အခန်း ၅၆

အခန်း ၅၆ စီးပွားရေးအစီအစဉ်၊ အမြန်ဖြတ်ကျော်မည့် ကစားသမား

"သရဲအိမ်စီးပွားရေးက အရှိန်အဟုန်မြန်ဆန်တဲ့ ဖျော်ဖြေရေးလုပ်ငန်းတွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုအောက်မှာ ဆက်လုပ်ဖို့ ပိုခက်ခဲလာတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက ဖိအားများတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေရလို့ပဲ..."

"ပြီးတော့ ဖျော်ဖြေရေးနည်းလမ်းတွေကလည်း စုံလင်လွန်းတော့ သရဲအိမ်ဆိုတာ သိပ်ပြီး ထင်ပေါ်မနေတော့ဘူး... တကယ်လို့ နိုင်ငံခြားသား ဈေးကွက်ကို ဦးတည်ပြီး သရဲအိမ်တစ်ခု ဖွင့်လိုက်မယ်ဆိုရင်..."

အနှစ်နှစ်ဆယ် ကြာပြီးနောက်တွင် နိုင်ငံခြား၏ ဖျော်ဖြေရေးစနစ်များက ပြည်တွင်း၏ မြန်ဆန်သော အရှိန်အဟုန်ကို ယေဘုယျအားဖြင့် မမီတော့ပေ။

ထို့အပြင် လူသားတို့သည် ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသော သူစိမ်းယဉ်ကျေးမှုများအပေါ် အမြဲတမ်း စူးစမ်းလိုစိတ် ရှိတတ်ကြပေသည်။

နိုင်ငံခြားသားများထံတွင် သရဲအိမ်တစ်ခု တကယ်သွားဖွင့်ကာ ထိတ်လန့်ခြင်း ဆိုသည့် သဘောတရားကို သူတို့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်ရေးဆွဲပေးနိုင်မည်ဆိုလျှင် ထိုအကြံအစည်က အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ရွှီရှန်း တွေးလေလေ ခံစားလာရလေလေ ဖြစ်သည်။

"အနောက်နိုင်ငံသားတွေရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အကြံအစည်တွေက သရဲအိမ်လို ဖျော်ဖြေရေးမျိုးမှာ သုံးဖို့မရည်ရွယ်ထားဘူးနဲ့တူတယ်... အများစုက လူရွှင်တော်တွေ... လျှပ်စစ်လွှကိုင်ထားတဲ့ အရူးတွေ... ဒါမှမဟုတ် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေတဲ့ မြင်ကွင်းတွေလောက်ပဲ..."

"အလွန်ဆုံးလုပ်နိုင်တာက တစ္ဆေအရိပ်တွေ... မှန်တွေ... နောက်ပြီး အန်နာဘဲလ်လို မျက်စိနောက်စရာ အရုပ်တွေလိုမျိုး အမြင်အာရုံကို ခြောက်လှန့်တဲ့ ပစ္စည်းတွေလောက်ပဲ သုံးကြတာ..."

"ဒါမျိုးက ထိတ်လန့်စရာလို့ ပြောတာထက် အကြမ်းဖက်တာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်မယ်..."

"ဒီလိုကြည့်ရတာ အရှေ့တိုင်းက ထိတ်လန့်မှုတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်..."

"အလားအလာ အတော်လေး ကောင်းမယ့်ပုံပဲ..."

ရွှီရှန်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုကို မြှုပ်နှံလိုက်လေသည်။

"တစ်နေ့နေ့ကျရင် အစ်ကိုကျောက်တို့အဖွဲ့ကို နိုင်ငံခြားသားတစ်ယောက်လောက် လှည့်စားခေါ်လာခိုင်းပြီး ကစားခိုင်းကြည့်ရမယ်..."

"အခြေအနေကို အရင်စမ်းသပ်ကြည့်တာပေါ့..."

"အင်း... ကြီးမားတဲ့ ပြကွင်းတာဝန်က သုံးပုံနှစ်ပုံ ဆိုတော့... တစ်ခုပဲ လိုတော့တယ်... ကြီးမားတဲ့ ပြကွင်းပေါ်လာတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ အစ်ကိုကျောက်နဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားကို အရသာခံခိုင်းရမယ်..."

အစ်ကိုကျောက် ဆိုသည်မှာ သရဲအိမ်ကို လာရောက်ကစားဖူးသူ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူက အင်တာနက်ဖိုရမ်များတွင်လည်း ကျင်လည်ကျက်စားနေတတ်ပြီး လူသစ်များ၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိရန်အတွက် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲခံကာ ကစားခဲ့သည့် ပထမဆုံး လမ်းဖောက်သူ အဆင့်ရှိ ကစားသမားကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါနဲ့... ဟိုဖိုရမ်ကိုလည်း ရှင်းလင်းရဦးမယ်..."

