အခန်း ၂၂၉၄

အခန်း ၂၂၉၄ ကြိုတင်ဟောကိန်း အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခြင်း၊ တတိယအကြိမ် လကြတ်ခြင်း

"အချိန်က အတော်လေး ရနေပြီ၊ ငါလည်း ထွက်သွားသင့်ပြီ၊ အခုမှ ထွက်မလာဘူးဆိုရင် ထိုက်စုတို့ဘက်က သံသယ ဝင်လာလောက်ပြီ"

အာရပ်ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ချောင်၏ဘေးမှနေ၍ ခြေလှမ်းများကို စတင် လျှောက်လှမ်းလိုက်ပြီး တစ်ချက်လက်သွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အဝေးမှနေ၍ သူ၏ အသံက ထွက်ပေါ်လာဆဲ ဖြစ်သည် -

"ရေစက်ပါရင် ငါတို့ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့"

ဘုန်းတော်ကြီးထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ကျောက်ဂူ အတွင်းတွင် လျင်မြန်စွာပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် မူလနေရာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူ၏ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းများစွာ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်သည် ခေါင်းကို မော့ကာ ကျောက်ဂူ၏ အထက်ပိုင်းသို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုက်ယွမ် သေဆုံးသွားပြီးနောက် နေရာလွတ် တစ်ခုလုံးမှာ ဟန်ချက်ညီမှု ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီး ဝီခနဲ အသံများနှင့်အတူ တုန်ခါနေကာ မရေမတွက်နိုင်သော ကျောက်မှုန့်များက ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်ဖြတ်မြည်ကာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ကျောက်ဂူတစ်ခုလုံး တုန်ခါနေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ သိုင်းစွမ်းအင်များနှင့် မသိမသာ ဆက်သွယ်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် တုံ့ပြန်နေကြခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။

ဤကျောက်ဂူ မှာ ထိုက်ယွမ်ဖန်တီးထားသော နေရာလွတ် အသေးစားလေး ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏စွမ်းအင် အရင်းအမြစ်မှာ စွမ်းအား အနှစ်သာရပင်ဖြစ်သည်။ ထိုက်ယွမ်က သူ၏ စွမ်းအား အနှစ်သာရကို ဝမ်ချောင်အား ပေးအပ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ နေရာလွတ်တစ်ခုလုံး၏ ထိန်းချုပ်ခွင့်မှာလည်း သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်ချောင်၏လက်ထဲသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သိမ်း"

ဝမ်ချောင်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ဆန့်ထုတ်၍ လက်ကွက်သဏ္ဍာန်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာကာ တိမ်တိုက်များ လှုပ်ရှားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးက တုန်လှုပ်သွားကာ အရပ်လေးမျက်နှာ ရှစ်မျက်နှာမှ စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးများက ဒီရေအလား ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ အဆက်မပြတ် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဝီခနဲ အသံနှင့်အတူ မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှ အချိန်လေးအတွင်း အရာအားလုံးက ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဝမ်ချောင်၏ လက်ချောင်းများ ကြားတွင် လက်မအရွယ်အစားရှိပြီး ကြည်လင်တောက်ပကာ စိန်ပွင့်လေး တစ်ပွင့်အလား အလွန် လှပသော သလင်းကျောက်လေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထပ်တိုးလာခဲ့သည်။

ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေ။

ဝမ်ချောင်၏မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်အမင်း လေးနက်သွားခဲ့ပြီး ထိုက်ယွမ်က သူ့အတွက် ပစ္စည်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ကြောင်းကို သိရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ ဤအရာဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်တွေးထင်မထားခဲ့ပေ။

ဝမ်ချောင်သည် ထိုက်ချန်နှင့် ထိုက်ရှီကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးစလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးရာ ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေများနှင့် ပတ်သက်၍ သူက အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူက ဆင်းဒူရဲ့ ဟိုက်ဒရာဘတ်မှာ ရှိနေမှန်း သေချာသိနေတာတောင်မှ ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်းက သူ့ကို ဘာမှ လုပ်လို့မရခဲ့ဘဲ သူ့ရဲ့တည်နေရာကိုတောင် ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့တာ မဆန်းပါဘူး၊ အဓိက အကြောင်းရင်းက ဒီ ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေ ကြောင့်ကိုး"

လက်ထဲရှိ ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေကို ကြည့်ကာ ဝမ်ချောင်က တွေးတောနေခဲ့ပြီး ယခင်က သူ၏ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့ပြီး ထိုက်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တိုင်းတွင် အခြားလူများထက် သာလွန်သော စွမ်းရည်များ ကိုယ်စီ ရှိကြကာ ရန်သူကို အနိုင်ယူရန်ဖြစ်စေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်ဖြစ်စေ သူတို့တိုင်းတွင် ထူးခြားသော နည်းလမ်း ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။

