အခန်း ၆၀

အခန်း ၆၀ ဒါကို အမြန်ဖြတ်ကျော်တာလို့ ခေါ်သလား တိတ်ဆိတ်သွားသော လီရှန်း

"ကိုးမိနစ်နဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်စက္ကန့်..."

"ဒီထက်ပိုပြီး ကြာကြာတောင့်ခံနိုင်တဲ့ ကစားသမားတွေ ရှိသေးလား..."

"အိမ်ပြန်ချိန် ပြကွင်းကို အသစ်ပြင်ဆင်ထားတယ်... ပထမဆုံး အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့ အဖွဲ့ထဲက အကျိုးပြုမှု အများဆုံးသူကို ငွေသား ယွမ်တစ်ရာ ဆုချီးမြှင့်မယ်..."

"စိန်ခေါ်ချင်တဲ့သူတွေ ရှိသေးလား..."

လျိုကျိုးပြည်နယ် ကျန်ဆန်းမြို့ရှိ နေရောင်ခြည် အပန်းဖြေဥယျာဉ် သရဲအိမ်ရှေ့တွင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရင်ထဲမှ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ထွက်ပေါ်လာသော အပြုံးတစ်ခုက အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပြီး ရှေ့တွင်ရှိသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းသည့်ဟန်ဖြင့် စကားဆိုလိုက်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧည့်သည်များက ဘေးဘက်တွင် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူရော်နေသူများနှင့် တိုက်ရိုက် သတိလစ်မူးမေ့နေသူများကို ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေသည့် အမူအရာများ ထွက်ပေါ်လာကြပေသည်။

ဤခေတ်ကာလ၏ ကုန်ဈေးနှုန်းများမှာ အတော်လေး နိမ့်ပါးလှပေသည်။ နောင်လာမည့် ကာလများတွင် သာမန် ထမင်းတစ်နပ်လျှင် ယွမ်နှစ်ဆယ် သုံးဆယ်ခန့် ရှိနိုင်သော်လည်း ယခုခေတ်တွင်မူ အသားဟင်းနှစ်ပွဲနှင့် သက်သတ်လွတ်ဟင်းတစ်ပွဲ ပါဝင်သော ထမင်းဘူး တစ်ဘူးလျှင်ပင် ယွမ်အနည်းငယ်သာ ကျသင့်လေသည်။

သို့သော်လည်း ယွမ်ဆယ်တန် လက်မှတ်မှာမူ အနည်းငယ် ဈေးကြီးနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဆုကြေးငွေက ယွမ်တစ်ရာ ဖြစ်နေပေသည်။

လူအများစုမှာ မိမိကိုယ်ကို သိမြင်နိုင်စွမ်း အလွန်နည်းပါးသော သတ္တဝါများ ဖြစ်ကြပြီး အချို့သော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ငါသာဆိုရင်လည်း လုပ်နိုင်တယ် ဆိုသည့် အကြောင်းပြချက်မရှိသော ယုံကြည်မှုမျိုး ပေါ်ပေါက်လာတတ်ကြလေသည်။

ထို့အပြင် ဤဆုကြေးငွေ ယွမ်တစ်ရာ၏ သွေးဆောင်မှုလည်း ပါဝင်နေပေသည်။ အချို့သော အလုပ်သမားများ၏ လစာမှာ ယွမ်ခြောက်ရာ ခုနစ်ရာခန့်သာ ရှိပြီး အဆင်မပြေသူများဆိုလျှင် တစ်လလျှင် ယွမ်ငါးရာဝန်းကျင်ခန့်သာ ရရှိကြလေသည်။

ဤအရာကို နာရီဝက်ခန့် ကစားပြီး အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါက ယွမ်တစ်ရာ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ တွေးတောပြီးနောက်တွင် တံခါးပေါက်၌ စုရုံးနေကြသော ဧည့်သည်အချို့က သွားကိုကြိတ်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကြပြီး ရှေ့သို့ တိုးသွားရင်း လက်ထဲမှ ငွေသားများကို ကိုင်ဆောင်လာကြလေသည်။

"ငါ့ကို လက်မှတ်တစ်စောင် ပေးပါ..."