"ဒီဖိုရမ်ရဲ့ အက်ဒမင်က တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ..."

"ဂိမ်းတစ်ခုလိုမျိုး အဆင့်တက်တဲ့ ပုံစံမျိုးက ကုန်ကျစရိတ်လည်း သိပ်မရှိဘဲ တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရနိုင်တဲ့ပုံပဲ..."

"အချိန်ရလို့ ပိုက်ဆံလည်းရှိမယ်... ငါသာ ဖမ်းမခံရဘူးဆိုရင်... သူ့ကို သွားတွေ့ပြီး စကားပြောကြည့်ရမယ်..."

"အင်း... အရင်ဆုံး ဒီအသုံးမကျတဲ့ နာမည်ကို ပြင်ခိုင်းရမယ်..."

ကောင်းမွန်လှသော သရဲအိမ် ဆိုသည့် နာမည်အား ဖိုရမ်အက်ဒမင်က အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ဟု ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်ကို တွေးမိလိုက်တိုင်း ရွှီရှန်းမှာ လက်တယွယွ ဖြစ်လာရလေသည်။

"ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်လာမှတော့..."

"အရင်ဆုံး အိပ်လိုက်ဦးမှပါ..."

နောက်တစ်နေ့ အောက်တိုဘာလ ၅ ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

ရွှီရှန်းမှာ တစ်နေ့ကုန် အလုပ်များနေခဲ့သည်။

သူသည် ကုန်ထမ်းသမား တစ်ဦးအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ကာ ဝါရင့်ဝန်ထမ်းဖြစ်သော ဦးလေးလီနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော အတွင်းခံများကို ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်။

ဝါရင့်ဝန်ထမ်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ဦးလေးကျန်းမှာမူ အတွင်းခံဆိုင်၏ အရောင်းကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် အလုပ်မအားနိုင်ဖြစ်နေပြီး ဟန်ယွဲ့ကမူ အေပရွန်ကို ဝတ်ဆင်ကာ လက်မှတ်ရုံတွင် ထိုင်၍ လက်မှတ်ရောင်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သရဲအိမ်၏ နာမည်က ကြီးထွားလာခဲ့ရာ ဧည့်သည်များ အလွန်များပြားလှသည်။

သေချာပေါက် ထိုနာမည်ကြီးလာမှုက အနည်းငယ်တော့ လွဲချော်နေခဲ့ပေသည်။

"ဒီဆိုင်က အတွင်းခံတွေရဲ့ အရည်အသွေးက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်... တခြားဆိုင်ကဟာတွေ ဝတ်ရင် ဓာတ်မတည့်ခြင်းတွေ ဖြစ်လာတတ်တယ်... တချို့ဆို သူများတွေ ပြန်အမ်းထားတဲ့ဟာကို မလျှော်ဘဲ ဒုတိယအကြိမ် ပြန်ရောင်းရဲကြတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီဆိုင်ကတော့..."

"တကယ်ပဲ... ဘောင်းဘီတွေလည်း လှတယ်... တခြားသူတွေ ဝတ်ထားတာကြည့်ရတာ တော်တော်လေး ခေတ်မီတယ်..."

"ဖိနပ်တွေလည်း မဆိုးပါဘူး..."

"ဒီက အတွင်းခံတွေက ခွန်အားတိုးစေတဲ့ အာနိသင် ပါတယ်လို့တောင် ကြားထားတယ်..."

ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာတွင်ရှိနေသော အမျိုးသား ဖောက်သည်များအားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာလေသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ ဝင်ပြီး အကဲဖြတ်ပေးမှ ရတော့မယ်..."

ရွှီရှန်းတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

"...."

သရဲအိမ်၏ နာမည်ကြီးလာမှုက အင်တာနက်ပေါ်တွင်လည်း ဆွေးနွေးမှုများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ဆိုသည့် နာမည်ကလည်း ပူးတွဲကာ နာမည်ကြီးလာခဲ့လေသည်။

ရွှီရှန်း ကုန်ပစ္စည်းများ သယ်ယူပြီးစီးသွားချိန်တွင် သူ၏ရှေ့မှောက်၌ လူပြတ်လပ်မှုမရှိသော အတွင်းခံဆိုင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သတင်းကောင်းမှာ ငွေကြေးများ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သတင်းဆိုးမှာမူ အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ပိုင်ရှင် ဆိုသည့် အဆင့်အတန်းက ဆေးကြော၍ မရနိုင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ရွှီရှန်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလိုက်မိခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။

