူတော်စင် လူကြီးလူကောင်း ဆိုသည့် နယ်နိမိတ်ကိုပင် ကျော်လွန်နေသကဲ့သို့ ရှိပေသည်။

"တံခါးပိတ်လိုက်စမ်း..."

ဟန်ယွဲ့မှာ ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ငိုချင်လျက် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားကာ ပြေးချင်သော်လည်း မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နေတော့၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် ညအိပ်ဝတ်စုံဖြင့် နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားလေ့ မရှိဘဲ ယနေ့မှသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်မိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့မှပင် အမိဖမ်းခံလိုက်ရလေသည်။ ဤသည်မှာ မလိုလားအပ်သော အရာများက ပို၍ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည် ဆိုသော မာဖီ၏ နိယာမ သဘောတရား ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဥပမာပြရလျှင် ရွှီရှန်း အိမ်စာ မလုပ်လာသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ဆရာက အမြဲတမ်း ရွေးချယ် စစ်ဆေးတတ်ပြီး အိမ်စာ လုပ်လာချိန်တွင်မူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခြင်းမျိုး နှင့် တူညီနေပေသည်။ ရွှီရှန်းက ထိုအရာကို လောင်းကစားသမား နိယာမ ဟု အမည်ပေးထားလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... ငါ တံခါး ပိတ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ရွှီရှန်းက စကားနားထောင်စွာဖြင့် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပေသည်။

"ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ တံခါး ပိတ်သွားတော့၏။

ဟန်ယွဲ့က တံခါးဝကိုသာ ဆက်လက် ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ အလွန်အမင်း နီရဲနေကာ မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးလေး တစ်လုံးနှင့် တူညီနေလေသည်။

"နင် အပြင်ထွက်ပြီးမှ တံခါးပိတ်လေ..."

တံခါးပိတ်ပြီးနောက် အခန်းတွင်း၌ ဆက်လက် ရပ်နေကာ အလှအပကို ခံစားနေသော ရွှီရှန်း တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။

"ဟင်..."

"ငါပါ အပြင်ထွက်ရမှာလား..."

"ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဒီလောက်တောင် ရင်းနှီးနေပြီဆိုတော့ အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ... ပြီးတော့ ဒါက ငါ့အခန်းလေ... ဘာလို့ ငါက အပြင်ထွက်ရမှာလဲ..."

"နင်..."

ဟန်ယွဲ့မှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် ဒေါသထွက်သွားချေပြီ။ သူမက ဖြူဖွေး သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ခေါင်းအုံးကို ကောက်ယူကာ ရွှီရှန်းထံသို့ လှမ်းပေါက်လိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်းက ခေါင်းအုံးဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် အပေါက်ခံလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက ဖိနပ်ကို စတင် ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင်မူ သူ အလုံအလောက် ကြည့်ရှုပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခန်းပြင်သို့ ထွက်ကာ တံခါး ပိတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ ခေါင်းအုံးဖြင့် အပေါက်ခံရပါက မနာကျင်သော်လည်း ဖိနပ်ဖြင့် အပေါက်ခံရပါက နာကျင်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ပင်။

"ဂျောက်" ဟူသော အသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တံခါး အမှန်တကယ် ပိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

'တောက်... ဒီကောင်မလေးက နေ့တိုင်း အေပရွန်ကြီး ဝတ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို လုံလုံခြုံခြုံ ဖုံးကွယ်ထားတာ... ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက ဒီလောက်တောင် လှနေမယ်လို့ ထင်မထားဘူး...'

ရွှီရှန်းက စောစောက ဟန်ယွဲ့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံကို ပြန်လည် စဉ်းစားမိပြီး အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားမိ၏။ ညအိပ်ဝတ်စုံလေး မြင်သွားသည်ကိုပင် ဤမျှလောက်အထိ တုံ့ပြန်မှု ကြီးမားနေသဖြင့် ဤကောင်မလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်တတ်လွန်းနေကာ ရှေးရိုးစွဲ အမြင်မှာလည်း ကောင်းကင်ဘုံကိုပင် ဖောက်ထွက်နေလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အချိန် အတန်ကြာပြီးနောက် တံခါး ပြန်ပွင့်လာတော့၏။

အခန်းတွင်းမှ မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းမှုများ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကိုမူ လုံလုံခြုံခြုံ ဖုံးကွယ်ထားပြီး တီရှပ်နှင့် အေပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေး တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာပေသည်။ မျက်နှာထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကောင်မလေးမှာ တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိသာ ထင်ရှားလှချေသည်။

ရွှီရှန်းက သူ၏ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ဟန်ယွဲ့ကို အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်၏။

"ဟင်..."

