အခန်း ၅၉
Vol. 6 Ch. 59
အခန်း (၅၉) - အမှန်လား အမှားလားဆိုတာ စမ်းကြည့်ရင် သိရလိမ့်မယ်
ယန်ရှောင်ကျွမ်း တစ်ယောက် သူ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် ရပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း လှသဖြင့် မျက်ရည်စများပင် ရစ်ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ ချုံးကောက သူမအတွက် မြို့ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ပေးကာ နေထိုင်ခွင့် ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးခဲ့ချေ။
အစောပိုင်းက သူမအတွက် ကိုယ်စား ပေးချေခဲ့သည့် ရွေးဖိုးငွေ ယွမ် သုံးဆယ်နှင့် ဆိုလျှင် ချုံးကောသည် သူမအတွက် ယွမ် လေးရာ့တစ်ဆယ်တိတိ သုံးစွဲခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စားစရိတ်၊ နေစရိတ်များကိုပင် ထည့်မတွက်ရသေးချေ။ ချုံးကော၏ ကြီးမားလှသော ကျေးဇူးတရားများကို သူမကိုယ်သူမ ရောင်းစားလျှင်ပင် ပြန်ဆပ်နိုင်မည် မထင်ဟု သူမ ခံစားမိနေသည်။
“အစ်ကိုကြီးရယ်... ညီမလေးလေ...”
ယန်ရှောင်ကျွမ်း၏ မျက်ဝန်းအိမ်တို့ မှုန်ဝါးသွားပြီး အသံများပင် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
ယန်ချုံးက ယင်းကို မြင်သောအခါ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ဆိုသည်။
“ငတုံးမလေးရယ်… မင်းက ငါ့ညီမလေးပဲဟာ။ ငါ မင်းအတွက် အမိုးအကာလေး တစ်ခု လုပ်ပေးတာလောက်တော့ ရှိသင့်တာပေါ့။ ဒါလေးများ ငိုနေရသေးလား”
ဒေါ်လေးဝမ်ကလည်း ကြားဝင်ကာ ချော့မော့ ပြောဆိုလေသည်။
“ဟုတ်တာပေါ့ ငတုံးမလေးရယ်။ ကိုယ့်အစ်ကိုပဲဟာ... မင်းအတွက် လုပ်ပေးတာ ဘာဆန်းလို့လဲ။ နောက်ကျ မင်းကြီးလာလို့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တဲ့အခါ မင်းအစ်ကိုနဲ့ မင်းမရီးကို ကောင်းကောင်း ပြန်စောင့်ရှောက်ပေးလိုက်ပေါ့”
ယန်ရှောင်ကျွမ်းသည် မျက်ရည်များ အကြားမှပင် ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ညီမလေး သိပါတယ်... ဒီတစ်သက်လုံး အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးကို သေသေချာချာ ပြန်စောင့်ရှောက်သွားမှာပါ။ သူတို့က ညီမလေးရဲ့ မိဘအရင်းတွေထက်တောင် ပိုပြီး မေတ္တာရှိကြတာ”
ယန်ချုံးသည် အခန်းအတွင်း လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေရန် တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို ဖွင့်ဟ လိုက်ပြီးနောက် အလုပ်သမား နှစ်ယောက်ကို အထဲဝင်၍ လေ့လာကြည့်ရှု စေလိုက်သည်။ ထိုအလုပ်သမား နှစ်ဦးအနက် အသက်အရွယ် ရင့်ကျက်သူမှာ မန်ကျင်းကွေ့ ဖြစ်ကာ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော လက်သမားဆရာ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်ပေသည်။ သူက အိမ်အတွင်းကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့် လိုက်ပြီးနောက် ကုန်ကျစရိတ်ကို တွက်ချက် ပြောဆိုလာသည်။
“ညီလေး... ဒီအိမ်က သိပ်မကျယ်ပေမဲ့ အကြာကြီး လူမနေဘဲ ပစ်ထားတာဆိုတော့ နံရံတွေက ဆွေးနေပြီကွ။ အကုန်လုံး ဖျက်ပြီး ပြန်လုပ်မှရမယ်။ ဒါကြောင့် ပစ္စည်းဖိုးရော လုပ်အားခပါ အားလုံးပေါင်းမှ ယွမ် သုံးဆယ် ကျမယ်”