အင်တာနက်ဖိုရမ်မှ လူများက ပြကွင်းကို အောင်မြင်စွာ မဖြတ်ကျော်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူ့အား ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်သူ ဟု ဆဲရေးကြမည်ဖြစ်ပြီး ရဲများ တစ်ခေါက်လာပါက ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆုကို ယူဆောင်သွားနိုင်မည်ဟု ပြောဆိုနေကြသည်။

ယခုအခါတွင် ဥပဒေကို ဂရုမစိုက်သူ ဆိုသည့် နာမည်ဆိုးကြီးက သူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်ရာ အတွင်းခံနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကိစ္စမရှိပါဘူး ဟုသာ မှတ်ယူထားလိုက်လေပြီ။

'အင်း... ဟုတ်တယ်... ငါပဲ... မင်းက ဘာဖြစ်ချင်လို့လဲ...'

ညဘက် အပန်းဖြေဥယျာဉ် ပိတ်သိမ်းချိန်အထိ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားလှသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သရဲအိမ် တံခါးပေါက်နားတွင် တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပေါ်လာတတ်သည်။

"ယွဲ့လျန်... မင်းတို့ အလုပ်လုပ်နှင့်ကြဦး... ငါ အပြင်မှာ လူတစ်ယောက် သွားရှာလိုက်ဦးမယ်..."

ရွှီရှန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဟန်ယွဲ့ ပြန်ဖြေသံကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

သူသည် သူ၏ စတုတ္ထမြောက် အထူးဝန်ထမ်းကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယနေ့ အစ်ကိုကျောက်နှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့စဉ်က တစ်ဖက်လူက မနက်ဖြန်တွင် သူ့သရဲအိမ်သို့ လာရောက်ကာ အစွမ်းပြမည့် လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ရာ ရွှီရှန်းက ထိုလူကို အလိုလိုက်ထားမည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ သရဲအိမ်ကို အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ဟူသော နာမည်ဖြင့် သရဖူဆောင်းပေးခဲ့သည့် အသုံးမကျသော အင်တာနက်ဖိုရမ် အက်ဒမင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူက အဓိကပြကွင်းတစ်ခုဖြစ်သော အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းကို ၁၂ ကြိမ်တိုင်တိုင် ကစားခဲ့ပြီးမှသာ အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုပြကွင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ မနက်ဖြန်တွင် လူသစ်များကို ခေါ်ဆောင်လာကာ အစွမ်းပြမည်ဟု ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သူလို သရဲအိမ်ပိုင်ရှင် တစ်ယောက်ကို အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ပိုင်ရှင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သူအား ရွှီရှန်းက အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းတွင် တိတ်တဆိတ် အရသာ ထပ်ဖြည့်ပေးရမည် မဟုတ်ပါလောဟု တွေးလိုက်မိသည်။

အကောင်းဆုံး ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်မှာ စတုတ္ထမြောက် ဝန်ထမ်းပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"လူရော..."

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တစ်ပတ်တိတိ လှည့်ပတ်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။

ရွှီရှန်းက လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်နေပြီဖြစ်သော ချားရဟတ်မြင်းများ ရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှသာ ကြီးမားလှသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုက သေးငယ်သော သစ်သားမြင်းလေးပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ် ပုံပျက်နေသယောင် ရှိသော်လည်း လင်ဟိုင်မြို့ အမှုမှ လူသတ်သမားလောက်တော့ မဆိုးရွားပေ။

မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း မျက်လုံးများကတော့ အတော်လေး ကြည်လင်နေလေသည်။

ခေါင်းထက်ပင် ပိုကြီးမားနေသော လက်များဖြင့် အလုပ်ခေါ်စာ လက်ကမ်းစာစောင် အနည်းငယ်ကို သတိထားကာ ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို ရွှီရှန်း တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ပထမဆုံး စာရွက်မှာပင် သူ၏ အလုပ်ခေါ်စာ ဖြစ်နေလေသည်။

ရုတ်တရက် ရွှီရှန်း နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်မိသည်။

တတိယမြောက် လူတစ်ယောက်၏ အနံ့က သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

ရွှီရှန်းက အသံမထွက်စေဘဲ တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်ကာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လူရိပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံက မှောင်မိုက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူရိပ်က ခေါင်းပြူထွက်လာကာ ဤဘက်သို့ ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေသည့် လှုပ်ရှားမှုများအရ တစ်ဖက်လူက ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အတော်လေး စိုးရိမ်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည်။

'ဒီလူကောင်ကြီးရဲ့ မိဘများလား...'