"မင်းက ဘာလို့ ငါ့အခန်းထဲမှာ အဝတ်အစား လဲနေတာလဲ..."

"ငါ ထွက်သွားတုန်းက ငါ့အခန်းထဲမှာ အေပရွန် ရှိနေတယ်လို့ မမှတ်မိပါဘူး..."

ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ယွဲ့၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားပြီး ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆက်လက် ဆောင်နေလေသည်။

"အင်း... စောစောက အဝတ်တွေ သွားရုပ်တာ... အဝတ်တွေက ရောနေလို့... နင့်အတွက် အဝတ်တွေ လာထားပေးရင်း သန့်ရှင်းရေးပါ တစ်ခါတည်း လုပ်ပေးလိုက်တာ... အခု ဝတ်ထားတာက အခုမှ လျှော်ပြီးသား အဝတ်လေ..."

"တကယ်လား..."

"တကယ်ပေါ့..."

"မင်း လိမ်မပြောဘူးမှတ်လား..."

"တကယ် လိမ်မပြောပါဘူး..."

"ဒါဆို မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ငါ့ကို လှည့်ကြည့်လေ..."

"ငါ နင့်ကို ကြည့်နေတာပဲဟာ..."

ရွှီရှန်းသည် မျက်စိရှေ့တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရကြောင်းကို မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်းသား ရေးရေးပေါ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ မျက်နှာလေး တဖြည်းဖြည်း ပိုမို နီရဲလာသော ကောင်မလေးကို ကြည့်နေမိတော့၏။

"အော် ဒါနဲ့... ရှောင်ရှန်း... ဒီရက်ပိုင်း အိမ်က လုပ်ငန်း ကိစ္စတွေကို ကြည့်ဦးမလား... ငါ ငွေစာရင်း တွေ ပြပေးမယ်လေ..."

ဟန်ယွဲ့က အာရုံလွှဲသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်လေသည်။ သူမက သနားစရာ ကောင်းသော မျက်နှာထားလေးဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် လွှဲပြောင်းလိုက်၏။

ရွှီရှန်း တစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုကောင်မလေးကို ဆက်လက် စနောက် မနေတော့ချေ။

"မလိုတော့ပါဘူး... ဒီရက်ပိုင်း ငါ လင်ဟိုင်မြို့မှာ ကိစ္စလေး နည်းနည်း ရှိနေလို့... ဒီနေ့တော့ အိပ်လိုက်ဦးမယ်... လကုန်မှပဲ အကုန်ပေါင်းပြီး ရှင်းကြတာပေါ့..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟန်ယွဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် အနည်းငယ် စိုးရိမ် ပူပန်သွားတော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"လင်ဟိုင်မြို့ က ကုန်ပစ္စည်း တွေမှာ ပြဿနာ ရှိလို့လား... သူတို့က နင့်ကို အနိုင်ကျင့်လို့လား... ငါတို့တွေ ကုန်ရယူတဲ့ နေရာကို ပြောင်းလိုက်လို့လည်း ရပါတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ဦးလေးလီ ကို သွားခိုင်းလိုက်ပါလား... နင် အပြင်ထွက်သွားရင် ငါ သိပ်ပြီး စိတ်မချလို့ပါ..."

ရွှီရှန်းက ဟန်ယွဲ့၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာလေးမှာ တည်တင်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရွှီရှန်း၏ ကြမ်းတမ်းသော လက်ကြမ်းကြီးများ ထံမှ ရုန်းထွက်ကာ ထိုလုပ်ရပ် အပေါ် အလွန်အမင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြောင်း ပြသနေပေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... အကုန် ရှင်းလင်းပြီးသွားပါပြီ..."

"ဒါဆိုလည်း တော်သေးတာပေါ့..."

ဟန်ယွဲ့ စိတ်အေးသွားပြီးနောက် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလေသည်။

"ဘာမှ မဖြစ်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါ အခန်းထဲ ပြန်တော့မယ်... ရှောင်ရှန်း လည်း စောစော အိပ်ဦးနော်..."

သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် စကားဆိုလိုက်၏။

"ယွဲ့လျန်... ငါ ဘယ်လို ခံစားနေရလဲ ဆိုတော့..."

