အခန်း ၅၇

အခန်း ၅၇ ဤအရာကလည်း မင်း၏ မျှော်လင့်ထားမှုများထဲတွင် ပါဝင်နေသလား

ကျန်းချန်က အလွန်ပင် ယုံကြည်မှု ရှိနေလေသည်။

သေချာပေါက် သူ၏ ယုံကြည်မှုတွင် အကြောင်းရင်း ရှိနေပေသည်။

မည်သူမဆို သရဲအိမ်တစ်ခုတည်းရှိ ပြကွင်းတစ်ခုတည်းကို အကြိမ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် ကစားပြီးသွားပါက ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင် ကျန်းချန်မှာ အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်း ရှိ ခွေးကောင်မှလွဲ၍ ကျန်သည့် ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်ကွင်းများအားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရွှေယောက်ျားလေးနှင့် ကျောက်စိမ်းမိန်းကလေး စက္ကူရုပ်များကို ပုံပမာပြရမည်ဆိုလျှင် ထိုအရာက အလွန်ပင် သိသာလှပေသည်။

သူသည် လီရှူ ကြောင့် ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြောက်လန့်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့ပြီး လီရွှေ ကြောင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြောက်လန့်ကာ သတိလစ်သွားခဲ့ဖူးပေသည်။

ထို့နောက်တွင် သတိလစ်သွားခြင်းမှ မျက်နှာဖြူရော်သွားခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ မျက်နှာဖြူရော်သွားခြင်းမှတဆင့် အမူအရာမဲ့သွားသည့် အခြေအနေအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေပြီ။

အဓိကအားဖြင့် အနှိပ်စက်ခံရခြင်းကို နှစ်သက်သည့် ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ဖြစ်သွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီပြကွင်းထဲမှာ စက္ကူရုပ် ဘယ်နှစ်ရုပ်ရှိတယ်ဆိုတာကို ငါ အကုန်လုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိတယ်..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ငါကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ပြီး အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ပြမယ်..."

သူ၏ အဖော်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချန်က အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကာ အာမခံသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း ဖြတ်ကျော်မယ်... ဆယ်မိနစ်ပဲ..."

"ငါ ရဲရဲကြီး အာမခံရဲတယ်... အလွန်ဆုံး ဆယ်မိနစ်ပဲ... ငါတို့တွေ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာနိုင်ရမယ်..."

စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွားပေါ်ပေါက်နေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်နေသေးသည့် လူအချို့မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်အေးသွားကြလေသည်။

သူတို့တစ်စုက ဆူဆူညံညံဖြင့် သရဲအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့သည် သရဲအိမ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သူဌေး... လက်မှတ် ခြောက်စောင်ပေးပါ..."

ကျန်းချန်က စကားပြောလိုက်လေသည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏ အင်တာနက်ဖိုရမ် ဂိမ်းတွင် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထိုအရာမှာ ဝါရင့်များက လူသစ်များကို ဦးဆောင်ခေါ်ယူပေးရခြင်း ဖြစ်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ဝါရင့်ဧည့်သည်များက ငွေကုန်ကြေးကျခံရန် မလိုဘဲ လူသစ်များက တစ်ဖက်လူ၏ လက်မှတ်ဖိုးကို အချိုးကျ မျှဝေပေးရသည့်အပြင် အဖော်လုပ်ပေးသည့် အခကြေးငွေကိုပါ အပိုဆောင်း ပေးချေရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ကိုယ်စားကစားပေးခြင်းမျိုးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရွှီရှန်း က ထိုအချိန်တွင် ဤဖိုရမ်အက်ဒမင်က တကယ့် ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း တွေးတောမိလိုက်ပေသည်။

ဖိုရမ်အက်ဒမင် ကျန်းချန်က လူသစ်များကို သူကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ခေါ်ယူပေးခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်ထားသည့် ပို့စ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ တစ်ဖက်လူကို သူက အထင်ကြီးလွန်းသွားခဲ့ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

"လက်မှတ် ခြောက်စောင် ဟုတ်လား..."