ရွှီရှန်း အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီး ထိုလူကောင်ကြီး၏ လက်ထဲမှ လက်ကမ်းစာစောင်ကို ကြည့်ကာ အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်ကို အကြမ်းဖျင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားခန်းဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့ကာ မိမိရှေ့မှောက်တွင်ရှိနေသော အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ၁၂၅ ခန့်ရှိပြီး အရပ် နှစ်မီတာကျော်မြင့်သည့် ကလေးကြီး ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်လောက်သာ ရှိသော ရွှီရှန်းက သူ့အား ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထို ကလေးကြီး က လည်ပင်းကို ပုလိုက်ကာ မသိစိတ်အရ ထွက်ပြေးရန် ကြံရွယ်လိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း နှမြောစရာကောင်းလှသည်။

မကောင်းဆိုးဝါး အမျိုးသမီး အတွင်းခံဆိုင် ပိုင်ရှင်က သူ၏ သီးသန့်ဖြစ်သော ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သည့် အစွမ်းကို အသုံးပြုလိုက်လေပြီ။

[ဖော်ရွေသော အပြုံး အဆင့် ၂]

"မင်္ဂလာပါ... အလုပ်တစ်ခုရှာဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာလား..."

နိဒါန်းပျိုးရမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက ဤသို့ဖြစ်ပေသည်။

"အဖွား... သမီး ပုံပြင်နားထောင်ချင်တယ်..."

ညအမှောင်ထုထဲတွင် နုနယ်သော အသံလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ..."

သူမက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ ဖတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက... မင်းသမီးလေး တစ်ပါးရှိသတဲ့... သူမက အလွန်လှပလွန်းလို့ မင်းသားတိုင်းက သူမကို လိုချင်ကြတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့ကျတော့... ဂူထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ ရုပ်ဆိုးဆိုး သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်က နန်းတော်ထဲကို ဝင်လာပြီး မင်းသမီးလေးကို လုယူသွားခဲ့တယ်..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

မနက်ခင်းပိုင်းတွင် ရွှီရှန်း ဆိုင်စတင်ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အော်ဟစ်နေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဟေး... မင်းတို့ကို ငါ ပြောပြမယ်... အိမ်ပြန်ချိန် ဆိုတဲ့ ပြကွင်းကို ငါ အကြိမ် ၅၀ မကစားဖူးရင်တောင် အကြိမ် ၂၀ လောက်တော့ ရှိနေပြီ..."

"ဒီပြကွင်းကို ငါ အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ... သရုပ်ဆောင်တွေ ပေါ်လာမယ့် နေရာတွေကို ငါ မျက်စိမှိတ်ပြီးတောင် သိနိုင်တယ်..."

"မင်းတို့ ငါ့နောက်ကနေ လိုက်ခဲ့ဖို့ပဲ လိုတယ်... အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ဖို့ ငါ အာမခံတယ်..."

"ဘာ... သရဲအိမ်ပိုင်ရှင်က ပြကွင်းကို တစ်ခုခု ပြောင်းလဲထားနိုင်တယ်လို့ စိုးရိမ်နေကြတာလား..."

နံနက် ၉ နာရီခွဲ အချိန်ဖြစ်သည်။

အတွင်းခံဆိုင် ဖိုရမ်၏ အက်ဒမင်ဖြစ်သော ကျန်းချန်က ပိုင်ရှင်က ဇာတ်လမ်းကို ပြောင်းလဲလိုက်လျှင် ဘယ်လိုလုပ်မည်နည်း ဟု သူ့အား မေးခွန်းထုတ်လာသော လူသစ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

မိမိအိမ်ထက်ပင် ပိုမိုရင်းနှီးကျွမ်းကျင်လာစေရန် ဆယ်ကြိမ်ထက်မက အချိန်ကုန်ခံကာ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသည့် သူ၏ အတိတ်မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်တွေးတောလိုက်သည်။

ကျန်းချန်က ရင်ဘတ်ကိုပုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ယုံကြည်မှုရှိသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာကာ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဇာတ်လမ်း ပြောင်းမယ် ဟုတ်လား..."

"သူက ဘယ်လောက်အထိ ပြောင်းလဲနိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

"စိတ်ချပါ... ငါ ဒီနေရာမှာပဲ အာမခံရဲတယ်... ဒီပြကွင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါပြောနိုင်တာက နှစ်လုံးတည်းပဲ... အဲဒါကတော့ အပိုင်ဆုပ်ကိုင် ထားတယ်ဆိုတာပဲ..."

"ကစားချိန် နာရီဝက် ဟုတ်လား..."

"ဒီလောက်အချိန် အကြာကြီးတောင် မလိုပါဘူး... ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ ဆိုတာ သိအောင် လုပ်ပြမယ်..."

"အမြန်ဖြတ်ကျော်မည့် ကစားသမား ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာကိုပေါ့…”