"မင်းရဲ့ ငါ့အပေါ် ထားတဲ့ မိခင်မေတ္တာတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီလားလို့..."

"မိခင်မေတ္တာတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားရမှာလဲ..."

ဟန်ယွဲ့ ကြောင်အမ်းသွားပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသောအခါ သူမ၏ နားရွက်ဖျားလေးများမှာ ချက်ချင်း နီမြန်းသွားပြီး သွေးထွက်လာတော့မည့် အလား ကြည်လင်တောက်ပစွာ နီရဲနေတော့၏။

"မ... မရှိပါဘူး..."

"အဲဒီလို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"နင် တွေးလွန်နေတာပါ..."

"ယွဲ့လျန်... မင်းက စိတ်လှုပ်ရှားလာရင် စကားပြောတဲ့ နေရာမှာ အသံတွေ တုန်နေတတ်တယ်..."

ရွှီရှန်းက သတိပေးလိုက်ပေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး..."

ဟန်ယွဲ့၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အလွန် တည်ကြည်နေလေသည်။

"ဒါဆိုလည်း ငါ ယုံလိုက်ပါ့မယ်..."

တစ်ဖက်လူက ယုန်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ဟန်မေမေ အပေါ် စစ်ကြော မေးမြန်းခြင်းကို ဤနေရာတွင် အဆုံးသတ်လိုက်တော့သည်။

ဟန်မေမေက မိခင်မေတ္တာကို အသုံးပြု၍ မိမိကို အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသော အချိန်ကာလများမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအရာများအတွက် အနည်းငယ်မျှပင် ပြန်လည် တမ်းတနေမည် မဟုတ်ပေ။ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာမည်မှာ အဆင့် သုညတွင် ရှိနေသော လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် သားလေး ရွှီရှန်း ပင် ဖြစ်တော့၏။

ရွှီရှန်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် သူသည် အမြဲတမ်း လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်သည်ကို လုပ်ဆောင်တတ်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ တုံ့ဆိုင်းနေလေ့ မရှိချေ။

ရွှီရှန်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပြာနုရောင် အလင်းတန်း မျက်နှာပြင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

[ဒင်... ပိုင်ရှင် မှ ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ တာဝန်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်]

[ဂရင်း ညီအစ်ကို ပုံပြင်များ... ကလေးပုံပြင် တွေကို ကြားဖူးပါသလား... ဒဏ္ဍာရီတွေ အရဆိုလျှင်]

[ဆုကြေးများ ရရှိပါသည်]

[ဆုကြေးများ ထွက်ပေါ်လာပါပြီ... ပိုင်ရှင် မှ အထူးဝန်ထမ်း တစ်ဦးနှင့် တောခွေး၏ နှာခေါင်း ကျွမ်းကျင်မှု ကို ရရှိသွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်]

မည်သည့် အံ့ဩဖွယ်ရာမှ မရှိခဲ့ချေ။ အမှုမှာ သိပ်မကြီးမားလှသဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှု တစ်ခုနှင့် ဝန်ထမ်း သတင်းအချက်အလက် တစ်ခုသာ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ထိုကျွမ်းကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားနေလေသည်။

[တောခွေး၏ နှာခေါင်း ကျွမ်းကျင်မှု... ဤအရာကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းဖြင့် သင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း၏ အနံ့ကို မှတ်သားနိုင်မည် ဖြစ်သည်... အကယ်၍ ရဲတပ်ဖွဲ့က သင့်ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာပါက သင်သည် အလွယ်တကူ ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်ပြီး... ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဖမ်းဆီးရန် အခက်ခဲဆုံးသော လူသတ်သမား အဖြစ် ရပ်တည်နိုင်ကာ... ပြီးပြည့်စုံသော ရာဇဝတ်မှုများကို ဖန်တီးနိုင်သည့် သခင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်]

'ဒီ ကျွမ်းကျင်မှု က...'

ရွှီရှန်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။

'အင်း... ငါက ရဲခွေး တစ်ကောင် ဖြစ်သွားတာလား...'