ဤအချိန်တွင် သရဲအိမ်၏ လက်မှတ်ရောင်းချရာ နေရာ၌ ဟန်ယွဲ့ ၏နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်နေသော ရွှီရှန်း က ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူကို မျက်လုံးမှေးကာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ခြောက်စောင်... တကယ်လို့ တခြားဧည့်သည်တွေ ရှိသေးရင်လည်း ငါတို့နဲ့ ရှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ လာပေါင်းလို့ ရတယ်..."

ကျန်းချန်က ပါးစပ်ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အား အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော်မျှ နှိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း ပထမဆုံး အချစ်ဦးကဲ့သို့ သူက ဆက်လက် သဘောကျနေဆဲဖြစ်သော လက်မှတ်များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မင်း သေချာလို့လား..."

ရွှီရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး ဘေးဘက်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်ပေသည်။

"သေချာတယ်..."

ကျန်းချန်က ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငွေများကို သိမ်းဆည်းကာ လက်ထဲရှိ လက်မှတ်များကို ကမ်းပေးလိုက်ပေသည်။

သာမန် ဧည့်သည်နှစ်ဦးပါ ထပ်ပေါင်းလိုက်သည့်အတွက် ရှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့ ပြည့်သွားခဲ့လေပြီ။

"အရင်ဆုံး ကြေညာချင်တာက နှလုံးနဲ့ သွေးကြောဆိုင်ရာ ရောဂါရှိသူတွေ အသက် ၁၆ နှစ်အောက် ဖောက်သည်တွေကို သရဲအိမ်က လက်မခံပါဘူး... တကယ်လို့ ပါလာခဲ့ရင်လည်း လုံခြုံရေးကို အခြေခံပြီး လက်မှတ်ရုံကို လာရောက် ငွေပြန်အမ်းနိုင်ပါတယ်..."

"လက်ရှိမှာ အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းထဲမှာ ကစားနေတဲ့ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရှိနေတယ်... မင်းတို့အနေနဲ့ ကိစ္စမရှိဘူးဆိုရင် အရင်ဆုံး..."

ရွှီရှန်းက တစ်စုံတစ်ရာကို ဆက်လက်ပြောဆိုရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော တံခါးခန်းဆီးက ပွင့်ဟသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လူရိပ်အချို့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။

သရဲအိမ်မှ ဝန်ထမ်းများက ထမ်းစင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ထိုထမ်းစင်ပေါ်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေကာ နှုတ်ခမ်းများ ဖြူရော်ပြီး သွေးရောင်မရှိတော့သည့် လူအချို့ လဲလျောင်းနေကြလေသည်။

သို့မဟုတ်လည်း တိုက်ရိုက်ပင် သတိလစ်နေကြခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

"ဘေးခန်းက ဆေးကုသရေးအခန်းကို ပို့လိုက်ပါ..."

ရွှီရှန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားပြောလိုက်လေသည်။

ယခုအခါတွင် သူက တကယ့် ပြီးပြည့်စုံသည့် တစ်နေရာတည်းတွင် အလုံးစုံ ဝန်ဆောင်မှုပေးသော အစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် နီးစပ်နေပြီဖြစ်ကာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သတိလစ်သူများ ပိုမိုများပြားလာသည့်အတွက် နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် ဘက်မှပင် မခံနိုင်တော့ဘဲ ညတွင်းချင်း သရဲအိမ်ဘေး၌ ယာယီ ဆေးကုသရေးအခန်း တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့ရလေသည်။

ဆေးခန်းအသေးလေးမှာမူ တည်ဆောက်နေဆဲပင် ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်း လက်မှတ်ဝယ်ခြင်း၊ အတွေ့အကြုံခံစားခြင်း၊ သတိလစ်ခြင်း၊ ဆေးကုသခံယူခြင်း၊ အဝတ်အစားဝယ်ယူခြင်း၊ အဝတ်လျှော်ဆိုင်နှင့် ဟန်နီဘယ်လ် ဦးလေး၏ စားသောက်ဆိုင် ကဲ့သို့သော တစ်နေရာတည်းတွင် အလုံးစုံရရှိမည့် ဝန်ဆောင်မှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာတော့မည်ဟု သူက ခန့်မှန်းထားလိုက်လေသည်။

"သူဌေး... ငါတို့အလှည့် ရောက်ပြီမလား..."