ထိုက်ယွမ်သည် သူ၏ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေကို ဤမြေအောက် နေရာလွတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အားလုံးကို လှည့်စားထားနိုင်ခဲ့ပြီး ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်များ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကိုပင် ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ရာ နှင်းတောင်ဘုရားကျောင်းမှ ထိုက်ရီနှင့် ယာလော့တောင်မှ တာ့ခ် စစ်ရေးနတ်ဘုရားတို့ အပါအဝင် အခြားလူများ အားလုံးတွင်လည်း တူညီသော နည်းလမ်းများ ရှိနေလောက်ပေသည်။

ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုပါက အမှန်တကယ် ရှာမတွေ့နိုင်သည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သဲထဲမှ ရွှေရှာရသကဲ့သို့ ထိုမျှလောက်တော့ လွယ်ကူမည် မဟုတ်ပေ။

"ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း"

ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျောက်ဂူ တစ်ခုလုံးက ထပ်မံ၍ တုန်ခါလာပြန်ပြီး ဂူကောင်းကင်အဆင့်အမြူတေ၏ ထောက်ပံ့မှု မရှိတော့သဖြင့် မြေအောက် ကျောက်လွှာ တစ်ခုလုံးမှာ ဆက်လက် တည်ငြိမ်နေနိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ဝုန်းခနဲ အသံများနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော အက်ကွဲသံများက ခေါင်းအထက်ပိုင်းမှ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဤနေရာက မကြာမီ ပြိုကျတော့မည်ဖြစ်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ထွက်ခွာသွားရမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ဝမ်ချောင် သိရှိလိုက်သည်။

ဝမ်ချောင်က စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်ရာ မြေလျှိုးပညာကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြု၍ မြေအောက် ကျောက်လွှာများကို ဖောက်ထွင်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ လေစီးကြောင်းများ လှုပ်ရှားနေပြီး လီစီယီ၊ ချင်းယန် သခင်လေး၊ သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် အခြားသူများက ဝမ်ချောင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမြန်လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

"အရှင်၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

သူတို့ သုံးဦးစလုံးက ဟိုက်ဒရာဘတ်၏ ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအရာအားလုံးက ဝမ်ချောင်နှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်းကို ချက်ချင်း သိရှိလိုက်ကြသည်။

"တွေ့ခဲ့ပြီးပြီ၊ သွားကြစို့"

ဝမ်ချောင်က များများစားစား မပြောတော့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီး ဆက်လက်၍ မေးမြန်းနေခြင်း မရှိတော့ပေ။

"ဝုန်း…"

နောက်တစ်ခဏတွင် ငွေရောင် အကာအကွယ် တစ်ခုက ဝမ်ချောင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့ သုံးဦးကို လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မဟာထန်၏ မြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဆင်းဒူခရီးစဉ်မှ အကျိုးကျေးဇူး များစွာ ရရှိခဲ့ရာ ဝမ်ချောင်အနေဖြင့် ထိုက်ယွမ်နှင့် အာရပ်ဘုန်းတော်ကြီးတို့ ပြောပြခဲ့သော အချက်အလက်များအပေါ် အခြေခံ၍ အချိန်မီ ပြင်ဆင်မှုများကို အရှိန်မြှင့်တင် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထို့အပြင် ရွှီချီချင်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ရန် အချိန်မှာလည်း လဝက်ခန့်သာ လိုတော့သည်။

အနာဂတ် ကိစ္စရပ်များက အရေးကြီးသော်လည်း အနီးအနားရှိ လူများကလည်း အလားတူပင် တန်ဖိုးထားရမည် ဖြစ်သည်။

အချိန်များက မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး မဟာထန်ဆီသို့ ပြန်သွားသည့် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အေးချမ်းနေခဲ့ကာ ဟိုက်ဒရာဘတ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြောင်းလဲမှုများက ကောင်းကင်နတ်ဘုရား အဖွဲ့အစည်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့ပုံ မရပေ။ သူတို့၏အမြင်တွင် ထိုက်ယွမ်မှာ အစောကြီးကတည်းက သေဆုံးသွားခဲ့ပြီဟု တွေးထင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပြီး နောက်ထပ် အာရုံစိုက်နေခြင်း မရှိတော့ပေ။

သို့သော် မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်း မသိရဘဲ ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်မျိုး ရှိနေခဲ့ပြီး ဤစိုးရိမ်ပူပန်မှုမှာ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိသည့်အပြင် မြို့တော်နှင့် ပိုမို နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

"တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

ကုန်းပြင်မြင့်နှင့် နီးကပ်သော တောရိုင်း နေရာတစ်ခုတွင် ဝမ်ချောင်သည် လေထဲတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရင်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထနေခဲ့သည်။

ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ အလွန်ခိုင်မာပြတ်သားပြီး အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး လုံးဝဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်းကို ဝမ်ချောင်သေချာ သိရှိနေခဲ့ပြီး သေချာပေါက် အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိနေမည် ဖြစ်သည်။

"အရှင်၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး"

နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေချိန်တွင် ရုတ်တရက် လီစီယီ၏အသံက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဝမ်ချောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် အသံလာရာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျောဘက် မလှမ်းမကမ်းတွင် လီစီယီ၊ ချင်းယန် သခင်လေး၊ သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် အခြားသူများက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပြိုင်တူ ကြည့်နေကြပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပထမဆုံး တစ်ချက်အနေဖြင့် ဝမ်ချောင်သည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်စွမ်းအင်မှာ သူတို့ သုံးဦးထက် များစွာသာလွန်နေကာ ပတ်လည် ဆယ်မိုင်အတွင်း ငှက်တစ်ကောင် ဖြတ်ပျံသွားလျှင်တောင်မှ သူက ကြိုတင်သိရှိနိုင်သော်လည်း ယခု ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်လေးမျက်နှာမှာမူ အလွန်အေးချမ်းနေပြီး မည်သည့် ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှုမျှ လုံးဝ မရှိပေ။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် ဝမ်ချောင်သည် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် ခုန်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းမော့၍ ကောင်းကင်ယံသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်တိုက်များ ရွေ့လျားနေပြီး ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်လေးမျက်နှာမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်လာမှန်း မသိရပေ။

သူတို့ သုံးဦး၏ အကြည့်အတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ချောင်သည် ကောင်းကင်ယံ အမြင့်ပိုင်းရှိ လပြည့်ဝန်းကို ချက်ချင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး လပြည့်ဝန်းဟု မခေါ်ဆိုနိုင်တော့ဟုပင် ဆိုနိုင်ပေ။ အဝိုင်းပုံစံ အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ပေါ်လာမှန်း မသိရဘဲ ဘယ်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားလာကာ မူလက ကြည်လင်တောက်ပနေသော လမင်းကြီးမှာ အနက်ရောင် အရိပ်၏ ဖုံးကွယ်ခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ခံလိုက်ရတော့သည်။

"လကြတ်တာပဲ"

ဝမ်ချောင်၏နောက်ကျောဘက်တွင် လီစီယီ၊ ချင်းယန် သခင်လေး၊ သိန်းငှက်အိုကြီးနှင့် အခြားသူများ၏ခန္ဓာကိုယ်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားကြပြီး ပြိုင်တူ ပြောလိုက်ကြသည်။

ပြောသူက သတိမထားမိသော်လည်း ကြားသူအတွက်မူ ရင်ထဲတွင် စွဲထင်သွားစေပြီး ဤရိုးရှင်းလှသော စကားလုံး နှစ်လုံးက ဝမ်ချောင်၏နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ရုတ်တရက် ထကြွလာစေခဲ့သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုမျှမက ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ အနက်ရောင် အရိပ်က လှုပ်ရှားသွားကာ လပြည့်ဝန်း တစ်ခုလုံးကို လုံးဝဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး မှောင်မိုက်သွားသည့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် မြင်ကွင်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

"တတိယအကြိမ် လကြတ်တဲ့ညမှာ မင်းဟာ မင်းရဲ့ဘဝမှာ အကြီးမားဆုံးသော စမ်းသပ်မှုနဲ့ ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ဘဝမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးသော အရာတွေကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အကြီးမားဆုံးသော အထီးကျန်မှုကိုလည်း ခံစားရလိမ့်မယ်......"

မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက ဘုရားကျောင်း ခေါင်းလောင်းသံကြီးအလား ဝမ်ချောင်၏ဦးနှောက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝမ်ချောင်၏ သွေးများကို ဆူပွက်သွားစေခဲ့သည်။

"မဟာလော့ဝ်အရှင်"

ဝမ်ချောင်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဤနာမည်ကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

လကြတ်ခြင်း ဆိုသည်မှာ အလွန်ရှားပါးလှသော သဘာဝဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖစ်ပြီး မည်သည့်အချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာပါစေ လူအများ၏အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိလေ့ရှိကာ သမိုင်းမှတ်တမ်းများတွင်ပင် မှတ်တမ်းတင်ခံရလေ့ ရှိသည်။

သို့သော် မျက်စိရှေ့ရှိ ဤမြင်ကွင်းမှာ ဝမ်ချောင်အတွက်မူ လကြတ်ခြင်း သက်သက်လောက် ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူ မှတ်ဉာဏ် မမှားယွင်းဘူး ဆိုပါက ဤသည်မှာ လက်ရှိ သူတော်စင် ဧကရာဇ် လက်ထက်တွင် တတိယအကြိမ်မြောက် လကြတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး မဟာလော့ဝ်အရှင် ယခင်က သူ့ကို ပေးခဲ့သော ကြိုတင်ဟောကိန်းနှင့် အတိအကျ ကိုက်ညီနေခဲ့သည်။

"အစီအစဉ် ပြောင်းမယ်၊ မြို့တော်ဆီ အမြန်ဆုံး ပြန်ကြမယ်"

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ်ချောင်၏မျက်တောင်များ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူတို့သုံးဦးကို ဆွဲယူကာ မြို့တော်ဆီသို့ အရှိန်မြှင့်၍ ပြန်သွားတော့သည်။

မဟာလော့ဝ်အရှင်၏ အသိပညာမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် ကျော်လွန်နေပြီး လက်ရှိခေတ်၏ နံပါတ်တစ် ကံကြမ္မာ ဟောကိန်းထုတ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်၍ ရနိုင်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ချီကတည်းက မိမိ ပေါ်လာမည်ကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်ထားနိုင်ခဲ့ပြီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံကိုလည်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင်က မဟာလော့ဝ်အရှင် ပြောခဲ့သော တတိယအကြိမ် လကြတ်ခြင်း မှာ ဤမျှမြန်ဆန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဝမ်ချောင်သည် အချိန်အတော်ကြာ ကတည်းက ၎င်းကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် တတိယအကြိမ် လကြတ်ခြင်းက ဆင်းဒူခရီးစဉ် အပြီး သူ ထန်မင်းဆက်ဆီသို့ ပြန်လာတော့မည့်အချိန်တွင် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ချောင်မည်သို့မျှ တွေးထင်မထားခဲ့ပေ။

"......မင်းရဲ့ဘဝမှာ တန်ဖိုးအရှိဆုံးသော အရာကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်၊ ပြီးတော့ အကြီးမားဆုံးသော အထီးကျန်မှုကိုလည်း ခံစားရလိမ့်မယ်"

မဟာလော့ဝ်အရှင်၏စကားကို တွေးမိသောအခါ ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အမြင့်ဆုံး အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဝုန်း…

ဝမ်ချောင်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန် မြန်ဆန်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤကိစ္စရပ်၏ အပြောင်းအလဲများကို သူ အထင်သေးလွန်းခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်သာ ကြာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဝမ်ချောင်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တစ်ချက် တုန်လှုပ်သွားပြီး တပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ရင်ထဲရှိ ကြိုးတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပြတ်တောက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး အလွန် အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ဒုတိယ ရှန်ထိုက်၊ တတိယ ရှန်ထိုက်"

ဝမ်ချောင်၏ မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားသွားခဲ့ပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဒုတိယ ရှန်ထိုက်နှင့်တတိယ ရှန်ထိုက် တို့ကြားရှိ ဆက်သွယ်မှုကို ရုတ်တရက် ဆုံးရှုံးသွားခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ် ဆင်းဒူခရီးစဉ်အတွက် ဝမ်ချောင်သည် အရာအားလုံးကို အစောကြီးကတည်းက အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး မူလခန္ဓာကိုယ်က ထွက်ခွာသွားသော်လည်း အခြေအနေများကို ထိန်းချုပ်ရန် ဒုတိယ ရှန်ထိုက်နှင့် တတိယ ရှန်ထိုက် တို့ကို ချန်ထားခဲ့ပြီး သူတော်စင် ဧကရာဇ် ချန်ထားခဲ့သော ရှန်းလျူမဟာအစီအရင်က မြို့တော် တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့်အပြင် မြို့တော်ရှိ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် များစွာကလည်း ဘေးမှနေ၍ ကူညီပေးနေကြရာ ပုံမှန်အားဖြင့် မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ လုံးဝမဖြစ်သင့်ပေ။ ဤသည်မှာလည်း ဝမ်ချောင်စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုပြန်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မြို့တော်အတွင်း၌ မသိရှိရသေးသော အပြောင်းအလဲ တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးမြတ်သော ရှန်ထိုက် နှစ်ခုစလုံးမှာ မိမိနှင့် တစ်စိတ်တည်း တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်နေကြပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပေါ်လာပါစေ သတင်းစကားအချို့ ပို့လွှတ်လာလေ့ ရှိသော်လည်း ယခုအခါ အတားအဆီး တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ လုံးဝ မည်သည့် သတင်းစကားမျှ မရှိတော့ပေ။