ယန်ချုံးသည် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွက်ဆ ကြည့်လိုက်သည်။ ကုန်ကျစရိတ်မှာ အတော်လေး သင့်တင့်လှသဖြင့် ထပ်မံ ဈေးဆစ် မနေတော့ချေ။
“ရပြီ ဆရာမန်။ ဆရာပြောတဲ့အတိုင်း ယွမ် သုံးဆယ်နဲ့ပဲ အပြတ်လုပ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လက်ရာကိုတော့ သေချာလေး အာမခံပေးနော်။ ကျွန်တော့်ညီမလေးက မိန်းကလေးဆိုတော့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်နဲ့ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေး ဖြစ်စေချင်တယ်”
ထို့သို့ ထပ်လောင်း မှာကြားလိုက်လေသည်။
မန်ကျင်းကွေ့သည် ယန်ချုံး၏ သဘောထားကြီးမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် အာမခံလေတော့သည်။
“ညီလေး စိတ်သာ ချထားလိုက်။ ငါ မန်ကျင်းကွေ့ အလုပ်လုပ်ရင် မင်း ကျေနပ်စေရမယ်။ သုံးရက်အတွင်း ညီမလေး စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ နေလို့ ရအောင်ကို အသစ်လုပ်ပေးမယ်။ အကုန်ပြီးသွားရင် မင်းကိုယ်တိုင် လာစစ်ကြည့်ဦး။ သဘောကျမှသာ ပိုက်ဆံပေးကွာ”
“ဟုတ်ပြီလေ... ဒါဆိုလည်း ဆရာပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့”
ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။
ဆရာမန်တို့ နှစ်ဦးလည်း အလုပ်ကို ချက်ချင်းပင် စတင်လိုက်ကြတော့သည်။ ယန်ချုံးသည် ထိုနေရာတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေမနေတော့ဘဲ ယန်ရှောင်ကျွမ်းကို လိုအပ်သည်များ မှာကြားကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ယနေ့တော့ သူ တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်မည် မဟုတ်ချေ။ ဤရက်ပိုင်းများအတွင်းတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် နေရာလွတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ တောယုန်၊ တောကြက်များ သာမက တောဝက်ကြီးများကိုပါ လုံလောက်သည်ထက် ပို၍ သိုလှောင်ထားပြီးပြီ ဖြစ်ရာ စက်ရုံသို့ ပို့ရန်အတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အနီးအနားရှိ အကြီးဆုံး နိုင်ငံပိုင် ဆေးဆိုင်ကြီးဆီသို့သာ တိုက်ရိုက် ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ယွီရှို့အတွက် ခန္ဓာကိုယ်အားဖြည့် ကျန်းမာရေး ဆေးညွှန်း တစ်စောင် ရေးပေးရန် သူ တွေးထားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းများက တောင်ပေါ်တွင် အမဲလိုက်ရင်း အလုပ်များနေခဲ့သဖြင့် မရေးဖြစ်ခဲ့ချေ။ ယခုတော့ နှစ်သစ်ကူးချိန်ပင် နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်ရာ သူ အမြန်ဆုံး စီစဉ်မှ ဖြစ်တော့မည်။
သို့တိုင်အောင် ဆေးဆိုင်သို့ အရောက်တွင်မူ သူ အတော်လေး စိတ်ပျက်သွားရသည်။ လက်ရှိ နိုင်ငံပိုင် ဆေးဆိုင်များတွင် ဆေးဝါး စုံလင်စွာ မရှိဘဲ အလွန် ရှားပါးနေလျက် ရှိသည်။ သူ ရေးပေးထားသည့် ဆေးညွှန်းထဲမှ ဆေးအချို့မှာ ပြတ်လပ်နေကာ အချို့သော ဆေးမည်များကိုမူ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများပင် ကြားဖူးဟန် မရကြပေ။ ဆိုင်အတော်များများကို လှည့်လည် မေးမြန်းကြည့်သော်လည်း အခြေအနေက ထူးမခြားနားပင်။