ကျန်းချန်က အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကာ မတ်တတ်ရပ်၍ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။

"သွားကစားလို့ ရပါပြီ..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူက ဦးဆောင်ကာ လူစုကို အဝင်ပေါက်မှတဆင့် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်လေသည်။

လူ ၈ ယောက်က ခေါင်းမော့ရင်ကော့ကာ ဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

ရွှီရှန်းက ပိတ်သွားသော တံခါးခန်းဆီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်ရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်လေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အသားအရေက ကြမ်းတမ်းနေကာ လက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် အသားမာများ ပြည့်နှက်နေပြီး အရပ် ၁.၆ မီတာခန့်ရှိကာ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်မှာမူ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလှပေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နေ့ရောညပါ ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်နေရသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ရှောင်အန်က အတော်လေး လိမ္မာပါတယ်..."

ရွှီရှန်းက ပြုံးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."

အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်ကာ တံခါးခန်းဆီးမှတဆင့် အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရန်နှင့် ပြကွင်း၏ အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ရန် အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေလေသည်။

ယခင် အထူးဝန်ထမ်း နှစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ယခုအကြိမ် ဝန်ထမ်းမှာ အနည်းငယ် ကွာခြားနေပြီး ထိုကွာခြားချက်မှာ သူ့တွင် မိခင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအကြိမ် ဝန်ထမ်း၏ အမည်မှာ ဆွန်းအန် ဖြစ်ပြီး အရပ် ၂.၃ မီတာနှင့် အလေးချိန် ကီလိုဂရမ် ၁၃၅ ခန့် ရှိကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အသင့်အတင့် ပုံပျက်နေပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံမှာ မကောင်းဆိုးဝါး တစ်ကောင်နှင့် အနည်းငယ် တူညီနေလေသည်။

ဆွန်းအန် မွေးဖွားလာချိန်တွင် ပုံပျက်နေမှု အချို့ရှိသော်လည်း ဉာဏ်ရည်ပိုင်းတွင်မူ မည်သည့် ပြဿနာမျှ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော်လည်း ကြိုးသည် အမြဲတမ်း ပါးလွှာသော နေရာမှသာ ပြတ်တောက်တတ်သည် ဆိုသော စကားအတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ အသက် ၈ နှစ်အရွယ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ အိပ်ပျော်နေစဉ် ကိုယ်အပူချိန် ၄၂ ဒီဂရီအထိ အဖျားတက်ခဲ့ရာ တစ်ညတည်းနှင့်ပင် ဦးနှောက်ကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

ယခုအခါ အသက် ၂၁ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူ၏ တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းမှာ အသက် ၁၁ နှစ် အရွယ် ကလေးငယ် တစ်ဦးနှင့်သာ တူညီနေလေသည်။

ထိုကွဲပြားနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ တစ်ဖက်လူကို ကာလရှည်ကြာ သိမ်ငယ်စိတ်ဖြင့် ရှင်သန်နေထိုင်စေခဲ့ပြီး မိခင်ဖြစ်သူကလည်း ဆွန်းအန်အား ကျောင်းတက်ရန် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ အိမ်တွင်သာ ဆက်လက် ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း...

"ငါက အမြဲတမ်း လုပ်ကျွေးနေဖို့ဆိုတာကလည်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ... သူ့အဖေက စောစောစီးစီး ဆုံးသွားခဲ့တာ... သူ မွေးပြီးခါစမှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့တယ်..."