"ငါလည်း တစ်စောင်ယူမယ်... အထဲမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေသလား ဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်သေးဘူး..."

"ငါလည်း အတူတူပဲ..."

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် ရှစ်ယောက်တစ်ဖွဲ့က တံခါးခန်းဆီးကို ဖြတ်သန်း၍ ဝင်ရောက်သွားကြပေသည်။

ဘေးဘက်ရှိ ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကာ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသော လူအုပ်က ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်၌ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့ အလွန်အမင်း သနားစရာ ကောင်းနေသော်လည်း မိမိတို့ကဲ့သို့ အဖြစ်ဆိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည့်သူများ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေလျှင်ပင် အတင်းအကျပ် အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

"မသာကောင်... မင်းက အမြန်ဖြတ်ကျော်မယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လူခြောက်ယောက်အဖွဲ့ထဲမှ လူတစ်ဦးက ကျန်းချန်ကို ရုတ်တရက် သွားကြိတ်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်ရှိနေသော လေးဦးကလည်း ကျန်းချန်ဆီသို့ တပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... မင်းက ဖိုရမ်ပို့စ်ထဲမှာ အမြန်ဖြတ်ကျော်ဖို့ အာမခံတယ်လို့ ပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကစားဖူးတယ် ဟုတ်လား... မင်း အိပ်မက်ထဲမှာ အကြိမ်နှစ်ဆယ်ကျော် ကစားဖူးတာ နေမှာပေါ့..."

"ငါတို့တော့ မင်းကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရပြီ..."

လူငါးယောက်က သူ့အား အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေကြပြီး ယခုချက်ချင်းပင် သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ချင်နေသည့် အမူအရာများကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းချန်က မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ်မျှ မပြောင်းလဲဘဲ တစ်ချက်မျှ အကဲခတ်လိုက်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားဆိုလိုက်ပေသည်။

"မြန်လား မမြန်ဘူးလား ဆိုတာကိုပဲ ပြော..."

"ကိုးမိနစ်နဲ့ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်စက္ကန့်... ဒီလိုအမြန်နှုန်းကို ဖိုရမ်ထဲက ဘယ်သူ ချိုးဖျက်နိုင်မလဲ ပြောစမ်း..."

"သေချင်းဆိုး... ကိုးမိနစ်နဲ့ လန့်ပြီး သတိလစ်သွားတာကိုများ အမြန်ဖြတ်ကျော်တယ်လို့ ခေါ်သေးတာလား..."

လူတစ်ဦးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသံထွက်၍ပင် ရယ်လိုက်မိလေသည်။

"ငါတို့ ဘယ်ကနေ ထွက်လာခဲ့တာလဲ..."

"ဧည့်သည် ထွက်ပေါက်ကနေပေါ့..."

"မြန်လား မမြန်ဘူးလား..."

"မြန်တယ်..."

"အဲဒါဆို ရပြီ မဟုတ်ဘူးလား..."

ကျန်းချန်က ရင်ကော့လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်က အားနည်းနေသော်လည်း ပါးစပ်ကတော့ အလွန်အမင်း မာကျောနေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

"ငါတို့တွေ ထွက်ပေါက်ကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်... အမြန်နှုန်းကလည်း မြန်တယ်... ဒါကို ငါက အမြန်ဖြတ်ကျော်တယ်လို့ ပြောတာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ..."

"မင်း..."

"ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ... အမြန်ဖြတ်ကျော်တဲ့ ကစားသမား... ဒီလိုမျိုး အမြန်ဖြတ်ကျော်တာကို ပြောတာပေါ့... မင်း ခဏနေရင် ငါနဲ့အတူ အိမ်လိုက်ခဲ့... ငါ မီးဖိုချောင်ထဲကနေ မင်းအတွက် ပင်ပန်းကြေး နည်းနည်း သွားယူပေးမယ်..."