"သိန်းငှက်အိုကြီး… ကျန်းချွယ်ကို အမြန် ဆက်သွယ်စမ်း"

ဝမ်ချောင်က ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

"အရှင် ဘာဖြစ်လို့လဲ"

သိန်းငှက်အိုကြီးက အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်ပြီး ယခုလေးတင်မှစ၍ ၎င်းမှာ လကြတ်ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝ ဖြစ်စဉ်မျိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှားပါးလှသော်လည်း အရှင်၏ တုံ့ပြန်မှုအရ ကြည့်မည်ဆိုပါက ထိုမျှလောက် လုံးဝ မရိုးရှင်းကြောင်း သိသာပေသည်။

"ကျန်းချွယ်ကို အမြန် ဆက်သွယ်စမ်း၊ မြို့တော်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်"

ဝမ်ချောင်က အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

စကားပြောနေချိန်တွင် ဝမ်ချောင်၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ နောက်ထပ် ဂူကောင်းကင်အဆင့်ရှိ သိုင်းစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဝမ်ချောင်သည် စွမ်းအင်များကို ကုန်ခန်းခံကာ အချိန်နှင့် အာကာသ စွမ်းအင်များကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြု၍ မြို့တော်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွားတော့သည်။

ဝမ်ချောင်၏ အမြန်နှုန်းမှာ အလွန်တရာ လျင်မြန်လှပြီး အချိန်ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အနောက်ဘက် ဒေသများကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ကာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝမ်ချောင်သည် ကျန်းချွယ်တို့၏သတင်းကို အမြဲတမ်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်လာခဲ့ပြီး စမ်းသပ်မှုပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် ကျန်းချွယ်မှာ အစောကြီးကတည်းက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး မြို့တော်အတွင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားပါက ဝမ်ချောင်ခိုင်းစေရန် မလိုအပ်ဘဲ ကျန်းချွယ်ကိုယ်တိုင်က ချိုးငှက်လွှတ်ကာ ဝမ်ချောင်ကို အသိပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ရက်တာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် မြို့တော်ဘက်မှ မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိသလို ဝမ်ချောင်ထံသို့လည်း မည်သည့် သတင်းမျှ ရောက်မလာဘဲ မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဤအချက်က ဝမ်ချောင်၏ ရင်ထဲတွင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်လာစေခဲ့သည်။

ဝမ်ချောင် လုံရှီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကျန်းချွယ်၏ ချိုးငှက်က နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

စာထဲတွင် ကျန်းချွယ်က အရာအားလုံး အဆင်ပြေကြောင်းနှင့် မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တစ်ခုခု အပြောင်းအလဲများ ရှိနေသလားဟုပင် ပြန်လည် မေးမြန်းထားခဲ့သည်။

ကျန်းချွယ်၏စာကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီး ကျန်းချွယ် ၏ လက်ရေးလက်သား နှင့် ပတ်သက်၍ သူနှင့် သိန်းငှက်အိုကြီးတို့က အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေကြရာ ဤစာတစ်စောင်မှာ လုံးဝ မမှားယွင်းနိုင်ပေ။

သို့သော် ဤသို့ဖြစ်လင့်ကစား ဝမ်ချောင်၏ရင်ထဲရှိ သံသယများမှာမူ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးပေ။

ကျန်းချွယ်က လုံးဝလိမ်ညာမည် မဟုတ်ဘဲ သူ၏သစ္စာရှိမှုမှာ ယုံမှားသံသယ ဖြစ်ဖွယ် မရှိသော်လည်း ကြီးမြတ်သော ရှန်ထိုက် နှစ်ခုစလုံးမှာ ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မှောင်မိုက်မှုထဲတွင် မြို့တော်ကို လွှမ်းခြုံထားသော မြူခိုးများ ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

……

မြို့တော်၊ အနောက်ဘက် မြို့တံခါးပြင်ပ၊ မီတာ အနည်းငယ်ခန့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် လူရိပ်သုံးခုက ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ရင်းနှီးနေသည့် မြို့တံခါးကြီးကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

"အရှင်၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီ၊ မြို့တော်က ကြည့်ရတာ အရာအားလုံး အဆင်ပြေပုံ ရတယ်"

ကြီးမားလှသော မြို့တော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချင်းယန်သခင်လေးက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

******