"လျော်ကြေးငွေတွေကို ရှောင်အန်ရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်အတွက် သုံးလိုက်ရတယ်... ငါလည်း နေရဖို့ အချိန်သိပ်မကျန်တော့တာကို တွေ့နေရတယ်... ငါ သေသွားရင် သူ့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ မရှိတော့ဘူး..."

ဆွန်းအန်၏ မိခင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောဆိုလာလေသည်။

သူမမှာ ယခုအခါ အသက် ၄၃ နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အလွန်ဆုံး နောက်ထပ် အနှစ်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ဆက်လက် ပြုစုစောင့်ရှောက်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ ထိုအချိန်တွင် သူမကိုယ်တိုင် အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ ဖြစ်သလို မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပါကလည်း သူမ၏ အသက်ရှင်သန်မှုမှာ အဆုံးသတ်သွားမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဆွန်းအန်မှာ အသက် လေးဆယ်ကျော် အရွယ်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးများ၏ အကူအညီမပါဘဲ ဆက်လက် အသက်ရှင်သန်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။

"စိတ်ချပါ... ဒီကလေးကို ငါ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ကတည်းက သူ့မှာ ဒီဘက်မှာ ပါရမီရှိတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်တယ်..."

ရွှီရှန်းက ပြုံးကာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

သူ့ထံတွင် ပါရမီ အပြည့်အဝ ရှိနေသည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

လင်ဟိုင်မြို့ဘက်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြားက လူသတ်သမားကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

ဤအရာက အားပျော့သွားသော ဗားရှင်းတစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်ပင် ရွှီရှန်း၏ မိတ်ကပ်လိမ်းခြယ်မှု နည်းပညာအောက်တွင် ထိုရုပ်သွင်က ဂရင်း ညီနောင်ပုံပြင်များထဲမှ လူသတ်သမား၏ အသွင်အပြင်ထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေခဲ့လေသည်။

သာမန်လူများက တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထွက်ပြေးနိုင်သေးလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီဟု သတ်မှတ်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုမျှသာမက သူက ဤအရာအတွက် ဇာတ်လမ်းကိုလည်း အနည်းငယ် ပြောင်းလဲထားခဲ့လေသည်။

တခြားတစ်နည်းဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် ယခင်က လမ်းညွှန်ချက်များ အားလုံးမှာ ယခုအချိန်တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"ဖိုရမ်မှာ ငါ ရေးထားတဲ့ လမ်းညွှန်ချက်ကို မင်းတို့အားလုံး ဖတ်ဖူးကြမယ်လို့ ထင်တယ်..."

"စိတ်ချပါ... ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်မယ်ဆိုရင် ငါတို့တွေ အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်မှာ သေချာတယ်..."

"ဒီတစ်ခေါက် လာတဲ့လူတွေ အကုန်လုံးက အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ဖို့အတွက် လာကြတာဆိုတော့ ငါတို့တွေ အမြန်ဆုံး စံချိန်ကိုတောင် ချိုးဖျက်နိုင်လောက်တယ်..."

လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအတွင်း၌ ကျန်းချန်က ဘေးဘက်ရှိ လူ ၇ ဦးကို စကားပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို... လမ်းညွှန်ချက်က တကယ်ပဲ အသုံးဝင်ရဲ့လား..."

"ဖိုရမ်မှာ ပြောထားတာတွေကို ငါ တွေ့ခဲ့တယ်... ဒီသရဲအိမ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မသန့်ရှင်းတဲ့ အရာတစ်ချို့ ရှိနေတဲ့ပုံပဲ..."

"တချို့လူတွေဆို ကစားပြီးသွားတာနဲ့ အကြီးအကျယ် နေမကောင်းဖြစ်သွားကြတယ်တဲ့..."