လူအချို့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသံထွက်၍ပင် ရယ်လိုက်မိကြပြီး ဤမျှ မျက်နှာပြောင်တိုက်လွန်းသူကို ဤဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ထမ်းစင်ဖြင့် အပြင်သို့ သယ်ထုတ်ခံရခြင်းကိုပင် အမြန်ဖြတ်ကျော်သည် ဟု သတ်မှတ်သေးသည် မဟုတ်ပါလောဟု တွေးမိကြလေသည်။

ကျန်းချန်က လူသစ်အချို့ကို အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် နောက်ဘက်အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။ ထို့နောက် အလွန် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့်ပင် အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည် ဘောင်းဘီတစ်ထည်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။

သူက ရေချိုးခန်းနှင့် အဝတ်လဲခန်းဆီသို့ ချောမွေ့စွာ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်ပေသည်။

ထို့နောက် ဘေးဘက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ လျှောက်သွားကာ ထမင်းနှင့် ဟင်းများကို အေးအေးဆေးဆေး စားသောက်ရင်း သရဲအိမ်ထဲမှ ထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ထုတ်ခံရသော ဧည့်သည်များ၏ မြင်ကွင်းကို အရသာခံ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ကျန်းချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပေသည်။ ဤအရာက အမြန်ဖြတ်ကျော်မည့် ကစားသမား တစ်ဦးတည်းအတွက်သာ သီးသန့်ရှိသော ကျွမ်းကျင်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ညနေ ၇ နာရီခွဲ အချိန်တွင် သရဲအိမ်က တံခါးစတင် ပိတ်သိမ်းလိုက်လေသည်။

ရွှီရှန်းက စောင့်ကြည့်ခန်းအတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်ကာ အမျိုးသမီးနှင့်အတူ စောင့်ကြည့်ကင်မရာထဲမှ မြင်ကွင်းများကို ကြည့်ရှုနေပေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဆွန်းအန်က ဒီအလုပ်နဲ့ တကယ်ကို သင့်တော်တဲ့ပုံပဲ... သူ့မှာ ပါရမီ အတော်လေး ရှိတယ်..."

ယနေ့သည် ဆွန်းအန်၏ ပထမဆုံး အလုပ်စတင်သည့် နေ့ရက်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီရှန်းက သူ့အတွက် မည်သည့် ဇာတ်လမ်းကိုမျှ စီစဉ်ပေးမထားဘဲ နေရာအချို့တွင်သာ နေခိုင်းထားပြီး လူကိုမြင်သည်နှင့် ဟန်နီဘယ်လ် ဦးလေးထံမှ ငှားရမ်းလာသော လူခေါင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဧည့်သည်များဆီသို့ လျှောက်သွားရန်သာ ညွှန်ကြားထားပေသည်။

ဧည့်သည်များနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ထိတွေ့စရာ မလိုသလို မည်သည့် ဇာတ်လမ်းကိုမျှ သရုပ်ဆောင်စရာလည်း မလိုချေ။ မီမီကဲ့သို့ပင် နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေရန်သာ လိုအပ်လေသည်။

တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင် ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့ပေသည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မည်သို့ ပြောရမည်နည်း။ ဤသို့ဆိုရပေမည်။ အတွင်းခံအင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီများ၏ အရောင်းပမာဏက ရာခိုင်နှုန်း အနည်းငယ်အထိ တက်လာခဲ့လေသည်။

"ကျွန်တော့်ဘက်က လတ်တလော သတ်မှတ်ထားတာကတော့ လစာက တစ်လကို ယွမ်ကိုးရာ... မနက် ၉ နာရီကနေ ည ၇ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရမယ်... ကြားထဲမှာ နားချိန် သုံးနာရီ ရှိမယ်... ထမင်းသုံးနပ် ကျွေးမယ်... တစ်ပတ်ကို တစ်ရက် ပိတ်ရက်ပေးမယ်..."