ဤသည်မှာလည်း ထိုခေတ်အခါက နိုင်ငံပိုင် လုပ်ငန်းများ၏ အားနည်းချက် တစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နိုင်ငံပိုင် ဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်က သူတို့အား ဝန်ဆောင်မှု ကောင်းကောင်း ပေးရမည် ဟူသည့် အသိတရား ကင်းမဲ့စေခဲ့ပြီး တိုးတက်လိုသည့် စိတ်ဆန္ဒများကိုပါ ရိုက်ချိုးထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လိုအပ်နေသေးသော ကျန်ဆေးများကို မည်သည့်နေရာတွင် သွားဝယ်ရမည်နည်း ဟူသည့် အတွေးဖြင့် ယန်ချုံး တစ်ယောက် ခေါင်းရှုပ်သွားရတော့သည်။
ဤဆေးများမှာ ဆေးညွှန်းအတွက် မပါလျှင် မဖြစ်သော အဓိက ဆေးများဖြစ်ရာ ၎င်းတို့သာ မပါဝင်လျှင် ဆေးအာနိသင်က များစွာ လျော့ကျ သွားပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားနေရင်းမှ ယန်ချုံး၏ ခေါင်းထဲသို့ လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်က ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ ချန်ရွှယ်ရူ ပင်ဖြစ်သည်။
ချန်ရွှယ်ရူသည် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ပါးနပ်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပြီး လူမှုဆက်ဆံရေး နယ်ပယ် အလွန် ကျယ်ပြန့်သူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အဆက်အသွယ် များပြားမှုကြောင့် တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် လမ်းကြောင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိနိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ယန်ချုံးလည်း ချန်မန် လမ်းမကြီးဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။
သူ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ချန်ရွှယ်ရူမှာ ဧည့်သည်များနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေလျက် ရှိသည်။ အထည်များအကြောင်း ရှင်းပြနေရင်းမှ ယန်ချုံး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားခဲ့သော်လည်း အနားသို့ ချက်ချင်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။ သူမက “ခဏစောင့်ဦး… ဧည့်သည်တွေ ရှင်းသွားမှ လာခဲ့မယ်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မျက်စိ တစ်ချက် မှိတ်ပြလိုက်လေသည်။
ယန်ချုံးလည်း ဘေးတစ်နေရာတွင် ဝင်ထိုင်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ချန်ရွှယ်ရူ တစ်ယောက် ဧည့်သည်များနှင့် ရယ်ရယ်မောမော စကားစမြည် ပြောဆိုနေသည်ကို ငေးကြည့်နေမိစဉ် သိပ်မကြာလိုက်သော အချိန်အတွင်းမှာပင် ဧည့်သည်များလည်း အထည်များကို ကျေနပ်အားရစွာ ဝယ်ယူပြီး ပြန်ထွက်သွားကြလေသည်။
“ပြောပါဦး... ဒီနေ့ ဘယ်လို လေတိုက်လို့ အချိန်ရပြီး ငါ့ဆီ ရောက်လာရတာလဲ။ ဒီတစ်ခါရော ဘယ် အစ်မ… ဘယ် ညီမလေးအတွက် အဝတ်အစား လာချုပ်ပေးမလို့လဲ”
ဧည့်သည်များကို နှုတ်ဆက် ပို့ဆောင်ပြီးနောက် ချန်ရွှယ်ရူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ယန်ချုံးက ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“အစ်မရွှယ်ရူကလည်း စပြန်ပြီ။ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက်အထိ အစ်မတွေ၊ ညီမလေးတွေ အများကြီးမှ မရှိတာကို။ ဒီနေ့ အစ်မဆီလာတာက အကူအညီတောင်းစရာ လမ်းကြောင်းလေးများ ရှိမလားဆိုပြီး လာခဲ့တာ”