လက်မှတ်မဝယ်မီက လူတိုင်းမှာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့ကြပေသည်။

လက်မှတ်ဝယ်ပြီးနောက်တွင်မူ အချို့လူများမှာ အနည်းငယ် ကြောက်လန့်လာကြလေသည်။

ဥပမာအားဖြင့် လူတစ်ချို့က ချစ်ရေးမဆိုမီတွင် မည်သည့်နေ့၌ ချစ်ရေးဆိုမည်ဟု ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ကျိန်တွယ်ပြောဆိုတတ်ကြသော်လည်း ထိုနေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် နောက်ဆုတ်လိုသည့် အတွေးများ ပေါ်ပေါက်လာတတ်သည်နှင့် တူညီနေလေသည်။

"နာရေးကူညီမှု အသုံးအဆောင်ဆိုင် ဖွင့်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်... သူက အထဲကို ဝင်သွားပြီး အဲဒီ စက္ကူရုပ် နှစ်ရုပ်ကို တွေ့တော့ ဒါက လူတွေမှာ ရှိနိုင်တဲ့ အသွင်အပြင်မျိုး လုံးဝ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောသွားတယ်... ဒီသရဲအိမ်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်တဲ့..."

"အဲဒီလူက နာရေးကူညီမှု အသုံးအဆောင်ဆိုင်က စက္ကူရုပ် ဓာတ်ပုံတချို့ရယ်... သရဲအိမ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနိုင်တဲ့ စက္ကူရုပ် နှစ်ရုပ်ရဲ့ နှိုင်းယှဉ်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေကိုပါ တင်ထားသေးတယ်... ငါ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ လုံးဝကို အတူတူပဲ..."

လူအချို့က တစ်ယောက်တစ်ခွန်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြလေသည်။

ရောနှောဝင်ရောက်လာသော ဧည့်သည်နှစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် ရင်ထိတ်သွားကြပေသည်။

ကျန်းချန်ကမူ ဘေးဘက်တွင် အထင်အမြင်သေးသော အမူအရာတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်လေသည်။

"လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ရုံနဲ့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ..."

"စိတ်ချပါ... ဘာပဲပေါ်လာပေါ်လာ အားလုံးက ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ ဖြစ်နေမှာပါ..."

ထိုစကားကို ပြောဆိုပြီးသွားချိန်တွင် နောက်တစ်ခဏ၌ သူတို့၏ရှေ့တွင်ရှိသော တံခါးက ပွင့်ဟသွားခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းမှာမူ အလွန်တရာ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရိုးရာ ခြံဝင်းအိမ်အတွင်းရှိ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပြန့်ကျဲနေသော စက္ကူရုပ်များ ရှိနေပြီး ထိုစက္ကူရုပ်များမှာ အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို အားလုံး ဆုတ်ဖြဲခံထားရကာ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများမှာ ထောင့်ပေါင်းစုံသို့ ထိုးသိပ်ခံထားရလေသည်။

လူ ၈ ယောက်က ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ကြပေသည်။

သူတို့က ထောင့်တစ်နေရာရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေကာ သူတို့အား စိုက်ကြည့်နေသယောင် ရှိနေသော လူခေါင်းကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေကြလေသည်။

အသံက "ဂလု" ဟု ထွက်ပေါ်လာကာ လူတစ်ယောက်က တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက ကြောင်အမ်းသွားခဲ့လေသည်။

"အက်ဒမင်... ဒီပြကွင်းက နည်းနည်းများ မှားယွင်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ဒါကရော မင်း မျှော်လင့်ထားတဲ့အထဲမှာ ပါနေသေးတာ သေချာရဲ့လား..."

ကျန်းချန်... "...."

ကျန်းချန်မှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

ကျန်းချန်က သူ၏ရှေ့တွင် ယခင်က သူ ကစားခဲ့ဖူးသော ပြကွင်းနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူက နက်ရှိုင်းသော စဉ်းစားခန်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။