"ဝန်ထမ်း အဆောင်မှာ နေလို့လည်း ရသလို အိမ်ပြန်အိပ်လို့လည်း ရတယ်... အန်တီ ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ရွှီရှန်းက စကားဆိုလိုက်လေသည်။

တစ်လလျှင် လစာ ယွမ်ကိုးရာ ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် မြင့်မားလှပြီး ခွန်အားများကို အသုံးချကာ ချွေးနှဲစာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြရသော အလုပ်သမားများ သို့မဟုတ် တောင်သူလယ်သမားများ အများအပြားထက်ပင် သာလွန်နေသည့်အပြင် ထမင်းသုံးနပ်ကိုပါ ထောက်ပံ့ပေးထားသေးသည် ဖြစ်ပေသည်။

ကျေးလက်ဒေသရှိ ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်ငယ်များတွင် မနက် ၅ နာရီ ၆ နာရီခန့်ကတည်းက ထွက်သွားရပြီး ည ၇ နာရီ ၈ နာရီခန့်မှ ပြန်လာရကာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် နားချိန် တစ်နာရီသာ ရရှိပြီး ကျန်ရှိနေသော အချိန်များအားလုံးတွင် အုတ်သယ်ခြင်းနှင့် အလုပ်လုပ်ခြင်းများကိုသာ ပြုလုပ်ရသော်လည်း လစာမှာ ယွမ်ခုနစ်ရာ ရှစ်ရာခန့်သာ ရရှိပြီး ထိုထက်ပင် နည်းပါးနိုင်သေးကြောင်း သိထားရမည် ဖြစ်လေသည်။

ပိတ်ရက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ဆိုရလျှင် ပိတ်ရက် ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု မေးခွန်းထုတ်စရာပင်။ တစ်လလျှင် ရက်သုံးဆယ် ရှိရာ ရက်တိုင်း အလုပ်ဆင်းရပြီး ခွင့်မတိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး နေ့စဉ်ရက်ဆက် လုပ်ကိုင်နေကြရခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက ရွှီရှန်းမှာ စေတနာ အပြည့်ဝဆုံး သူဌေးတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

"သဘောတူပါတယ်... အရမ်းကို သဘောတူပါတယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူဌေး..."

ဆွန်းအန်၏ မိခင်မှာ စောင့်ကြည့်ခန်းအတွင်း၌ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ဤအရာက ဦးနှောက် ထိခိုက်သွားခဲ့သည့် ဆယ်နှစ်ကျော် ကာလအတွင်း သူမ၏ ကလေးအား အလုပ်ပေးရန် ဆန္ဒရှိသည့်အပြင် ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိသော တစ်ဦးတည်းသော သူဌေးပင် ဖြစ်လေသည်။

မနက် ၉ နာရီမှ ည ၇ နာရီအထိ ဆိုသည့် အချိန်ဇယားက လူသားမဆန်လွန်းရာ ကျရောက်နေသလား ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမ သိထားသည်မှာ ဤခံစားခွင့်နှင့် လစာက သူမ အလုပ်လုပ်နေသော စက်ရုံထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေသည် ဆိုသောအချက်သာ ဖြစ်ချေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရမည်ဆိုလျှင် ခံစားခွင့်နှင့် အကျိုးခံစားခွင့်များ အလုံအလောက် ပေးထားပါက အချိန်ပို ဆင်းရသည်ဖြစ်စေ မဆင်းရသည်ဖြစ်စေ မနက် ၉ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ လုပ်ရသည်ဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ပြဿနာ အသေးအမွှားများသာ ဖြစ်ပေသည်။ နောင်လာမည့် ကာလများတွင်ပင် မနက် ၉ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရခြင်းကို ငြီးငွေ့လာကြခြင်းမှာ အများအားဖြင့် ပေးဆပ်မှုနှင့် ရရှိမှု အချိုးအစား မညီမျှသောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။ အကယ်၍ သူဌေးက တစ်လလျှင် လစာ ယွမ်တစ်သိန်း ပေးမည်ဆိုပါက မနက် ၉ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရခြင်းကို ငြီးငွေ့နေဦးမည်လား ဆိုသည်ပင်။

"ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့... နောက်ပိုင်းကျရင် ကျွန်တော် စာချုပ်တစ်စောင် ရေးဆွဲပေးမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် အန်တီက သူ့ကိုယ်စား လာလက်မှတ်ထိုးပေးပါ..."