“အို... အဝတ်အစားချုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးပေါ့။ ဒါဆို ဘယ်လို ကိစ္စမျိုးကများ ငါ့ဆီကို အကူအညီတောင်းဖို့ သတိရစေတာပါလိမ့်”
ချန်ရွှယ်ရူက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
ယန်ချုံးလည်း သူ လာရောက်ရသည့် အကြောင်းရင်း အမှန်ကို ရှင်းပြလိုက်ရာ ချန်ရွှယ်ရူက အံ့သြတကြီး ငေးကြည့်လာသည်။
“မင်း မိန်းမအတွက် အားဆေးညွှန်းဖော်တာ ဆေးတချို့ ဝယ်မရလို့ ဟုတ်လား”
“ဟုတ်တယ်။ အစ်မရွှယ်ရူက လူရာဝင်ဆံ့ပြီး အဆက်အသွယ်များတော့ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ လမ်းကြောင်းမျိုးများ သိမလားဆိုပြီး အားမနာတမ်း လာမေးကြည့်တာ”
“ဒီကိစ္စအတွက်ဆိုရင်တော့ မင်း မှန်တဲ့လူဆီ ရောက်လာတာပဲ။ ငါ့မှာ ဒီလို ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းတွေကို ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် လုပ်ကိုင်လာတဲ့ အသိတစ်ယောက် ရှိတယ်။ နိုင်ငံပိုင် ဆေးဆိုင်တွေမှာ ဝယ်မရတဲ့ ဆေးတွေဆိုရင် သူ့ဆီမှာ သေချာပေါက် ရှိမှာပဲ”
ချန်ရွှယ်ရူက ပြောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ယန်ချုံးအား သံသယ မျက်ဝန်းများဖြင့် စူးစိုက်ကြည့်လာကာ ဆိုလေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါစိတ်ဝင်စားတာက မင်းက သံမဏိစက်ရုံက ဝယ်ယူရေး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်လေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဆေးညွှန်းတွေ ဘာတွေ ရေးတတ်နေတာလဲ။ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ရေးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ အစာကို မှားစားလို့ ရပေမဲ့ ဆေးကို မှားသောက်ရင် အသက်အန္တရာယ်ပါ ရှိနိုင်တယ်နော်”
ထိုသို့ပြောရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ကာ ယန်ချုံး၏ မျက်နှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း ထပ်မေးလိုက်သည်။
“မင်း တကယ်ပဲ ဆေးကုတတ်တာလား”
“နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိပါတယ်”
ယန်ချုံးက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ငါတော့ မယုံဘူးဟေ့။ ဒါဆိုလည်း ငါ့မှာ ဘာရောဂါရှိလဲဆိုတာ စမ်းသပ်ကြည့်ပေးစမ်းပါဦး”
ချန်ရွှယ်ရူက သူမ၏ လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
ယန်ချုံးလည်း အားနာ မနေတော့ဘဲ သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်လှသော လက်ကောက်ဝတ် သွေးကြောပေါ်သို့ လက်ချောင်း သုံးချောင်းတင်ကာ စမ်းသပ်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားကာ ပြောလေသည်။
“အစ်မရွှယ်ရူ... အစ်မက ကလေးမွေးပြီးချိန်မှာ အအေးမိထားတာကြောင့် သားအိမ်အေးတဲ့ ရောဂါရနေတာပဲ။ အဲဒါကြောင့် ရာသီဥတုအေးတဲ့ အခါမျိုး ဒါမှမဟုတ် မိုးရွာတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာ ဗိုက်အရမ်းနာတတ်တယ် မဟုတ်လား”