ကျန်ဆန်းမြို့ မှုခင်းရဲတပ်ဖွဲ့တွင် ရဲခွေးများ ရှိသော်လည်း ရဲခွေး တစ်ကောင်သာ ရှိလေသည်။ အများအပြား မမွေးမြူနိုင်ကြချေ။ ဤအရာ၏ စားစရိတ်မှာ လူထက်ပင် ပိုမို ကုန်ကျများပြားပြီး အလွန် ဂရုတစိုက် ကျွေးမွေး ပြုစုရသည့်အပြင် လူများကဲ့သို့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း အသုံးခံနိုင်ခြင်း မရှိသလို အလုပ်လုပ်ချိန်မှာလည်း သိပ်မကြာမြင့်သောကြောင့် ပင်။ တူညီသော ကုန်ကျစရိတ်ဖြင့် စာချုပ်ဝန်ထမ်း အချို့ သို့မဟုတ် အရန်ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် များကို ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ အကျိုးမရှိပေဘူးလော ဟုသာ တွေးတောမိကြလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်မှ စတင်၍ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။ ကျန်ဆန်းမြို့တွင် ရဲခွေး တစ်ကောင်ခွဲ ရှိလာပြီ ဖြစ်ပြီး ပိုနေသော ခွေးတစ်ဝက်မှာ ရွှီရှန်း ပင် ဖြစ်တော့၏။

'ဒါပေမဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု က အတော်လေး ကောင်းပါတယ်... ရဲခွေး တွေရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက် က စကားမပြောတတ်တာပဲလေ...'

ရွှီရှန်း က ဤအရာအပေါ် အလွန်အမင်း ကျေနပ် အားရနေကြောင်း ပြသနေလေသည်။

ရဲခွေး၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ အနံ့ခံမိသော အရာများကို ထုတ်ဖော် မပြောဆိုနိုင်ဘဲ ဝုတ်ဝုတ် ဟုသာ ဟောင်နိုင်ခြင်း ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။ သတင်းအချက်အလက် များကို စကားဖြင့် ထုတ်ဖော် ပြောဆိုနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ရဲခွေး ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ အသုံးဝင်လှပေသည်။

[အထူးဝန်ထမ်း... ည ရှစ်နာရီခွဲ အချိန်တွင် ကျန်ဆန်းမြို့ နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် အတွင်းရှိ သရဲအိမ်သို့ အလုပ်လာလျှောက်သော အထူးဝန်ထမ်း တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပါလိမ့်မည်... သင်၏ အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို ရှာဖွေပြီး လူတွေ့စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ကာ လက်ခံနိုင်ရန် ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပါသည်]

'ဒီတစ်ခေါက် က အပန်းဖြေဥယျာဉ် ထဲမှာလား...'

ရွှီရှန်း တစ်ယောက် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။ ဦးလေးကျန်း နှင့် လီရှူ တို့တုန်းက သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှာဖွေခဲ့ရခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပို့ပေးနေခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

'အရင်က ဝေထားတဲ့ အလုပ်ခေါ်စာ တွေကြောင့်များလား...'

ရွှီရှန်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားတော့သည်။

ဝင်ငွေများ တက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သရဲအိမ်၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်သော လည်ပတ်မှု စနစ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အလတ်စား ပြကွင်း နှစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီးနောက် ရွှီရှန်း အနေဖြင့် လူအင်အား မလုံလောက်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပေသည်။ ခွေးလေး မီမီ ကိုပါ ထည့်တွက်မည် ဆိုလျှင်ပင် ဝန်ထမ်း ရှစ်ဦးခွဲသာ ရှိပြီး စီမံခန့်ခွဲသူ သုံးဦး၊ အထူးဝန်ထမ်း သုံးဦးသာ ရှိရာ ဤမျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော သရဲအိမ် ဧရိယာကြီးကို စီမံခန့်ခွဲရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲ ကျပ်တည်းနေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီရှန်း သည် အလုပ်ခေါ်စာ များကို အမြဲမပြတ် လိုက်လံ ဝေငှနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းသည်မှာ ကျောင်းဖွင့်ချိန် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဈေးပေါပြီး အသုံးတည့်ကာ ခံနိုင်ရည်ရှိသော ကျောင်းသားများမှာ ကျောင်းတက်နေကြရပြီး သာမန် အလုပ်သမားများမှာလည်း တည်ငြိမ်မှု ရှိသော စက်ရုံများကိုသာ ပိုမို ရွေးချယ်လိုကြသဖြင့် ယခုအချိန်အထိ လူ မရှာနိုင်သေးခြင်း ပင် ဖြစ်လေသည်။

'ကြည့်ရတာ ဝန်ထမ်း အရေအတွက် ပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းမှ ရတော့မယ်...'

ထိုအကြောင်းကို ပြောရင်းနှင့် ရွှီရှန်း ၏ ခေါင်းထဲတွင် အကြံဉာဏ် တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။