ရွှီရှန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်စိတစ်ဆုံး လိုက်ကြည့်နေလိုက်ပေသည်။

ဆွန်းအန် ပိတ်ရက်ယူသွားပါက ပြကွင်းကို မည်သို့ လုပ်ဆောင်မည်နည်း ဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍မူ နေ့စဉ် နေရာအနှံ့ လျှောက်သွားနေသည့် မီမီ တစ်ကောင်လုံး ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလောဟု တွေးမိလေသည်။

မီမီအနေဖြင့် ထိုမျှများပြားသော ပိတ်ရက်များ သိပ်မလိုအပ်လှဟု ရွှီရှန်းက ခံစားမိလေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန် လိမ္မာသော ခွေးလေးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။ သေချာပေါက် ရွှီရှန်းက ခွေးလေးအတွက် လစာကို တွက်ချက်ပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း ခွေးလေးမှာ ဘဏ်ကတ် ပြုလုပ်၍ မရနိုင်သောကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။

"ငါက မီမီအတွက် လောလောဆယ် ငွေစုပေးထားတာပဲ... ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူးလေ..."

ရွှီရှန်းက ဘေးဘက်တွင် မိတ်ကပ်များ ဖျက်ပြီးနောက် ဘာတွေဖြစ်နေမှန်း လုံးဝ မသိရှိဘဲ ယွမ်အနည်းငယ်တန် ကြက်ပေါင်ကို စားရင်း အမြီးကို ရဟတ်ယာဉ် ပန်ကာကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လှုပ်ယမ်းနေသော ခွေးလေးကို ကြည့်ကာ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ကြည်နူးမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ရွှီရှန်းက သူ့ကိုယ်သူ ပြည်သူ့အချစ်တော် သူဌေးတစ်ဦးဟုပင် ခံစားနေရပြီး ထိုအထဲတွင်မှ အလွန်အမင်း စေတနာရှိသော အမျိုးအစား ဖြစ်မည်ဟု တွေးတောနေမိလေသည်။ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင်။

အသံတစ်သံက သူ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့ပေသည်။

"သူဌေး... အပြင်မှာ လူတစ်ယောက်က အစ်ကို့ကို လာရှာနေတယ်... သူက သူ့ကိုယ်သူ လီရှန်းလို့ ပြောတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ချောင်းကြည့်တတ်သော လီရှူ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မဖျက်ရသေးသော မိတ်ကပ်များ ရှိနေကာ လက်ထဲတွင် အပြင်ဘက်မှ သိမ်းဆည်းလာသော ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း ရွှီရှန်းအား စကားဆိုလိုက်လေသည်။

"လီရှန်း ဟုတ်လား..."

ရွှီရှန်းမှာ တစ်ချက်မျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပေသည်။

အပြင်သို့ ရောက်ရှိသည်နှင့် ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အပြာရောင် ရဲဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက သူ၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လီရှန်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

'အကြောင်းမရှိဘဲ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...'

"တပ်ခွဲမှူးလီ... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ..."

လီရှန်းကို ကြည့်ရင်း ရွှီရှန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများမှာ အလွန်အမင်း များပြားလှပေသည်။ ခွေးကိုယ်လူခေါင်း အမှု၊ စားဖိုမှူး အမှုနှင့် ဂရင်း ညီနောင်ပုံပြင် လူသတ်မှုဟူ၍ အမှုသုံးမှုစလုံးတွင် တရားခံများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဖြေရှင်းရမည့် ကိစ္စရပ်များက လီရှန်းတစ်ယောက် အသက်လု၍ အလုပ်များနေစေရန် လုံလောက်နေသည်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အလုပ်အားနေ၍ မိမိထံ လာရောက်ရှာဖွေရန် ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"သတင်းကောင်းပဲ..."