ချန်ရွှယ်ရူ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ဝိုင်းစက်သွားခဲ့သည်။
“မင်းက တကယ်ပဲ ဆေးကုတတ်တာကိုး။ ဒါဆို ငါ့ရောဂါကို ပြန်ကုလို့ရော ရနိုင်ပါ့မလား။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဒါဖြစ်နေတာ ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်လောက်တောင် ရှိနေပြီ။ ရာသီဥတု ပြောင်းတိုင်း နာလွန်းလို့ ဆရာဝန် အတော်များများ ပြဖူးပေမဲ့ မပျောက်ဘူးကွဲ့။ ရောဂါရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို မထိနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ”
“ကုလို့ရတာပေါ့။ ကျွန်တော် ဆေးညွှန်း ရေးပေးခဲ့မယ်။ သုံးရက်သောက်လိုက်တာနဲ့ သက်သာသွားလိမ့်မယ်။ ငါးရက်လောက်ဆိုရင်တော့ ရောဂါအမြစ် ပြတ်သွားမှာပါ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ယန်ချုံးသည် ဆိုင်ကောင်တာပေါ်ရှိ စက္ကူနှင့် ဘောပင်ကို ယူကာ ဆေးညွှန်း တစ်စောင် ရေးပေးလိုက်သည်။
သို့တိုင်အောင် ချန်ရွှယ်ရူကတော့ သံသယ ဝင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာကတော့ စမ်းသောက်ကြည့်မှပဲ သိရမှာပေါ့။ မင်း ငါ့ကို စိတ်သက်သာအောင်များ လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ငါ့ရောဂါက ငါးနှစ်၊ ခြောက်နှစ်တောင် ရှိနေပြီ။ ဆရာဝန်ကောင်းတွေ အများကြီး ပြထားတာတောင် မပျောက်နိုင်ဘူး။ အမြစ်တွယ်နေပြီလို့တောင် ပြောကြတာ”
ယန်ချုံးက ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောသည်။
“အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာ သောက်ကြည့်ရင် သိရမှာပေါ့။ ဘာလဲ... အစ်မရွှယ်ရူက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ အထည်ဆိုင်ကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ဒီဆေးဖိုးလေးတောင် မတတ်နိုင်ဘူးလား”
ချန်ရွှယ်ရူ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။
“ငါက ပိုက်ဆံ နှမြောလို့ မဟုတ်ပါဘူးဟ။ မင်းပေးတဲ့ ဆေး သောက်ပြီး ငါ့အသက် အန္တရာယ်ဖြစ်မှာ ကြောက်လို့ပါ”
ထိုသို့ ရယ်မောပြောဆို နေသော်လည်း သူမက ဆေးညွှန်းကိုတော့ သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပြီလေ... ဒါဆို မင်း ဆေးညွှန်းကို ငါ စမ်းသောက်ကြည့်မယ်။ တကယ်လို့ ရောဂါပျောက်သွားခဲ့ရင် နောက်ပိုင်း မင်းမိသားစုရဲ့ အဝတ်အစားတွေ ကိစ္စအားလုံး ငါတာဝန်ယူပေးမယ်”
ဤသို့ပြောရင်း သူမသည် နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကာ ဆိုလေသည်။
“ကဲ... သွားမယ်။ မင်းကို ဆေးရောင်းတဲ့ လူဆီ ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ပေးမယ်”
ယန်ချုံး အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။
“အခုပဲလား။ ဆိုင်က အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတွေ မလုပ်တော့ဘူးလား”
ချန်ရွှယ်ရူက ပြတ်သား ရဲတင်းစွာပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေတော့သည်။
“မလုပ်တော့ဘူး... မင်းလိုလူက အကူအညီတောင်းတာ ရှားတယ်လေ။ အရင်ဆုံး မင်းကိစ္စကိုပဲ အပြီးလုပ်ပေးလိုက်မယ်”