လီရှန်းက မျက်ခုံးပင့်ပြလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

"အရမ်းကို ကြီးမားတဲ့ သတင်းကောင်းပဲ..."

"သတင်းကောင်း ဟုတ်လား... ဘာသတင်းကောင်းလဲ..."

ရွှီရှန်းက အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းသွားပေသည်။

"ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်း ရောက်လာပြီလေ..."

"စားဖိုမှူး အမှုကို ပိတ်သိမ်းခဲ့တာ အခုဆိုရင် တစ်လလောက် ရှိတော့မယ်... တရားလိုရှေ့နေရုံးဘက်က သဲလွန်စတွေကို အတည်ပြုပြီး ချန်လှပ်ထားတာတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်းပဲ တရားရုံးကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်... တရားရုံးဘက်မှာလည်း အထက်က ဖိအားတွေက အရမ်းကြီးမားလွန်းပြီး မြို့တော်ကပါ စောင့်ကြည့်နေတာဆိုတော့ အလုပ်လုပ်တဲ့ အရှိန်က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်နေတယ်လေ..."

"အထက်အရာရှိ ဆူးက ငါ့ကို နည်းနည်း အရိပ်အမြွက် ပြောပြထားတယ်... နောက်တစ်ပတ်လောက် နေရင် မင်းရဲ့ ဂုဏ်ပြုမှတ်တမ်း ဆုလာဘ်က ရောက်လာတော့မှာတဲ့..."

"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်း ငါနဲ့အတူ အပြင်ကို တစ်ခေါက်လောက် လိုက်ခဲ့ရမယ်... ပြည်နယ် ရဲဌာနချုပ်ကို သွားပြီး ဆုသွားယူရမယ်..."

ထိုသို့ ပြောဆိုရင်း လီရှန်းက လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်ကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

"ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်က ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ အထက်အရာရှိက ငါ့ကို အရိပ်အမြွက် ပြောပြထားတယ်..."

'ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု ဟုတ်လား...'

ရွှီရှန်းမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း သူ၏ အာရုံစိုက်မှုက ထိုအရာပေါ်တွင် ရှိမနေခဲ့ချေ။ အနည်းငယ် တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ လီရှန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စဉ်းစားစရာ ကောင်းသော မေးခွန်းတစ်ခုကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"တပ်ခွဲမှူးလီ... အကယ်၍... ကျွန်တော်က အကယ်၍လို့ ပြောတာနော်... တကယ်လို့ ကျွန်တော် ပြည်နယ် ရဲဌာနချုပ်ကို သွားပြီးတော့..."

"အဲဒီနောက် ရဲစခန်းမှာ ထပ်ပြီး အဖမ်းခံရမယ်ဆိုရင် ပြည်နယ် ရဲဌာနချုပ်က ကျွန်တော့်ကို အချုပ်ခန်းထဲမှာ ပထမတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု လာပေးမလား..."

'ရဲစခန်းမှာ အဖမ်းခံရမယ် ဟုတ်လား... ဪ... သတိရသွားပြီ... '

ဤကောင်စုတ်လေးက ယခုလ အစပိုင်းတွင် လင်ဟိုင်မြို့သို့ ကုန်ပစ္စည်း သွားဝယ်ရင်း တတိယတန်းစား ဂုဏ်ပြုဆု တစ်ခုကို ရရှိလာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ တစ်ဖက်လူ ပြည်နယ် ရဲဌာနချုပ်သို့ သွားရောက်ချိန်တွင် ပြည်နယ်မြို့တော်၌လည်း အမှုတစ်ခု ထပ်မံ ဖြစ်ပွားလာမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်လေသည်။

'ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ စားဖိုမှူး အမှုမျိုး ထပ်ဖြစ်လာမယ်လို့ ပြောချင်တာလား...'

လီရှန်းမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

လီရှန်း၏ အပြုံးများက မျက်နှာပေါ်တွင် တောင့်တင်းသွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"အဟမ်း အဟမ်း..."